سورة النساء

Verse 39 of 176

4:39

وَ ما ذا عَلَيْهِمْ لَوْ آمَنُوا بِاللهِ‌ وَ الْيَوْمِ الْآخِرِ وَ أَنْفَقُوا مِمَّا رَزَقَهُمُ اللهُ‌ وَ كانَ اللهُ‌ بِهِمْ عَليماً

چه زيانى داشت اگر آن‌ها به خدا و روز بازپسين ايمان مى‌آوردند، و از آنچه خدا به آنان روزى داده، [در راه او] انفاق مى‌كردند؟! و خداوند از [اعمال و نيّات] آن‌ها آگاه است.

And what (harm) would it have done them if they had believed in Allah and the last day and spent (benevolently) of what Allah had given them? And Allah knows them.

અગર તેઓ અલ્લાહ અને કયામત ઉપર ઈમાન લાવત અને અલ્લાહે તેમને જે કાંઈ આપ્યું છે તેમાંથી ઇન્ફાક (ખર્ચ) કરત તો તેમનું શું નુકસાન થાત? અને અલ્લાહ તેમનાથી સારી પેઠે વાકેફ છે.

علی‌بن‌إبراهیم (رحمة الله علیه) Ali ibn Ibrahim (may Allah have mercy on him) અલી બિન ઇબ્રાહીમ (રહમતુલ્લાહે અલયહે)

أَنْفِقُوا فِی طَاعَهًِْ اللَّهِ.

علیّ‌بن‌ابراهیم (رحمة الله علیه)- أَنْفَقُوا؛ منظور، انفاق در راه اطاعت و اجرای فرامین خداست.

Ali ibn Ibrahim (may Allah have mercy on him): أَنْفَقُوا [and they spent]; what is meant is spending in the way of obedience to Allah and carrying out His commands.

અલી બિન ઇબ્રાહીમ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ): أَنْفَقُوا [અને તેઓએ ખર્ચ કર્યું]; અહીં હેતુ અલ્લાહની ઇતાઅત અને તેના ફરમાનોનું પાલન કરવાના રસ્તામાં ખર્ચ કરવાનો છે.