فَلَمَّا فَسَّرَ الصَّادِقُ (علیه السلام) جَنْبَ اللَّهِ بِالْأَئِمَّهًِْ (علیهم السلام) دَلَّ ذَلِکَ عَلَی أَنَّ مَا أَمَرَ اللَّهُ بِمُتَابَعَتِهِ فِی الْآیَهًِْ السَّابِقَهًِْ شَامِلٌ لِلْوَلَایَهًِْ فَتَدَبَّرْ.
علیّ‌بن‌ابراهیم ( وقتی امام صادق (علیه السلام) [عبارت]: اطاعت فرمان خدا. ( زمر/۵۶ )، را به ائمه (علیهم السلام) تفسیر نموده می‌توان فهمید که آنچه خداوند [در این آیه و] آیه قبل دستور داده از آن پیروی نمایند، همان تبعیّت از ولایت است.
Ali ibn Ibrahim (may Allah have mercy on him): When Imam Sadiq (peace be upon him) interpreted [the phrase]: "obedience to the command of Allah" (Zumar/56) as referring to the Imams (peace be upon them), it can be understood that what Allah has commanded [in this verse and] the previous verse to be followed is the same as following the wilayah.
અલી બિન ઇબ્રાહીમ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ): જ્યારે ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ) એ [આ ઇબારત]: અલ્લાહના હુકમની ઇતાઅત. (ઝુમર/૫૬) ની તફસીર ઈમામો (અલયહેમુસ્સલામ) દ્વારા કરી છે, ત્યારે સમજી શકાય છે કે જેની પૈરવી કરવાનો હુકમ અલ્લાહે [આ આયત અને] પાછલી આયતમાં આપ્યો છે, તે વિલાયતની પૈરવી જ છે.