Fussilat / Ha Mim as-Sajdah 41:2

أمیرالمؤمنین (علیه السلام) Imam Ali, Commander of the Faithful (peace be upon him) ઇમામ અલી, અમીરુલ મોઅમેનીન (અલયહિસ્સલામ)

لَمَّا نَزَلَتْ سُورَهًُْ الشُّعَرَاءِ فِی آخِرِهَا آیَهًُْ الْإِنْذَارِ وَ أَنْذِرْ عَشِیرَتَکَ الْأَقْرَبِینَ أَمَرَنِی رَسُولُ الله (صلی الله علیه و آله) وَ قَالَ: یَا عَلِیُّ (علیه السلام) اطْبُخْ وَ لَوْ کُرَاعَ شَاهًٍْ وَ لَوْ صَاعاً مِنْ طَعَامٍ و قَعْباً مِنْ لَبَنٍ وَ اعْمِدْ إِلَی قُرَیْشٍ. قَالَ: فَدَعَوْتُهُمْ وَ اجْتَمَعُوا أَرْبَعِینَ بَطَلًا بِزِیَادَهًٍْ وَ کَانَ فِیهِمْ أَبُوطَالِبٍ (رحمة الله علیه) وَ حَمْزَهًُْ (رحمة الله علیه) وَ الْعَبَّاسُ؛ فَحَضَرْتُ مَا أَمَرَنِی بِهِ رَسُولُ اللهِ (صلی الله علیه و آله) مَعْمُولًا، فَوَضَعْتُهُ بَیْنَ أَیْدِیهِمْ فَضَحِکُوا اسْتِهْزَاءً. فَأَدْخَلَ إِصْبَعَهُ رَسُولُ الله (صلی الله علیه و آله) بِأَرْبَعَهًِْ جَوَانِبِ الْجَفْنَهًِْ فَقَالَ کُلُوا وَ قُولُوا بِسْمِ اللهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ. فَقَالَ أَبُوجَهْلٍ: یَا مُحَمَّدُ (صلی الله علیه و آله) مَا نَاکُلُ وَ أَحَدُنَا یَأْکُلُ الشَّاهًَْ مَعَ أَرْبَعَهًِْ أَصْوُعٍ مِنَ الطَّعَامِ؟ فَقَالَ: کُلْ وَ أَرِنِی أَکْلَکَ. فَأَکَلُوا حَتَّی تَمْلَؤُوا، وَ أَیْمُ اللَّهِ مَا یُرَی أَثَرُ أَکْلِ أَحَدِهِمْ وَ لَا نَقَصَ الزَّادُ. فَصَاحَ بِهِمْ رَسُولُ اللهِ (صلی الله علیه و آله) کُلُوا. فَقَالُوا: وَ مَنْ یَقْدِرُ عَلَی أَکْثَرَ مِنْ هَذَا؟ فَقَالَ: ارْفَعْهُ یَا عَلِیُّ (علیه السلام). فَرَفَعْتُهُ فَدَنَا مِنْهُمْ مُحَمَّدٌ (صلی الله علیه و آله) وَ قَالَ: یَا قَوْمِ، اعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ رَبِّی وَ رَبُّکُمْ. فَصَاحَ أَبُولَهَبٍ، وَ قَالَ: قُومُوا إِنَّ مُحَمَّداً (صلی الله علیه و آله) سَحَرَکُمْ. فَقَامُوا وَ مَضَوْا فَاسْتَعْقَبَهُمْ عَلِیُّ‌بْنُ‌أَبِی‌طَالِبٍ (علیه السلام) وَ أَرَادَ أَنْ یَبْطِشَ بِهِمْ، فَقَالَ لَهُ رَسُولُ اللهِ (صلی الله علیه و آله): لَا یَا عَلِیُّ (علیه السلام) ادْنُ مِنِّی. فَتَرَکَهُمْ وَ دَنَا مِنْهُ. فَقَالَ لَهُ: أُمِرْنَا بِالْإِنْذَارِ لَا بِذَاتِ الْفِقَارِ، لِأَنَّ لَهُ وَقْتاً، وَ لَکِنِ اعْمَلْ لَنَا مِنَ الطَّعَامِ مِثْلَ مَا عَمِلْتَ وَ ادْعُ لِی مَنْ دَعَیْتَ {دَعَوْتَ}. فَلَمَّا أَتَی غَدٌ فَعَلْتُ مَا بِالْأَمْسِ فَعَلْتُ. فَلَمَّا اجْتَمَعُوا وَ أَکَلُوا کَمَا أَکَلُوا، فَقَالَ لَهُمْ رَسُولُ الله (صلی الله علیه و آله): مَا أَعْلَمُ شَابّاً مِنَ الْعَرَبِ جَاءَ قَوْمَهُ بِأَفْضَلِ مَا جِئْتُکُمْ بِهِ مِنْ أَمْرِ الدُّنْیَا وَ الْآخِرَهًِْ. قیِلَ: فَقَالَ أَبُوجَهْلٍ: قَدْ شَغَلَنَا أَمْرُ مُحَمَّدٍ (صلی الله علیه و آله) فَلَوْ قَابَلْتُمُوهُ بِرَجُلٍ مِثْلِهِ یَعْرِفُ السِّحْرَ وَ الْکِهَانَهًَْ لَکُنَّا اسْتَرَحْنَا؛ فَقَطَعَ کَلَامَهُ عُتْبَهًُْ‌بْنُ‌رَبِیعَهًَْ وَ قَالَ: وَ اللَّهِ إِنِّی لَبَصِیرٌ بِمَا ذَکَرْتَهُ. فَقَالَ: لِمَ لَا تُبَاحِثْهُ؟ قَالَ: حَاشَا أَنْ کَانَ بِهِ مَا ذَکَرْتَ. فَقَالَ لَهُ: یَا مُحَمَّدُ (صلی الله علیه و آله)! أَنْتَ خَیْرٌ أَمْ هَاشِمٌ؟ أَنْتَ خَیْرٌ أَمْ عَبْدُالْمُطَّلِبِ؟ أَنْتَ خَیْرٌ أَمْ عَبْدُاللهِ؟ أَنْتَ خَیْرٌ أَمْ عَلِیُّ‌بْنُ‌أَبِی‌طَالِبٍ (علیه السلام) دَامِغُ {دافِعُ} الْجَبَابِرَهًِْ قَاصِمُ أَصْلَابِ أَکْبَرِهِمْ؟ فَلِمَ تُضِلُّ آبَائَنَا وَ تَشْتِمُ آلِهَتَنَا؟ فَإِنْ کُنْتَ تُرِیدُ الرِّئَاسَهًَْ عَقَدْنَا لَکَ أَوْلَوِیَّتَهَا وَ کُنْ رَئِیساً لَنَا مَا بَقِیتَ، وَ إِنْ کَانَ بِکَ الْبَاهُ زَوَّجْنَاکَ عَشَرَهًَْ نِسْوَهًٍْ مِنْ أَکْبَرِنَا، وَ إِنْ کُنْتَ تُرِیدُ الْمَالَ جَمَعْنَا لَکَ مِنْ أَمْوَالِنَا مَا یُغْنِیکَ أَنْتَ وَ عَقِبَکَ مِنْ بَعْدِکَ، فَمَا تَقُولُ؟ فَقَال (صلی الله علیه و آله) بِسْمِ اللهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ حم* تَنْزِیلٌ مِنَ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ کِتابٌ فُصِّلَتْ آیاتُهُ قُرْآناً عَرَبِیًّا ... فَإِنْ أَعْرَضُوا فَقُلْ أَنْذَرْتُکُمْ صاعِقَةً مِثْلَ صاعِقَةِ عادٍ وَ ثَمُودَ فَأَمْسَکَ عُتْبَهًُْ عَلَی فِیهِ، وَ رَجَعَ فَنَاشَدَهُ بِاللَّهِ اسْکُتْ، فَسَکَتَ، وَ قَامَ وَ مَضَی، فَقَامَ مَنْ کَانَ حَاضِراً خَلْفَهُ فَلَمْ یَلْحَقُوهُ، فَدَخَلَ وَ لَمْ یَخْرُجْ أَبَداً، فَغَدَوْهُ قُرَیْشٌ. فَقَالَ أَبُوجَهْلٍ: قُومُوا بِنَا إِلَیْهِ. فَدَخَلُوا وَ جَلَسُوا، فَقَالَ أَبُوجَهْلٍ: یَا عُتْبُهًُْ، مُحَمَّدٌ (صلی الله علیه و آله) سَحَرَکَ. فَقَامَ قَائِماً عَلَی قَدَمَیْهِ وَ قَالَ: یَا لُکَعَ الرِّجَالِ، وَ اللَّهِ لَوْ لَمْ تَکُنْ بِبَیْتِی لَقَتَلْتُکَ شَرَّ قِتْلَهًٍْ، یَا وَیْلَکَ، قُلْتَ: مُحَمَّدٌ سَاحِرٌ کَاهِنٌ شاعِرٌ، سِرْنَا إِلَیْهِ سَمِعْنَاهُ تَکَلَّمَ بِکَلَامٍ مِنْ رَبِّ السَّمَاءِ فَحَلَّفْتُهُ وَ أَمْسَکَ، وَ قَدْ سَمَّیْتُمُوهُ الصَّادِقَ الْأَمِینَ، هَلْ رَأَیْتُمْ مِنْهُ کَذِبَهًًْ؟ وَ لَکِنِّی لَوْ تَرَکْتُهُ یُتَمِّمُ مَا قَرَأَ، لَحَلَّ بِکُمْ الْعَذَابُ وَ الذَّهَابُ.

امام علی (علیه السلام)- زمانی‌که سوره‌ی شعراء که در آخر آن آیه: و خویشاوندان نزدیکت را انذار کن!. ( شعراء/۲۱۴ )، آمده است نازل شد، رسول خدا (صلی الله علیه و آله) به من دستور داد و فرمود: «ای علی (علیه السلام)! غذایی تهیّه کن حتّی اگر کلّه پاچه‌ی چهارپایان یا مشتی حبوبات و کاسه‌ای شیر باشد و به‌سوی قریشیان برو و آن‌ها را دعوت کن. من نیز آن‌ها را دعوت نمودم. آن‌ها که بیش از چهل مرد بودند، جمع شدند. در میان آنان ابوطالب (حمزه (و عبّاس (نیز حضور داشتند. غذایی را که رسول خدا (صلی الله علیه و آله) دستور پخت آن را داده بود آماده کردم و آن را جلویشان گذاشتم. آن‌ها به نشانه‌ی تمسخر و استهزاء خندیدند. رسول خدا (صلی الله علیه و آله) انگشتش را در چهار گوشه‌ی کاسه فرو برد و فرمود: «به‌نام خداوند بخشنده بخشایشگر بگویید و بخورید». ابوجهل گفت: «ای محمّد (صلی الله علیه و آله)! چه چیزی بخوریم؛ حال آنکه هرکدام از ما یک گوسفند را به همراه چهار کاسه غذا می‌خورد»!؟ رسول خدا (صلی الله علیه و آله) پاسخ داد: «بخور و غذاخوردنت را به من نشان بده». آن‌ها غذا خوردند تا اینکه خسته شدند. ولی به خدا قسم! اثر غذاخوردن هیچ‌کدام از آن‌ها در کاسه مشخص نبود و غذا هم اصلاً کم نشد. رسول خدا (صلی الله علیه و آله) به آن‌ها تعارف کرد: «بخورید»! آن‌ها پاسخ دادند: «چه کسی بیش از این می‌تواند غذا بخورد»؟ پیامبر (صلی الله علیه و آله) به من دستور داد آن را بردارم. من نیز آن را برداشتم. پیامبر (صلی الله علیه و آله) به آن‌ها نزدیک شد و فرمود: «ای قوم من! بدانید که الله خدای من و شما است». ابولهب فریاد زد: «برخیزید که محمّد شما را جادو کرده است». آن‌ها برخاستند و رفتند. من آن‌ها را دنبال کردم و خواستم به آن‌ها حمله کنم. امّا رسول خدا (صلی الله علیه و آله) به من فرمود: «ای علی (علیه السلام)! این کار را نکن. به من نزدیک شو». من آن‌ها را به حال خودشان رها کرده و به رسول خدا (صلی الله علیه و آله) نزدیک شدم. آن حضرت به من فرمود: «به ما دستور داده شده است آن‌ها را از عذاب الهی بترسانیم نه اینکه با آن‌ها بجنگیم. زیرا آن کار نیز وقت و زمان خاصّی دارد. به‌جای این کار، برای ما غذای دیگری شبیه همین غذا تهیّه و افرادی را که به مهمانی دعوت کرده بودی، مجدّداً دعوت کن. فردای آن روز نیز مانند روز اوّل عمل کردم. زمانی‌که مهمانان گرد هم آمدند و غذا خوردند، پیامبر (صلی الله علیه و آله) به آن‌ها فرمود: «من هیچ جوان عربی را نمی‌شناسم که برای قوم خود چیزی آورده باشد که از آنچه که من در زمینه‌ی دنیا و آخرت برایتان آورده‌ام، بهتر باشد». ابوجهل گفت: «مسأله‌ی محمّد (صلی الله علیه و آله)، ما را به خود مشغول کرده است. اگر با او به‌وسیله‌ی فردی که مانند او سحر و کهانت بلد باشد برخورد کنید، از دست او راحت می‌شویم». عقبه‌بن‌ربیعه سخن او را قطع کرد و گفت: «به خدا قسم! من از آنچه گفتی اطّلاع دارم». ابوجهل گفت: «پس چرا با او بحث نمی‌کنی»؟ عتبه گفت: «من گمان نمی‌کنم او ساحر یا کاهن باشد». ابوجهل خطاب به پیامبر (صلی الله علیه و آله) گفت: «ای محمّد (صلی الله علیه و آله)! آیا تو بهتری یا هاشم؟ تو بهتری یا عبدالمطلب؟ تو بهتری یا عبدالله؟ تو بهتری یا علیّ‌بن‌ابی‌طالب (علیه السلام)، درهم کوبنده‌ی گردنکشان و شکننده‌ی کمر بزرگ‌ترین‌شان؟ پس چرا پدران ما را گمراه می‌دانی و به خدایانمان دشنام می‌دهی؟ اگر درپی رسیدن به ریاست و سروری هستی، آن را در اختیار تو قرار می‌دهیم و تا پایان عمر سرور ما باش. اگر زن می‌خواهی، ده تن از با اصل و نسب‌ترین زنان را به همسری تو درمی‌آوریم. اگر ثروت می‌خواهی، برایت ثروتی گرد هم می‌آوریم که تو و فرزندانت را بی‌نیاز کند. حال چه می‌گویی»؟ رسول خدا (صلی الله علیه و آله) پاسخ داد: «بِسْمِ اللهِ الرَّحْمنِ الرَّحیم* حم* تَنزِیل مِّنَ الرَّحْمَنِ الرَّحِیمِ* کِتَابٌ فُصِّلتْ آیَاتُهُ قُرْآنًا عَرَبِیًّا ... فَإِنْ أَعْرَضُوا فَقُل أَنذَرْتُکُمْ صَاعِقَةً مِّثْل صَاعِقَةِ عَادٍ و ثَمُودَ؛ در این هنگام عتبه جلوی دهان رسول خدا (صلی الله علیه و آله) را گرفت و او را به خدا قسم داد که دیگر ادامه ندهد و سکوت کند. آنگاه برخاست و رفت. پس از او همه حاضران برخاستند. امّا به او نپیوستند. او به خانه‌اش رفت و از آنجا خارج نشد. صبح هنگام قریشیان نزد او رفتند. ابوجهل گفت: «برخیزید نزد او برویم». آن‌ها بر او وارد شده و نشستند. ابوجهل گفت: «ای عتبه! محمّد (صلی الله علیه و آله) تو را جادو کرده است»! عتبه از جایش برخاست و گفت: «ای پست فطرت! به خدا قسم! اگر در خانه‌ی من نبودی، تو را به بدترین شیوه می‌کشتم! وای بر تو! گفتی محمّد (صلی الله علیه و آله) ساحر، کاهن و شاعر است. از تو اطاعت کردیم. شنیدیم که او با کلامی از سوی پروردگار آسمان با ما سخن گفت. من او را قسم دادم که دیگر ادامه ندهد. او هم سکوت کرد. این درحالی است که شما خودتان او را راستگوی امانتدار نامیده‌اید. آیا هرگز دروغی از او دیده‌اید؟ ولی اگر من اجازه می‌دادم که آنچه را می‌خواند به پایان ببرد، قطعاً عذاب و نابودی شما را در برمی‌گرفت».

Imam Ali (peace be upon him): When Surah al-Shu'ara was revealed — at the end of which is the verse: "And warn your closest relatives!" (al-Shu'ara/214) — the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) commanded me and said: "O Ali (peace be upon him)! Prepare some food, even if it be the trotters of a beast, or a handful of grain and a bowl of milk, and go to the Quraysh and invite them." So I invited them. They gathered, more than forty men. Among them were Abu Talib (may Allah have mercy on him), Hamza (may Allah have mercy on him) and Abbas. I prepared the food the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) had ordered me to make and placed it before them. They laughed in mockery and derision. The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) dipped his finger into the four sides of the bowl and said: "Say بِسْمِ اللهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ [In the name of Allah, the Most Gracious, the Most Merciful] and eat." Abu Jahl said: "O Muhammad (peace be upon him and his family)! What are we to eat, when any one of us eats a whole sheep together with four bowls of food?" The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) replied: "Eat, and show me how you eat." So they ate until they were tired. But, by Allah, no trace of any of them having eaten was visible in the bowl, and the food did not diminish at all. The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) urged them: "Eat!" They answered: "Who can eat more than this?" The Prophet (peace be upon him and his family) ordered me to lift it away, and I lifted it. The Prophet (peace be upon him and his family) drew close to them and said: "O my people! Know that Allah is my Lord and your Lord." Abu Lahab shouted: "Rise up, for Muhammad has bewitched you!" They rose and left. I followed them and wanted to attack them, but the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) said to me: "O Ali (peace be upon him)! Do not do that. Come close to me." I left them alone and drew close to the Messenger of Allah (peace be upon him and his family). He said to me: "We have been commanded to warn them of the divine punishment, not to fight them, for that too has its own appointed time. Instead, prepare for us another meal like this one and invite again those you had invited." The next day I did as I had done the day before. When the guests gathered and ate, the Prophet (peace be upon him and his family) said to them: "I know of no young man among the Arabs who has brought to his people anything better than what I have brought you concerning this world and the hereafter." Abu Jahl said: "The affair of Muhammad (peace be upon him and his family) has preoccupied us. If you confront him with a man like himself who knows sorcery and soothsaying, we will be rid of him." Utba ibn Rabi'a cut off his speech and said: "By Allah, I know about what you have said." Abu Jahl said: "Then why do you not debate with him?" Utba said: "I do not think he is a sorcerer or a soothsayer." Abu Jahl, addressing the Prophet (peace be upon him and his family), said: "O Muhammad (peace be upon him and his family)! Are you better, or Hashim? Are you better, or Abd al-Muttalib? Are you better, or Abdullah? Are you better, or Ali ibn Abi Talib (peace be upon him), the crusher of tyrants and the breaker of the backs of the greatest of them? Then why do you consider our fathers misguided and revile our gods? If you seek leadership and lordship, we will place it in your hands and you will be our chief for the rest of your life. If you want women, we will marry you to ten of the noblest of our women. If you want wealth, we will gather for you such wealth as will make you and your children after you independent. So, what do you say?" The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) replied: "بِسْمِ اللهِ الرَّحْمنِ الرَّحیم* حم* تَنزِیل مِّنَ الرَّحْمَنِ الرَّحِیمِ* کِتَابٌ فُصِّلتْ آیَاتُهُ قُرْآنًا عَرَبِیًّا ... فَإِنْ أَعْرَضُوا فَقُل أَنذَرْتُکُمْ صَاعِقَةً مِّثْل صَاعِقَةِ عَادٍ و ثَمُودَ [In the name of Allah, the Most Gracious, the Most Merciful. Ha Mim. A revelation from the Most Gracious, the Most Merciful. A Book whose verses have been detailed, an Arabic Qur'an ... But if they turn away, say: I have warned you of a thunderbolt like the thunderbolt of Ad and Thamud]." At this, Utba put his hand over the mouth of the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) and adjured him by Allah not to continue and to be silent. Then he rose and left. After him, all those present rose too, but they did not join him. He went to his house and did not come out of it. In the morning the Quraysh went to him. Abu Jahl said: "Rise, let us go to him." They entered upon him and sat down. Abu Jahl said: "O Utba! Muhammad (peace be upon him and his family) has bewitched you!" Utba rose to his feet and said: "O basest of men! By Allah, were you not in my house, I would kill you in the worst manner! Woe to you! You said Muhammad (peace be upon him and his family) is a sorcerer, a soothsayer and a poet. We obeyed you. We heard him speak to us with words from the Lord of the heavens. I adjured him not to continue, and he fell silent. And this, when you yourselves have named him the Truthful, the Trustworthy. Have you ever seen a lie from him? But had I allowed him to finish what he was reciting, punishment and destruction would surely have come upon you."

ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ): જ્યારે સૂરએ શુઅરા નાઝિલ થઈ, જેના અંતમાં આ આયત છે: "અને તમારા નજીકના સગાંઓને ડરાવો!" (શુઅરા/૨૧૪), ત્યારે રસૂલે અલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ મને હુકમ કર્યો અને ફરમાવ્યું: "હે અલી (અલયહિસ્સલામ)! ખોરાક તૈયાર કરો, ભલે તે ચોપાયાના પગ હોય, અથવા મુઠ્ઠી ભર અનાજ અને એક પ્યાલો દૂધ હોય, અને કુરૈશ પાસે જાઓ અને તેમને આમંત્રિત કરો." મેં પણ તેમને આમંત્રિત કર્યા. તેઓ, જેઓ ચાળીસથી વધારે માણસો હતા, એકઠા થયા. તેમની વચ્ચે અબૂ તાલિબ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ), હમ્ઝા (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ) અને અબ્બાસ પણ હાજર હતા. જે ખોરાક રસૂલે અલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ બનાવવાનો હુકમ કર્યો હતો, તે મેં તૈયાર કર્યો અને તેમની આગળ મૂક્યો. તેઓ મશ્કરી અને ઉપહાસના રૂપે હસ્યા. રસૂલે અલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ પોતાની આંગળી પ્યાલાના ચાર ખૂણાઓમાં નાખી અને ફરમાવ્યું: "بِسْمِ اللهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ [અલ્લાહના નામથી જે ઘણો કૃપાળુ અને દયાળુ છે] કહો અને ખાઓ." અબૂ જહલે કહ્યું: "હે મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)! અમે શું ખાઈએ, જ્યારે અમારામાંનો દરેક એક બકરી ચાર પ્યાલા ખોરાક સાથે ખાય છે?" રસૂલે અલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ જવાબ આપ્યો: "ખાઓ, અને તારૂં ખાવાનું મને બતાવ." તેઓએ ખાધું ત્યાં સુધી કે થાકી ગયા. પરંતુ અલ્લાહની કસમ! તેમાંથી કોઈના પણ ખાવાનું નિશાન પ્યાલામાં દેખાતું ન હતું અને ખોરાક પણ જરાય ઓછો થયો નહીં. રસૂલે અલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ તેમને આગ્રહ કર્યો: "ખાઓ!" તેઓએ જવાબ આપ્યો: "આનાથી વધારે કોણ ખાઈ શકે છે?" પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ મને હુકમ કર્યો કે તેને ઉઠાવી લઉં. મેં પણ તેને ઉઠાવી લીધું. પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) તેમની નજીક ગયા અને ફરમાવ્યું: "હે મારી કૌમ! જાણી લો કે અલ્લાહ મારો અને તમારો રબ છે." અબૂ લહબે ચીસ પાડી: "ઊભા થાઓ, કારણ કે મુહમ્મદે તમને જાદુ કર્યો છે." તેઓ ઊભા થયા અને ચાલી ગયા. મેં તેમનો પીછો કર્યો અને તેમના પર હુમલો કરવા ઈચ્છ્યું. પરંતુ રસૂલે અલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ મને ફરમાવ્યું: "હે અલી (અલયહિસ્સલામ)! આ કામ ના કરો. મારી પાસે આવો." મેં તેમને તેમના હાલ પર છોડી દીધા અને રસૂલે અલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ની નજીક આવ્યો. તે હઝરતે મને ફરમાવ્યું: "અમને હુકમ આપવામાં આવ્યો છે કે તેમને ઈલાહી અઝાબથી ડરાવીએ, નહીં કે તેમની સાથે લડીએ. કારણ કે તે કામનો પણ ખાસ સમય છે. આના બદલે, અમારા માટે આના જેવો બીજો ખોરાક તૈયાર કરો અને જે લોકોને દાવત આપી હતી તેમને ફરીથી બોલાવો." બીજા દિવસે પણ મેં પહેલા દિવસ જેવું જ કર્યું. જ્યારે મહેમાનો એકઠા થયા અને ખાધું, ત્યારે પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ તેમને ફરમાવ્યું: "હું અરબોમાં એવો કોઈ યુવાન નથી જાણતો કે જેણે પોતાની કૌમ માટે એવી વસ્તુ લાવી હોય જે દુનિયા અને આખિરતના મામલામાં જે હું તમારા માટે લાવ્યો છું તેનાથી શ્રેષ્ઠ હોય." અબૂ જહલે કહ્યું: "મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ના મામલાએ અમને પોતાનામાં વ્યસ્ત કરી દીધા છે. જો તમે તેમની સામે એવા માણસને લાવો જે તેમના જેવો સહર અને કિહાનત જાણતો હોય, તો અમે તેમના હાથથી છૂટકારો મેળવીશું." ઉત્બા બિન રબીઆએ તેમની વાત કાપી અને કહ્યું: "અલ્લાહની કસમ! તેં જે કહ્યું તેની મને જાણ છે." અબૂ જહલે કહ્યું: "તો પછી તું તેમની સાથે ચર્ચા કેમ કરતો નથી?" ઉત્બાએ કહ્યું: "હું નથી માનતો કે તે સાહિર કે કાહિન છે." અબૂ જહલે પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ને સંબોધીને કહ્યું: "હે મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)! શું તમે શ્રેષ્ઠ છો કે હાશિમ? તમે શ્રેષ્ઠ છો કે અબ્દુલ મુત્તલિબ? તમે શ્રેષ્ઠ છો કે અબ્દુલ્લાહ? તમે શ્રેષ્ઠ છો કે અલી બિન અબી તાલિબ (અલયહિસ્સલામ), જુલમગારોને કચડનાર અને તેમના મોટામાં મોટાની કમર તોડનાર? તો પછી તમે અમારા બાપદાદાઓને શા માટે ગુમરાહ ગણો છો અને અમારા ખુદાઓને શા માટે ગાળો આપો છો? જો તમે રિયાસત અને સરદારી મેળવવા ઈચ્છો છો, તો અમે તે તમારા હાથમાં આપીશું અને જીવનભર અમારા સરદાર બનો. જો તમે સ્ત્રી ઈચ્છો છો, તો સૌથી ઉચ્ચ કુળની દસ સ્ત્રીઓને તમારી પત્ની બનાવીશું. જો તમે માલ ઈચ્છો છો, તો તમારા માટે એટલો માલ એકઠો કરીશું જે તમને અને તમારા સંતાનોને બિનઆધારિત કરી દેશે. હવે તમે શું કહો છો?" રસૂલે અલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ જવાબ આપ્યો: "بِسْمِ اللهِ الرَّحْمنِ الرَّحیم* حم* تَنزِیل مِّنَ الرَّحْمَنِ الرَّحِیمِ* کِتَابٌ فُصِّلتْ آیَاتُهُ قُرْآنًا عَرَبِیًّا ... فَإِنْ أَعْرَضُوا فَقُل أَنذَرْتُکُمْ صَاعِقَةً مِّثْل صَاعِقَةِ عَادٍ و ثَمُودَ [અલ્લાહના નામથી જે ઘણો કૃપાળુ અને દયાળુ છે. હા મીમ. આ કિતાબ કૃપાળુ અને દયાળુ તરફથી ઉતારવામાં આવી છે. એક એવી કિતાબ કે જેની આયતો સ્પષ્ટ કરવામાં આવી છે, અરબી કુરઆન ... પરંતુ જો તેઓ મોઢું ફેરવી લે, તો કહો કે મેં તમને એવી કડાકાવાળી વીજળીથી ડરાવ્યા છે જેવી આદ અને ષમૂદ પર પડી હતી]." તે વખતે ઉત્બાએ રસૂલે અલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ના મોઢાની આગળ પોતાનો હાથ મૂક્યો અને તેમને અલ્લાહની કસમ આપી કે વધારે ના બોલો અને ચૂપ રહો. પછી તે ઊભા થયા અને ચાલી ગયા. તેમના પછી બધા હાજર લોકો ઊભા થયા. પરંતુ તેમની સાથે ના ગયા. તે પોતાના ઘરે ગયા અને ત્યાંથી બહાર ના નીકળ્યા. સવારે કુરૈશીઓ તેમની પાસે ગયા. અબૂ જહલે કહ્યું: "ઊભા થાઓ, અમે તેમની પાસે જઈએ." તેઓ તેમની પાસે દાખલ થયા અને બેઠા. અબૂ જહલે કહ્યું: "હે ઉત્બા! મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ તને જાદુ કર્યો છે!" ઉત્બા પોતાની જગ્યાએથી ઊભા થયા અને કહ્યું: "હે નીચ ફિતરતવાળા! અલ્લાહની કસમ! જો તું મારા ઘરમાં ના હોત, તો હું તને સૌથી ખરાબ રીતે મારી નાખતો! તારા પર અફસોસ! તેં કહ્યું કે મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) સાહિર, કાહિન અને શાયર છે. અમે તારૂં માન્યું. અમે સાંભળ્યું કે તેમણે આસમાનના પરવરદિગાર તરફથી કલામ સાથે અમારી સાથે વાત કરી. મેં તેમને કસમ આપી કે વધારે ના ચાલુ રાખો. તેમણે પણ ચૂપ થઈ ગયા. જ્યારે કે તમે પોતે તેમને સાચા અને અમાનતદાર કહ્યા છે. શું ક્યારેય તેમનાથી કોઈ જૂઠ જોયું છે? પરંતુ જો હું તેમને પરવાનગી આપતો કે જે વાંચી રહ્યા છે તે પૂરું કરે, તો ખરેખર અઝાબ અને વિનાશ તમને ઘેરી લેત."

سورة فصلت

Verse 2 of 54