أَنَّهُ اجْتَمَعَتْ قُرَیْشٌ إِلَی أَبِی‌طَالِبٍ وَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) عِنْدَهُ فَقَالُوا نَسْأَلُکَ مِنِ ابْنِ أَخِیکَ النَّصَفَ قَالَ وَ مَا النَّصَفُ مِنْهُ قَالُوا یَکُفُّ عَنَّا وَ نَکُفُّ عَنْهُ فَلَا یُکَلِّمُنَا وَ لَا نُکَلِّمُهُ وَ لَا یُقَاتِلُنَا وَ لَا نُقَاتِلُهُ إِلَّا أَنَّ هَذِهِ الدَّعْوَهًَْ قَدْ بَاعَدَتْ بَیْنَ الْقُلُوبِ وَ زَرَعَتِ الشَّحْنَاءَ وَ أَنْبَتَتِ الْبَغْضَاءَ فَقَالَ یَا ابْنَ أَخِی أَ‌سَمِعْتَ قَالَ یَا عَمِّ لَوْ أَنْصَفَنِی بَنُوعَمِّی لَأَجَابُوا دَعْوَتِی وَ قَبِلُوا نَصِیحَتِی إِنَّ اللَّهَ تَعَالَی أَمَرَنِی أَنْ أَدْعُوَ إِلَی دِینِهِ الْحَنِیفِیَّهًِْ مِلَّهًِْ إِبْرَاهِیمَ (علیه السلام) فَمَنْ أَجَابَنِی فَلَهُ عِنْدَ اللَّهِ الرِّضْوَانُ وَ الْخُلُودُ فِی الْجِنَانِ وَ مَنْ عَصَانِی قَاتَلْتُهُ حَتَّی یَحْکُمَ اللهُ بَیْنَنا وَ هُوَ خَیْرُ الْحاکِمِینَ فَقَالُوا قُلْ لَهُ یَکُفَّ عَنْ شَتْمِ آلِهَتِنَا فَلَا یَذْکُرْهَا بِسُوءٍ فَنَزَلَ أَ‌فَغَیْرَ اللَّهِ تَأْمُرُونِّی أَعْبُدُ قَالُوا إِنْ کَانَ صَادِقاً فَلْیُخْبِرْنَا مَنْ یُؤْمِنُ مِنَّا وَ مَنْ یَکْفُرُ فَإِنْ وَجَدْنَاهُ صَادِقاً آمَنَّا بِهِ فَنَزَلَ ما کانَ اللَّهُ لِیَذَرَ الْمُؤْمِنِینَ قَالُوا وَ اللَّهِ لَنَشْتُمَنَّکَ وَ إِلَهَکَ فَنَزَلَ وَ انْطَلَقَ الْمَلَأُ مِنْهُم.
امام سجّاد (علیه السلام)- قریشیان اطراف ابوطالب (گرد آمدند و رسول خدا (صلی الله علیه و آله) نزد وی بود. گفتند: «از تو می خواهیم که در کار برادرزاده ات قضاوت کنی». ابوطالب (گفت: «چگونه قضاوت کنم»؟ گفتند: «او از ما دست بردارد و ما از او دست بر می داریم، او با ما سخن نگوید و ما با او سخن نمی گوییم، او با ما ستیزه نکند و ما با او ستیزه نمی کنیم؛ بدانکه دعوت او دل‌ها را از هم دور کرده و کینه برانگیخته و دشمنی رویانده است». ابوطالب (عرض کرد: «ای برادرزاده! آیا شنیدی»؟ فرمود: «ای عمو! اگر عموزاده های من انصاف پیشه کنند، دعوت مرا پاسخ می‌گویند و اندرز مرا می پذیرند، خداوند متعال به من فرمان داده تا ملّت ابراهیم (علیه السلام) را به حنفیّت دعوت کنم، پس هرکه مرا پاسخ گوید، نزد خداوند خشنودی و جاودانی در بهشت از برای اوست و هرکه از من نافرمانی کند، با او ستیزه می کنم؛ تا خداوند میان ما داوری کند، که او بهترین داوران است!. ( اعراف/۸۷ ) گفتند: «به او بگو از ناسزاگویی به خدایان ما دست بردارد و به ناپسندی از آن‌ها یاد نکند». پس این آیه نازل شد؛ بگو: «آیا به من دستور می‌دهید که غیر خدا را بپرستم». ( زمر/۶۴ ) گفتند: «اگر راست می‌گوید، به ما بگوید که چه افرادی از ما ایمان می‌آورند و کدام‌یک از ما کافر می‌ماند؛ اگر دیدیم درست می‌گوید ما نیز به او ایمان می‌آوریم». در جواب آن‌ها این آیه نازل شد که می‌فرماید: چنین نبود که خداوند، مؤمنان را به همان‌گونه که شما هستید. ( آل عمران/۱۷۹ ). آن‌ها [عصبانی شدند و] گفتند: «به خدا قسم! تو و خدایت را مورد آزار و اذیّت قرار خواهیم داد، پس این آیه نازل شد: وَ انْطَلَقَ الْملَأُ مِنْهُمْ.
Imam Sajjad (peace be upon him): The Quraysh gathered around Abu Talib while the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) was with him. They said, "We ask you to judge fairly in the matter of your nephew." Abu Talib said, "How shall I judge?" They said, "Let him keep away from us and we will keep away from him; let him not speak to us and we will not speak to him; let him not fight us and we will not fight him. Know that his call has driven hearts apart, stirred up rancour and grown enmity." Abu Talib said, "O my nephew! Did you hear?" He said, "O uncle! If my cousins acted fairly, they would answer my call and accept my counsel. Allah the Exalted has commanded me to invite the community of Ibrahim (peace be upon him) to the pure monotheistic religion (hanifiyya). Whoever answers me, for him is Allah's good pleasure and eternity in the Gardens; and whoever disobeys me, I will fight him حَتَّی یَحْکُمَ اللهُ بَیْنَنا وَ هُوَ خَیْرُ الْحاکِمِینَ [until Allah judges between us, and He is the best of judges]." (al-A'raf/87). They said, "Tell him to cease from reviling our gods and not to mention them with evil." Then this verse was revealed: أَ‌فَغَیْرَ اللَّهِ تَأْمُرُونِّی أَعْبُدُ [Say: 'Do you then bid me to worship other than Allah?'] (al-Zumar/64). They said, "If he is truthful, let him tell us who among us will believe and who will remain a disbeliever; if we find him truthful, we too will believe in him." In answer to them this verse was revealed which says: ما کانَ اللَّهُ لِیَذَرَ الْمُؤْمِنِینَ [It was not for Allah to leave the believers in the state you are in] (Al Imran/179). They [became enraged and] said, "By Allah! We shall harass and abuse you and your Allah!" So this verse was revealed: وَ انْطَلَقَ الْملَأُ مِنْهُمْ [And the chief persons of them break forth].
ઇમામ સજ્જાદ (અલયહિસ્સલામ): કુરૈશીઓ અબૂ તાલિબની આસપાસ ભેગા થયા અને રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) તેમની પાસે હતા. તેમણે કહ્યું, "અમે તમારી પાસેથી માંગીએ છીએ કે તમારા ભત્રીજાના મામલામાં ન્યાય કરો." અબૂ તાલિબે કહ્યું, "કેવી રીતે ન્યાય કરું?" તેમણે કહ્યું, "તે અમારાથી હાથ ખેંચી લે અને અમે તેમનાથી હાથ ખેંચી લઈએ; તે અમારી સાથે વાત ન કરે અને અમે તેમની સાથે વાત નહીં કરીએ; તે અમારી સાથે ઝઘડો ન કરે અને અમે તેમની સાથે ઝઘડો નહીં કરીએ; જાણી લો કે તેમની દાવતે દિલોને એકબીજાથી દૂર કરી દીધા છે, દ્વેષ ઊભો કર્યો છે અને દુશ્મની ઉગાડી છે." અબૂ તાલિબે કહ્યું, "હે ભત્રીજા! શું તમે સાંભળ્યું?" તમે ફરમાવ્યું, "હે કાકા! જો મારા પિતરાઈ ભાઈઓ ન્યાયનો માર્ગ અપનાવે, તો મારી દાવતનો જવાબ આપશે અને મારી નસીહત સ્વીકારશે. અલ્લાહ તઆલાએ મને હુકમ આપ્યો છે કે હું ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ)ની મિલ્લતને હનફિયત તરફ દાવત આપું. તો જે મને જવાબ આપશે, તેના માટે અલ્લાહ પાસે રિઝામંદી અને જન્નતમાં હંમેશગી છે, અને જે મારી અવજ્ઞા કરશે, હું તેની સાથે ઝઘડીશ; حَتَّی یَحْکُمَ اللهُ بَیْنَنا وَ هُوَ خَیْرُ الْحاکِمِینَ [ત્યાં સુધી કે અલ્લાહ અમારી વચ્ચે ફેંસલો કરે, અને તે શ્રેષ્ઠ ફેંસલો કરનારો છે]." (અલ-આરાફ/૮૭). તેમણે કહ્યું, "તેમને કહો કે અમારા દેવતાઓને ગાળ આપવાથી હાથ ખેંચી લે અને તેમનો ખરાબ રીતે ઉલ્લેખ ન કરે." પછી આ આયત નાઝિલ થઈ: أَ‌فَغَیْرَ اللَّهِ تَأْمُرُونِّی أَعْبُدُ [કહો: 'શું તમે મને હુકમ આપો છો કે અલ્લાહ સિવાય બીજાની ઇબાદત કરું?'] (અલ-ઝુમર/૬૪). તેમણે કહ્યું, "જો તે સાચું બોલે છે, તો અમને કહે કે અમારામાંથી કયા લોકો ઈમાન લાવશે અને કોણ કાફિર રહેશે; જો અમે જોઈએ કે તે સાચું બોલે છે, તો અમે પણ તેમના પર ઈમાન લાવીશું." તેમના જવાબમાં આ આયત નાઝિલ થઈ જે ફરમાવે છે: ما کانَ اللَّهُ لِیَذَرَ الْمُؤْمِنِینَ [એવું નથી કે અલ્લાહ મોમિનોને એ જ હાલતમાં છોડી દે જેમાં તમે છો] (આલે ઇમરાન/૧૭૯). તેમણે [ગુસ્સે થઈને] કહ્યું, "અલ્લાહની કસમ! અમે તમને અને તમારા ખુદાને સતાવીશું અને હેરાન કરીશું," તો આ આયત નાઝિલ થઈ: وَ انْطَلَقَ الْملَأُ مِنْهُمْ [અને તેમના સરદારો નીકળી પડ્યા].