سورة الزمر

Verse 30 of 75

39:30

إِنَّكَ مَيِّتٌ وَ إِنَّهُمْ مَيِّتُونَ

به يقين تو مى‌ميرى و آن‌ها نيز خواهند مُرد.

Surely you shall die and they (too) shall surely die.

અય પયગમ્બર તમને પણ મૌત આવવાની છે, અને તેઓ બધા પણ બેશક મરણ પામનાર છે.

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

عَنْ أَبِی‌الْمَغْرَاءِ قَالَ حَدَّثَنِی یَعْقُوبُ الْأَحْمَرُ قَالَ: دَخَلْنَا عَلَی أَبِی‌عَبْدِاللَّهِ (علیه السلام) نُعَزِّیهِ بِإِسْمَاعِیلَ فَتَرَحَّمَ عَلَیْهِ ثُمَّ قَالَ إِنَّ اللَّهَ عزّوجلّ نَعَی إِلَی نَبِیِّهِ (صلی الله علیه و آله) نَفْسَهُ فَقَالَ إِنَّکَ مَیِّتٌ وَ إِنَّهُمْ مَیِّتُونَ وَ قَالَ کُلُّ نَفْسٍ ذائِقَةُ الْمَوْتِ ثُمَّ أَنْشَأَ یُحَدِّثُ فَقَالَ إِنَّهُ یَمُوتُ أَهْلُ الْأَرْضِ حَتَّی لَا یَبْقَی أَحَدٌ ثُمَّ یَمُوتُ أَهْلُ السَّمَاءِ حَتَّی لَا یَبْقَی أَحَدٌ إِلَّا مَلَکُ الْمَوْتِ وَ حَمَلَهًُْ الْعَرْشِ وَ جَبْرَئِیلُ وَ مِیکَائِیلُ (علیهم السلام) قَالَ فَیَجِیءُ مَلَکُ الْمَوْتِ (علیه السلام) حَتَّی یَقُومَ بَیْنَ یَدَیِ اللَّهِ عزّوجلّ فَیُقَالُ لَهُ مَنْ بَقِیَ وَ هُوَ أَعْلَمُ فَیَقُولُ یَا رَبِّ لَمْ یَبْقَ إِلَّا مَلَکُ الْمَوْتِ وَ حَمَلَهًُْ الْعَرْشِ وَ جَبْرَئِیلُ وَ مِیکَائِیلُ (علیه السلام) فَیُقَالُ لَهُ قُلْ لِجَبْرَئِیلَ وَ مِیکَائِیلَ (علیها السلام) فَلْیَمُوتَا فَتَقُولُ الْمَلَائِکَهًُْ عِنْدَ ذَلِکَ یَا رَبِّ رَسُولَیْکَ وَ أَمِینَیْکَ فَیَقُولُ إِنِّی قَدْ قَضَیْتُ عَلَی کُلِّ نَفْسٍ فِیهَا الرُّوحُ الْمَوْتَ ثُمَّ یَجِیءُ مَلَکُ الْمَوْتِ حَتَّی یَقِفَ بَیْنَ یَدَیِ اللَّهِ عزّوجلّ فَیُقَالُ لَهُ مَنْ بَقِیَ وَ هُوَ أَعْلَمُ فَیَقُولُ یَا رَبِّ لَمْ یَبْقَ إِلَّا مَلَکُ الْمَوْتِ وَ حَمَلَهًُْ الْعَرْشِ فَیَقُولُ قُلْ لِحَمَلَهًِْ الْعَرْشِ فَلْیَمُوتُوا قَالَ ثُمَّ یَجِیءُ کَئِیباً حَزِیناً لَا یَرْفَعُ طَرْفَهُ فَیُقَالُ مَنْ بَقِیَ فَیَقُولُ یَا رَبِّ لَمْ یَبْقَ إِلَّا مَلَکُ الْمَوْتِ فَیُقَالُ لَهُ مُتْ یَا مَلَکَ الْمَوْتِ فَیَمُوتُ ثُمَّ یَأْخُذُ الْأَرْضَ بِیَمِینِهِ وَ السَّمَاوَاتِ بِیَمِینِهِ وَ یَقُولُ أَیْنَ الَّذِینَ کَانُوا یَدْعُونَ مَعِی شَرِیکاً أَیْنَ الَّذِینَ کَانُوا یَجْعَلُونَ مَعِی إِلَهاً آخَرَ.

امام صادق (علیه السلام)- یعقوب احمر نقل کرده است: خدمت امام صادق (علیه السلام) رسیدیم تا به ایشان به خاطر درگذشت اسماعیل تسلیت بگوییم. ایشان برای او از خداوند رحمت طلبید و سپس فرمود: «خداوند عزّوجلّ، خود به پیامبرش (صلی الله علیه و آله) خبر از مرگ داد و فرمود: إِنَّکَ مَیِّتٌ وَ إِنَّهُم مَّیِّتُونَ و نیز فرمود: هرکسی مرگ را می‌چشد. ( آل عمران/۱۸۵ )، سپس امام (علیه السلام) شروع به بیان حدیثی کرد و فرمود: «زمینیان همه می‌میرند تا جایی که هیچ‌کس به جا نمی‌ماند؛ سپس آسمانیان همه می‌میرند تا جایی که هیچ‌کس به‌جا نمی‌ماند به جز فرشته‌ی مرگ و حاملان عرش و جبرئیل و میکائیل. آنگاه فرشته‌ی مرگ می‌آید و در برابر خداوند عزّوجلّ می‌ایستد. خداوند به او می‌فرماید: «چه کسی زنده ماند»؟ حال آنکه خود بهتر می‌داند او عرض می‌کند: «پروردگارا! هیچ‌کس به‌جا نماند جز فرشته‌ی مرگ و حاملان عرش و جبرئیل و میکائیل». خداوند می‌فرماید: «به جبرئیل و میکائیل بگو: بمیرید». در آن هنگام فرشتگان عرض می‌کنند: «پروردگارا! آن دو، رسول و امین تو هستند»! خداوند می‌فرماید: «من بر هر نفسی که روح در آن است، حکم مرگ داده‌ام». سپس فرشته‌ی مرگ می‌آید و در برابر خداوند عزّوجلّ می‌ایستد، خداوند به او می‌فرماید: «چه کسی زنده ماند»؟ حال آنکه خود بهتر می‌داند او عرض می‌کند: «پروردگارا! هیچ‌کس به جا نماند جز فرشته‌ی مرگ و حاملان عرش». خداوند می‌فرماید: «به حاملان عرش بگو: بمیرید». سپس فرشته‌ی مرگ، افسرده و غمگین و سر به زیر می‌آید، خداوند به او می‌فرماید: «چه کسی زنده ماند»؟ او عرض می‌کند: «پرودگارا! هیچ‌کس به جا نماند جز فرشته‌ی مرگ». خداوند می‌فرماید: «بمیر، ای فرشته‌ی مرگ»! پس او می‌میرد، آنگاه خداوند زمین را با دست راست خود و آسمان را با دست راست خود می‌گیرد و می‌فرماید: «کجایند آنان که ادّعا می‌کردند با من شریکند؟ کجایند آنان که با من دیگری را به خدایی می‌گرفتند»؟

Imam Sadiq (peace be upon him): Yaqub al-Ahmar narrated: We came to Imam Sadiq (peace be upon him) to offer him condolences for the death of Ismail. He asked Allah's mercy for him and then said: "Allah the Mighty and Majestic Himself informed His Prophet (peace be upon him and his family) of his death and said: إِنَّکَ مَیِّتٌ وَ إِنَّهُم مَّیِّتُونَ [Indeed you shall die and they too shall die], and He also said: Every soul tastes death. (Al-i-Imran/185)." Then the Imam (peace be upon him) began to relate a hadith and said: "The people of the earth will all die until none remains; then the people of the heavens will all die until none remains except the Angel of Death, the bearers of the Throne, Jibrail and Mikail. Then the Angel of Death comes and stands before Allah the Mighty and Majestic. Allah says to him: 'Who remains?' — though He knows better. He says: 'O my Lord! None remains except the Angel of Death, the bearers of the Throne, Jibrail and Mikail.' Allah says: 'Say to Jibrail and Mikail: die.' At that moment the angels say: 'O my Lord! Those two are Your messengers and Your trusted ones!' Allah says: 'I have decreed death upon every soul in which is spirit.' Then the Angel of Death comes and stands before Allah the Mighty and Majestic, and Allah says to him: 'Who remains?' — though He knows better. He says: 'O my Lord! None remains except the Angel of Death and the bearers of the Throne.' Allah says: 'Say to the bearers of the Throne: die.' Then the Angel of Death comes, dejected, sorrowful and with lowered head, and Allah says to him: 'Who remains?' He says: 'O my Lord! None remains except the Angel of Death.' Allah says: 'Die, O Angel of Death!' So he dies. Then Allah takes the earth in His right hand and the heavens in His right hand and says: 'Where are those who used to claim partners with Me? Where are those who used to set up another god beside Me?'"

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): યાકૂબ અહમરે નકલ કર્યું છે: અમે ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)ની ખિદમતમાં હાજર થયા જેથી ઇસ્માઈલના ઇન્તેકાલ બદલ તેમને તસલી આપીએ. તેમણે તેમના માટે અલ્લાહ પાસે રહમતની દુઆ કરી અને પછી ફરમાવ્યું: "અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લે પોતે તેમના પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ને મૌતની ખબર આપી અને ફરમાવ્યું: إِنَّکَ مَیِّتٌ وَ إِنَّهُم مَّیِّتُونَ [ખરેખર તમે મૃત્યુ પામનારા છો અને તેઓ પણ મૃત્યુ પામનારા છે], અને એ પણ ફરમાવ્યું: દરેક જીવ મૃત્યુનો સ્વાદ ચાખનાર છે (આલે ઇમરાન/૧૮૫)." પછી ઇમામ (અલયહિસ્સલામ)એ એક હદીસ બયાન કરવાનું શરૂ કર્યું અને ફરમાવ્યું: "ઝમીનવાળા બધા મરી જશે ત્યાં સુધી કે કોઈ બાકી નહીં રહે; પછી આસમાનવાળા બધા મરી જશે ત્યાં સુધી કે કોઈ બાકી નહીં રહે સિવાય મૌતના ફરિશ્તા, અર્શના ઉઠાવનારાઓ, જિબ્રઈલ અને મીકાઈલ. તે વખતે મૌતના ફરિશ્તા આવે છે અને અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લની સામે ઊભા રહે છે. અલ્લાહ તેમને ફરમાવે છે: 'કોણ જીવતું બાકી રહ્યું?' જ્યારે કે તે પોતે વધુ સારી રીતે જાણે છે. તે અરજ કરે છે: 'ઓ પરવરદિગાર! કોઈ બાકી ન રહ્યું સિવાય મૌતના ફરિશ્તા, અર્શના ઉઠાવનારાઓ, જિબ્રઈલ અને મીકાઈલ.' અલ્લાહ ફરમાવે છે: 'જિબ્રઈલ અને મીકાઈલને કહો: મરી જાઓ.' તે વખતે ફરિશ્તાઓ અરજ કરે છે: 'ઓ પરવરદિગાર! તે બંને તારા રસૂલ અને અમીન છે!' અલ્લાહ ફરમાવે છે: 'મેં દરેક જીવ પર જેમાં રૂહ છે, મૌતનો હુકમ આપ્યો છે.' પછી મૌતના ફરિશ્તા આવે છે અને અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લની સામે ઊભા રહે છે, અલ્લાહ તેમને ફરમાવે છે: 'કોણ જીવતું બાકી રહ્યું?' જ્યારે કે તે પોતે વધુ સારી રીતે જાણે છે. તે અરજ કરે છે: 'ઓ પરવરદિગાર! કોઈ બાકી ન રહ્યું સિવાય મૌતના ફરિશ્તા અને અર્શના ઉઠાવનારાઓ.' અલ્લાહ ફરમાવે છે: 'અર્શના ઉઠાવનારાઓને કહો: મરી જાઓ.' પછી મૌતના ફરિશ્તા દુઃખી, ગમગીન અને માથું નમાવીને આવે છે, અલ્લાહ તેમને ફરમાવે છે: 'કોણ જીવતું બાકી રહ્યું?' તે અરજ કરે છે: 'ઓ પરવરદિગાર! કોઈ બાકી ન રહ્યું સિવાય મૌતના ફરિશ્તા.' અલ્લાહ ફરમાવે છે: 'મરી જા, ઓ મૌતના ફરિશ્તા!' પછી તે મરી જાય છે. તે વખતે અલ્લાહ ઝમીનને પોતાના જમણા હાથથી અને આસમાનને પોતાના જમણા હાથથી પકડે છે અને ફરમાવે છે: 'ક્યાં છે તે લોકો જેઓ દાવો કરતા હતા કે તેઓ મારા ભાગીદાર છે? ક્યાં છે તે લોકો જેઓ મારી સાથે બીજાને ખુદા બનાવતા હતા?'"

الرّسول (صلی الله علیه و آله) The Prophet (peace be upon him and his family) રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)

عَنِ الرِّضَا (علیه السلام) عَنْ آبَائِهِ قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّه (صلی الله علیه و آله): لَمَّا نَزَلَتْ هَذِهِ الْآیَهًُْ إِنَّکَ مَیِّتٌ وَ إِنَّهُمْ مَیِّتُونَ قُلْتُ یَا رَبِّ أَ‌یَمُوتُ الْخَلَائِقُ وَ یَبْقَی الْأَنْبِیَاءُ (علیهم السلام) فَنَزَلَتْ کُلُّ نَفْسٍ ذائِقَةُ الْمَوْتِ ثُمَّ إِلَیْنا تُرْجَعُونَ.

پیامبر (صلی الله علیه و آله)- امام رضا (علیه السلام) از پدرانش از پیامبر (صلی الله علیه و آله) نقل کرده است که فرمود: «هنگامی‌که این آیه نازل شد: إِنَّکَ مَیِّتٌ وَ إِنَّهُم مَّیِّتُونَ، عرض کردم: «پروردگارا! آیا تمامی آفریدگان می‌میرند و پیامبران به جا می‌مانند»؟ آنگاه نازل شد: هرکسی مرگ را می‌چشد. ( آل عمران/۱۸۵ )».

The Prophet (peace be upon him and his family): Imam Rida (peace be upon him) narrated from his forefathers from the Prophet (peace be upon him and his family) who said: "When this verse was revealed: إِنَّکَ مَیِّتٌ وَ إِنَّهُم مَّیِّتُونَ [Indeed you shall die and they too shall die], I said: 'O my Lord! Do all creatures die while the Prophets remain?' Then it was revealed: Every soul tastes death. (Al-i-Imran/185)."

પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ): ઇમામ રિઝા (અલયહિસ્સલામ)એ પોતાના પિતાઓથી પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)થી નકલ કર્યું છે કે તેમણે ફરમાવ્યું: "જ્યારે આ આયત નાઝિલ થઈ: إِنَّکَ مَیِّتٌ وَ إِنَّهُم مَّیِّتُونَ [ખરેખર તમે મૃત્યુ પામનારા છો અને તેઓ પણ મૃત્યુ પામનારા છે], મેં અરજ કરી: 'ઓ પરવરદિગાર! શું બધા મખલૂક મરી જશે અને પયગંબરો બાકી રહેશે?' તે વખતે નાઝિલ થયું: દરેક જીવ મૃત્યુનો સ્વાદ ચાખનાર છે (આલે ઇમરાન/૧૮૫)."

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

عَنْ صَالِحِ‌بْنِ‌سَعِیدٍ عَنْ رَجُلٍ مِنْ أَصْحَابِنَا عَنْ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ (علیه السلام) قَالَ: سَأَلْتُهُ عَنْ قَوْلِ اللَّهِ عزّوجلّ فِی قِصَّهًِْ إِبْرَاهِیمَ (علیه السلام) ... إِنِّی سَقِیمٌ قَالَ مَا کَانَ إِبْرَاهِیمُ (علیه السلام) سَقِیماً وَ مَا کَذَبَ إِنَّمَا عَنَی سَقِیماً فِی دِینِهِ مُرْتَاداً وَ قَدْ رُوِیَ أَنَّهُ عَنَی بِقَوْلِهِ إِنِّی سَقِیمٌ أَیْ سَأَسْقُمُ وَ کُلُّ مَیِّتٍ سَقِیمٌ وَ قَدْ قَالَ اللَّهُ عزّوجلّ لِنَبِیِّهِ (صلی الله علیه و آله) إِنَّکَ مَیِّتٌ أَیْ سَتَمُوت.

امام صادق (علیه السلام)- صالح‌بن‌سعید نقل کرده است: مردی از صحابه گفت: از امام صادق (علیه السلام) در مورد داستان حضرت ابراهیم (علیه السلام) [و این آیه که از زبان ابراهیم (علیه السلام) بیان می‌کند که مریض هستم] سؤال کردم، فرمود: ... مقصودش از من بیمارم [و با شما به مراسم جشن نمی‌آیم]. ( صافات/۸۹ ) این نبود که مریض است چون او مریض نبود امّا دروغ هم نگفت زیرا مقصودش این بود که دینش دچار نقص و مرض شده. و همچنین روایت شده که منظور از إِنِّی سَقِیمٌ یعنی در آینده بیمار خواهم شد [و خواهم مرد] و هر میّتی بیمار است، و خداوند عزّوجلّ به پیغمبر خود (صلی الله علیه و آله) فرموده است: إِنَّکَ مَیِّتٌ یعنی خواهی مرد.

Imam Sadiq (peace be upon him): Salih ibn Sa'id narrated: A man from our companions said: I asked Imam Sadiq (peace be upon him) about the story of Ibrahim (peace be upon him) [and this verse which relates from Ibrahim (peace be upon him) that he said 'I am sick']. He said: ... His intent by 'I am sick' [meaning, I will not come with you to the festival] (Saffat/89) was not that he was ill, for he was not ill, but he did not lie either, because his intent was that his religion had been afflicted with a defect and an illness. It has also been narrated that his intent by إِنِّی سَقِیمٌ [Indeed I am sick] was that I shall become sick in the future [and shall die], and every one who is to die is sick. And Allah the Mighty and Majestic said to His Prophet (peace be upon him and his family): إِنَّکَ مَیِّتٌ [Surely you shall die], meaning: you shall die.

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): સાલિહ બિન સઈદે નકલ કર્યું છે: સહાબીઓમાંથી એક વ્યક્તિએ કહ્યું: મેં ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)ને હઝરત ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ)ની વાર્તા [અને આ આયત જે ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ)ની ઝબાનેથી બયાન કરે છે કે હું બીમાર છું] વિશે સવાલ કર્યો, તો તેમણે ફરમાવ્યું: ... તેમનો હેતુ 'હું બીમાર છું [અને તમારી સાથે તહેવારના કાર્યક્રમમાં નહીં આવું]' (સાફ્ફાત/૮૯) આ નહોતું કે તેઓ બીમાર છે કારણ કે તેઓ બીમાર નહોતા, પરંતુ તેમણે જૂઠ પણ ના બોલ્યું કારણ કે તેમનો હેતુ એ હતો કે તેમનો દીન ખામી અને બીમારીથી ગ્રસ્ત થયો છે. અને એવી પણ રિવાયત થઈ છે કે إِنِّی سَقِیمٌ [ખરેખર હું બીમાર છું]નો હેતુ એ છે કે ભવિષ્યમાં હું બીમાર થઈશ [અને મરી જઈશ], અને દરેક મરનાર બીમાર છે, અને અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લએ પોતાના પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ને ફરમાવ્યું છે: إِنَّکَ مَیِّتٌ [ખરેખર તમે મરનારા છો] એટલે કે તમે મરશો.

الرّسول (صلی الله علیه و آله) The Prophet (peace be upon him and his family) રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)

لَمَّا نَزَلَ قَوْلُهُ تَعَالَی إِنَّکَ مَیِّتٌ وَ إِنَّهُمْ مَیِّتُونَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) لَیْتَنِی أَعْلَمُ مَتَی یَکُونُ ذَلِکَ فَنَزَلَ سُورَهًُْ النَّصْرِ فَکَانَ یَسْکُتُ بَیْنَ التَّکْبِیرِ وَ الْقِرَاءَهًِْ بَعْدَ نُزُولِهَا فَیَقُولُ سُبْحَانَ اللهِ وَ بِحَمْدِهِ أَسْتَغْفِرُ اللهَ وَ أَتُوبُ إِلَیْهِ فَقِیلَ لَهُ فِی ذَلِکَ فَقَالَ أَمَا إِنَّ نَفْسِی نُعِیَتْ إِلَیَّ ثُمَّ بَکَی بُکَاءً شَدِیداً فَقِیلَ یَا رَسُولَ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) أَوَ تَبْکِی مِنَ الْمَوْتِ وَ قَدْ غَفَرَ اللهُ لَکَ ما تَقَدَّمَ مِنْ ذَنْبِکَ وَ ما تَأَخَّرَ قَالَ فَأَیْنَ هَوْلُ الْمُطَّلَعِ وَ أَیْنَ ضَیْقَهًُْ الْقَبْرِ وَ ظُلْمَهًُْ اللَّحْدِ وَ أَیْنَ الْقِیَامَهًُْ وَ الْأَهْوَالُ فَعَاشَ بَعْدَ نُزُولِ هَذِهِ السُّورَهًِْ عَاماً.

پیامبر (صلی الله علیه و آله)- هنگامی‌که این کلام خداوند متعال: إِنَّکَ مَیِّتٌ وَ إِنَّهُمْ مَیِّتُونَ نازل شد، رسول خدا (صلی الله علیه و آله) فرمود: «ای کاش می‌دانستم که آن (مردن) کی خواهد بود»؟ که سوره‌ی نصر نازل شد. [پیامبر (صلی الله علیه و آله)] بعد از نزول این سوره، همواره بین تکبیرهًْ الاحرام و قرائت (سوره‌ی حمد) سکوت می‌کرد و می‌گفت: «تسبیح و حمد خدای را! از خداوند آمرزش می‌طلبم و به‌سوی او توبه می‌کنم». از او درباره‌ی [علّت] آن کار سؤال شد فرمود: «نفسم از مرگم باخبر شده است». آنگاه گریه‌ی بسیار شدیدی کرد. گفته شد: «ای رسول خدا (صلی الله علیه و آله)! آیا از [ترس] مرگ گریه می‌کنی درحالی‌که خداوند تمام گناهان تو را بخشید. خداوند گناهان گذشته و آینده‌ای را که به تو نسبت می‌دادند ببخشد. ( فتح/۲ ) فرمود: «ترس آینده [ناشی از دیدن احوال پس از مرگ] کجاست؟ تنگی قبر کجاست؟ تاریکی قبر کجاست؟ قیامت و ترس‌های آن کجاست»؟ [پیامبر (صلی الله علیه و آله)] بعد از نزول این سوره، یک سال عمر کرد.

The Messenger (peace be upon him and his family): When this word of Allah the Exalted: إِنَّکَ مَیِّتٌ وَ إِنَّهُمْ مَیِّتُونَ [Surely you shall die and they (too) shall surely die] was revealed, the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) said: "I wish I knew when that (dying) would be." Then Surah al-Nasr was revealed. After the revelation of this surah, [the Prophet (peace be upon him and his family)] would always remain silent between the takbirat al-ihram and the recitation (of Surah al-Hamd) and would say: "Glory be to Allah and praise be to Him! I seek forgiveness from Allah and turn to Him in repentance." He was asked about [the reason for] that act. He said: "My soul has been informed of my death." Then he wept very intensely. It was said: "O Messenger of Allah (peace be upon him and his family)! Do you weep from [fear of] death, while Allah has forgiven all your sins? May Allah forgive the past and future sins attributed to you (Fath/2)." He said: "Where is the fear of what lies ahead [arising from seeing the states after death]? Where is the tightness of the grave? Where is the darkness of the grave? Where is the Resurrection and its terrors?" [The Prophet (peace be upon him and his family)] lived one year after the revelation of this surah.

પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ): જ્યારે અલ્લાહ તઆલાનું આ કલામ: إِنَّکَ مَیِّتٌ وَ إِنَّهُمْ مَیِّتُونَ [ખરેખર તમે મરનારા છો અને તેઓ પણ મરનારા છે] નાઝિલ થયું, ત્યારે અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ ફરમાવ્યું: "કાશ હું જાણતો હોત કે તે (મરવું) ક્યારે થશે?" તો સૂરએ નસ્ર નાઝિલ થઈ. [પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)] આ સૂરહના નાઝિલ થયા પછી, હંમેશા તકબીરતુલ એહરામ અને (સૂરએ હમ્દની) કિરાઅત વચ્ચે ખામોશ રહેતા અને કહેતા: "અલ્લાહની તસ્બીહ અને હમ્દ! હું અલ્લાહથી માફી માંગું છું અને તેમની તરફ તૌબા કરું છું." તેમનાથી તે કાર્યના [કારણ] વિશે સવાલ કરવામાં આવ્યો, તો ફરમાવ્યું: "મારા નફ્સને મારા મોતની ખબર મળી ગઈ છે." પછી ખૂબ જ સખત રડ્યા. કહેવામાં આવ્યું: "અય અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)! શું તમે મોતના [ડરથી] રડો છો જ્યારે અલ્લાહે તમારા બધા ગુનાહો માફ કરી દીધા છે? અલ્લાહ તમને લગાવવામાં આવેલા ભૂતકાળ અને ભવિષ્યના ગુનાહો માફ કરે (ફતહ/૨)." ફરમાવ્યું: "ભવિષ્યનો ડર [મૃત્યુ પછીની હાલતો જોવાથી ઉત્પન્ન થનારો] ક્યાં છે? કબરની તંગી ક્યાં છે? કબરની અંધકાર ક્યાં છે? કયામત અને તેના ડર ક્યાં છે?" [પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)] આ સૂરહના નાઝિલ થયા પછી, એક વર્ષ જીવ્યા.

الرّسول (صلی الله علیه و آله) The Prophet (peace be upon him and his family) રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)

عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ (رحمة الله علیه) قَالَ: لَمَّا مَرِضَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) وَ عِنْدَهُ أَصْحَابُهُ قَامَ إِلَیْهِ عَمَّارُ بْنُ‌یَاسِرٍ فَقَالَ لَهُ فِدَاکَ أَبِی وَ أُمِّی یَا رَسُولَ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) مَنْ یُغَسِّلُکَ مِنَّا إِذَا کَانَ ذَلِکَ مِنْکَ قَالَ ذَاکَ عَلِیُّ‌بْنُ‌أَبِی‌طَالِبٍ (علیه السلام)... فَنَزَلَ مَلَکُ الْمَوْتِ (علیه السلام) وَ قَالَ السَّلَامُ عَلَیْکَ یَا رَسُولَ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) قَالَ وَ عَلَیْکَ السَّلَامُ یَا مَلَکَ الْمَوْتِ لِی إِلَیْکَ حَاجَهًٌْ قَالَ وَ مَا حَاجَتُکَ یَا نَبِیَّ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) قَالَ حَاجَتِی أَنْ لَا تَقْبِضَ رُوحِی حَتَّی یَجِیئَنِی جَبْرَئِیلُ فَیُسَلِّمَ عَلَیَّ وَ أُسَلِّمَ عَلَیْهِ فَخَرَجَ مَلَکُ الْمَوْتِ وَ هُوَ یَقُولُ یَا مُحَمَّدَاهْ (صلی الله علیه و آله) فَاسْتَقْبَلَهُ جَبْرَئِیلُ فِی الْهَوَاءِ فَقَالَ یَا مَلَکَ الْمَوْتِ (علیه السلام) قَبَضْتَ رُوحَ مُحَمَّدٍ (صلی الله علیه و آله) قَالَ لَا یَا جَبْرَئِیلُ سَأَلَنِی أَنْ لَا أَقْبِضَهُ حَتَّی یَلْقَاکَ فَتُسَلِّمَ عَلَیْهِ وَ یُسَلِّمَ عَلَیْکَ فَقَالَ جَبْرَئِیلُ یَا مَلَکَ الْمَوْتِ أَ‌مَا تَرَی أَبْوَابَ السَّمَاءِ مُفَتَّحَهًًْ لِرُوحِ مُحَمَّدٍ (صلی الله علیه و آله) أَمَا تَرَی الْحُورَ الْعِیْنَ قَدْ تَزَیَّنَ لِرُوحِ مُحَمَّدٍ (صلی الله علیه و آله) ثُمَّ نَزَلَ جَبْرَئِیلُ فَقَالَ السَّلَامُ عَلَیْکَ یَا أَبَاالْقَاسِمِ فَقَالَ وَ عَلَیْکَ السَّلَامُ یَا جَبْرَئِیلُ ادْنُ مِنِّی حَبِیبِی جَبْرَئِیلُ فَدَنَا مِنْهُ فَنَزَلَ مَلَکُ الْمَوْتِ فَقَالَ لَهُ جَبْرَئِیلُ یَا مَلَکَ الْمَوْتِ احْفَظْ وَصِیَّهًَْ اللَّهِ فِی رُوحِ مُحَمَّدٍ (صلی الله علیه و آله) وَ کَانَ جَبْرَئِیلُ عَنْ یَمِینِهِ وَ مِیکَائِیلُ عَنْ یَسَارِهِ وَ مَلَکُ الْمَوْتِ آخِذٌ بِرُوحِهِ (صلی الله علیه و آله) فَلَمَّا کَشَفَ الثَّوْبَ عَنْ وَجْهِ رَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) نَظَرَ إِلَی جَبْرَئِیلَ (علیه السلام) فَقَالَ لَهُ عِنْدَ الشَّدَائِدِ تَخْذُلُنِی فَقَالَ یَا مُحَمَّدُ (صلی الله علیه و آله) إِنَّکَ مَیِّتٌ وَ إِنَّهُمْ مَیِّتُونَ کُلُّ نَفْسٍ ذائِقَةُ الْمَوْتِ.

پیامبر (صلی الله علیه و آله)- ابن‌عبّاس (گوید: وقتی رسول خدا (صلی الله علیه و آله) بیمار شد عدّه‌ای از اصحابش نزد او بودند و عمّاربن‌یاسر از میان آن‌ها برخاست و به او گفت: «ای رسول خدا (صلی الله علیه و آله) پدر و مادرم فدایت! اگر این پیشامد به وجود آمد کدام‌یک از ما شما را غسل دهد»؟ فرمود: «آن وظیفه‌ی علیّ‌بن‌ابی‌طالب (علیه السلام) است ... ملک‌الموت نازل شد و گفت: «درود بر تو ای رسول خدا (صلی الله علیه و آله)»! فرمود: «سلام بر تو ای فرشته‌ی مرگ! من به تو حاجتی دارم». عرض کرد: «چه حاجتی ای نبی خدا (صلی الله علیه و آله)»؟ فرمود: «حاجتم این است که جان مرا نگیری تا دوستم جبرئیل بیاید و بر من سلام دهد و من هم بر او سلام دهم» ملک‌الموت با فریاد وا محمّدا بیرون رفت و در هوا به جبرئیل رسید جبرئیل به او گفت: «ای ملک‌الموت جان محمّد (صلی الله علیه و آله) را گرفتی»؟ گفت: «نه، ای جبرئیل! از من خواست که نگیرم تا تو را دیدار کند و بر او سلام دهی و به تو سلام دهد». جبرئیل گفت: «مگر نمی‌بینی که درهای آسمان‌ها برای [استقبال از] روح محمّد (صلی الله علیه و آله)، گشوده است نمی‌بینی که حوریان بهشت خود را برای محمّد (صلی الله علیه و آله) آرایش کردند»، جبرئیل نازل شد و گفت: «سلام بر تو ای ابالقاسم (صلی الله علیه و آله)»! فرمود: «سلام بر تو ای جبرئیل! ای دوست من نزدیکم بیا». نزدیک او رفت و ملک‌الموت آمد. جبرئیل گفت: «وصیّت خدا را درباره‌ی روح محمّد (صلی الله علیه و آله) انجام بده». جبرئیل سمت راست و میکائیل سمت چپ او بود و ملک الموت جان او را گرفت، چون روی رسول خدا (صلی الله علیه و آله) را باز کرد آن حضرت به جبرئیل نگاه کرد و به او گفت: «در این سختی دست از من برداشتی». عرض کرد: «ای محمّد (صلی الله علیه و آله)! إِنَّکَ مَیِّتٌ وَ إِنَّهُمْ مَیِّتُونَ کُلُّ نَفْسٍ ذائِقَةُ الْموْتِ».

The Prophet (peace be upon him and his family): Ibn Abbas (may Allah have mercy on him) said: When the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) fell ill, a group of his companions were with him, and Ammar ibn Yasir rose from among them and said to him: "O Messenger of Allah (peace be upon him and his family), may my father and mother be your ransom! If this event comes to pass, which of us should give you the ritual washing?" He said: "That is the duty of Ali ibn Abi Talib (peace be upon him)... The Angel of Death descended and said: 'Peace be upon you, O Messenger of Allah (peace be upon him and his family)!' He said: 'Peace be upon you, O Angel of Death! I have a request of you.' He said: 'What is your request, O Prophet of Allah (peace be upon him and his family)?' He said: 'My request is that you do not take my soul until my friend Jibra'il comes and greets me and I greet him.' The Angel of Death went out crying, 'O Muhammad!' and in the air he met Jibra'il. Jibra'il said to him: 'O Angel of Death, did you take Muhammad's (peace be upon him and his family) soul?' He said: 'No, O Jibra'il! He asked me not to take it until he meets you and you greet him and he greets you.' Jibra'il said: 'Do you not see that the gates of the heavens are open [to welcome] the soul of Muhammad (peace be upon him and his family)? Do you not see that the houris of paradise have adorned themselves for Muhammad (peace be upon him and his family)?' Jibra'il descended and said: 'Peace be upon you, O Abu al-Qasim (peace be upon him and his family)!' He said: 'Peace be upon you, O Jibra'il! O my friend, come close to me.' He drew near to him, and the Angel of Death came. Jibra'il said: 'Carry out Allah's charge concerning the soul of Muhammad (peace be upon him and his family).' Jibra'il was on his right and Mika'il on his left, and the Angel of Death took his soul. When he uncovered the face of the Messenger of Allah (peace be upon him and his family), he looked at Jibra'il and said to him: 'In this hardship you have abandoned me!' He said: 'O Muhammad (peace be upon him and his family)! إِنَّکَ مَیِّتٌ وَ إِنَّهُمْ مَیِّتُونَ کُلُّ نَفْسٍ ذائِقَةُ الْمَوْتِ [Indeed you shall die and indeed they shall die; every soul shall taste death].'"

પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ): ઇબ્ને અબ્બાસ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ) કહે છે: જ્યારે અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) બીમાર થયા, ત્યારે તેમના કેટલાક સહાબીઓ તેમની પાસે હતા અને અમ્માર બિન યાસિર તેમની વચ્ચેથી ઊભા થયા અને તેમને કહ્યું: "હે અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ), મારા માતા-પિતા તમારા પર કુરબાન થાય! જો આ ઘટના બને, તો અમારામાંથી કોણ તમને ગુસ્લ આપશે?" તમે ફરમાવ્યું: "એ ફરજ અલી બિન અબી તાલિબ (અલયહિસ્સલામ)ની છે... મલકુલ મૌત ઊતર્યા અને કહ્યું: 'સલામ થાય તમારા પર હે અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)!' તમે ફરમાવ્યું: 'સલામ થાય તમારા પર હે મૌતના ફરિશ્તા! મારે તમારી પાસે એક હાજત છે.' તેમણે અરજ કરી: 'શું હાજત છે, હે અલ્લાહના નબી (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)?' તમે ફરમાવ્યું: 'મારી હાજત એ છે કે તમે મારો જીવ ન લો, જ્યાં સુધી મારા મિત્ર જિબ્રઈલ ન આવે અને મને સલામ ન કરે અને હું પણ તેમને સલામ ન કરું.' મલકુલ મૌત 'વા મુહમ્મદા'ની બૂમો પાડતાં બહાર ગયા અને હવામાં જિબ્રઈલને મળ્યા. જિબ્રઈલે તેમને કહ્યું: 'હે મલકુલ મૌત, શું તમે મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)નો જીવ લઈ લીધો?' તેમણે કહ્યું: 'ના, હે જિબ્રઈલ! તેમણે મને વિનંતી કરી કે હું ન લઉં જ્યાં સુધી તે તમને મળે અને તમે તેમને સલામ કરો અને તે તમને સલામ કરે.' જિબ્રઈલે કહ્યું: 'શું તમે નથી જોતા કે આસમાનોના દરવાજા મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ની રૂહ [ના સ્વાગત] માટે ખૂલી ગયા છે? શું નથી જોતા કે જન્નતની હૂરીઓએ મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) માટે પોતાને શણગારી છે?' જિબ્રઈલ ઊતર્યા અને કહ્યું: 'સલામ થાય તમારા પર હે અબુલ કાસિમ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)!' તમે ફરમાવ્યું: 'સલામ થાય તમારા પર હે જિબ્રઈલ! હે મારા મિત્ર, મારી પાસે આવો.' તેઓ તેમની પાસે ગયા અને મલકુલ મૌત આવ્યા. જિબ્રઈલે કહ્યું: 'મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ની રૂહ વિશે અલ્લાહની વસિય્યત પૂરી કરો.' જિબ્રઈલ તેમની જમણી બાજુ અને મીકાઈલ તેમની ડાબી બાજુ હતા અને મલકુલ મૌતે તેમનો જીવ લીધો. જ્યારે અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)નો ચહેરો ઉઘાડ્યો, ત્યારે તે હઝરતે જિબ્રઈલ તરફ જોયું અને તેમને કહ્યું: 'આ મુશ્કેલીમાં તમે મારો સાથ છોડી દીધો!' તેમણે અરજ કરી: 'હે મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)! إِنَّکَ مَیِّتٌ وَ إِنَّهُمْ مَیِّتُونَ کُلُّ نَفْسٍ ذائِقَةُ الْمَوْتِ [ખરેખર તમે મરવાના છો અને ખરેખર તેઓ પણ મરવાના છે; દરેક જીવ મૃત્યુનો સ્વાદ ચાખવાનો છે].'

أمیرالمؤمنین (علیه السلام) Imam Ali, Commander of the Faithful (peace be upon him) ઇમામ અલી, અમીરુલ મોઅમેનીન (અલયહિસ્સલામ)

لَوْ رَأَی الْعَبْدُ أَجَلَهُ وَ سُرْعَتَهُ إِلَیْهِ لَأَبْغَضَ الْأَمَلَ وَ تَرَکَ طَلَبَ الدُّنْیَا.

امام علی (علیه السلام)- امیرالمؤمنین (علیه السلام) فرمود: «اگر بنده‌ای مرگ را که به سرعت به طرف او حرکت می‌کند مشاهده نماید، با آرزوهای خود مخالفت می‌کند و از طلب دنیا دست می‌کشد».

Imam Ali (peace be upon him): The Commander of the Faithful (peace be upon him) said: "If a servant were to see death rushing swiftly toward him, he would oppose his own hopes and abandon the pursuit of the world."

ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ): અમીરુલ મોઅમેનીન (અલયહિસ્સલામ) એ ફરમાવ્યું: "જો કોઈ બંદો પોતાની તરફ ઝડપથી આવતા મૃત્યુને જુએ, તો તે પોતાની આરઝૂઓની વિરુદ્ધ કરશે અને દુનિયાની તલબથી હાથ ખેંચી લેશે."