سورة الزمر

Verse 4 of 75

39:4

لَوْ أَرادَ اللهُ أَنْ يَتَّخِذَ وَلَداً لاَصْطَفى مِمَّا يَخْلُقُ ما يَشاءُ سُبْحانَهُ هُوَ اللهُ الْواحِدُ الْقَهَّارُ

[به فرض محال] اگر خدا مى‌خواست فرزندى داشته باشد، از ميان مخلوقاتش آنچه را مى‌خواست برمى‌گزيد؛ منزّه است [از اينكه فرزندى داشته باشد]! او خداوند يگانه و حاكم بر همه چيز است.

If Allah desire to take a son to Himself, He will surely choose those He pleases from what He has created. Glory be to Him: He is Allah, the One, the Subduer (of all).

જો અલ્લાહ કોઇને ફરઝંદ બનાવવા ચાહે તો તે પોતાની ખિલ્કતમાંથી જેને ચાહે તેને ચૂંટી લેત (પરંતુ) તેની જાત પાક અને બેનિયાઝ છે, તે એક અને દરેક ચીઝ પર કાબૂ રાખનાર અલ્લાહ છે.

الرّسول (صلی الله علیه و آله) The Prophet (peace be upon him and his family) રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)

فَقَالَ النَّبِیُّ (صلی الله علیه و آله) الْحَمْدُ لِلَّهِ عَلَی نَعْمَائِهِ یَا ابْنَ سَلَامٍ جِئْتَنِی سَائِلًا أَوْ مُتَعَنِّتاً قَالَ بَلْ سَائِلًا یَا مُحَمَّدُ (صلی الله علیه و آله) ... فَأَخْبِرْنِی مَا الْوَاحِدُ وَ مَا الِاثْنَانِ وَ مَا الثَّلَاثَهًُْ وَ مَا الْأَرْبَعَهًُْ وَ مَا الْخَمْسَهًْ. قَالَ نَعَمْ یَا ابْنَ‌سَلَامٍ أَمَّا الْوَاحِدُ فَهُوَ اللَّهُ الْواحِدُ الْقَهَّارُ لاشَرِیکَ لَهُ وَ لَا صَاحِبَهًَْ لَهُ وَ لَا وَلَدَ لَهُ یُحْیِی وَ یُمِیتُ بِیَدِهِ الْخَیْرُ وَ هُوَ عَلی کُلِّ شَیْءٍ قَدِیر.

پیامبر (صلی الله علیه و آله)- پیامبر (صلی الله علیه و آله) [خطاب به ابن‌سلام] فرمود: «سپاس مخصوص خداوند است به‌خاطر تمام نعمت‌هایش؛ ای ابن‌سلام! بگو ببینیم آمده‌ای برای فهمیدن سؤال کنی یا [جواب را می‌دانی] و فقط [می‌خواهی] مرا اذیّت کنی»؟ گفت: «نه، می‌خواهم بفهمم ای محمّد (صلی الله علیه و آله)! ... بگو ببینم یک چیست و دوتا و سه‌تا و چهارتا و پنج‌تا چیست»؟ فرمود: «ای ابن‌سلام! یک، خدای یکتای قهّار است که شریک و همسر و فرزند ندارد، زنده می‌کند و می‌میراند و تمام امور خیر، به دست قدرت اوست. و او بر هرچیز تواناست. ( ملک/۱ )».

The Messenger of Allah (peace be upon him and his family): The Prophet (peace be upon him and his family) said [addressing Ibn Sallam]: 'Praise be to Allah for all His blessings; O Ibn Sallam! Tell me, have you come to ask in order to understand, or [do you already know the answer and] only [wish to] trouble me?' He said: 'No, I want to understand, O Muhammad (peace be upon him and his family)! ... Tell me, what is one, and what are two, three, four and five?' He said: 'O Ibn Sallam! One is Allah, the One, the Subduer, who has no partner, no consort and no child; He gives life and causes death, and all good is in the hand of His power. And He is Powerful over all things.' (Mulk/1)

પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ): પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ [ઇબ્ને સલ્લામને સંબોધીને] ફરમાવ્યું: 'તમામ નેઅમતો બદલ ખાસ અલ્લાહની જ પ્રશંસા છે; હે ઇબ્ને સલ્લામ! કહો કે તમે સમજવા માટે સવાલ કરવા આવ્યા છો કે [જવાબ જાણો છો અને] માત્ર [મને] પરેશાન કરવા [ઇચ્છો છો]?' તેણે કહ્યું: 'ના, હું સમજવા ઇચ્છું છું, હે મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)! ... કહો કે એક શું છે અને બે, ત્રણ, ચાર અને પાંચ શું છે?' આપે ફરમાવ્યું: 'હે ઇબ્ને સલ્લામ! એક, અલ્લાહ છે જે એકતાવાળો કહ્હાર છે, જેનો ન કોઇ ભાગીદાર છે, ન પત્ની અને ન સંતાન, જીવન આપે છે અને મૃત્યુ આપે છે, અને તમામ ભલાઇના કાર્યો તેની કુદરતના હાથમાં છે. અને તે દરેક વસ્તુ પર કુદરત ધરાવે છે.' (મુલ્ક/૧)

أمیرالمؤمنین (علیه السلام) Imam Ali, Commander of the Faithful (peace be upon him) ઇમામ અલી, અમીરુલ મોઅમેનીન (અલયહિસ્સલામ)

عَنِ الْمِقْدَامِ‌بْنِ‌شُرَیْحِ بْنِ هَانِئٍ عَنْ أَبِیهِ قَالَ: إِنَّ أَعْرَابِیّاً قَامَ یَوْمَ الْجَمَلِ إِلَی أَمِیرِ‌الْمُؤْمِنِینَ (علیه السلام) فَقَالَ: یَا أَمِیرَ‌الْمُؤْمِنِینَ (علیه السلام) أَ تَقُولُ إِنَّ اللَّهَ وَاحِدٌ؟ قَالَ: فَحَمَلَ النَّاسُ عَلَیْهِ وَ قَالُوا: یَا أَعْرَابِیُّ أَ مَا تَرَی مَا فِیهِ أَمِیرُ‌الْمُؤْمِنِینَ (علیه السلام) مِنْ تَقَسُّمِ الْقَلْبِ؟ فَقَالَ أَمِیرُ‌الْمُؤْمِنِینَ (علیه السلام): دَعُوهُ فَإِنَّ الَّذِی یُرِیدُهُ الْأَعْرَابِیُّ هُوَ الَّذِی نُرِیدُهُ مِنَ الْقَوْمِ ثُمَّ قَالَ: یَا أَعْرَابِیُّ إِنَّ الْقَوْلَ فِی أَنَ اللَّهَ وَاحِدٌ عَلَی أَرْبَعَهًِْ أَقْسَامٍ فَوَجْهَانِ مِنْهَا لَا یَجُوزَانِ عَلَی اللَّهِ عَزَّ‌وَ‌جَلَّ وَ وَجْهَانِ یَثْبُتَانِ فِیهِ فَأَمَّا اللَّذَانِ لَا یَجُوزَانِ عَلَیْهِ فَقَوْلُ الْقَائِلِ وَاحِدٌ یَقْصِدُ بِهِ بَابَ الْأَعْدَادِ فَهَذَا مَا لَا یَجُوزُ لِأَنَّ مَا لَا ثَانِیَ لَهُ لَا یَدْخُلُ فِی بَابِ الْأَعْدَادِ أَ مَا تَرَی أَنَّهُ کَفَرَ مَنْ قَالَ إِنَّهُ ثالِثُ ثَلاثَةٍ وَ قَوْلُ الْقَائِلِ هُوَ وَاحِدٌ مِنَ النَّاسِ یُرِیدُ بِهِ النَّوْعَ مِنَ الْجِنْسِ فَهَذَا مَا لَا یَجُوزُ لِأَنَّهُ تَشْبِیهٌ وَ جَلَّ رَبُّنَا وَ تَعَالَی عَنْ ذَلِکَ وَ أَمَّا الْوَجْهَانِ اللَّذَانِ یَثْبُتَانِ فِیهِ فَقَوْلُ الْقَائِلِ هُوَ وَاحِدٌ لَیْسَ لَهُ فِی الْأَشْیَاءِ شِبْهٌ کَذَلِکَ رَبُّنَا وَ قَوْلُ الْقَائِلِ إِنَّهُ عَزَّ‌وَ‌جَلَّ أَحَدِیُّ الْمَعْنَی یَعْنِی بِهِ أَنَّهُ لَا یَنْقَسِمُ فِی وُجُودٍ وَ لَا عَقْلٍ وَ لَا وَهْمٍ کَذَلِکَ رَبُّنَا عَزَّ‌وَ‌جَلَّ.

امام علی (علیه السلام)- مقدام‌بن‌شریح‌بن‌هانی از پدرش نقل کرده است: در روز جنگ جمل یکی از بادیه‌نشینان به‌سوی امیرالمؤمنین (علیه السلام) رفت و گفت: «ای امیرالمؤمنین (علیه السلام)! آیا می‌گویی که خدا یکی است»؟ مردم بر او اعتراض نمودند و گفتند: «ای عرب بیابان‌نشین! مگر نمی‌بینی که امیرالمؤمنین (علیه السلام) [به سبب این جنگ و برای تدبیر امور آن] در چه پریشان دلی و پراکندگی حواس گرفتار است»؟! امیرالمؤمنین (علیه السلام) فرمود: «او را رها کنید [تا سؤالش را بپرسد] زیرا آنچه این عرب بیابان‌نشین می‌پرسد، همان چیزی است که ما از این گروه (دشمن) می‌خواهیم [که به آن ایمان بیاورند]». پس فرمود: «ای اعرابی! این کلام خداوند که می‌فرماید: خدا یکی است بر چهار قسم است؛ دو وجه از آن‌ها بر خدای عزّوجلّ روا نیست و دو وجه در مورد خدا صادق است امّا آن دو وجه که بر او روا نیست؛ گفتار گوینده‌ای است که می‌گوید، یکی و باب اعداد را قصد می‌کند که این بیان در مورد خداوند روا نیست زیرا آن یکی که دو ندارد در باب اعداد داخل نمی‌شود. آیا نمی‌بینی آنکه گفته یکی از سه، خدا است کافر شده [یعنی گروهی از مسیحیان که خدا و عیسی (علیه السلام) و مریم (سلام الله علیها) را هر سه خدا می‌دانند] معنی دیگر کلمه‌ی یک، کلام آن کسی است که می‌گوید، یک و منظورش یک نفر (نوعی) از بین مردم است و یک نفر نوعی را از بیان جنس مردم قصد کرده و این مورد نیز در مورد خداوند روا نیست زیرا در این تعبیر، تشبیه خدا به بندگانش نهفته است و خداوند ما از این امور بزرگ‌تر است [که به کسی تشبیه شود] و امّا آن دو وجه که در مورد خداوند صادق است یکی کلام آن کسی است که بگوید خداوند یکی است که در میان چیزها، شبیه و مانندی ندارد و پروردگار ما چنین است و وجه دیگر کلام آن کسی است که بگوید خداوند عزّوجلّ در اصل معنا و ذات، یکتا است یعنی خدا نه در وجود ذهنی و خارجی و نه در عقل و نه در وهم و خیال تقسیم و تفکیک نمی‌شود [و در هیچ مورد، غیر یکتا نیست] و پروردگار عزّوجلّ ما چنین است.

Imam Ali (peace be upon him): Miqdam ibn Shurayh ibn Hani narrated from his father: On the day of the Battle of the Camel, one of the bedouins came up to Amir al-Mu'minin (peace be upon him) and said, "O Amir al-Mu'minin (peace be upon him)! Do you say that Allah is one?" The people objected to him and said, "O bedouin! Do you not see what distraction of heart and scattering of mind Amir al-Mu'minin (peace be upon him) is caught up in [because of this war and managing its affairs]?!" Amir al-Mu'minin (peace be upon him) said, "Leave him alone [to ask his question], for what this bedouin is asking is the very thing we want from this group (the enemy) [that they should believe in it]." Then he said, "O bedouin! This statement of Allah, that Allah is one, is of four kinds; two of them are not permissible concerning Allah the Mighty and Majestic, and two are true concerning Him. As for the two that are not permissible concerning Him: it is the statement of one who says 'one' and intends by it the category of numbers — this is not permissible concerning Allah, because that which has no second does not enter into the category of numbers. Do you not see that whoever said ثالِثُ ثَلاثَةٍ [the third of three] — that Allah is one of three — has become a disbeliever [that is, the group of Christians who consider Allah, Isa (peace be upon him) and Maryam (peace be upon her) all three to be gods]. The second meaning of the word 'one' is the statement of one who says 'one' and means by it one individual (of a kind) among people, intending one individual of a kind out of the general class of people; this too is not permissible concerning Allah, because in this expression lies the likening of Allah to His servants, and our Lord is greater than these matters [than that He should be likened to anyone]. As for the two aspects that are true concerning Allah: one is the statement of the one who says Allah is one in that among things He has no likeness or equal — and our Lord is such; and the other aspect is the statement of the one who says that Allah the Mighty and Majestic is one in the very essence of meaning and being, that is, Allah is not divided or partitioned in mental or external existence, nor in intellect, nor in imagination or fancy [and in no respect is He other than one] — and our Lord the Mighty and Majestic is such."

ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ): મિકદામ બિન શુરૈહ બિન હાનીએ પોતાના પિતાથી નકલ કર્યું છે: જંગે જમલના દિવસે એક બદ્દુ (રણવાસી) અમીરુલ મોઅમેનીન (અલયહિસ્સલામ) પાસે આવ્યો અને કહ્યું: "ઓ અમીરુલ મોઅમેનીન (અલયહિસ્સલામ)! શું આપ કહો છો કે અલ્લાહ એક છે?" લોકોએ તેના પર વાંધો ઉઠાવ્યો અને કહ્યું: "ઓ રણવાસી અરબ! શું તું જોતો નથી કે અમીરુલ મોઅમેનીન (અલયહિસ્સલામ) [આ જંગ અને તેના મામલાઓની વ્યવસ્થાને કારણે] કેવી દિલની પરેશાની અને હવાસના વિખેરાવમાં ફસાયેલા છે?!" અમીરુલ મોઅમેનીન (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: "તેને છોડી દો [જેથી તે પોતાનો સવાલ પૂછે], કારણ કે આ રણવાસી અરબ જે પૂછી રહ્યો છે તે જ વસ્તુ છે જે અમે આ ટોળા (દુશ્મન)થી ઇચ્છીએ છીએ [કે તેઓ તેના પર ઈમાન લાવે]." પછી ફરમાવ્યું: "ઓ અઅરાબી! અલ્લાહનું આ કથન કે અલ્લાહ એક છે, ચાર પ્રકારે છે; તેમાંથી બે વજહો અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લ પર જાઈઝ નથી અને બે વજહો અલ્લાહના સંદર્ભમાં સાચી છે. પરંતુ તે બે વજહો જે તેના પર જાઈઝ નથી; એક તો તે વ્યક્તિનું કથન છે જે 'એક' કહે છે અને તેનાથી અદદ (સંખ્યા)ના બાબનો ઈરાદો કરે છે — આ બયાન અલ્લાહના સંદર્ભમાં જાઈઝ નથી, કારણ કે તે એક જેનો કોઈ બીજો નથી, અદદના બાબમાં દાખલ થતો નથી. શું તું જોતો નથી કે જેણે કહ્યું ثالِثُ ثَلاثَةٍ [ત્રણમાંનો ત્રીજો] — કે અલ્લાહ ત્રણમાંનો એક છે, તે કાફિર થઈ ગયો [એટલે કે ખ્રિસ્તીઓનું જૂથ જે અલ્લાહ, ઈસા (અલયહિસ્સલામ) અને મરિયમ (સલામુલ્લાહિ અલયહા) — આ ત્રણેયને ખુદા માને છે]. 'એક' શબ્દનો બીજો અર્થ તે વ્યક્તિનું કથન છે જે 'એક' કહે છે અને તેનો હેતુ લોકોમાંથી એક વ્યક્તિ (એક પ્રકારનું) છે અને એક વ્યક્તિને લોકોના જિન્સ (પ્રકાર)ના બયાનથી ઈરાદે છે — આ પણ અલ્લાહના સંદર્ભમાં જાઈઝ નથી, કારણ કે આ તાબીરમાં અલ્લાહને તેના બંદાઓ સાથે તશબીહ (ઉપમા) છુપાયેલી છે અને અમારા અલ્લાહ આ બાબતોથી મહાન છે [કે તેમને કોઈની સાથે તશબીહ આપવામાં આવે]. અને તે બે વજહો જે અલ્લાહના સંદર્ભમાં સાચી છે: એક તે વ્યક્તિનું કથન છે જે કહે કે અલ્લાહ એક છે જેની ચીજોમાં કોઈ સમાનતા કે મિસાલ નથી અને અમારો પરવરદિગાર એવો જ છે; અને બીજી વજહ તે વ્યક્તિનું કથન છે જે કહે કે અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લ મૂળ અર્થ અને ઝાતમાં યકતા (એક જ) છે — એટલે કે અલ્લાહ ના તો ઝેહની અને બહારના વુજૂદમાં, ના તો અકલમાં, અને ના તો વહમ અને ખયાલમાં તકસીમ અને તફકીક (વિભાજન) થતો નથી [અને કોઈ પણ સંજોગોમાં, ગૈરે યકતા નથી] — અને અમારો પરવરદિગાર અઝ્ઝ વ જલ્લ એવો જ છે."