سورة الأحقاف

Verse 20 of 35

46:20

وَ يَوْمَ يُعْرَضُ الَّذينَ كَفَرُوا عَلَى النَّارِ أَذْهَبْتُمْ طَيِّباتِكُمْ في حَياتِكُمُ الدُّنْيا وَ اسْتَمْتَعْتُمْ بِها فَالْيَوْمَ تُجْزَوْنَ عَذابَ الْهُونِ بِما كُنْتُمْ تَسْتَكْبِرُونَ فِي الْأَرْضِ بِغَيْرِ الْحَقِّ وَ بِما كُنْتُمْ تَفْسُقُونَ

آن روز كه كافران را بر آتش عرضه مى‌كنند [به آن‌ها گفته مى‌شود]: از نعمت‌هاى پاكيزه در زندگى دنياى خود استفاده كرديد و از آن بهره گرفتيد؛ امّا امروز عذاب ذلّت‌بار به خاطر استكبارى كه در زمين به ناحق داشتيد و به خاطر گناهانى كه انجام مى‌داديد، جزاى شما خواهد بود.

And on the day when those who disbelieve shall be brought before the fire: You did away with your good things in your life of the world and you enjoyed them for a while, so today you shall be rewarded with the punishment of abasement because you were unjustly proud in the land and because you transgressed.

અને જે દિવસે નાસ્તિકોને જહન્નમની સામે લાવવામાં આવશે, કે તમોએ દુનિયાના જીવનમાં પાકીઝા નેઅમતોનો ઊપયોગ કર્યો અને તેનો ફાયદો ઊપાડ્યો પરંતુ આજે ઝિલ્લતના અઝાબની સજા દેવામાં આવશે, કારણકે તમે ઝમીનમાં વિના કારણે અકડતા (ગરૂર કરતા) હતા, અને તમારા પરવરદિગારના હુકમોની નાફરમાની કરતા હતા.

أمیرالمؤمنین (علیه السلام) Imam Ali, Commander of the Faithful (peace be upon him) ઇમામ અલી, અમીરુલ મોઅમેનીન (અલયહિસ્સલામ)

عَنِ الصَّادِقِ عَنْ أَبِیهِ (علیه السلام) أَنَّ أَمِیرَالْمُؤْمِنِینَ عَلِیَّ‌بْنَ‌أَبِی‌طَالِبٍ (علیه السلام) أُتِیَ بِخَبِیصٍ فَأَبَی أَنْ یَأْکُلَهُ فَقَالُوا لَهُ أَ تُحَرِّمُ قَالَ لَا وَ لَکِنِّی أَخْشَی أَنْ تَتُوقَ إِلَیْهِ نَفْسِی فَأَطْلُبَهُ ثُمَّ تَلَا هَذِهِ الْآیَهًَْ أَذْهَبْتُمْ طَیِّباتِکُمْ فِی حَیاتِکُمُ الدُّنْیا وَ اسْتَمْتَعْتُمْ بِها.

امام علی (علیه السلام)- امام صادق (علیه السلام) از پدرش روایت فرموده است: برای امیرالمؤمنین (علیه السلام) حلوای خرما آوردند. امام از خوردن آن خودداری کرد. خدمت ایشان عرض کردند: «آیا آن را حرام می‌دانی»؟ امام فرمود: «خیر! بلکه بیم آن دارم که نفسم بدان عادت کند و آن را بخواهد. سپس این آیه را خواند: أَذْهَبْتُمْ طَیِّبَاتِکُمْ فِی حَیَاتِکُمُ الدُّنْیَا و اسْتَمْتَعْتُم بِهَا».

Imam Ali (peace be upon him): Imam Sadiq (peace be upon him) narrated from his father: A date-sweet (khabis) was brought to Amir al-Mu'minin (peace be upon him). The Imam refused to eat it. They said to him: "Do you regard it as forbidden?" The Imam said: "No! Rather, I fear that my soul may grow accustomed to it and desire it." Then he recited this verse: أَذْهَبْتُمْ طَیِّبَاتِکُمْ فِی حَیَاتِکُمُ الدُّنْیَا وَ اسْتَمْتَعْتُمْ بِهَا [You did away with your good things in your life of the world and you enjoyed them].

ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ)- ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)એ પોતાના પિતાથી રિવાયત ફરમાવી છે: અમીરુલ મુઅમિનીન (અલયહિસ્સલામ) માટે ખજૂરની હલવો લાવવામાં આવ્યો. ઇમામે તેને ખાવાનો ઇનકાર કર્યો. તેમની ખિદમતમાં અરજ કરવામાં આવી: "શું તમે તેને હરામ સમજો છો?" ઇમામે ફરમાવ્યું: "નહીં! પરંતુ મને ડર છે કે મારો નફસ તેની આદત ન પકડી લે અને તેની માંગણી કરે." પછી તેમણે આ આયત વાંચી: أَذْهَبْتُمْ طَیِّبَاتِکُمْ فِی حَیَاتِکُمُ الدُّنْیَا وَ اسْتَمْتَعْتُم بِهَا [તમે તમારી દુનિયાના જીવનમાં તમારી પાકીઝા વસ્તુઓ ખતમ કરી નાખી અને તેનાથી લુત્ફ ઉઠાવ્યો].

وَ اللَّهِ لَقَدْ رَقَّعْتُ مِدْرَعَتِی هَذِهِ حَتَّی اسْتَحْیَیْتُ مِنْ رَاقِعِهَا وَ لَقَدْ قَالَ لِی قَائِلٌ أَ لَا تَنْبِذُهَا عَنْکَ فَقُلْتُ اعْزُبْ عَنِّی فَعِنْدَ الصَّبَاحِ یَحْمَدُ الْقَوْمُ السُّرَی.

امام علی (علیه السلام)- امیرالمؤمنین (علیه السلام) در یکی از خطبه‌هایش فرمود: «به خدا قسم! لباسم را به پینه‌دوز دادم تا آن را وصله بزند. کسی به من گفت: نمی‌خواهی آن را دور بیندازی؟ پاسخ دادم: از مقابل چشمان من دور شو! هنگام صبح است که مردمان، سیرکنندگان در شب را می‌ستایند».

Imam Ali (peace be upon him): Amir al-Mu'minin (peace be upon him) said in one of his sermons: "By Allah! I gave my garment to the patcher to mend it. Someone said to me: 'Do you not want to throw it away?' I replied: 'Get out of my sight! It is at the morning that people praise those who travelled by night.'"

ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ): અમીરુલ મોમેનીન (અલયહિસ્સલામ)એ પોતાના એક ખુત્બામાં ફરમાવ્યું: "અલ્લાહની કસમ! મેં મારા વસ્ત્રને થીગડું મારનારને આપ્યું જેથી તે તેના પર થીગડું લગાવે. કોઈએ મને કહ્યું: 'શું તમે તેને ફેંકી દેવા નથી ઇચ્છતા?' મેં જવાબ આપ્યો: 'મારી નજરોથી દૂર થઈ જા! સવારના સમયે જ લોકો રાત્રે મુસાફરી કરનારાઓની પ્રશંસા કરે છે.'"

الباقر (علیه السلام) Imam Baqir (peace be upon him) ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)

وَ اللَّهِ إِنْ کَانَ عَلِیٌّ (علیه السلام) لَیَأْکُلُ أَکْلَ الْعَبْدِ وَ یَجْلِسُ جِلْسَهًَْ الْعَبْدِ وَ إِنْ کَانَ لَیَشْتَرِی الْقَمِیصَیْنِ السُّنْبُلَانِیَّیْنِ فَیُخَیِّرُ غُلَامَهُ خَیْرَهُمَا ثُمَّ یَلْبَسُ الْآخَرَ فَإِذَا جَازَ أَصَابِعَهُ قَطَعَهُ وَ إِذَا جَازَ کَعْبَهُ حَذَفَهُ وَ لَقَدْ وَلِیَ خَمْسَ سِنِینَ مَا وَضَعَ آجُرَّهًًْ عَلَی آجُرَّهًٍْ وَ لَا لَبِنَهًًْ عَلَی لَبِنَهًٍْ وَ لَا أَقْطَعَ قَطِیعاً وَ لَا أَوْرَثَ بَیْضَاءَ وَ لَا حَمْرَاءَ وَ إِنْ کَانَ لَیُطْعِمُ النَّاسَ خُبْزَ الْبُرِّ وَ اللَّحْمَ وَ یَنْصَرِفُ إِلَی مَنْزِلِهِ وَ یَأْکُلُ خُبْزَ الشَّعِیرِ وَ الزَّیْتَ وَ الْخَلَ وَ مَا وَرَدَ عَلَیْهِ أَمْرَانِ کِلَاهُمَا لِلَّهِ رِضًا إِلَّا أَخَذَ بِأَشَدِّهِمَا عَلَی بَدَنِهِ وَ لَقَدْ أَعْتَقَ أَلْفَ مَمْلُوکٍ مِنْ کَدِّ یَدِهِ وَ تَرِبَتْ فِیهِ یَدَاهُ وَ عَرِقَ فِیهِ وَجْهُهُ وَ مَا أَطَاقَ عَمَلَهُ أَحَدٌ مِنَ النَّاسِ وَ إِنْ کَانَ لَیُصَلِّی فِی الْیَوْمِ وَ اللَّیْلَهًِْ أَلْفَ رَکْعَهًٍْ وَ إِنْ کَانَ أَقْرَبُ النَّاسِ شَبَهاً بِهِ عَلِیَّ‌بْنَ‌الْحُسَیْنِ (علیه السلام) وَ مَا أَطَاقَ عَمَلَهُ أَحَدٌ مِنَ النَّاسِ بَعْدَه.

امام باقر (علیه السلام)- به خدا قسم! غذا و پوشاک امیرالمؤمنین (علیه السلام) کاملاً شبیه غلامان بود. گاهی دو پیراهن می‌خرید. به خادمش می‌فرمود تا از میان آن‌ها یکی را انتخاب کند، سپس خودش دیگری را می‌پوشید. هرگاه لباس او از انگشتان دستش و قوزک پایش فراتر می‌رفت آن را قطع می‌کرد در مدّت پنج سال خلافت، برای خودش آجری را روی آجر نگذاشت. از خود هیچ چیزی بر جای نگذاشت. به مردم گوشت و نان گندم می‌داد، ولی خودش به خانه می‌رفت و نان جو، سرکه و روغن می‌خورد. هرگاه می‌خواست میان دو امر از اوامر الهی انتخاب کند، امری را که تحمّل آن برای بدنش دشوارتر بود، برمی‌گزید. هزار غلام را با درآمد حاصل از دسترنج خویش آزاد کرد که دستش از آن خاکی می‌شد و چهره‌اش عرق‌آلود و کسی از مردم توان کار او را نداشت. گاهی در شبانه‌روز هزار رکعت نماز می‌خواند. نزدیک‌ترین افراد به او امام سجاد (علیه السلام) بود. بعد از او هیچ‌کس قدرت نداشت همانند او رفتار کند و کارهای او را انجام بدهد.

Imam Baqir (peace be upon him): By Allah! The food and clothing of Amir al-Mu'minin (peace be upon him) were exactly like those of slaves. Sometimes he would buy two shirts. He would tell his servant to choose one of them, then he himself would wear the other. Whenever his garment went beyond his fingers or his ankles, he would cut it off. During the five years of his caliphate, he did not place a single brick upon another for himself. He left nothing behind for himself. He would give the people meat and wheat bread, while he himself would go home and eat barley bread, vinegar and oil. Whenever he had to choose between two of Allah's commands, he would choose the one that was harder on his body. He freed a thousand slaves from the earnings of his own hands — hands that became dusty from work and a face that became drenched in sweat, and no one among the people could match his labour. Sometimes in a day and a night he would perform a thousand rak'ats of prayer. The closest of people in resemblance to him was Imam Sajjad (peace be upon him). After him, no one had the strength to act as he did or to perform his deeds.

ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): અલ્લાહની કસમ! અમીરુલ મોમેનીન (અલયહિસ્સલામ)નું ખાણું અને પોષાક ગુલામોની જેમ જ હતું. ક્યારેક તેઓ બે પિરાહન ખરીદતા. તેઓ પોતાના ખાદિમને ફરમાવતા કે તે બંનેમાંથી એક પસંદ કરે, પછી પોતે બીજું પહેરી લેતા. જ્યારે પણ તેમનું વસ્ત્ર તેમની આંગળીઓ અને પગની ઘૂંટીઓથી આગળ વધી જતું, તો તેને કાપી નાખતા. ખિલાફતના પાંચ વર્ષના સમયગાળામાં, તેમણે પોતાના માટે એક ઈંટ પર બીજી ઈંટ ન મૂકી. પોતાના પાછળ કંઈ જ ન છોડ્યું. લોકોને ગોશ્ત અને ઘઉંની રોટલી આપતા, પરંતુ પોતે ઘરે જઈને જવની રોટલી, સિરકો અને તેલ ખાતા. જ્યારે પણ અલ્લાહના આદેશોમાંથી બે બાબતો વચ્ચે પસંદગી કરવાની હોય, ત્યારે તે બાબત પસંદ કરતા જે તેમના શરીર માટે વધુ કઠિન હોય. પોતાના હાથોની કમાણીથી હજાર ગુલામ આઝાદ કર્યા, જેમાં તેમના હાથ માટીવાળા થતા અને ચહેરો પરસેવાથી ભીંજાયેલો રહેતો, અને લોકોમાંથી કોઈ પણ તેમના જેટલી મહેનતની તાકાત ધરાવતું ન હતું. ક્યારેક દિવસ-રાતમાં હજાર રકઅત નમાઝ પઢતા. તેમની સૌથી નજીકની વ્યક્તિ ઇમામ સજ્જાદ (અલયહિસ્સલામ) હતા. તેમની પછી કોઈની પાસે તેમની જેમ વર્તવાની અને તેમના કાર્યો કરવાની તાકાત ન હતી.

قَالَ الْأَحْنَفُ‌بْنُ‌قَیْسٍ: دَخَلْتُ عَلَی مُعَاوِیَهًَْ، فَقَدَّمَ إِلَیَّ مِنَ الْحُلْوِ وَ الْحَامِضِ مَا کَثُرَ تَعَجُّبِی مِنْهُ، ثُمَّ قَدَّمَ لَوْناً مَا أَدْرِی مَا هُوَ، فَقُلْتُ: مَا هَذَا؟ فَقَالَ: مَصَارِینُ الْبَطِّ مَحْشُوَّهًًْ بِالْمُخِّ قَدْ قُلِیَ بِدُهْنِ الفُسْتُقِ وَ دُرَّ عَلَیْهِ الطَّبَرْزَدُ. فَبَکَیْتُ، فَقَالَ: مَا یُبْکِیکَ؟ فَقُلْتُ: ذَکَرْتُ عَلِیّاً (علیه السلام) بَیْنَا أَنَا عِنْدَهُ فَحَضَرَ وَقْتُ إِفْطَارِهِ، فَسَأَلَنِی الْمُقَامَ، إِذْ دَعَا بِجِرَابٍ مَخْتُومٍ، فَقُلْتُ: مَا هَذَا الْجِرَابُ؟ قَالَ: سَوِیقُ الشَّعِیرِ. فَقُلْتُ: خِفْتَ عَلَیْهِ أَنْ یُؤْخَذَ أَوْ بَخِلْتَ بِهِ؟ قَالَ: لَا وَ لَا أَحَدُهُمَا؛ لَکِنِّی خِفْتُ أَنْ یُلَیِّنَهُ الْحَسَنُ وَ الْحُسَیْنُ بِسَمْنٍ أَوْ زَیْتٍ. قُلْتُ: مُحَرَّمٌ هُوَ؟ قَالَ: لَا؛ وَ لَکِنْ یَجِبُ عَلَی أَئِمَّهًِْ الْحَقِّ أَنْ یَقْتَدُوا بِالْقِسْمِ مِنْ ضَعَفَهًِْ النَّاسِ کَیْ لَا یُطْغِیَ الْفَقِیرَ فَقْرُهُ. فَقَالَ مُعَاوِیَهًُْ: ذَکَرْتَ مَنْ لَا یُنْکَرُ فَضْلُهُ.

امام علی (علیه السلام)- احنف‌بن‌قیس گوید: بر معاویه وارد شدم. به حدّی از غذاهای شیرین و ترش برایم آورد که مایه‌ی تعجّب فراوان من شد. سپس نوعی غذا برایم آورد که برایم ناآشنا بود. از او پرسیدم: «این چیست»؟ پاسخ داد: «روده‌ی مرغابی است که آن را با مغز حیوان پر کرده‌اند و با روغن پسته‌ی سرخ شده و شکر سفید بر روی آن ریخته شده است». دراین‌هنگام من شروع به گریه کردم. معاویه پرسید: «چرا گریه می‌کنی»؟ گفتم: «به یاد علیّ‌بن‌ابی‌طالب (علیه السلام) افتادم. روزی نزد او بودم که وقت افطار فرا رسید. از من خواست تا نزد ایشان بمانم. سپس کیسه‌ای مهر شده آورد. گفتم: «این چیست»؟ پاسخ داد: «قاووت جو»! گفتم: «آیا بیم آن داشتی از آن استفاده کنند یا بخل ورزیدی»؟ امام فرمود: «نه! بلکه ترسیدم که حسن و حسین (علیها السلام) آن را با روغن بیامیزند. پرسیدم:»آیا این کار حرام است»؟ پاسخ داد: «خیر! بلکه باید ائمّه‌ی حق (علیهم السلام)، مانند مردم فقیر زندگی کنند تا فقر بر نیازمندان چیره نشود». دراین‌هنگام معاویه گفت: «از کسی یاد کردی که فضایلش غیر قابل انکار است».

Imam Ali (peace be upon him): Ahnaf ibn Qays said: I came upon Mu'awiya. He set before me such an amount of sweet and sour foods that it filled me with great astonishment. Then he brought me a kind of food that was unfamiliar to me. I asked him: "What is this?" He replied: "It is duck intestines stuffed with animal marrow, fried in pistachio oil and sprinkled with white sugar." At that moment I began to weep. Mu'awiya asked: "Why are you weeping?" I said: "I remembered Ali ibn Abi Talib (peace be upon him). One day I was with him when the time of iftar arrived. He asked me to stay with him. Then he brought a sealed sack. I asked: 'What is this?' He replied: 'Barley sawiq!' I said: 'Were you afraid that someone might take it, or were you being miserly with it?' The Imam said: 'No! Rather, I feared that Hasan and Husayn (peace be upon them) would soften it with ghee or oil.' I asked: 'Is this forbidden?' He replied: 'No! But the true Imams (peace be upon them) must live like the poor people, so that poverty does not overpower the needy.'" At this, Mu'awiya said: "You have mentioned someone whose virtues cannot be denied."

ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ): અહનફ બિન કૈસ કહે છે: હું મુઆવિયા પાસે ગયો. તેણે મારા માટે એટલા બધા મીઠા અને ખાટા ખાણાં લાવ્યા કે મને ખૂબ આશ્ચર્ય થયું. પછી તેણે એક એવો ખોરાક લાવ્યો જે મારા માટે અજાણ્યો હતો. મેં તેને પૂછ્યું: "આ શું છે?" તેણે જવાબ આપ્યો: "આ બતકની આંતરડી છે જે પ્રાણીના મગજથી ભરેલી છે અને પિસ્તાના તેલમાં તળેલી છે અને તેના પર સફેદ ખાંડ છાંટવામાં આવી છે." તે વખતે હું રડવા લાગ્યો. મુઆવિયાએ પૂછ્યું: "કેમ રડે છે?" મેં કહ્યું: "મને અલી ઇબ્ને અબી તાલિબ (અલયહિસ્સલામ) યાદ આવ્યા. એક દિવસ હું તેમની પાસે હતો કે ઇફ્તારનો સમય આવ્યો. તેમણે મને પોતાની પાસે રહેવા કહ્યું. પછી એક મહોર લગાવેલી કોથળી લાવ્યા. મેં કહ્યું: 'આ શું છે?' તેમણે જવાબ આપ્યો: 'જવનો સત્તુ!' મેં કહ્યું: 'શું તમને ડર હતો કે તેનો ઉપયોગ કરવામાં આવશે અથવા તમે તેમાં કંજૂસાઈ કરી?' ઇમામે ફરમાવ્યું: 'ના! બલ્કે મને ડર હતો કે હસન અને હુસૈન (અલયહિમસ્સલામ) તેને ઘી અથવા તેલ સાથે ભેળવી દેશે.' મેં પૂછ્યું: 'શું આ કામ હરામ છે?' તેમણે જવાબ આપ્યો: 'નહીં! બલ્કે હકના ઇમામો (અલયહિમુસ્સલામ)એ ગરીબ લોકોની જેમ જીવવું જોઈએ જેથી ગરીબી જરૂરતમંદો પર છવાઈ ન જાય.'" તે વખતે મુઆવિયાએ કહ્યું: "તમે એવી વ્યક્તિને યાદ કરી કે જેમની ફઝીલતોનો ઇનકાર થઈ શકતો નથી."

الرّسول (صلی الله علیه و آله) The Prophet (peace be upon him and his family) રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)

فِی جَوَامِعِ الْجَامِعِِِ: وَ رُوِیَ عَنِ النَّبِیِّ (صلی الله علیه و آله) دَخَلَ عَلَی أَهْلِ الصُّفَّهًِْ وَ هُمْ یَرْقَعُونَ ثِیَابَهُمْ بِالْأَدَمِ مَا یَجِدُونَ لَهَا رِقَاعاً. فَقَالَ: أَنْتُمُ الْیَوْمَ خَیْرٌ أَمْ یَوْمَ یَغْدُو أَحَدُکُمْ فِی حُلَّهًٍْ وَ یَرُوحُ فِی أُخْرَی؟ وَ یُغْدَی عَلَیْهِ بِجَفْنَهًٍْ وَ یُرَاحُ عَلَیْهِ بِأُخْرَی وَ یُسْتَرُ بَیْتُهُ کَمَا تُسْتَرُ الْکَعْبَهًُْ. قَالُوا: نَحْنُ یَوْمَئِذٍ خَیْرٌ. قَالَ: بَلْ أَنْتُمُ الْیَوْمَ خَیْرٌ.

پیامبر (صلی الله علیه و آله)- روایت شده است که پیامبر (صلی الله علیه و آله) بر اصحاب صُفّه [گروهی از مسلمانان که از شدّت فقر خانه‌ای نداشتند و روی سکویی کنار مسجد پیامبر (صلی الله علیه و آله) می‌خوابیدند و به آن سکو صفّه و به آن‌ها نیز اصحاب صفّه می‌گفتند] وارد شد درحالی‌که لباس‌هایش را با پوست [حیوانات] وصله زده بودند و برای آن [لباس‌ها] وصله‌ای [غیر از پوست] نیافته بودند. [پیامبر (صلی الله علیه و آله)] فرمود: «آیا امروز بهتر هستید یا روزی که [درگذشته] هریک از شما صبحگاهان در لباسی زیبا بود و شب هنگام در لباسی دیگر و صبحگاهان [هریک از شما] در ظرفی غذا می‌خورد و شب هنگام در ظرف دیگری و در میان آن (لباس‌ها) پنهان می‌شد همانگونه که کعبه [درمیان پرده‌های زیبا] پنهان است». گفتند: «امروز بهتر هستیم». فرمود: «آری؛ امروز شما بهترین هستید».

The Prophet (peace be upon him and his family): It has been narrated that the Prophet (peace be upon him and his family) came upon the Ashab al-Suffa [a group of Muslims who, due to severe poverty, had no house and slept on a platform beside the Prophet's mosque; that platform was called the suffa, and they were called Ashab al-Suffa] while they were patching their clothes with [animal] hide, having found no other patches [besides hide] for them [their clothes]. [The Prophet (peace be upon him and his family)] said: "Are you better today, or on the day when [in the past] each of you would go out in the morning in one beautiful garment and return in the evening in another, and in the morning [each of you] would eat from one dish and in the evening from another, and would be concealed among them (the garments) just as the Kaaba is concealed [among its beautiful drapes]?" They said: "We are better today." He said: "Yes; today you are the best."

પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ): રિવાયત થયું છે કે પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) અસ્હાબે સુફ્ફા [મુસલમાનોનું એક જૂથ કે જેઓ સખત ગરીબીના કારણે ઘર ધરાવતા ન હતા અને પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ની મસ્જિદની બાજુમાં એક ચબૂતરા પર સૂતા હતા; તે ચબૂતરાને સુફ્ફા અને તેમને અસ્હાબે સુફ્ફા કહેવામાં આવતા હતા] પર દાખલ થયા જ્યારે તેઓ પોતાના કપડાંને [પ્રાણીઓની] ચામડીથી થીગડા મારી રહ્યા હતા અને તે [કપડાં] માટે [ચામડી સિવાય] બીજું કોઈ થીગડું મળતું ન હતું. [પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ] ફરમાવ્યું: "શું આજે તમે વધુ સારા છો કે તે દિવસે [ભૂતકાળમાં] જ્યારે તમારામાંનો દરેક સવારે એક સુંદર પોશાકમાં હોતો અને સાંજે બીજા પોશાકમાં, અને સવારે [તમારામાંનો દરેક] એક વાસણમાં ખાતો અને સાંજે બીજા વાસણમાં, અને તે (કપડાં)ની વચ્ચે એવી રીતે છુપાયેલો રહેતો જેમ કાબા [સુંદર પરદાઓમાં] છુપાયેલો છે?" તેઓએ કહ્યું: "આજે અમે વધુ સારા છીએ." ફરમાવ્યું: "હા; આજે તમે શ્રેષ્ઠ છો."

عَنِ الْعُرَنِی: وُضِعَ خِوَانٌ مِنْ فَالُوذَجٍ بَیْنَ یَدَیْهِ فَوَجَأَ بِإِصْبَعِهِ حَتَّی بَلَغَ أَسْفَلَهُ ثُمَّ سَلَّهَا وَ لَمْ یَأْخُذْ مِنْهُ شَیْئاً وَ تَلَمَّظَ بِإِصْبَعِهِ وَ قَالَ طَیِّبٌ طَیِّبٌ وَ مَا هُوَ بِحَرَامٍ وَ لَکِنْ أَکْرَهُ أَنْ أُعَوِّدَ نَفْسِی بِمَا لَمْ أُعَوِّدْهَا.

امام علی (علیه السلام)- عُرنی می‌گوید: کاسه‌ای فالوده برای امیرالمؤمنین (علیه السلام) آورده شد. امام (علیه السلام) انگشتش را در آن فرو برد تا اینکه به ته آن رسید. سپس بدون اینکه از آن بردارد، انگشتش را لیسید و فرمود: «بسیار خوب است. حرام نیست. امّا دوست ندارم نفسم را به چیزی را که تا امروز بدان عادت نکرده است، عادت دهم».

Imam Ali (peace be upon him): Al-Urani says: A bowl of faluda was brought for Amir al-Mu'minin (peace be upon him). The Imam (peace be upon him) plunged his finger into it until it reached the bottom. Then, without taking any of it, he licked his finger and said: "It is very good. It is not forbidden. But I do not wish to accustom my soul to something to which it has not been accustomed until today."

ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ): ઉરની કહે છે: અમીરુલ મોમેનીન (અલયહિસ્સલામ) માટે ફાલૂદાનો એક કટોરો લાવવામાં આવ્યો. ઇમામ (અલયહિસ્સલામ)એ પોતાની આંગળી તેમાં નાખી ત્યાં સુધી કે તેના તળિયે પહોંચી ગઈ. પછી તેમાંથી કંઈ પણ લીધા વગર પોતાની આંગળી ચાટી અને ફરમાવ્યું: "ખૂબ સારું છે. હરામ નથી. પરંતુ મને પસંદ નથી કે હું મારા નફ્સને એવી વસ્તુની આદત પાડું જેની આજ સુધી તેને આદત નથી પડી."

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

أَنَّهُ (علیه السلام) مَدَّ یَدَهُ إِلَیْهِ {فَالُوذَجٍ} ثُمَّ قَبَضَهَا فَقِیلَ لَهُ فِی ذَلِکَ فَقَالَ ذَکَرْتُ رَسُولَ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) أَنَّهُ (صلی الله علیه و آله) لَمْ یَأْکُلْهُ قَطُّ فَکَرِهْتُ أَنْ آکُلَه.

امام صادق (علیه السلام)- در خبری از امام صادق (علیه السلام) آمده است که: «دست را به‌سوی آن (فالوده) دراز کرد و سپس آن را پس کشید. و چون دراین‌باره با او سخن گفتند، گفت: به یاد پیامبر (صلی الله علیه و آله) افتادم که هرگز از آن نخورد، دوست نداشتم که از آن بخورم».

Imam Sadiq (peace be upon him): In a report from Imam Sadiq (peace be upon him) it has come that: "He stretched his hand toward it (the faluda) and then withdrew it. And when they spoke to him about this, he said: I remembered the Messenger of Allah (peace be upon him and his family), that he never ate of it, so I did not wish to eat of it."

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)થી એક ખબરમાં આવ્યું છે કે: "તેમણે તેની (ફાલૂદાની) તરફ હાથ લંબાવ્યો અને પછી તેને પાછો ખેંચી લીધો. અને જ્યારે તેમની સાથે આ બાબતે વાત કરવામાં આવી, તો તેમણે કહ્યું: મને અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) યાદ આવ્યા કે તેમણે ક્યારેય તેમાંથી ખાધું નથી, તો મને પણ પસંદ ન આવ્યું કે હું તેમાંથી ખાઉં."

علی‌بن‌إبراهیم (رحمة الله علیه) Ali ibn Ibrahim (may Allah have mercy on him) અલી બિન ઇબ્રાહીમ (રહમતુલ્લાહે અલયહે)

وَ یَوْمَ یُعْرَضُ الَّذِینَ کَفَرُوا عَلَی النَّارِ أَذْهَبْتُمْ طَیِّباتِکُمْ فِی حَیاتِکُمُ الدُّنْیا وَ اسْتَمْتَعْتُمْ بِهَا قَالَ: أَکَلْتُمْ وَ شَرِبْتُمْ وَ لَبِسْتُمْ وَ رَکِبْتُمْ وَ هِیَ فِی بَنِی فُلَانٍ.

علیّ‌بن‌إبراهیم (رحمة الله علیه)- وَ یَوْمَ یُعْرَضُ الَّذِینَ کَفَرُوا عَلَی النَّارِ أَذْهَبْتُمْ طَیِّباتِکُمْ فِی حَیاتِکُمُ الدُّنْیا فرمود: منظور از واسْتَمْتَعْتُم بِهَا آن است که شما در دنیا خوردید و نوشیدید و پوشیدید و سوار شدید و این آیه در مورد بنی فلان است».

Ali ibn Ibrahim (may Allah have mercy on him): وَ یَوْمَ یُعْرَضُ الَّذِینَ کَفَرُوا عَلَی النَّارِ أَذْهَبْتُمْ طَیِّباتِکُمْ فِی حَیاتِکُمُ الدُّنْیا [And on the day when those who disbelieve shall be brought before the fire: You did away with your good things in your life of the world] — he said: what is meant by وَاسْتَمْتَعْتُم بِهَا [and you enjoyed them] is that you ate and drank and wore clothes and rode in the world, and this verse is about Banu Fulan."

અલી બિન ઇબ્રાહીમ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ): وَ یَوْمَ یُعْرَضُ الَّذِینَ کَفَرُوا عَلَی النَّارِ أَذْهَبْتُمْ طَیِّباتِکُمْ فِی حَیاتِکُمُ الدُّنْیا [અને તે દિવસે જ્યારે કાફિરોને આગ પર રજૂ કરવામાં આવશે: તમે તમારી દુનિયાની જિંદગીમાં તમારી સારી વસ્તુઓ પૂરી કરી નાખી] ફરમાવ્યું: وَاسْتَمْتَعْتُم بِهَا [અને તમે તેનાથી લાભ ઉઠાવ્યો]નો મતલબ એ છે કે તમે દુનિયામાં ખાધું અને પીધું અને પહેર્યું અને સવારી કરી, અને આ આયત બની ફલાનના વિશે છે."