سورة الزمر

Verse 45 of 75

39:45

وَ إِذا ذُكِرَ اللهُ وَحْدَهُ اشْمَأَزَّتْ قُلُوبُ الَّذينَ لا يُؤْمِنُونَ بِالْآخِرَةِ وَ إِذا ذُكِرَ الَّذينَ مِنْ دُونِهِ إِذا هُمْ يَسْتَبْشِرُونَ

هنگامى‌كه خداوند به يگانگى ياد مى‌شود، دل‌هاى كسانى كه به آخرت ايمان ندارند مشمئز [و متنفّر] مى‌گردد؛ امّا هنگامى‌كه از معبودهايى غير از او ياد مى‌شود، آنان خوشحال مى‌شوند.

And when Allah alone is mentioned, the hearts of those who do not believe in the hereafter shrink, and when those besides Him are mentioned, lo! they are joyful.

અને જયારે તેમના સામે એક ખુદાનો ઝિક્ર કરવામાં આવે છે ત્યારે જેમનું ઇમાન આખેરત પર નથી તેઓના દિલ નફરતથી ભરાવા લાગે છે; અને જયારે તેના સિવાય બીજા કોઇનો ઝિક્ર કરવામાં આવે છે ત્યારે તેઓ ખુશ થઇ જાય છે.

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

عَنْ زُرَارَهًَْ قَالَ حَدَّثَنِی أَبُوالْخَطَّابِ فِی أَحْسَنِ مَا یَکُونُ حَالًا قَال: سَأَلْتُ أَبَاعَبْدِ‌اللَّهِ (علیه السلام) عَنْ قَوْلِ اللَّهِ عزّوجلّ وَ إِذا ذُکِرَ اللهُ وَحْدَهُ اشْمَأَزَّتْ قُلُوبُ الَّذِینَ لا یُؤْمِنُونَ بِالْآخِرَةِ فَقَالَ وَ إِذا ذُکِرَ اللَّهُ وَحْدَهُ بِطَاعَهًِْ مَنْ أَمَرَ اللَّهُ بِطَاعَتِهِ مِنْ آلِ مُحَمَّدٍ (علیهم السلام) اشْمَأَزَّتْ قُلُوبُ الَّذِینَ لَا یُؤْمِنُونَ بِالْآخِرَةِ وَ إِذَا ذُکِرَ الَّذِینَ لَمْ یَأْمُرِ اللهُ بِطَاعَتِهِمْ إِذَا هُمْ یَسْتَبْشِرُونَ.

امام صادق (علیه السلام)- زراره گوید: وقتی ابوالخطّاب هنوز مرتد نشده بود، برایم نقل کرد که از امام صادق (علیه السلام) درباره‌ی کلام خداوند عزّوجلّ: وَ إِذَا ذُکِرَ اللهُ وَحْدَهُ اشْمَأَزَّتْ قُلُوبُ الَّذِینَ لَا یُؤْمِنُونَ بِالْآخِرَةِ پرسیدم، ایشان فرمود: «یعنی وقتی خدا به تنهایی یاد شود به اطاعت‌کردن از کسی که امر به اطاعت او نموده از آل محمّد (علیهم السلام)، دل‌های کسانی که ایمان به آخرت نمی آورند متنفّر می‌شود و وقتی یاد شوند کسانی که خداوند به اطاعت آنها امر نکرده، خوشحال می‌شوند».

Imam Sadiq (peace be upon him): Zurarah said: When Abu al-Khattab had not yet apostatised, he narrated to me that he asked Imam Sadiq (peace be upon him) about the words of Allah the Mighty and Majestic: وَ إِذا ذُكِرَ اللهُ وَحْدَهُ اشْمَأَزَّتْ قُلُوبُ الَّذينَ لا يُؤْمِنُونَ بِالْآخِرَةِ [And when Allah alone is mentioned, the hearts of those who do not believe in the hereafter shrink]. He said: 'That is, when Allah is mentioned alone, through obedience to those whom Allah has commanded be obeyed from the Family of Muhammad (peace be upon them), the hearts of those who do not believe in the hereafter become repelled; and when those whom Allah has not commanded to be obeyed are mentioned, they become joyful.'

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): ઝુરારહ કહે છે: જ્યારે અબુલ ખત્તાબ હજુ મુરતદ થયો ન હતો, ત્યારે તેણે મને નકલ કર્યું કે મેં ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)ને અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લના કલામ: وَ إِذا ذُكِرَ اللهُ وَحْدَهُ اشْمَأَزَّتْ قُلُوبُ الَّذينَ لا يُؤْمِنُونَ بِالْآخِرَةِ [અને જ્યારે ફક્ત અલ્લાહનો ઝિક્ર કરવામાં આવે, ત્યારે તે લોકોના દિલો સંકોચાઈ જાય છે જેઓ આખિરત પર ઈમાન લાવતા નથી] વિશે પૂછ્યું, તેમણે ફરમાવ્યું: 'એટલે કે જ્યારે અલ્લાહને એકલા યાદ કરવામાં આવે એવી રીતે કે તે વ્યક્તિની આજ્ઞાનું પાલન કરવામાં આવે જેમની આજ્ઞાનું પાલન કરવાનો હુકમ અલ્લાહે આપ્યો છે એટલે કે આલે મુહમ્મદ (અલયહેમુસ્સલામ), તો જે લોકો આખિરત પર ઈમાન લાવતા નથી તેમના દિલો નફરત કરે છે; અને જ્યારે એવા લોકોને યાદ કરવામાં આવે જેમની આજ્ઞાનું પાલન કરવાનો હુકમ અલ્લાહે નથી આપ્યો, તો તેઓ ખુશ થાય છે.'

الباقر (علیه السلام) Imam Baqir (peace be upon him) ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)

عَنْ حَنَانِ‌بْنِ‌سَدِیرٍ عَنْ أَبِیهِ قَالَ: سَمِعْتُ صَامِتاً بَیَّاعَ الْهَرَوِیِّ و قَد سَأَلَ أَبَاجَعْفَرٍ (علیه السلام) عَنِ الْمُرْجِئَهًِْ فَقَالَ صَلِّ مَعَهُمْ وَ اشْهَدْ جَنَائِزَهُمْ وَ عُدْ مَرْضَاهُمْ وَ إِذَا مَاتُوا فَلَا تَسْتَغْفِرْ لَهُمْ فَإِنَّا إِذَا ذُکِرْنَا عِنْدَهُمْ اشْمَأَزَّتْ قُلُوبُهُمْ وَ إِذَا ذُکِرَ الَّذِینَ مِنْ دُونِنَا إِذا هُمْ یَسْتَبْشِرُونَ.

امام باقر (علیه السلام)- حنان‌بن‌سدیر از پدرش نقل کرد که گفت: از صامت بیاع هروی شنیدم که از امام باقر (علیه السلام) درباره‌ی مرجئه پرسید. ایشان فرمود: «با آنان نماز بخوان و جنازه‌هایشان را تشییع کن و به عیادت بیمارانشان برو، امّا برایشان طلب آمرزش نکن؛ چرا که وقتی نزد آن‌ها از ما یاد می‌شود، دل‌هایشان منزجر می‌گردد و وقتی از آنان که غیر ما هستند یاد می‌شود، به ناگاه شادمانی می‌کنند».

Imam Baqir (peace be upon him): Hanan ibn Sadir narrated from his father, who said: I heard Samit Bayya' al-Harawi ask Imam Baqir (peace be upon him) about the Murji'a. He said: "Pray with them, attend their funerals, and visit their sick, but do not seek forgiveness for them; for when we are mentioned in their presence, their hearts shrink, and when those other than us are mentioned, they suddenly become joyful."

ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): હનાન બિન સદીરે પોતાના પિતાથી નકલ કર્યું કે તેમણે કહ્યું: મેં સામિત બય્યાઅ હરવીને સાંભળ્યા કે તેમણે ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)ને મુરજિઆ વિશે પૂછ્યું. આપે ફરમાવ્યું: "તેમની સાથે નમાઝ પઢો, તેમના જનાઝાઓમાં હાજરી આપો અને તેમના બીમારોની ઈયાદત કરો, પરંતુ તેમના માટે માફીની દુઆ ન કરો; કારણ કે જ્યારે તેમની પાસે અમારો ઉલ્લેખ થાય છે, ત્યારે તેમના દિલો નફરત પામે છે, અને જ્યારે અમારા સિવાય બીજાઓનો ઉલ્લેખ થાય છે, ત્યારે તેઓ અચાનક ખુશ થઈ જાય છે."

الباقر (علیه السلام) Imam Baqir (peace be upon him) ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)

قَالَ إِنَّ حَدِیثَکُمْ هَذَا لَتَشْمَئِزُّ مِنْهُ قُلُوبُ الرِّجَالِ فَمَنْ أَقَرَّ بِهِ فَزِیدُوهُ وَ مَنْ أَنْکَرَهُ فَذَرُوه.

امام باقر (علیه السلام)- گفتار شما [شیعیان و نقل احادیث ما] برای دل‌های مردم [نااهل]، خوش نمی‌آید. احادیثی را برای آن‌ها نقل کنید، اگر پذیرا بودند. بیشتر بگویید، امّا اگر همان احادیث اندک را نیز انکار کردند، رهایشان کنید [و بیشتر نگویید].

Imam Baqir (peace be upon him): Your speech [O Shia, in narrating our hadiths] does not sit well with the hearts of [unworthy] people. Narrate hadiths to them; if they accept, say more; but if they deny even those few hadiths, leave them alone [and do not say more].

ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): તમારી વાત [શિયાઓ અને અમારી હદીસોની નકલ] [નાઅહલ] લોકોના દિલોને પસંદ આવતી નથી. તેમને હદીસો સંભળાવો, જો તેઓ સ્વીકારે તો વધુ કહો, પરંતુ જો તેઓ એટલી થોડી હદીસોનો પણ ઇનકાર કરે તો તેમને છોડી દો [અને વધુ ન કહો].

الرّسول (صلی الله علیه و آله) The Prophet (peace be upon him and his family) રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)

قَالَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) مَا بَالُ أَقْوَامٍ إِذَا ذَکَرُوا آلَ إِبْرَاهِیمَ وَ آلَ عِمْرَانَ اسْتَبْشَرُوا وَ إِذَا ذَکَرُوا آلَ مُحَمَّدٍ (صلی الله علیه و آله) اشْمَأَزَّتْ قُلُوبُهُمْ وَ الَّذِی نَفْسُ مُحَمَّدٍ (صلی الله علیه و آله) بِیَدِهِ لَوْ أَنَّ أَحَدَهُمْ وَافَی بِعَمَلِ سَبْعِینَ نَبِیّاً یَوْمَ الْقِیَامَهًِْ مَا قَبِلَ اللَّهُ مِنْهُ حَتَّی یُوَافِیَ بِوَلَایَتِی وَ وَلَایَهًِْ عَلِیِّ‌بْنِ‌أَبِی‌طَالِب (علیه السلام).

پیامبر (صلی الله علیه و آله)- چه می‌شود که گروهی وقتی از آل ابراهیم و آل عمران (علیها السلام) یاد می‌کنند شادند، امّا وقتی از آل محمّد (علیهم السلام) یاد می‌کنند متنفّر می‌شوند. قسم به آن کسی که جان محمّد (صلی الله علیه و آله) در دست او است! اگر یکی از آن‌ها در روز قیامت به مقدار عمل هفتاد پیغمبر کار نیک کرده باشد، خدا از او نمی‌پذیرد مگر اینکه ولایت من و علیّ‌بن‌ابی‌طالب (علیه السلام) را به آن‌ها ضمیمه کند».

The Messenger of Allah (peace be upon him and his family): What is the matter with people that when they mention the family of Ibrahim and the family of Imran (peace be upon them) they rejoice, but when they mention the family of Muhammad (peace be upon them) their hearts shrink in aversion? By the One in whose hand is the soul of Muhammad (peace be upon him and his family)! If one of them were to come on the Day of Resurrection with the deeds of seventy prophets, Allah would not accept it from him unless he attached to it my wilayah and the wilayah of Ali ibn Abi Talib (peace be upon him).

પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ): લોકોને શું થયું છે કે જ્યારે તેઓ આલે ઇબ્રાહીમ અને આલે ઇમરાન (અલયહિમુસ્સલામ)નો ઉલ્લેખ કરે છે ત્યારે ખુશ થાય છે, પરંતુ જ્યારે આલે મુહમ્મદ (અલયહિમુસ્સલામ)નો ઉલ્લેખ કરે છે ત્યારે નફરત પામે છે. કસમ છે તેની જેની હાથમાં મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)નો જીવ છે! જો તેમાંથી કોઈએ કયામતના દિવસે સિત્તેર પયગંબરોના અમલ જેટલા નેક કાર્યો કર્યા હોય, તો પણ અલ્લાહ તેની પાસેથી કબૂલ નહીં કરે સિવાય કે તે મારી અને અલી બિન અબી તાલિબ (અલયહિસ્સલામ)ની વિલાયતને તેની સાથે જોડે.

الرّسول (صلی الله علیه و آله) The Prophet (peace be upon him and his family) રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)

قَالَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) الْزَمُوا مَوَدَّتَنَا أَهْلَ الْبَیْتِ فَإِنَّهُ مَنْ لَقِیَ اللَّهَ یَوْمَ الْقِیَامَهًِْ وَ هُوَ یَوَدُّنَا دَخَلَ الْجَنَّهًَْ بِشَفَاعَتِنَا وَ الَّذِی نَفْسِی بِیَدِهِ لَا یَنْفَعُ عَبْداً عَمَلُهُ إِلَّا بِمَعْرِفَهًِْ حَقِّنَا.

پیامبر (صلی الله علیه و آله)- محبّت ما اهل بیت را [در دل] داشته باشید. هرکس با ما دوست باشد روز قیامت با شفاعت ما وارد بهشت می‌گردد، به خداوند سوگند! بنده‌ای از اعمال خود سود نمی‌برد و مگر اینکه حقّ ما را بشناسد».

The Messenger of Allah (peace be upon him and his family): Hold fast to the love of us, the Ahl al-Bayt [in your hearts]. Whoever is our friend enters Paradise on the Day of Resurrection through our intercession. By Allah! No servant benefits from his deeds unless he recognises our right.

પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ): અમો અહલેબૈતની મોહબ્બતને [દિલમાં] રાખો. જે કોઈ અમારો દોસ્ત હશે તે કયામતના દિવસે અમારી શફાઅતથી જન્નતમાં દાખલ થશે. અલ્લાહની કસમ! કોઈ બંદો પોતાના અમલોથી ફાયદો મેળવતો નથી સિવાય કે તે અમારા હકને ઓળખે.

ابن‌عبّاس (رحمة الله علیه) Ibn Abbas (may Allah have mercy on him) ઇબ્ને અબ્બાસ (રહમતુલ્લાહે અલયહે)

وَ إِذَا ذُکِرَ اللهُ وَحْدَهُ اشْمَأَزَّتْ أَیِ انْقَبَضَتْ.

ابن‌عبّاس ( إِذا ذُکِرَ اللهُ وَحْدَهُ اشْمَأَزَّتْ یعنی دل‌هایشان می‌گیرد.

Ibn Abbas (may Allah have mercy on him): إِذا ذُکِرَ اللهُ وَحْدَهُ اشْمَأَزَّتْ [And when Allah alone is mentioned, they shrink] — that is, their hearts contract.

ઇબ્ને અબ્બાસ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ): إِذا ذُکِرَ اللهُ وَحْدَهُ اشْمَأَزَّتْ [અને જ્યારે ફક્ત અલ્લાહનો ઉલ્લેખ થાય છે, ત્યારે તેઓ સંકોચાય જાય છે] યાની તેમના દિલો સંકોચાય જાય છે.