وَ الْإِیمَانُ فِی کِتَابِ اللَّهِ عَلَی أَرْبَعَهًِْ أَوْجُهٍ فَمِنْهُ إِقْرَارٌ بِاللِّسَانِ قَدْ سَمَّاهُ اللَّهُ إِیمَاناً وَ مِنْهُ تَصْدِیقٌ بِالْقَلْبِ وَ مِنْهُ الْأَدَاءُ وَ مِنْهُ التَّأْیِیدُ فَأَمَّا الْإِیمَانُ الَّذِی هُوَ إِقْرَارٌ بِاللِّسَانِ وَ قَدْ سَمَّاهُ اللَّهُ تَبَارَکَ وَ تَعَالَی إِیمَاناً وَ نَادَی أَهْلَهُ بِهِ فَقَوْلُهُ یا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا خُذُوا حِذْرَکُمْ فَانْفِرُوا ثُباتٍ أَوِ انْفِرُوا جَمِیعاً وَ إِنَّ مِنْکُمْ لَمَنْ لَیُبَطِّئَنَّ فَإِنْ أَصابَتْکُمْ مُصِیبَةٌ قالَ قَدْ أَنْعَمَ اللهُ عَلَیَّ إِذْ لَمْ أَکُنْ مَعَهُمْ شَهِیداً وَ لَئِنْ أَصابَکُمْ فَضْلٌ مِنَ اللهِ لَیَقُولَنَّ کَأَنْ لَمْ تَکُنْ بَیْنَکُمْ وَ بَیْنَهُ مَوَدَّةٌ یا لَیْتَنِی کُنْتُ مَعَهُمْ فَأَفُوزَ فَوْزاً عَظِیماً فَقَالَ الصَّادِقُ (علیه السلام) لَوْ أَنَّ هَذِهِ الْکَلِمَهًَْ قَالَهَا أَهْلُ الشَّرْقِ وَ أَهْلُ الْمَغْرِبِ لَکَانُوا بِهَا خَارِجِینَ مِنَ الْإِیمَانِ وَ لَکِنْ قَدْ سَمَّاهُمُ اللَّهُ مُؤْمِنِینَ بِإِقْرَارِهِمْ.
علیّبنابراهیم (رحمة الله علیه)- و ایمان در کتاب خدا چهار معنی دارد، از جمله اقرار به زبان است، که خداوند آن را ایمان نامیده، و باور به دل و اداء و تأیید است. امّا ایمانی که اقرار زبانی است و خداوند تبارکوتعالی آن را ایمان نامیده و اهلش را بدان خوانده، این آیه است: یا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا خُذُوا حِذْرَکُمْ فَانْفِرُوا ثُباتٍ أَوِ انْفِرُوا جَمِیعاً و وَ إِنَّ مِنْکُمْ لَمَنْ لَیُبَطِّئَنَّ فَإِنْ أَصابَتْکُمْ مُصِیبَةٌ قالَ قَدْ أَنْعَمَ اللهُ عَلَیَّ إِذْ لَمْ أَکُنْ مَعَهُمْ شَهِیداً وَ لَئِنْ أَصابَکُمْ فَضْلٌ مِنَ اللهِ لَیَقُولَنَّ کَأَنْ لَمْ تَکُنْ بَیْنَکُمْ وَ بَیْنَهُ مَوَدَّةٌ یا لَیْتَنِی کُنْتُ مَعَهُمْ فَأَفُوزَ فَوْزاً عَظِیماً؛ امام صادق (علیه السلام) فرمود: «اگر این کلمه را مردم شرق و غرب گویند همه از ایمان بیرونند، ولی خدا آنها را به خاطر همان اقرار زبانی مؤمن نامیده است».
Ali ibn Ibrahim (may Allah have mercy on him): Iman (faith) in the Book of Allah has four meanings. Among them is verbal affirmation, which Allah has called iman; and [others are] belief in the heart, and fulfilment [of deeds], and confirmation. As for the iman which is verbal affirmation and which Allah the Blessed and Exalted has called iman and by which He addressed its people, it is this verse: یا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا خُذُوا حِذْرَکُمْ فَانْفِرُوا ثُباتٍ أَوِ انْفِرُوا جَمِیعاً [O you who believe! take your precaution, then go forth in detachments or go forth in a body] and وَ إِنَّ مِنْکُمْ لَمَنْ لَیُبَطِّئَنَّ فَإِنْ أَصابَتْکُمْ مُصِیبَةٌ قالَ قَدْ أَنْعَمَ اللهُ عَلَیَّ إِذْ لَمْ أَکُنْ مَعَهُمْ شَهِیداً وَ لَئِنْ أَصابَکُمْ فَضْلٌ مِنَ اللهِ لَیَقُولَنَّ کَأَنْ لَمْ تَکُنْ بَیْنَکُمْ وَ بَیْنَهُ مَوَدَّةٌ یا لَیْتَنِی کُنْتُ مَعَهُمْ فَأَفُوزَ فَوْزاً عَظِیماً [And indeed among you is he who would certainly hang back; if a misfortune befalls you he says: Allah has been gracious to me since I was not present with them; and if a bounty from Allah reaches you he will surely say — as if there had been no affection between you and him — 'Would that I had been with them so I might have achieved a great success']. Imam Sadiq (peace be upon him) said: 'If the people of the east and the west uttered this statement, they would all be outside of iman; but Allah has called them believers because of their verbal affirmation.'
અલી બિન ઇબ્રાહીમ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ): અલ્લાહની કિતાબમાં ઈમાન (શ્રદ્ધા)ના ચાર અર્થ છે. તેમાંથી એક જબાનથી ઇકરાર (સ્વીકાર) છે, જેને અલ્લાહે ઈમાન કહ્યું છે; અને [બીજા] દિલથી માનવું, અદા કરવું અને તાઈદ (પુષ્ટિ) છે. પરંતુ જે ઈમાન જબાની ઇકરાર છે અને જેને અલ્લાહ તબારક વ તઆલાએ ઈમાન કહ્યું છે અને તેના લોકોને તે નામથી બોલાવ્યા છે, તે આ આયત છે: یا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا خُذُوا حِذْرَکُمْ فَانْفِرُوا ثُباتٍ أَوِ انْفِرُوا جَمِیعاً [ઓ ઈમાનવાળાઓ! તમારી સાવચેતી અખત્યાર કરો, પછી ટુકડીઓમાં અથવા બધા સાથે નીકળો] અને وَ إِنَّ مِنْکُمْ لَمَنْ لَیُبَطِّئَنَّ فَإِنْ أَصابَتْکُمْ مُصِیبَةٌ قالَ قَدْ أَنْعَمَ اللهُ عَلَیَّ إِذْ لَمْ أَکُنْ مَعَهُمْ شَهِیداً وَ لَئِنْ أَصابَکُمْ فَضْلٌ مِنَ اللهِ لَیَقُولَنَّ کَأَنْ لَمْ تَکُنْ بَیْنَکُمْ وَ بَیْنَهُ مَوَدَّةٌ یا لَیْتَنِی کُنْتُ مَعَهُمْ فَأَفُوزَ فَوْزاً عَظِیماً [અને ખરેખર તમારામાં એવો પણ છે જે જરૂર પાછળ રહી જશે; જો તમને કોઈ મુસીબત આવે તો કહેશે: અલ્લાહે મારા પર કૃપા કરી કે હું તેમની સાથે હાજર ન હતો; અને જો અલ્લાહ તરફથી કોઈ ફઝલ તમને પહોંચે તો જરૂર કહેશે — જાણે તમારી અને તેની વચ્ચે કોઈ પ્રેમ જ ન હતો — 'કાશ! હું તેમની સાથે હોત તો હું એક મોટી સફળતા પ્રાપ્ત કરત']. ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: 'જો પૂર્વ અને પશ્ચિમના લોકો આ કલમો કહે તો તેઓ બધા ઈમાનથી બહાર છે, પરંતુ અલ્લાહે તેમને તેમના જબાની ઇકરારના કારણે મોમિન કહ્યા છે.'