سورة ص

Verse 4 of 88

38:4

وَ عَجِبُوا أَنْ جاءَهُمْ مُنْذِرٌ مِنْهُمْ وَ قالَ الْكافِرُونَ هذا ساحِرٌ كَذَّابٌ

آن‌ها تعجّب‌‌ كردند كه [پيامبر] انذار‌كننده‌اى از ميان خودشان به‌سويشان آمده و كافران گفتند: «اين ساحر بسيار دروغگويى است».

And they wonder that there has come to them a warner from among themselves, and the disbelievers say: This is an enchanter, a liar.

અને તેમને એ વાતથી તઅજ્જુબ થયું કે તેઓમાંથી જ એક ડરાવનાર આવ્યો અને નાસ્તિકોએ સાફ કહ્યું કે આ જાદુગર અને જૂઠ્ઠો છે.

#1 سبب نزول Reason for revelation શાને નુઝૂલ

علی‌بن‌إبراهیم (رحمة الله علیه) Ali ibn Ibrahim (may Allah have mercy on him) અલી બિન ઇબ્રાહીમ (રહમતુલ્લાહે અલયહે)

وَ عَجِبُوا أَنْ جاءَهُمْ مُنْذِرٌ مِنْهُمْ قَالَ نَزَلَتْ بِمَکَّهًَْ لَمَّا أَظْهَرَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) الدَّعْوَهًَْ بِمَکَّهًَْ اجْتَمَعَتْ قُرَیْشٌ إِلَی أَبِی‌طَالِبٍ فَقَالُوا یَا أَبَاطَالِبٍ إِنَّ ابْنَ أَخِیکَ قَدْ سَفِهَ أَحْلَامَنَا وَ سَبَّ آلِهَتَنَا وَ أَفْسَدَ شَبَابَنَا وَ فَرَّقَ جَمَاعَتَنَا فَإِنْ کَانَ الَّذِی یَحْمِلُهُ عَلَی ذَلِکَ الْعَدَمُ جَمَعْنَا لَهُ مَالًا حَتَّی یَکُونَ أَغْنَی رَجُلٍ فِی قُرَیْشٍ وَ نُمَلِّکَهُ عَلَیْنَا فَأَخْبَرَ أَبُوطَالِبٍ رَسُولَ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) بِذَلِکَ فَقَالَ لَوْ وَضَعُوا الشَّمْسَ فِی یَمِینِی وَ الْقَمَرَ فِی یَسَارِی مَا أَرَدْتُهُ وَ لَکِنْ یُعْطُونِی کَلِمَهًًْ یُمَلِّکُونَ بِهَا الْعَرَبَ وَ یَدِینُ لَهُمْ بِهَا الْعَجَمُ وَ یَکُونُونَ مُلُوکاً فِی الْجَنَّهًِْ فَقَالَ لَهُمْ أَبُوطَالِبٍ ذَلِکَ فَقَالُوا نَعَمْ وَ عَشْرَ کَلِمَاتٍ فَقَالَ لَهُمْ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) تَشْهَدُونَ أَنْ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَ أَنِّی رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) فَقَالُوا نَدَعُ ثَلَاثَمِائَهًٍْ وَ سِتِّینَ إِلَهاً وَ نَعْبُدُ إِلَهاً وَاحِداً فَأَنْزَلَ اللَّهُ سُبْحَانَهُ وَ عَجِبُوا أَنْ جاءَهُمْ مُنْذِرٌ مِنْهُمْ وَ قالَ الْکافِرُونَ هذا ساحِرٌ کَذَّابٌ.

علیّ‌بن‌ابراهیم ( وَعَجِبُوا أَنْ جاءَهُمْ مُّنذِرٌ مِّنْهُمْ، این آیه وقتی در مکّه نازل شد که رسول خدا (صلی الله علیه و آله) دعوت خویش را آشکار کرد و قریشیان نزد ابوطالب (گرد آمدند و گفتند: «ای ابوطالب (! این عموزاده‌ی تو ما را بی خرد خوانده و خدایان ما را ناسزا گفته و جوانان ما را به تباهی کشانده و جمع ما را پراکنده کرده است. اگر تهیدستی، او را به چنین کاری وا می دارد، ما چنان ثروتی به او می‌دهیم که بی نیازترین مرد قریش شود و او را فرمانروای خود می‌کنیم». ابوطالب (رسول خدا (صلی الله علیه و آله) را از این سخن آگاه ساخت. حضرت (صلی الله علیه و آله) فرمود: «اگر خورشید را در دست راست من و ماه را در دست چپ من قرار دهند، من آن را نمی خواهم، بلکه می‌خواهم سخنی به من بدهند [بگویند] که با آن بر عرب فرمانروا می شوند و عجم به فرمانشان در می‌آید و پادشاهان آخرت خواهند شد». ابوطالب (این سخن به آن‌ها رساند و آن‌ها پذیرفتند و گفتند: «فقط ده کلمه». رسول خدا (صلی الله علیه و آله) به آن‌ها فرمود: گواهی دهید که هیچ خدایی جز الله نیست و من فرستاده‌ی اویم». گفتند: «سیصدوشصت خدا را کنار بگذاریم و یک خدا را بپرستیم»؟! پس خداوند متعال نازل فرمود: وَ عَجِبُوا أن جاءهُم مُّنذِرٌ مِّنْهُمْ وَ قَالَ الْکَافِرُونَ هَذَا سَاحِرٌ کَذَّابٌ.

Ali ibn Ibrahim: وَعَجِبُوا أَنْ جاءَهُمْ مُّنذِرٌ مِّنْهُمْ [And they wonder that there has come to them a warner from among themselves] — this verse was revealed in Makkah when the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) made his call public, and the Quraysh gathered before Abu Talib and said: 'O Abu Talib! This nephew of yours has called us foolish, insulted our gods, corrupted our youth and scattered our community. If it is poverty that drives him to this, we will give him such wealth that he becomes the wealthiest man of Quraysh, and we will make him our ruler.'ABu Talib informed the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) of this. The Prophet (peace be upon him and his family) said: 'If they were to place the sun in my right hand and the moon in my left, I would not want it; rather I want them to give me one word [to say] by which they will rule over the Arabs and by which the non-Arabs will submit to them, and they will be kings in the hereafter.' Abu Talib conveyed this to them and they accepted, saying: 'Only ten words.' The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) said to them: 'Testify that there is no god but Allah and that I am His messenger.' They said: 'Shall we set aside three hundred and sixty gods and worship one god?!' So Allah the Exalted revealed: وَ عَجِبُوا أن جاءهُم مُّنذِرٌ مِّنْهُمْ وَ قَالَ الْکَافِرُونَ هَذَا سَاحِرٌ کَذَّابٌ [And they wonder that there has come to them a warner from among themselves, and the disbelievers say: This is an enchanter, a liar].

અલી બિન ઇબ્રાહીમ: وَعَجِبُوا أَنْ جاءَهُمْ مُّنذِرٌ مِّنْهُمْ [અને તેઓ આશ્ચર્ય પામ્યા કે તેમની પાસે તેમનામાંથી જ એક ચેતવણી આપનાર આવ્યો છે] — આ આયત મક્કામાં ત્યારે નાઝિલ થઈ જ્યારે અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) એ પોતાની દઅવત જાહેર કરી, અને કુરૈશના લોકો અબૂ તાલિબ પાસે ભેગા થયા અને કહ્યું: 'ઓ અબૂ તાલિબ! તમારા આ ભત્રીજાએ અમને બેઅક્કલ ગણાવ્યા છે, અમારા દેવોને ગાળો આપી છે, અમારા યુવાનોને બગાડ્યા છે અને અમારી જમાતને વિખેરી નાખી છે. જો ગરીબી તેને આવું કરવા મજબૂર કરતી હોય, તો અમે તેને એટલી સંપત્તિ આપીશું કે તે કુરૈશનો સૌથી ધનવાન માણસ બની જાય, અને અમે તેને અમારો શાસક બનાવીશું.' અબૂ તાલિબે અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) ને આ વાતથી વાકેફ કર્યા. હઝરત (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) એ ફરમાવ્યું: 'જો સૂર્યને મારા જમણા હાથમાં અને ચંદ્રને મારા ડાબા હાથમાં મૂકી દે તો પણ હું તે ઈચ્છતો નથી, બલ્કે હું ઈચ્છું છું કે તેઓ મને એક એવી વાત [કહેવા] આપે જેના દ્વારા તેઓ અરબો પર શાસન કરે અને અજમ તેમના તાબે થાય અને તેઓ આખિરતના બાદશાહો બને.' અબૂ તાલિબે આ વાત તેમને પહોંચાડી અને તેઓએ સ્વીકારી અને કહ્યું: 'ફક્ત દસ કલમા.' અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) એ તેમને ફરમાવ્યું: 'સાક્ષી આપો કે અલ્લાહ સિવાય કોઈ ખુદા નથી અને હું તેનો રસૂલ છું.' તેઓએ કહ્યું: 'ત્રણસો સાઈઠ ખુદાઓને છોડી દઈએ અને એક ખુદાની ઇબાદત કરીએ?!' પછી અલ્લાહ તઆલાએ નાઝિલ ફરમાવ્યું: وَ عَجِبُوا أن جاءهُم مُّنذِرٌ مِّنْهُمْ وَ قَالَ الْکَافِرُونَ هَذَا سَاحِرٌ کَذَّابٌ [અને તેઓ આશ્ચર્ય પામ્યા કે તેમની પાસે તેમનામાંથી જ એક ચેતવણી આપનાર આવ્યો છે, અને કાફિરોએ કહ્યું: આ તો જાદુગર છે, જૂઠો છે].

#2 سبب نزول Reason for revelation શાને નુઝૂલ

ابن‌عبّاس (رحمة الله علیه) Ibn Abbas (may Allah have mercy on him) ઇબ્ને અબ્બાસ (રહમતુલ્લાહે અલયહે)

لَمَّا خَرَجَ النَّبِیُّ (صلی الله علیه و آله) اجْتَمَعَتْ قُرَیْشٌ إِلَیْهِ فَقَالُوا إِلَی مَا تَدْعُونَا یَا مُحَمَّدُ (صلی الله علیه و آله) قَالَ إِلَی شَهَادَهًِْ أَنْ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَ خَلْعِ الْأَنْدَادِ کُلِّهَا قَالُوا نَدَعُ ثَلَاثَمِائَهًٍْ وَ سِتِّینَ إِلَهاً وَ نَعْبُدُ إِلَهاً وَاحِداً فَنَزَلَ وَ عَجِبُوا أَنْ جاءَهُمْ مُنْذِرٌ مِنْهُمْ إِلَی قَوْلِهِ عَذاب.

ابن‌عبّاس ( زمانی‌که رسول خدا (صلی الله علیه و آله) بیرون رفت و بر حجر [در گوشه‌ی شمالی کعبه] ایستاد، [قریش] گفتند: «ای محمّد (صلی الله علیه و آله)! ما را به چه فرا می خوانی»؟ فرمود: «به اینکه گواهی دهید هیچ خدایی جز الله نیست و همه‌ی این شریک ها را کنار بگذارید». گفتند: «سیصدوشصت خدا را کنار بگذاریم و یک خدا را بپرستیم»؟! خداوند سبحان سخن آنان را حکایت کرد و فرمود: «وَ عَجِبُوا أَنْ جاءَهُمْ مُّنذِرٌ مِّنْهُمْ ... عَذَابِ.

Ibn Abbas (may Allah have mercy on him): When the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) went out and stood on the Hijr [in the northern corner of the Ka'bah], [the Quraysh] said: 'O Muhammad (peace be upon him and his family)! To what are you calling us?' He said: 'To testifying that there is no god but Allah and casting aside all these partners.' They said: 'Shall we set aside three hundred and sixty gods and worship one god?!' Allah the Glorified related their words and said: وَ عَجِبُوا أَنْ جاءَهُمْ مُّنذِرٌ مِّنْهُمْ ... عَذَابِ [And they wonder that there has come to them a warner from among themselves ... punishment].

ઇબ્ને અબ્બાસ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ): જ્યારે અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) બહાર નીકળ્યા અને હિજ્ર [કાબાના ઉત્તર ખૂણામાં] પર ઊભા રહ્યા, ત્યારે [કુરૈશે] કહ્યું: 'ઓ મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)! તમે અમને શેની તરફ બોલાવો છો?' ફરમાવ્યું: 'એ વાતની કે તમે સાક્ષી આપો કે અલ્લાહ સિવાય કોઈ ખુદા નથી અને આ બધા ભાગીદારોને છોડી દો.' તેઓએ કહ્યું: 'ત્રણસો સાઈઠ ખુદાઓને છોડી દઈએ અને એક ખુદાની ઇબાદત કરીએ?!' અલ્લાહ સુબ્હાનહુએ તેમની વાતનો ઉલ્લેખ કર્યો અને ફરમાવ્યું: وَ عَجِبُوا أَنْ جاءَهُمْ مُّنذِرٌ مِّنْهُمْ ... عَذَابِ [અને તેઓ આશ્ચર્ય પામ્યા કે તેમની પાસે તેમનામાંથી જ એક ચેતવણી આપનાર આવ્યો છે ... અઝાબ].

#3 آن‌ها تعجّب کردند که [پیامبر] انذاکننده‌ای از میان خودشان به‌سویشان آمده و کافران گفتند: «این ساحر بسیار دروغگویی است» They wondered that a warner from among themselves came to them, and the disbelievers said: 'This is a lying sorcerer' તેઓને આશ્ચર્ય થયું કે તેમનામાંથી જ એક ડરાવનાર [પયગંબર] તેમની પાસે આવ્યો, અને કાફિરોએ કહ્યું: આ તો મોટો જૂઠો જાદુગર છે

وَ لَمَّا أَتَی عَلَی رَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) زَمَانٌ عِنْدَ ذَلِکَ أَنْزَلَ اللَّهُ عَلَیْهِ فَاصْدَعْ بِما تُؤْمَرُ وَ أَعْرِضْ عَنِ الْمُشْرِکِینَ فَخَرَجَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) وَ قَامَ عَلَی الْحِجْرِ وَ قَالَ یَا مَعْشَرَ قُرَیْشٍ یَا مَعْشَرَ الْعَرَبِ أَدْعُوکُمْ إِلَی عِبَادَهًِْ اللَّهِ وَ خَلْعِ الْأَنْدَادِ وَ الْأَصْنَامِ وَ أَدْعُوکُمْ إِلَی شَهَادَهًِْ أَنْ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَ أَنِّی رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) فَأَجِیبُونِی تَمْلِکُونَ بِهَا الْعَرَبَ وَ تَدِینُ لَکُمْ بِهَا الْعَجَمُ وَ تَکُونُونَ مُلُوکاً فَاسْتَهْزَءُوا مِنْهُ وَ ضَحِکُوا وَ قَالُوا جُنَّ مُحَمَّدُ‌بْنُ‌عَبْدِ‌اللَّهِ وَ آذَوْهُ بِأَلْسِنَتِهِمْ وَ کَانَ مَنْ یَسْمَعُ مِنْ خَبَرِهِ مَا سَمِعَ مِنْ أَهْلِ الْکُتُبِ یُسْلِمُونَ فَلَمَّا رَأَتْ قُرَیْشٌ مَنْ یَدْخُلُ فِی الْإِسْلَامِ جَزِعُوا مِنْ ذَلِکَ وَ مَشَوْا إِلَی أَبِی‌طَالِبٍ وَ قَالُوا کُفَّ عَنَّا ابْنَ أَخِیکَ فَإِنَّهُ قَدْ سَفِهَ أَحْلَامَنَا وَ سَبَّ آلِهَتَنَا وَ أَفْسَدَ شَبَابَنَا وَ فَرَّقَ جَمَاعَتَنَا وَ قَالُوا یَا مُحَمَّدُ (صلی الله علیه و آله) إِلَی مَا تَدْعُو قَالَ إِلَی شَهَادَهًِْ أَنْ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَ خَلْعِ الْأَنْدَادِ کُلِّهَا قَالُوا نَدَعُ ثَلَاثَمِائَهًٍْ وَ سِتِّینَ إِلَهاً وَ نَعْبُدُ إِلَهاً وَاحِداً وَ حَکَی اللَّهُ تَعَالَی عزّوجلّا قَوْلَهُمْ وَ عَجِبُوا أَنْ جاءَهُمْ مُنْذِرٌ مِنْهُمْ وَ قالَ الْکافِرُونَ هذا ساحِرٌ کَذَّاب أَجَعَلَ الْآلِهَةَ إِلهاً واحِداً إِنَّ هذا لَشَیْءٌ عُجابٌ إِلَی قَوْلِهِ بَلْ لَمَّا یَذُوقُوا عَذابِ ثُمَّ قَالُوا لِأَبِی‌طَالِبٍ إِنْ کَانَ ابْنُ أَخِیکَ یَحْمِلُهُ عَلَی هَذَا الْعَدَمُ جَمَعْنَا لَهُ مَالًا فَیَکُونُ أَکْثَرَ قُرَیْشٍ مَالًا فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) مَا لِی حَاجَهًٌْ فِی الْمَالِ فَأَجِیبُونِی تَکُونُوا مُلُوکاً فِی الدُّنْیَا وَ مُلُوکاً فِی الْآخِرَهًِْ فَتَفَرَّقُوا ثُمَّ جَاءُوا إِلَی أَبِی‌طَالِبٍ فَقَالُوا أَنْتَ سَیِّدٌ مِنْ سَادَاتِنَا وَ ابْنُ أَخِیکَ فَرَّقَ جَمَاعَتَنَا فَهَلُمَّ نَدْفَعُ إِلَیْکَ أَبْهَی فَتًی مِنْ قُرَیْشٍ وَ أَجْمَلَهُمْ وَ أَشْرَفَهُمْ عُمَارَهًَْ‌بْنَ‌الْوَلِیدِ یَکُونُ لَکَ ابْناً وَ تَدْفَعُ إِلَیْنَا مُحَمَّداً (صلی الله علیه و آله) لِنَقْتُلَهُ فَقَالَ أَبُوطَالِبٍ مَا أَنْصَفْتُمُونِی تَسْأَلُونِّی أَنْ أَدْفَعَ إِلَیْکُمُ ابْنِی لِتَقْتُلُوهُ وَ تَدْفَعُونَ إِلَیَّ ابْنَکُمْ لِأُرَبِّیَهُ لَکُمْ فَلَمَّا أَیِسُوا مِنْهُ کَفُّوا.

علیّ‌بن‌ابراهیم ( وقتی پس از آن، سه سال بر رسول خدا (صلی الله علیه و آله) گذشت، خداوند بر او نازل فرمود: آنچه را مأموریت داری، آشکارا بیان کن! و از مشرکان روی گردان [و به آن‌ها اعتنا نکن]!. ( حجر/۹۴ ) رسول خدا (صلی الله علیه و آله) بیرون رفت و بر حجر [در گوشه‌ی شمالی کعبه] ایستاد و فرمود: «ای جماعت قریش و ای جماعت عرب! شما را به پرستش خداوند و کنارگذاشتن شریک ها و بت ها فرا می خوانم و شما را دعوت می کنم تا گواهی دهید هیچ خدایی جز الله نیست؛ چرا که من فرستاده‌ی خدا هستم. پس مرا اجابت کنید تا بر عرب فرمانروا شوید و عجم به فرمانتان درآید و پادشاهان بهشت شوید». آن‌ها آن حضرت (صلی الله علیه و آله) را ریشخند کردند و خندیدند و گفتند: «محمّدبن‌عبدالله، دیوانه شده». و او را با زبان‌هایشان آزردند. کسانی‌که خبر ظهور حضرت (صلی الله علیه و آله) را از اهل کتاب شنیده بودند، اسلام آوردند. وقتی قریشیان آنان را دیدند که به اسلام می گروند، از این امر برآشفتند و نزد ابوطالب (رفتند و گفتند: «برادرزاده ات را از ما بازدار؛ چرا که او ما را بی خرد خوانده و خدایان ما را ناسزا گفته و جوانان ما را به تباهی کشانده و جمع ما را پراکنده کرده است». و گفتند: «ای محمّد! ما را به چه فرا می خوانی»؟ فرمود: «به اینکه گواهی دهید هیچ خدایی جز الله نیست و همه‌ی این شریک ها را کنار بگذارید». گفتند: «سیصدوشصت خدا را کنار بگذاریم و یک خدا را بپرستیم»؟! خداوند سبحان سخن آنان را حکایت کرد و فرمود: وَ عَجِبُوا أَنْ جاءَهُمْ مُّنذِرٌ مِّنْهُمْ وَ قَالَ الْکَافِرُونَ هَذَا سَاحِرٌ کَذَّابٌ* أَ جَعَلَ الْآلِهَةَ إِلَهًا وَاحِدًا إِنَّ هَذَا لَشَیْءٌ عُجَابٌ ... أَ أُنْزِلَ عَلَیْهِ الذِّکْرُ مِنْ بَیْنِنا بَلْ هُمْ فی شَکٍّ مِنْ ذِکْری بَلْ لَمَّا یَذُوقُوا عَذَابِ سپس به ابوطالب (گفتند: «اگر فقر برادرزاده‌ات او را به این کار وا داشته، مالی برای او جمع می‌کنیم تا ثروتمندترین شخص قریش بشود»، پیغمبر (صلی الله علیه و آله) فرمود: «من به این اموال احتیاجی ندارم، آنان دین مرا بپذیرند تا پادشاه دنیا و آخرت گردند». متفرّق شدند و بار دیگر آمدند و گفتند: «یا اباطالب (شما از رؤسا و مشایخ ما هستید [درحالی‌که برادرزاده‌ات] جماعت ما را از هم متفرّق می‌کند ما اکنون حاضریم که زیباترین جوان قریش را که در جمال نظیر ندارد و از نظر حسب و نسب نیز فوق العاده است مانند عمّارهًْ‌بن‌ولید به شما ببخشیم و در مقابل آن برادرزاده‌ات محمّد (صلی الله علیه و آله) را به ما بده تا او را بکشیم». ابوطالب (گفت: «شما در اینجا انصاف نکردید، من پسرم را بدهم تا شما او را بکشید و شما نیز در مقابل او پسرتان را به من بدهید تا او را تربیت کنم»؟! هنگامی‌که قریش این سخن را از ابوطالب (شنیدند نومید برگشتند و از ابوطالب (دست کشیدند.

Ali ibn Ibrahim (may Allah have mercy on him): When, after that, three years had passed for the Messenger of Allah (peace be upon him and his family), Allah revealed to him: "Proclaim openly what you have been commanded, and turn away from the polytheists [and pay no heed to them]!" (Hijr/94). The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) went out and stood upon the Hijr [at the northern corner of the Ka'bah] and said: "O gathering of Quraysh, and O gathering of Arabs! I call you to the worship of Allah and to the casting aside of partners and idols, and I call you to testify that there is no god but Allah, for indeed I am the Messenger of Allah. So respond to me — through this you will rule over the Arabs, the non-Arabs will submit to you, and you will become kings of Paradise." They mocked him (peace be upon him and his family) and laughed and said: "Muhammad ibn Abd Allah has gone mad." And they hurt him with their tongues. Those who had heard the news of the appearance of the Prophet (peace be upon him and his family) from the People of the Book embraced Islam. When the Quraysh saw them entering into Islam, they were distressed by this and went to Abu Talib and said: "Restrain your nephew from us, for he has called us foolish, insulted our gods, corrupted our youth, and scattered our community." And they said: "O Muhammad! To what do you call us?" He said: "That you testify there is no god but Allah, and that you set aside all these partners." They said: "Shall we abandon three hundred and sixty gods and worship a single Allah?!" Allah the Glorified recounted their words and said: وَ عَجِبُوا أَنْ جاءَهُمْ مُّنذِرٌ مِّنْهُمْ وَ قَالَ الْکَافِرُونَ هَذَا سَاحِرٌ کَذَّابٌ * أَ جَعَلَ الْآلِهَةَ إِلَهًا وَاحِدًا إِنَّ هَذَا لَشَیْءٌ عُجَابٌ ... أَ أُنْزِلَ عَلَیْهِ الذِّکْرُ مِنْ بَیْنِنا بَلْ هُمْ فی شَکٍّ مِنْ ذِکْری بَلْ لَمَّا یَذُوقُوا عَذَابِ [And they wonder that there has come to them a warner from among themselves, and the disbelievers say: This is an enchanter, a liar. Has he made the gods into a single Allah? Indeed this is a most astonishing thing... Has the reminder been sent down upon him alone from among us? Rather they are in doubt concerning My reminder; rather they have not yet tasted My punishment]. Then they said to Abu Talib: "If poverty has driven your nephew to this affair, we will gather wealth for him so that he becomes the wealthiest of Quraysh." The Prophet (peace be upon him and his family) said: "I have no need for this wealth. Let them accept my religion and they will become kings of this world and the Hereafter." They dispersed, and came again another time and said: "O Abu Talib, you are among our chiefs and elders, while [your nephew] scatters our community. We are now prepared to give you the most handsome youth of Quraysh — one who has no equal in beauty, and who is also exceptional in lineage and pedigree — such as Umarah ibn al-Walid, and in exchange, hand over to us your nephew Muhammad (peace be upon him and his family) so that we may kill him." Abu Talib said: "You have not been fair in this matter. I should give you my son so that you kill him, and you in exchange should give me your son so that I raise him?!" When the Quraysh heard these words from Abu Talib, they turned back in despair and withdrew from Abu Talib.

અલી બિન ઇબ્રાહીમ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ): જ્યારે તેની પછી, રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પર ત્રણ વર્ષ વીતી ગયા, અલ્લાહે તેમના પર નાઝિલ કર્યું: "જેનો તમને હુકમ આપવામાં આવ્યો છે તેને ખુલ્લંખુલ્લા બયાન કરો! અને મુશરિકોથી મોઢું ફેરવી લો [અને તેમની પરવા ન કરો]!" (હિજ્ર/૯૪). રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) બહાર નીકળ્યા અને હિજ્ર પર [કાબાના ઉત્તર ખૂણામાં] ઊભા રહ્યા અને ફરમાવ્યું: "હે કુરૈશના જૂથ અને હે અરબોના જૂથ! હું તમને અલ્લાહની ઇબાદત તરફ અને શરીકો તથા મૂર્તિઓને છોડી દેવા તરફ બોલાવું છું, અને હું તમને દાવત આપું છું કે તમે ગવાહી આપો કે અલ્લાહ સિવાય કોઈ ખુદા નથી; કારણ કે હું અલ્લાહનો રસૂલ છું. તો મારી દાવત કબૂલ કરો, જેથી તમે અરબો પર હુકૂમત કરો, અજમ તમારા હુકમ હેઠળ આવે, અને તમે જન્નતના બાદશાહ બનો." તેઓએ તે હઝરત (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ની મશ્કરી કરી અને હસ્યા અને કહ્યું: "મુહમ્મદ બિન અબ્દુલ્લાહ પાગલ થઈ ગયો છે." અને પોતાની જીભોથી તેમને તકલીફ આપી. જેઓએ અહલે કિતાબ પાસેથી પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ના ઝુહૂરની ખબર સાંભળી હતી, તેઓએ ઇસ્લામ કબૂલ કર્યો. જ્યારે કુરૈશના લોકોએ તેમને ઇસ્લામ કબૂલ કરતા જોયા, ત્યારે તેઓ આ બાબતથી ખળભળી ઊઠ્યા અને અબૂ તાલિબ પાસે ગયા અને કહ્યું: "તમારા ભત્રીજાને અમારાથી રોકો; કારણ કે તેણે અમને બેઅક્લ ઠેરવ્યા છે, અમારા ખુદાઓને ગાળો દીધી છે, અમારા યુવાનોને બગાડી નાખ્યા છે, અને અમારા સમૂહને વિખેરી નાખ્યો છે." અને કહ્યું: "હે મુહમ્મદ! તમે અમને શાના તરફ બોલાવો છો?" ફરમાવ્યું: "એ કે તમે ગવાહી આપો કે અલ્લાહ સિવાય કોઈ ખુદા નથી અને આ બધા શરીકોને છોડી દો." તેઓએ કહ્યું: "ત્રણસો સાઠ ખુદાઓને છોડી દઈએ અને એક ખુદાની ઇબાદત કરીએ?!" અલ્લાહ સુબ્હાનહુએ તેમની વાત નકલ કરી અને ફરમાવ્યું: وَ عَجِبُوا أَنْ جاءَهُمْ مُّنذِرٌ مِّنْهُمْ وَ قَالَ الْکَافِرُونَ هَذَا سَاحِرٌ کَذَّابٌ * أَ جَعَلَ الْآلِهَةَ إِلَهًا وَاحِدًا إِنَّ هَذَا لَشَیْءٌ عُجَابٌ ... أَ أُنْزِلَ عَلَیْهِ الذِّکْرُ مِنْ بَیْنِنا بَلْ هُمْ فی شَکٍّ مِنْ ذِکْری بَلْ لَمَّا یَذُوقُوا عَذَابِ [અને તેઓ આશ્ચર્ય પામ્યા કે તેમની પાસે તેમનામાંથી જ એક ડરાવનાર આવ્યો, અને કાફિરોએ કહ્યું: આ જાદુગર છે, જૂઠો છે. શું તેણે અનેક ખુદાઓને એક જ ખુદા બનાવી દીધો? ખરેખર આ તો અત્યંત આશ્ચર્યજનક વસ્તુ છે... શું અમારામાંથી ફક્ત તેના પર જ ઝિકર ઉતારવામાં આવ્યો છે? બલ્કે તેઓ મારા ઝિકર વિશે શંકામાં છે; બલ્કે તેઓએ હજી મારો અઝાબ ચાખ્યો નથી]. પછી અબૂ તાલિબને કહ્યું: "જો તમારા ભત્રીજાને ગરીબીએ આ કામ પર મજબૂર કર્યો છે, તો અમે તેમના માટે માલ ભેગો કરી દઈએ જેથી તેઓ કુરૈશના સૌથી ધનવાન વ્યક્તિ બની જાય." પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ ફરમાવ્યું: "મને આ માલની કોઈ જરૂર નથી. તેઓ મારો દીન કબૂલ કરે, જેથી દુનિયા અને આખિરતના બાદશાહ બની જાય." તેઓ વિખેરાઈ ગયા અને બીજી વાર આવ્યા અને કહ્યું: "હે અબૂ તાલિબ! તમે અમારા રઈસો અને વડીલોમાંથી છો [જ્યારે તમારો ભત્રીજો] અમારા સમૂહને વિખેરી નાખે છે. અમે હવે તૈયાર છીએ કે કુરૈશના સૌથી સુંદર યુવાનને, જેની જમાલમાં કોઈ સાની નથી અને હસબ તથા નસબમાં પણ અસાધારણ છે, જેમ કે ઉમારહ બિન વલીદને, તમને આપી દઈએ, અને તેની બદલીમાં તમારા ભત્રીજા મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ને અમને આપી દો જેથી અમે તેમને કત્લ કરીએ." અબૂ તાલિબે કહ્યું: "તમે અહીં ઇન્સાફ કર્યો નથી, હું મારો દીકરો આપું જેથી તમે તેને કત્લ કરો, અને તમે તેની બદલીમાં તમારો દીકરો મને આપો જેથી હું તેની તરબિયત કરું?!" જ્યારે કુરૈશે અબૂ તાલિબ પાસેથી આ વાત સાંભળી, તો નિરાશ થઈને પાછા ફર્યા અને અબૂ તાલિબથી હાથ ખેંચી લીધો.

#4 آن‌ها تعجّب کردند که [پیامبر] انذاکننده‌ای از میان خودشان به‌سویشان آمده و کافران گفتند: «این ساحر بسیار دروغگویی است» They wondered that a warner from among themselves came to them, and the disbelievers said: 'This is a lying sorcerer' તેઓને આશ્ચર્ય થયું કે તેમનામાંથી જ એક ડરાવનાર [પયગંબર] તેમની પાસે આવ્યો, અને કાફિરોએ કહ્યું: આ તો મોટો જૂઠો જાદુગર છે

أمیرالمؤمنین (علیه السلام) Imam Ali, Commander of the Faithful (peace be upon him) ઇમામ અલી, અમીરુલ મોઅમેનીન (અલયહિસ્સલામ)

أَنَا وَضَعْتُ فِی الصِّغَرِ بِکَلَاکِلِ الْعَرَبِ وَ کَسَرْتُ نَوَاجِمَ قُرُونِ رَبِیعَهًَْ وَ مُضَرَ وَ قَدْ عَلِمْتُمْ مَوْضِعِی مِنْ رَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) بِالْقَرَابَهًِْ الْقَرِیبَهًِْ وَ الْمَنْزِلَهًِْ الْخَصِیصَهًِْ ... وَ لَقَدْ کُنْتُ مَعَهُ (صلی الله علیه و آله) لَمَّا أَتَاهُ الْمَلَأُ مِنْ قُرَیْشٍ فَقَالُوا لَهُ یَا مُحَمَّدُ (صلی الله علیه و آله) إِنَّکَ قَدِ ادَّعَیْتَ عَظِیماً لَمْ یَدَّعِهِ آبَاؤُکَ وَ لَا أَحَدٌ مِنْ بَیْتِکَ وَ نَحْنُ نَسْأَلُکَ أَمْراً إِنْ أَنْتَ أَجَبْتَنَا إِلَیْهِ وَ أَرَیْتَنَاهُ عَلِمْنَا أَنَّکَ نَبِیٌّ وَ رَسُولٌ وَ إِنْ لَمْ تَفْعَلْ عَلِمْنَا أَنَّکَ سَاحِرٌ کَذَّابٌ فَقَالَ (صلی الله علیه و آله) وَ مَا تَسْأَلُونَ قَالُوا تَدْعُو لَنَا هَذِهِ الشَّجَرَهًَْ حَتَّی تَنْقَلِعَ بِعُرُوقِهَا وَ تَقِفَ بَیْنَ یَدَیْکَ فَقَالَ (صلی الله علیه و آله) إِنَّ اللهَ عَلی کُلِّ شَیْءٍ قَدِیرٌ فَإِنْ فَعَلَ اللَّهُ لَکُمْ ذَلِکَ أَ تُؤْمِنُونَ وَ تَشْهَدُونَ بِالْحَقِّ قَالُوا نَعَمْ قَالَ فَإِنِّی سَأُرِیکُمْ مَا تَطْلُبُونَ وَ إِنِّی لَأَعْلَمُ أَنَّکُمْ لَا تَفِیئُونَ إِلَی خَیْرٍ وَ إِنَّ فِیکُمْ مَنْ یُطْرَحُ فِی الْقَلِیبِ وَ مَنْ یُحَزِّبُ الْأَحْزَابَ ثُمَّ قَالَ (صلی الله علیه و آله) یَا أَیَّتُهَا الشَّجَرَهًُْ إِنْ کُنْتِ تُؤْمِنِینَ بِاللَّهِ وَ الْیَوْمِ الْآخِرِ وَ تَعْلَمِینَ أَنِّی رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) فَانْقَلِعِی بِعُرُوقِکِ حَتَّی تَقِفِی بَیْنَ یَدَیَّ بِإِذْنِ اللَّهِ فَوَالَّذِی بَعَثَهُ بِالْحَقِّ لَانْقَلَعَتْ بِعُرُوقِهَا وَ جَاءَتْ وَ لَهَا دَوِیٌّ شَدِیدٌ وَ قَصْفٌ کَقَصْفِ أَجْنِحَهًِْ الطَّیْرِ حَتَّی وَقَفَتْ بَیْنَ یَدَیْ رَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) مُرَفْرِفَهًًْ وَ أَلْقَتْ بِغُصْنِهَا الْأَعْلَی عَلَی رَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) وَ بِبَعْضِ أَغْصَانِهَا عَلَی مَنْکِبِی وَ کُنْتُ عَنْ یَمِینِهِ (صلی الله علیه و آله) فَلَمَّا نَظَرَ الْقَوْمُ إِلَی ذَلِکَ قَالُوا عُلُوّاً وَ اسْتِکْبَاراً فَمُرْهَا فَلْیَأْتِکَ نِصْفُهَا وَ یَبْقَی نِصْفُهَا فَأَمَرَهَا بِذَلِکَ فَأَقْبَلَ إِلَیْهِ نِصْفُهَا کَأَعْجَبِ إِقْبَالٍ وَ أَشَدِّهِ دَوِیّاً فَکَادَتْ تَلْتَفُّ بِرَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) فَقَالُوا کُفْراً وَ عُتُوّاً فَمُرْ هَذَا النِّصْفَ فَلْیَرْجِعْ إِلَی نِصْفِهِ کَمَا کَانَ فَأَمَرَهُ (صلی الله علیه و آله) فَرَجَعَ فَقُلْتُ أَنَا لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ إِنِّی أَوَّلُ مُؤْمِنٍ بِکَ یَا رَسُولَ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) وَ أَوَّلُ مَنْ أَقَرَّ بِأَنَّ الشَّجَرَهًَْ فَعَلَتْ مَا فَعَلَتْ بِأَمْرِ اللَّهِ تَعَالَی تَصْدِیقاً بِنُبُوَّتِکَ وَ إِجْلَالًا لِکَلِمَتِکَ فَقَالَ الْقَوْمُ کُلُّهُمْ بَلْ ساحِرٌ کَذَّابٌ عَجِیبُ السِّحْرِ خَفِیفٌ فِیهِ وَ هَلْ یُصَدِّقُکَ فِی أَمْرِکَ إِلَّا مِثْلُ هَذَا یَعْنُونَنِی.

امام علی (علیه السلام)- من در خردسالی سرکشان عرب را به زمین رساندم و شاخ قدرت دو قبیله‌ی ربیعه و مضر را شکستم. شما موقعیّت مرا نسبت به رسول خدا (صلی الله علیه و آله) به خاطر خویشی نزدیک و منزلت مخصوص می‌دانید ... من همراه رسول خدا (صلی الله علیه و آله) بودم که دسته‌ای از بزرگان قریش نزد او آمدند و گفتند: «ای محمّد (صلی الله علیه و آله)! تو مسأله‌ی عظیمی را ادّعا می‌کنی که پدرانت و احدی از خاندانت آن را ادّعا نکردند، ما کاری از تو می‌خواهیم که اگر آن را بپذیری و به ما بنمایانی، می‌دانیم که تو پیامبر (صلی الله علیه و آله) و فرستاده‌ی خدایی وگرنه به این نتیجه می‌رسیم که جادوگر و دروغگویی»! آن حضرت (صلی الله علیه و آله) فرمود: «چه می‌خواهید»؟ گفتند: «این درخت را به خاطر ما صدا کن که از ریشه درآید و جلو آمده در برابرت بایستد». پیامبر (صلی الله علیه و آله) فرمود: «چرا که خداوند بر هرچیز تواناست. ( بقره/۲۰ ) اگر خداوند این برنامه را برایتان انجام دهد ایمان می‌آورید و به حق شهادت می‌دهید»؟ گفتند: «آری»! فرمود: «آنچه را می‌خواهید به شما نشان می‌دهم، ولی می‌دانم که به خیر و نیکویی باز نمی‌گردید، در میان شما کسی است که به چاه افکنده می‌شود [در جنگ بدر] و نیز کسی است که احزاب را فراهم خواهد آورد». سپس آن حضرت (صلی الله علیه و آله) فرمود: «ای درخت! اگر به خدا و قیامت ایمان داری و آگاهی که من فرستاده‌ی خداوندم، با ریشه از جای بیرون آی تا به اذن خدا در برابر من بایستی». قسم به خدایی که او را به راستی برانگیخت! درخت همراه ریشه‌هایش از زمین برآمد و درحالی‌که آوازی شدید و صدایی چون صدای بال پرندگان داشت آمد تا آنکه چون مرغی بال گشاده در برابر پیامبر (صلی الله علیه و آله) ایستاد و شاخه‌های بلند خود را بر پیامبر (صلی الله علیه و آله) و بعضی از شاخه‌هایش را به روی دوش من گستراند و من در جانب راست رسول خدا (صلی الله علیه و آله) بودم. چون قریش این واقعه را دیدند، از باب برتری‌جویی و گردنکشی فریاد زدند: «بگو نصف درخت نزد تو آید و نصف دیگر بر جایش بماند». رسول خدا (صلی الله علیه و آله) فرمان داد نیمی از آن با حالتی شگفت‌آور و صدای سخت‌تری به حضرت (صلی الله علیه و آله) روی آورد که نزدیک بود به رسول خدا (صلی الله علیه و آله) بپیچد. پس از آن از روی کفر و سرکشی گفتند: «بگو این نصفه درخت پیش نصفه‌ی دیگرش باز گردد». حضرت رسول (صلی الله علیه و آله) امر فرمود، پس درخت بازگشت. من فریاد زدم: «لا اله الّا اللّه، ای رسول خدا (صلی الله علیه و آله)! من اوّلین کسی هستم که به تو ایمان آوردم و نخستین کسی که اعتراف کرد که درخت آنچه را دستور دادی به فرمان خدا انجام داد تا به پیامبری‌ات شهادت دهد و سخنت را بزرگ شمارد». ولی همه‌ی آنان گفتند: «بلکه ساحری است دروغگو و جادوگری است عجیب‌جادو و تردست! آیا رسالتت را جز امثال این تصدیق می‌کند»؟ منظورشان من بودم!.

Imam Ali (peace be upon him): In my youth I brought the chiefs of the Arabs to the ground and broke the horns of power of the two tribes of Rabi'ah and Mudar. You know my standing with the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) on account of close kinship and a special rank ... I was with the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) when a group of the notables of Quraysh came to him and said: "O Muhammad (peace be upon him and his family)! You claim a mighty matter that neither your fathers nor anyone of your household ever claimed. We ask something of you: if you accept it and show it to us, we shall know that you are a prophet (peace be upon him and his family) and a messenger of Allah; otherwise we shall conclude that you are an enchanter and a liar!" The Prophet (peace be upon him and his family) said: "What do you want?" They said: "Call this tree for us so that it is uprooted and comes forward and stands before you." The Prophet (peace be upon him and his family) said: "Indeed Allah has power over all things (Baqarah/20). If Allah does this for you, will you believe and bear witness to the truth?" They said: "Yes!" He said: "I shall show you what you ask, but I know that you will not return to any good; among you is one who will be thrown into the pit [at the Battle of Badr], and also one who will gather the confederates (al-Ahzab)." Then the Prophet (peace be upon him and his family) said: "O tree! If you believe in Allah and the Last Day and know that I am the Messenger of Allah, come out with your roots so that, by the leave of Allah, you may stand before me." By Him who raised him with the truth! The tree came out of the ground with its roots, and while it made a mighty sound and a noise like the beating of birds' wings, it came until it stood before the Prophet (peace be upon him and his family) like a bird with outspread wings, and cast its uppermost branch over the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) and some of its other branches over my shoulder — and I was on the right side of the Messenger of Allah (peace be upon him and his family). When the Quraysh saw this event, out of arrogance and haughtiness they cried out: "Tell it that half of the tree should come to you and the other half remain in its place." The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) commanded it, and half of it turned toward him in an even more astonishing manner and with a fiercer sound, so that it almost wrapped itself around the Messenger of Allah (peace be upon him and his family). Then, out of disbelief and rebellion, they said: "Tell this half of the tree to return to its other half." The Prophet (peace be upon him and his family) commanded, and the tree returned. I cried out: "La ilaha illa Allah [there is no god but Allah]! O Messenger of Allah (peace be upon him and his family)! I am the first who has believed in you, and the first to acknowledge that the tree did what you commanded it by the command of Allah, in order to bear witness to your prophethood and to magnify your word." But all of them said: "Rather he is an enchanter, a liar, an amazing sorcerer, skilled in it! Does anyone confirm your mission except the likes of this one?" — meaning me!

ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ): મેં નાની ઉંમરમાં જ અરબના સરકશોને જમીન પર પટકી દીધા અને રબીઆ તથા મુઝર બે કબીલાઓની તાકતના શિંગડાં તોડી નાખ્યાં. તમે નજીકના સગપણ અને ખાસ મરતબાના કારણે રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) સાથે મારી નિકટતાને જાણો છો ... હું રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) સાથે હતો ત્યારે કુરૈશના મોટા લોકોનું એક જૂથ તેમની પાસે આવ્યું અને કહ્યું: "હે મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)! તમે એક એવા મહાન વિષયનો દાવો કરી રહ્યા છો કે જેનો દાવો ન તો તમારા બાપદાદાઓએ કર્યો હતો કે ન તમારા ખાનદાનમાંથી કોઈએ. અમે તમારી પાસે એક કામ માંગીએ છીએ; જો તમે તે સ્વીકારો અને અમને દેખાડી દો તો અમે જાણી લઈશું કે તમે નબી (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) અને અલ્લાહના રસૂલ છો, નહીંતર અમે એ નિષ્કર્ષ પર પહોંચીશું કે તમે જાદુગર અને જૂઠા છો!" તે હઝરત (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ ફરમાવ્યું: "શું ચાહો છો?" તેમણે કહ્યું: "આ ઝાડને અમારા માટે અવાજ આપો કે તે મૂળ સહિત ઊખડી જાય અને આગળ આવીને તમારી સામે ઊભું રહે." પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ ફરમાવ્યું: "કેમ કે અલ્લાહ દરેક વસ્તુ પર કુદરત ધરાવે છે (બકરહ/૨૦). જો અલ્લાહ આ કામ તમારા માટે કરી બતાવે તો શું તમે ઈમાન લાવશો અને હકની ગવાહી આપશો?" તેમણે કહ્યું: "હા!" ફરમાવ્યું: "જે તમે ચાહો છો તે તમને દેખાડું છું, પરંતુ હું જાણું છું કે તમે ખૈર અને નેકી તરફ પાછા નહીં ફરો; તમારામાં એવો પણ છે જે કૂવામાં ફેંકવામાં આવશે [બદ્રની જંગમાં] અને એવો પણ છે જે અહઝાબ (લશ્કરો)ને એકઠા કરશે." પછી તે હઝરત (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ ફરમાવ્યું: "હે ઝાડ! જો તું અલ્લાહ અને કયામત પર ઈમાન ધરાવે છે અને જાણે છે કે હું અલ્લાહનો રસૂલ છું, તો પોતાનાં મૂળ સાથે જમીનમાંથી બહાર આવ કે અલ્લાહની ઈજાઝતથી મારી સામે ઊભું રહે." તે ઝાતની કસમ જેણે તેમને હકની સાથે મબઊસ કર્યા! તે ઝાડ પોતાનાં મૂળિયાં સહિત જમીનમાંથી બહાર આવ્યું અને ઝડપી આવાજ તથા પક્ષીઓની પાંખો જેવો અવાજ કરતું આવ્યું, ત્યાં સુધી કે પાંખો ફેલાવેલા પક્ષીની જેમ પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ની સામે ઊભું રહી ગયું, અને પોતાની ઊંચી ડાળીઓ પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પર અને કેટલીક ડાળીઓ મારા ખભા પર ફેલાવી, અને હું રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ની જમણી બાજુ હતો. જ્યારે કુરૈશે આ ઘટના જોઈ ત્યારે બડાઈ અને સરકશીના કારણે બૂમ પાડી: "કહો કે ઝાડનો અડધો ભાગ તમારી પાસે આવે અને બીજો અડધો ભાગ પોતાની જગ્યાએ રહે." રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ હુકમ આપ્યો; અડધો ભાગ અદ્‌ભુત હાલતમાં અને વધુ સખત અવાજ સાથે હઝરત (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) તરફ આવ્યો, જ્યાં સુધી કે લગભગ રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ની આજુબાજુ વીંટળાઈ જવાનો હતો. પછી કુફ્ર અને સરકશીના કારણે તેમણે કહ્યું: "કહો કે આ અડધો ભાગ પોતાના બીજા અડધા ભાગ તરફ પાછો ફરી જાય." હઝરત રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ હુકમ આપ્યો તો ઝાડ પાછું ફર્યું. મેં બૂમ પાડી: "લા ઇલાહ ઇલ્લલ્લાહ [અલ્લાહ સિવાય કોઈ ઇલાહ નથી], હે રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)! હું પહેલી વ્યક્તિ છું જે તમારા પર ઈમાન લાવ્યો છું, અને પહેલો છું જેણે એકરાર કર્યો કે ઝાડે જે કર્યું તે અલ્લાહના હુકમથી કર્યું, જેથી તમારી નબૂવ્વતની ગવાહી આપે અને તમારા કલામને મહાન ગણે." પરંતુ તે બધાએ કહ્યું: "બલ્કે એ જૂઠો જાદુગર છે અને અજીબ જાદુ કરનારો હાથચાલાકી કરનારો છે! શું તમારી રિસાલતની તસદીક આના જેવા સિવાય કોઈ કરે છે?" તેમનો મતલબ મારાથી હતો!

#5 آن‌ها تعجّب کردند که [پیامبر] انذاکننده‌ای از میان خودشان به‌سویشان آمده و کافران گفتند: «این ساحر بسیار دروغگویی است» They wondered that a warner from among themselves came to them, and the disbelievers said: 'This is a lying sorcerer' તેઓને આશ્ચર્ય થયું કે તેમનામાંથી જ એક ડરાવનાર [પયગંબર] તેમની પાસે આવ્યો, અને કાફિરોએ કહ્યું: આ તો મોટો જૂઠો જાદુગર છે

قَالَ أَمِیرُ‌الْمُؤْمِنِینَ (علیه السلام) فِی خُطْبَتِهِ الْقَاصِعَهًِْ: وَ لَقَدْ کُنْتُ مَعَهُ لَمَّا أَتَاهُ الْمَلَأُ مِنْ قُرَیْشٍ فَقَالُوا لَهُ: یَا مُحَمَّدُ (صلی الله علیه و آله) إِنَّکَ قَدِ ادَّعَیْتَ عَظِیماً لَمْ یَدَّعِهِ آبَاؤُکَ وَ لَا أَحَدٌ مِنْ بَیْتِکَ وَ نَحْنُ نَسْأَلُکَ أَمْراً إِنْ أَجَبْتَنَا إِلَیْهِ وَ أَرَیْتَنَاهُ عَلِمْنَا أَنَّکَ نَبِیٌ وَ رَسُولٌ وَ إِنْ لَمْ تَفْعَلْ عَلِمْنَا أَنَّکَ سَاحِرٌ کَذَّابٌ. فَقَالَ (صلی الله علیه و آله) لَهُمْ: وَ مَا تَسْأَلُونَ؟ قَالُوا: تَدْعُو لَنَا هَذِهِ الشَّجَرَهًَْ حَتَّی تَنْقَلِعَ بِعُرُوقِهَا وَ تَقِفَ بَیْنَ یَدَیْکَ. فَقَالَ (صلی الله علیه و آله): إِنَّ اللهَ عَلی کُلِّ شَیْءٍ قَدِیرٌ فَإِنْ فَعَلَ اللَّهُ ذَلِکَ لَکُمْ أَ تُؤْمِنُونَ وَ تَشْهَدُونَ بِالْحَقِّ؟ قَالُوا: نَعَمْ. قَالَ: فَإِنِّی سَأُرِیکُمْ مَا تَطْلُبُونَ وَ إِنِّی لَأَعْلَمُ أَنَّکُمْ لَا تَفِیئُونَ إِلَی خَیْرٍ وَ أَنَّ فِیکُمْ مَنْ یُطْرَحُ فِی الْقَلِیبِ وَ مَنْ یُحَزِّبُ الْأَحْزَابَ. ثُمَّ قَالَ (صلی الله علیه و آله): یَا أَیَّتُهَا الشَّجَرَهًُْ إِنْ کُنْتِ تُؤْمِنِینَ بِاللَّهِ وَ الْیَوْمِ الْآخِرِ وَ تَعْلَمِینَ أَنِّی رَسُولُ اللَّهِ فَانْقَلِعِی بِعُرُوقِکِ حَتَّی تَقِفِی بَیْنَ یَدَیَّ بِإِذْنِ اللَّهِ. فَوَ الَّذِی بَعَثَهُ بِالْحَقِّ لَانْقَلَعَتْ بِعُرُوقِهَا وَ جَاءَتْ وَ لَهَا دَوِیٌّ شَدِیدٌ وَ قَصْفٌ کَقَصْفِ أَجْنِحَهًِْ الطَّیْرِ حَتَّی وَقَفَتْ بَیْنَ یَدَیْ رَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) مُرَفْرِفَهًًْ وَ أَلْقَتْ بِغُصْنِهَا الْأَعْلَی عَلَی رَأْسِ رَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) وَ بِبَعْضِ أَغْصَانِهَا عَلَی مَنْکِبِی وَ کُنْتُ عَنْ یَمِینِهِ (صلی الله علیه و آله). فَلَمَّا نَظَرَ الْقَوْمُ إِلَی ذَلِکَ قَالُوا عُلُوّاً وَ اسْتِکْبَاراً: فَمُرْهَا فَلْیَأْتِکَ نِصْفُهَا وَ یَبْقَی نِصْفُهَا. فَأَمَرَهَا بِذَلِکَ فَأَقْبَلَ إِلَیْهِ نِصْفُهَا کَأَعْجَبِ إِقْبَالٍ وَ أَشَدِّهِ دَوِیّاً فَکَادَتْ تَلْتَفُّ بِرَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) فَقَالُوا کُفْراً وَ عُتُوّاً: فَمُرْ هَذَا النِّصْفَ فَلْیَرْجِعْ إِلَی نِصْفِهِ. کَمَا کَانَ. فَأَمَرَهُ (صلی الله علیه و آله) فَرَجَعَ. فَقُلْتُ أَنَا: لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ إِنِّی أَوَّلُ مُؤْمِنٍ بِکَ یَا رَسُولَ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) وَ أَوَّلُ مَنْ أَقَرَّ بِأَنَّ الشَّجَرَهًَْ فَعَلَتْ مَا فَعَلَتْ بِأَمْرِ اللَّهِ تَعَالَی تَصْدِیقاً لِنُبُوَّتِکَ وَ إِجْلَالًا لِکَلِمَتِکَ. فَقَالَ الْقَوْمُ کُلُّهُمْ: بَلْ سَاحِرٌ کَذَّاب عَجِیبُ السِّحْرِ خَفِیفٌ فِیهِ وَ هَلْ یُصَدِّقُکَ فِی أَمْرِکَ إِلَّا مِثْلُ هَذَا! یَعْنُونَنِی.

امام علی (علیه السلام)- در خطبه‌ی قاصعه‌ی خود فرمود: چون مهتران قریش نزد رسول خدا (صلی الله علیه و آله) آمدند، من با حضرت بودم. آن‌ها گفتند: «ای محمّد (صلی الله علیه و آله)! تو ادّعای کاری بزرگ کرده ای که نه پدرانت ادّعای آن را داشته اند و نه هیچ‌کس دیگر از خاندانت، ما از تو چیزی می خواهیم که اگر پذیرفتی و به ما نمایاندی، خواهیم دانست که تو پیامبری و فرستاده شده ای وگرنه خواهیم دانست که تو جادوگری و دروغ می گویی». حضرت (صلی الله علیه و آله) به آن‌ها فرمود: «چه می خواهید»؟ گفتند: «برای ما این درخت را فرا خوان تا از ریشه برآید و پیش روی تو درآید». فرمود: «چرا که خداوند بر هرچیز تواناست. ( بقره/۲۰ ) اگر خدا برای شما چنین کرد، ایمان می آورید و به حق گواهی می‌دهید»؟ گفتند: «آری»! فرمود: «من آنچه را که می خواهید به شما نشان خواهم داد، امّا می‌دانم که شما به راه خیر باز نمی‌گردید و در میان شما کسی هست که در چاه افکنده شود و کسی هست که گروه ها را گرد هم می آورد». سپس فرمود: «ای درخت! اگر به خدا و روز واپسین ایمان داری و می دانی که من فرستاده‌ی خدایم، به فرمان خدا از جا برآی و پیش روی من درآی». به خدایی که ایشان را بر حق برانگیخت، ریشه‌های درخت از جا برآمد و به راه افتاد، حال آنکه بانگی سخت می کرد و چون پرنده پر می‌زد، تا اینکه پیش روی رسول خدا (صلی الله علیه و آله) قد برافراشت و شاخه های فرازین خود را بر رسول خدا (صلی الله علیه و آله) و یکی از شاخه هایش را بر دوش من گستراند و من در سوی راست ایشان بودم. چون آن قوم این بدیدند، از روی برتری‌جویی و گردن‌کشی عرض کردند: «به آن فرمان ده تا نیمش نزد تو آید و نیم دیگرش برجای بماند». حضرت (صلی الله علیه و آله) درخت را چنین فرمان داد، ناگاه نیمی از آن، سخت شگفت‌انگیز و به بانگی سخت‌تر، رو به‌سوی رسول خدا (صلی الله علیه و آله) گذاشت، چنان‌که نزدیک بود به گرد ایشان بپیچد. آن‌ها از روی ناسپاسی و سرکشی گفتند: «این نیم را فرمان ده تا نزد نیم خود بازگردد». حضرت (صلی الله علیه و آله) درخت را چنین فرمان داد و آن بازگشت. آنگاه من گفتم: «هیچ خدایی جز الله نیست، ای رسول خدا (صلی الله علیه و آله)! همانا من نخستین کسم که به تو، ایمان آورد و نخستین کسم که ایمان آورد این درخت به فرمان خدا چنین کرد تا پیامبری تو را راست بشمارد و گفته‌ی تو را بزرگ دارد». آن قوم گفتند: «نه! تو جادوگری دروغگویی و شگفت جادو می‌کنی و در این کار سبک دستی. آیا کسی جز این مرد تو را در کارت باور می‌کند»؟ منظورشان من بودم!.

Imam Ali (peace be upon him): In his Qasi'ah sermon he said: When the chiefs of Quraysh came to the Messenger of Allah (peace be upon him and his family), I was with him. They said: "O Muhammad (peace be upon him and his family)! You have claimed a great matter that neither your forefathers nor anyone else of your household ever claimed. We ask something of you — if you grant it and show it to us, we will know that you are a prophet and a messenger; and if not, we will know that you are a sorcerer and a liar." He (peace be upon him and his family) said to them: "What do you want?" They said: "Summon this tree for us, so that it may be uprooted and come to stand before you." He said: "Indeed Allah is Powerful over all things. (Baqarah/20) If Allah does this for you, will you believe and bear witness to the truth?" They said: "Yes!" He said: "I shall show you what you seek, but I know that you will not return to the path of good, and that among you is one who will be cast into the pit, and one who will muster the confederates against me." Then he said: "O tree! If you believe in Allah and the Last Day and know that I am the Messenger of Allah, then, by the command of Allah, uproot yourself and come to stand before me." By the One who raised him with the truth, the tree's roots were pulled up and it set forth, making a mighty sound and beating like a bird beats its wings, until it stood tall before the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) and spread its uppermost branches over the Messenger of Allah (peace be upon him and his family), and laid one of its branches upon my shoulder — and I was on his right. When that people saw this, out of arrogance and defiance they said: "Command it that half of it come to you and the other half remain in place." He (peace be upon him and his family) commanded the tree, and at once half of it, in the most astonishing manner and with an even louder sound, moved toward the Messenger of Allah (peace be upon him and his family), so that it almost wound itself about him. Out of ingratitude and insolence they said: "Command this half to return to its other half." He (peace be upon him and his family) commanded the tree accordingly, and it returned. Then I said: "There is no god but Allah. O Messenger of Allah (peace be upon him and his family)! Indeed I am the first who believed in you, and the first who acknowledged that this tree did what it did by the command of Allah, to confirm your prophethood and to exalt your word." That people said: "No! You are a sorcerer, a liar, and you work wondrous sorcery and are deft at it. Does anyone believe you in your affair except one like this?" — meaning me!

ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ): પોતાના ખુત્બએ કાસેઆહમાં ફરમાવ્યું: જ્યારે કુરૈશના સરદારો રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પાસે આવ્યા, ત્યારે હું આપની સાથે હતો. તેઓએ કહ્યું: "ઓ મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)! તમે એક મોટા કાર્યનો દાવો કર્યો છે જેનો દાવો ન તો તમારા બાપ-દાદાએ કર્યો હતો કે ન તો તમારા ખાનદાનમાંથી બીજા કોઈએ. અમે તમારી પાસેથી કંઈક માંગીએ છીએ; જો તમે તેને કબૂલ કરો અને અમને દેખાડો, તો અમે જાણી લઈશું કે તમે નબી છો અને મોકલવામાં આવેલા છો, નહીંતર અમે જાણી લઈશું કે તમે જાદુગર છો અને જૂઠ બોલો છો." આપ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ તેઓને ફરમાવ્યું: "તમે શું ઈચ્છો છો?" તેઓએ કહ્યું: "અમારા માટે આ ઝાડને બોલાવો કે તે મૂળ સહિત ઉખડીને તમારી સામે આવીને ઊભું રહે." આપે ફરમાવ્યું: "ખરેખર અલ્લાહ દરેક વસ્તુ પર કુદરત ધરાવે છે. (બકરહ/૨૦) જો અલ્લાહ તમારા માટે આ કરે, તો શું તમે ઈમાન લાવશો અને હકની ગવાહી આપશો?" તેઓએ કહ્યું: "હા!" આપે ફરમાવ્યું: "હું તમને જે માંગો છો તે દેખાડીશ, પરંતુ હું જાણું છું કે તમે નેકીના માર્ગ પર પાછા નહીં ફરો, અને તમારામાં એવો પણ છે જે કૂવામાં ફેંકી દેવાશે, અને એવો પણ છે જે (મારી વિરુદ્ધ) ટોળીઓને એકઠી કરશે." પછી આપે ફરમાવ્યું: "ઓ ઝાડ! જો તું અલ્લાહ પર અને આખિરતના દિવસ પર ઈમાન ધરાવે છે અને જાણે છે કે હું અલ્લાહનો રસૂલ છું, તો અલ્લાહના હુકમથી પોતાના મૂળ સહિત ઉખડી જા અને મારી સામે આવીને ઊભું રહે." એ ઝાતની કસમ કે જેણે આપને હક સાથે મબઊસ કર્યા, ઝાડ પોતાના મૂળ સહિત ઉખડ્યું અને ચાલવા લાગ્યું, જ્યારે તે સખત અવાજ કરી રહ્યું હતું અને પક્ષીની જેમ પાંખો ફફડાવી રહ્યું હતું, ત્યાં સુધી કે તે રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ની સામે ઊંચું થઈને ઊભું રહ્યું અને પોતાની ઉપરની શાખાઓ રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) ઉપર અને એક શાખા મારા ખભા ઉપર ફેલાવી, અને હું આપની જમણી બાજુ હતો. જ્યારે એ કોમે આ જોયું, તો બડાઈ અને હઠધર્મીથી કહ્યું: "તેને હુકમ આપો કે તેનો અડધો ભાગ તમારી પાસે આવે અને બીજો અડધો ભાગ પોતાની જગ્યાએ રહે." આપ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ ઝાડને એવો હુકમ આપ્યો, અને અચાનક તેનો અડધો ભાગ, ખૂબ જ અજાયબ રીતે અને વધુ સખત અવાજ સાથે, રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) તરફ ચાલવા લાગ્યો, એટલે સુધી કે તે લગભગ આપની આસપાસ વીંટળાઈ જવાનો હતો. તેઓએ નાશુકરી અને સરકશીથી કહ્યું: "આ અડધા ભાગને હુકમ આપો કે તે પોતાના (બીજા) અડધા ભાગ પાસે પાછો જાય." આપ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ ઝાડને એવો હુકમ આપ્યો અને તે પાછો ગયો. ત્યારે મેં કહ્યું: "અલ્લાહ સિવાય કોઈ ઈલાહ નથી. ઓ રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)! ખરેખર હું પ્રથમ વ્યક્તિ છું જે તમારા પર ઈમાન લાવ્યો અને પ્રથમ વ્યક્તિ છું જે એકરાર કરે છે કે આ ઝાડે અલ્લાહના હુકમથી આ કર્યું, જેથી તમારી નબુવ્વતની તસ્દીક કરે અને તમારા કલામને મહાન ગણે." એ કોમે કહ્યું: "નહીં! તમે જાદુગર છો, જૂઠા છો અને અજાયબ જાદુ કરો છો અને આ કામમાં માહિર છો. શું આ માણસ સિવાય કોઈ તમારા કામમાં તમારો વિશ્વાસ કરે છે?" તેઓનો મતલબ હું હતો!

#6 آن‌ها تعجّب کردند که [پیامبر] انذاکننده‌ای از میان خودشان به‌سویشان آمده و کافران گفتند: «این ساحر بسیار دروغگویی است» They wondered that a warner from among themselves came to them, and the disbelievers said: 'This is a lying sorcerer' તેઓને આશ્ચર્ય થયું કે તેમનામાંથી જ એક ડરાવનાર [પયગંબર] તેમની પાસે આવ્યો, અને કાફિરોએ કહ્યું: આ તો મોટો જૂઠો જાદુગર છે

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

عَنْ أَبِی‌بَصِیرٍ قَالَ قَالَ أَبُو عَبْدِ اللَّه (علیه السلام): یَا أَبَا مُحَمَّدٍ إِنَّ عِنْدَنَا سِرّاً مِنْ سِرِّ اللَّهِ وَ عِلْماً مِنْ عِلْمِ اللَّهِ لَا یَحْتَمِلُهُ مَلَکٌ مُقَرَّبٌ وَ لَا نَبِیٌّ مُرْسَلٌ وَ لَا مُؤْمِنٌ امْتَحَنَ اللَّهُ قَلْبَهُ لِلْإِیمَانِ وَ اللَّهِ مَا کَلَّفَ اللَّهُ أَحَداً ذَلِکَ الْحِمْلَ غَیْرَنَا وَ لَا اسْتَعْبَدَ بِذَلِکَ أَحَداً غَیْرَنَا وَ إِنَّ عِنْدَنَا سِرّاً مِنْ سِرِّ اللَّهِ وَ عِلْماً مِنْ عِلْمِ اللَّهِ أَمَرَنَا اللَّهُ بِتَبْلِیغِهِ فَبَلَّغْنَا عَنِ اللَّهِ عزّوجلّ مَا أَمَرَنَا بِتَبْلِیغِهِ مَا نَجِدُ لَهُ مَوْضِعاً وَ لَا أَهْلًا وَ لَا حَمَّالَهًًْ یَحْمِلُونَهُ حَتَّی خَلَقَ اللَّهُ لِذَلِکَ أَقْوَاماً خُلِقُوا مِنْ طِینَهًٍْ خُلِقَ مِنْهَا مُحَمَّدٌ (صلی الله علیه و آله) وَ ذُرِّیَّتُهُ وَ مِنْ نُورٍ خَلَقَ اللَّهُ مِنْهُ مُحَمَّداً (صلی الله علیه و آله) وَ ذُرِّیَّتَهُ وَ صَنَعَهُمْ بِفَضْلِ صُنْعِ رَحْمَتِهِ الَّتِی صَنَعَ مِنْهَا مُحَمَّداً (صلی الله علیه و آله) فَبَلَّغْنَاهُمْ عَنِ اللَّهِ عزّوجلّ مَا أَمَرَنَا بِتَبْلِیغِهِ فَقَبِلُوهُ وَ احْتَمَلُوا ذَلِکَ وَ بَلَغَهُمْ ذَلِکَ عَنَّا فَقَبِلُوهُ وَ احْتَمَلُوهُ وَ بَلَغَهُمْ ذِکْرُنَا فَمَالَتْ قُلُوبُهُمْ إِلَی مَعْرِفَتِنَا وَ حَدِیثِنَا فَلَوْ لَا أَنَّهُمْ خُلِقُوا مِنْ هَذَا لَمَا کَانُوا کَذَلِکَ وَ لَا وَ اللَّهِ مَا احْتَمَلُوهُ ثُمَّ قَالَ إِنَّ اللَّهَ خَلَقَ قَوْماً لِجَهَنَّمَ وَ النَّارِ فَأَمَرَنَا أَنْ نُبَلِّغَهُمْ کَمَا بَلَّغْنَاهُمْ فَاشْمَأَزُّوا مِنْ ذَلِکَ وَ نَفَرَتْ قُلُوبُهُمْ وَ رَدُّوهُ عَلَیْنَا وَ لَمْ یَحْتَمِلُوهُ وَ کَذَّبُوا بِهِ وَ قَالُوا ساحِرٌ کَذَّابٌ.

امام صادق (علیه السلام) ابوبصیر گوید: امام صادق (علیه السلام) فرمود: ای ابامحمّد (علیه السلام)! همانا سرّی از اسرار خدا و علمی از علم خدا نزد ماست که هیچ فرشته‌ی مقرّب و پیغمبر مرسل و مؤمنی که دلش را به ایمان آزموده آن را تحمّل نکند، به خدا سوگند! که خدا آن را به احدی جز ما تکلیف نفرموده و عبادت با آن را از هیچ‌کس جز ما نخواسته [مانند وظایف خاصّی که پیغمبر (صلی الله علیه و آله) برای امیرالمؤمنین (علیه السلام) و حسنین (علیها السلام) با وصیّت تعیین کرد] و نیز نزد ما سرّی است از سرّ خدا و علمی است از علم خدا که ما را به تبلیغش مأمور فرموده و ما آن را از جانب خدای عزّوجلّ تبلیغ کردیم و برایش محلّی و اهلی و پذیرنده‌ای نیافتیم تا آنکه خدا برای پذیرش آن [مردمانی] را از همان طینت و نوری که محمّد (صلی الله علیه و آله) و آل و ذرّیّه‌ی او را آفرید، خلق کرد و آن‌ها را از فضل و رحمت خود ساخت چنان‌که محمّد (صلی الله علیه و آله) و ذرّیّه‌ی او را ساخت، پس چون ما آنچه را از جانب خدا به تبلیغش مأمور بودیم، تبلیغ کردیم آن‌ها پذیرفتند و تحمّل کردند (تبلیغ ما به آن‌ها رسید، ایشان هم پذیرفتند و تحمّل کردند) و یاد ما به آن‌ها رسید پس دل‌های ایشان به شناسایی و به حدیث ما متوجّه گشت، اگر آن‌ها از آن طینت و نور خلق نمی‌شدند، این‌چنین نبودند، نه، به خدا آن را تحمّل نمی‌کردند. سپس فرمود: «همانا خدا مردمی را برای دوزخ و آتش آفرید (یعنی دانست که سرکشی و نافرمانی کنند و به دوزخ و آتش گرایند) و به ما دستور داد که به آن‌ها تبلیغ کنیم و ما هم تبلیغ کردیم [همچنان‌که به آن‌ها تبلیغ کردیم] ولی آن‌ها چهره درهم کشیدند و دلشان نفرت پیدا کرد و آن را به ما برگردانیدند و تحمّل نکردند و تکذیب نمودند و گفتند: ساحِرٌ کَذَّابٌ».

Imam Sadiq (peace be upon him): Abu Basir said: Imam Sadiq (peace be upon him) said: O Abu Muhammad! Indeed, with us is a secret from the secrets of Allah and a knowledge from the knowledge of Allah which no angel brought near, no messenger prophet, and no believer whose heart Allah has tested for faith can bear. By Allah! Allah has not charged anyone with that burden other than us, and has not required worship through it from anyone other than us [like the specific duties that the Prophet (peace be upon him and his family) appointed by will for Amir al-Mu'minin (peace be upon him) and Hasanayn (peace be upon them)]. And also with us is a secret from the secret of Allah and a knowledge from the knowledge of Allah which He has commanded us to convey, and we conveyed it from Allah the Mighty and Majestic, but we found for it no place, no people, and no bearer, until Allah created for its acceptance [people] from the very clay and light from which He created Muhammad (peace be upon him and his family) and his family and his progeny, and He made them from His grace and mercy just as He made Muhammad (peace be upon him and his family) and his progeny. So when we conveyed to them that which we were commanded to convey from Allah, they accepted it and bore it (our conveyance reached them, and they too accepted and bore it), and our remembrance reached them, so their hearts inclined toward recognizing us and toward our hadith. Had they not been created from that clay and light, they would not have been so — no, by Allah, they would not have borne it. Then he said: 'Indeed, Allah created a people for Jahannam and the Fire (meaning: He knew that they would rebel and disobey and incline toward Hell and the Fire), and He commanded us to convey to them, and we did convey [just as we conveyed to those others], but they scowled and their hearts felt aversion and they returned it to us and did not bear it and denied it and said: ساحِرٌ کَذَّابٌ [An enchanter, a liar].'

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): અબૂ બસીરે કહ્યું: ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: ઓ અબૂ મુહમ્મદ! ખરેખર અમારી પાસે અલ્લાહના રહસ્યોમાંનું એક રહસ્ય અને અલ્લાહના જ્ઞાનમાંનું એક જ્ઞાન છે, જેને કોઈ મુકર્રબ ફરિશ્તો, કોઈ મુરસલ પયગંબર, અને કોઈ મોમિન કે જેના દિલને અલ્લાહે ઈમાન માટે અજમાવ્યું છે, તે સહન કરી શકતો નથી. અલ્લાહની કસમ! અલ્લાહે અમારા સિવાય કોઈને પણ આ ભાર ઉપાડવાની જવાબદારી આપી નથી અને અમારા સિવાય કોઈ પાસેથી પણ તેના દ્વારા ઇબાદત માંગી નથી [જેમ કે ખાસ ફરજો કે જે પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ અમીરુલ મોમિનીન (અલયહિસ્સલામ) અને હસનૈન (અલયહિમસ્સલામ) માટે વસિય્યત દ્વારા નક્કી કરી હતી]. અને વળી અમારી પાસે અલ્લાહના રહસ્યોમાંનું એક રહસ્ય અને અલ્લાહના જ્ઞાનમાંનું એક જ્ઞાન છે, જેને પહોંચાડવાનો અલ્લાહે અમને હુકમ આપ્યો છે અને અમે તેને અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લની તરફથી પહોંચાડ્યું, પરંતુ અમને તેના માટે કોઈ સ્થળ, કોઈ યોગ્ય લોકો અને કોઈ સ્વીકારનાર ન મળ્યા, ત્યાં સુધી કે અલ્લાહે તેના સ્વીકાર માટે [એવા લોકોને] પેદા કર્યા જેઓ એ જ માટી અને નૂરથી બનાવવામાં આવ્યા, જેમાંથી મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) અને તેમના આલ અને ઝુર્રિય્યત પેદા થયા હતા, અને તેમને પોતાની કૃપા અને રહમતથી બનાવ્યા જેમ મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) અને તેમની ઝુર્રિય્યતને બનાવ્યા. પછી જ્યારે અમે અલ્લાહની તરફથી જે પહોંચાડવાનો હુકમ હતો તે પહોંચાડ્યું, તો તેઓએ સ્વીકાર્યું અને સહન કર્યું (અમારી તબ્લીગ તેઓ સુધી પહોંચી, અને તેઓએ પણ સ્વીકાર્યું અને સહન કર્યું) અને અમારો ઝિક્ર તેઓ સુધી પહોંચ્યો, તો તેમના દિલો અમારી માઅરેફત અને અમારી હદીસ તરફ મુતવજ્જહ થયા. જો તેઓ એ માટી અને નૂરથી પેદા ન થયા હોત, તો આવા ન હોત, નહીં, અલ્લાહની કસમ, તેઓ તેને સહન ન કરી શકતા. પછી ફરમાવ્યું: 'ખરેખર અલ્લાહે એક કોમને દોઝખ અને આગ માટે પેદા કરી (એટલે કે તેને ખબર હતી કે તેઓ સરકશી અને નાફરમાની કરશે અને દોઝખ અને આગ તરફ ઝુકશે) અને અમને હુકમ આપ્યો કે અમે તેઓ સુધી પહોંચાડીએ અને અમે પણ પહોંચાડ્યું [જેમ તેઓ સુધી પહોંચાડ્યું હતું], પરંતુ તેઓએ ચહેરા બગાડી નાખ્યા અને તેમના દિલોમાં નફરત પેદા થઈ અને તેઓએ તેને અમારી તરફ પાછું ફેરવ્યું અને સહન ન કર્યું અને જુઠલાવ્યું અને કહ્યું: ساحِرٌ کَذَّابٌ [જાદુગર, જૂઠો].'

#7 آن‌ها تعجّب کردند که [پیامبر] انذاکننده‌ای از میان خودشان به‌سویشان آمده و کافران گفتند: «این ساحر بسیار دروغگویی است» They wondered that a warner from among themselves came to them, and the disbelievers said: 'This is a lying sorcerer' તેઓને આશ્ચર્ય થયું કે તેમનામાંથી જ એક ડરાવનાર [પયગંબર] તેમની પાસે આવ્યો, અને કાફિરોએ કહ્યું: આ તો મોટો જૂઠો જાદુગર છે

الرّسول (صلی الله علیه و آله) The Prophet (peace be upon him and his family) રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)

عَنْ مُجَاهِدِ‌بْنِ‌جَبْرٍ قَالَ: کَانَ مِمَّا أَنْعَمَ اللَّهُ عَلَی عَلِیِّ‌بْنِ‌أَبِی‌طَالِبٍ (علیه السلام) وَ أَرَادَ بِهِ الْخَیْرَ أَنَّ قُرَیْشاً أَصَابَتْهُمْ أَزْمَهًٌْ شَدِیدَهًٌْ وَ کَانَ أَبُوطَالِبٍ (رحمة الله علیه) ذَا عِیَالٍ کَثِیرَهًٍْ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) لِلْعَبَّاسِ عَمِّهِ وَ کَانَ مِنْ أَیْسَرِ بَنِی‌هَاشِمٍ: یَا عَبَّاسُ إِنَّ أَخَاکَ أَبَاطَالِبٍ (رحمة الله علیه) کَثِیرُ الْعِیَالِ وَ أَصَابَ النَّاسَ مَا تَرَی مِنْ هَذِهِ الْأَزْمَهًِْ فَانْطَلِقْ حَتَّی نُخَفِّفَ عَنْهُ مِنْ عِیَالِهِ فَانْطَلَقَا إِلَیْهِ وَ قَالا لَهُ فَقَالَ اتْرُکُوا لِی عَقِیلًا وَ خُذُوا مَنْ شِئْتُمْ فَأَخَذَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) عَلِیّاً (علیه السلام) فَضَمَّهُ إِلَیْهِ فَلَمْ یَزَلْ عَلِیٌّ (علیه السلام) مَعَ رَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) حَتَّی بَعَثَهُ اللَّهُ نَبِیّاً فَاتَّبَعَهُ عَلِیٌّ (علیه السلام) وَ آمَنَ بِهِ وَ صَدَّقَهُ.

پیامبر (صلی الله علیه و آله)- مجاهدبن‌جبر گوید: هنگامی‌که قریشیان دچار قحطی سختی شدند، از آنجا که ابوطالب (بسیار عیالمند بود، رسول خدا (صلی الله علیه و آله) به عموی خود، عبّاس (که از توانمندترین مردان بنی‌هاشم بود فرمود: «ای عبّاس (! برادرت ابوطالب (بسیار عیالمند است و مردم چنان‌که می بینی به قحطی سختی دچار شده اند. پس بیا تا برویم و بار نان‌خوران او را بر دوشش سبک کنیم». رسول خدا (صلی الله علیه و آله) علی (علیه السلام) را گرفت و نزد خود برد و همچنان علی (علیه السلام) در کنار رسول خدا (صلی الله علیه و آله) بود تا اینکه خداوند آن حضرت (صلی الله علیه و آله) را به پیامبری برانگیخت و درآن‌هنگام علی (علیه السلام) از وی پیروی کرد و به او ایمان آورد و باورش نمود.

The Messenger of Allah (peace be upon him and his family): Mujahid ibn Jabr said: When the Quraysh were struck by a severe famine, since Abu Talib (may Allah have mercy on him) had many dependents, the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) said to his uncle Abbas, who was among the most well-off men of Banu Hashim: 'O Abbas! Your brother Abu Talib (may Allah have mercy on him) has many dependents, and the people, as you see, have been struck by a severe famine. So come, let us go and lighten the burden of his dependents from his shoulders.' The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) took Ali (peace be upon him) and brought him to his side, and Ali (peace be upon him) remained with the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) until Allah raised him (peace be upon him and his family) as a prophet, and at that time Ali (peace be upon him) followed him and believed in him and affirmed his truth.

પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ): મુજાહિદ બિન જબ્રે કહ્યું: જ્યારે કુરૈશવાળા સખત દુકાળનો ભોગ બન્યા, કારણ કે અબૂતાલિબ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ) ઘણા આશ્રિતોવાળા હતા, રસૂલે ખુદા (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ પોતાના કાકા અબ્બાસને, જેઓ બની હાશિમના સૌથી સમૃદ્ધ પુરુષોમાંના હતા, ફરમાવ્યું: 'ઓ અબ્બાસ! તારો ભાઈ અબૂતાલિબ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ) ઘણા આશ્રિતોવાળો છે અને લોકો, જેમ તું જુએ છે, સખત દુકાળનો ભોગ બન્યા છે. તો ચાલ, જઈએ અને તેના આશ્રિતોનો બોજ તેના ખભા પરથી હળવો કરીએ.' રસૂલે ખુદા (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ અલી (અલયહિસ્સલામ)ને લીધા અને પોતાની પાસે લઈ ગયા, અને અલી (અલયહિસ્સલામ) રસૂલે ખુદા (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ની પડખે જ રહ્યા, ત્યાં સુધી કે અલ્લાહે તે હઝરત (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ને પયગંબરી પર મબઊસ કર્યા અને તે વખતે અલી (અલયહિસ્સલામ)એ તેમનું અનુસરણ કર્યું અને તેમના પર ઈમાન લાવ્યા અને તેમને સાચા માન્યા.