سورة المائدة

Verse 21 of 120

5:21

يا قَوْمِ ادْخُلُوا الْأَرْضَ الْمُقَدَّسَةَ الَّتي كَتَبَ اللهُ لَكُمْ وَ لا تَرْتَدُّوا عَلى أَدْبارِكُمْ فَتَنْقَلِبُوا خاسِرينَ

اى قوم من! به سرزمين مقدّسى‌كه خداوند براى شما معين‌ كرده، وارد‌ شويد؛ و به پشت سرخود بازنگرديد [و عقب‌نشينى نكنيد] كه زيانكار خواهيد‌ بود».

O my people! enter the holy land which Allah has prescribed for you and turn not on your backs for then you will turn back losers.

અય મારી કોમ ! તમે આ મુકદ્દસ ઝમીનમાં દાખલ થાઓ જે અલ્લાહે તમારા માટે લખી દીધી છે, અને (મેદાનથી) પીઠ ફેરવી પાછા ભાગો નહિ, નહિતર નુકસાન ઉઠાવનારા થઇ જશો.

#1 ای قوم من! به سرزمین مقدّسی‌که خداوند برای شما معین کرده O my people! Enter the holy land which Allah has assigned to you હે મારી કૌમ! તે પવિત્ર ઝમીન પર જાવ જે અલ્લાહે તમારા માટે નક્કી કરી છે

الباقر (علیه السلام) Imam Baqir (peace be upon him) ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)

عَنْ دَاوُدَ الرَّقِّیِّ قَالَ سَمِعْتُ أَبَا عَبْدِ اللَّهِ (علیه السلام) یَقُول کَانَ أَبُوجَعْفَر (علیه السلام) یَقُولُ نِعْمَ الْأَرْضُ الشَّامُ وَ بِئْسَ الْقَوْمُ أَهْلُهَا وَ بِئْسَ الْبِلَادُ مِصْرُ أَمَا إِنَّهَا سِجْنُ مَنْ سَخِطَ اللَّهُ عَلَیْهِ وَ لَمْ یَکُنْ دُخُولُ بَنِی‌إِسْرَائِیلَ مِصْرَ إِلَّا مِنْ سَخَطٍ وَ مَعْصِیَهًٍْ مِنْهُمْ لِلَّهِ لِأَنَّ اللَّهَ قَالَ ادْخُلُوا الْأَرْضَ الْمُقَدَّسَةَ الَّتِی کَتَبَ اللهُ لَکُمْ یَعْنِی الشَّامَ فَأَبَوْا أَنْ یَدْخُلُوهَا فَتَاهُوا فِی الْأَرْضِ أَرْبَعِینَ سَنَهًًْ فِی مِصْرَ وَ فَیَافِیهَا ثُمَّ دَخَلُوهَا بَعْدَ أَرْبَعِینَ سَنَهًًْ قَالَ وَ مَا کَانَ خُرُوجُهُمْ مِنْ مِصْرَ وَ دُخُولُهُمُ الشَّامَ إِلَّا مِنْ بَعْدِ تَوْبَتِهِمْ وَ رِضَی اللَّهِ عَنْهُمْ وَ قَالَ إِنِّی لَأَکْرَهُ أَنْ آکُلَ مِنْ شَیْءٍ طُبِخَ فِی فَخَّارِهَا وَ مَا أُحِبُّ أَنْ أَغْسِلَ رَأْسِی مِنْ طِینِهَا مَخَافَهًَْ أَنْ یُورِثَنِی تُرَابُهَا الذُّلَّ وَ یَذْهَبَ بِغَیْرَتِی.

امام باقر (علیه السلام)- امام صادق (علیه السلام) روایت است که امام باقر (علیه السلام) می‌فرمود: شام سرزمین خوبی بود ولی مردم آن مردم خوبی نبودند و سرزمین مصر سرزمین خوبی نبود، هرکس که مورد خشم خداوند قرار می‌گرفت او را در آنجا زندانی می‌کرد و خداوند به خاطر این بنی اسراییل را وارد آنجا کرد چون گناه و معصیت خداوند را انجام داده بودند. چون خداوند فرمود: ادْخُلُوا الأَرْضَ المُقَدَّسَةَ الَّتِی کَتَبَ اللّهُ لَکُمْ که منظور از آن شام بود ولی آن‌ها قبول نکردند که وارد آن بشوند و به خاطر این چهل سال در مصر و بیابان‌های آن سرگردان شدند سپس بعد از چهل سال وارد آن شدند و بعد از اینکه توبه کردند از مصر خارج شدند و داخل شام شدند و خداوند از آن‌ها راضی شده بود. و سپس حضرت فرمود: من دوست ندارم که از غذایی که در تنور سفالی آنجا پخته شده باشد، بخورم و دوست ندارم که سرم را با آب کوزه سفال آن بشورم چون می ترسم که خاک آن ذلیل بودن را به من ارث بدهد و غیرتم را ببرد.

Imam Baqir (peace be upon him): It is narrated from Imam Sadiq (peace be upon him) that Imam Baqir (peace be upon him) used to say: Sham was a good land, but its people were not good people, and the land of Egypt was not a good land — whoever incurred the wrath of Allah, He would imprison him there, and it was for this reason that Allah brought the Children of Israel into it, because they had committed sin and disobedience against Allah. For Allah said: ادْخُلُوا الأَرْضَ المُقَدَّسَةَ الَّتِی کَتَبَ اللّهُ لَکُمْ [Enter the holy land which Allah has prescribed for you], and what was meant by it was Sham, but they refused to enter it, and because of that they wandered for forty years in Egypt and its wildernesses; then, after forty years, they entered it, and after they repented, they came out of Egypt and entered Sham, and Allah was pleased with them. Then the Imam said: I do not like to eat any food that has been cooked in its earthenware, and I do not like to wash my head with the water of its clay pot, because I fear that its dust will bequeath humiliation to me and take away my zeal.

ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)થી રિવાયત છે કે ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ) ફરમાવતા હતા: શામ સારી ધરતી હતી પરંતુ ત્યાંના લોકો સારા લોકો ન હતા, અને મિસ્રની ધરતી સારી ધરતી ન હતી — જે કોઈ અલ્લાહના ગઝબનું નિશાન બનતો તેને તે ત્યાં કેદ કરતો, અને આ કારણે અલ્લાહે બની ઇસરાઈલને ત્યાં દાખલ કર્યા કારણ કે તેઓએ અલ્લાહની નાફરમાની અને ગુનાહ કર્યો હતો. કારણ કે અલ્લાહે ફરમાવ્યું: ادْخُلُوا الأَرْضَ المُقَدَّسَةَ الَّتِی کَتَبَ اللّهُ لَکُمْ [દાખલ થાવ તે પવિત્ર ધરતીમાં જે અલ્લાહે તમારા માટે લખી છે], જેનાથી મુરાદ શામ હતી, પરંતુ તેઓએ તેમાં દાખલ થવાનો ઇનકાર કર્યો અને આના કારણે ચાળીસ વર્ષ મિસ્ર અને તેના રણમાં ભટકતા રહ્યા; પછી ચાળીસ વર્ષ પછી તેમાં દાખલ થયા, અને તૌબા કર્યા પછી મિસ્રમાંથી નીકળ્યા અને શામમાં દાખલ થયા અને અલ્લાહ તેમનાથી રાજી થયો. પછી હઝરતે ફરમાવ્યું: મને પસંદ નથી કે ત્યાંના માટીના ચૂલામાં પકાવેલા ખોરાકમાંથી ખાઉં, અને મને પસંદ નથી કે ત્યાંના માટીના ઘડાના પાણીથી મારું માથું ધોઉં, કારણ કે મને ડર છે કે તેની માટી મને ઝિલ્લત (ખ્વારી)નો વારસો આપશે અને મારી ગૈરત લઈ જશે.

#2 ای قوم من! به سرزمین مقدّسی‌که خداوند برای شما معین کرده O my people! Enter the holy land which Allah has assigned to you હે મારી કૌમ! તે પવિત્ર ઝમીન પર જાવ જે અલ્લાહે તમારા માટે નક્કી કરી છે

علی‌بن‌إبراهیم (رحمة الله علیه) Ali ibn Ibrahim (may Allah have mercy on him) અલી બિન ઇબ્રાહીમ (રહમતુલ્લાહે અલયહે)

یا قَوْمِ ادْخُلُوا الْأَرْضَ الْمُقَدَّسَةَ الَّتِی کَتَبَ اللهُ لَکُمْ فَإِنَّ ذَلِکَ نَزَلَ لَمَّا قَالُوا لَنْ نَصْبِرَ عَلی طَعامٍ واحِدٍ فَقَالَ لَهُمْ مُوسَی (علیه السلام) اهْبِطُوا مِصْراً فَإِنَّ لَکُمْ ما سَأَلْتُمْ فَقَالُوا إِنَّ فِیها قَوْماً جَبَّارِینَ وَ إِنَّا لَنْ نَدْخُلَها حَتَّی یَخْرُجُوا مِنْها فَإِنْ یَخْرُجُوا مِنْها فَإِنَّا داخِلُونَ فَنِصْفُ الْآیَهًِْ هَاهُنَا وَ نِصْفُهَا فِی سُورَهًِْ الْبَقَرَهًِْ فَلَمَّا قَالُوا لِمُوسَی إِنَّ فِیها قَوْماً جَبَّارِینَ وَ إِنَّا لَنْ نَدْخُلَها حَتَّی یَخْرُجُوا مِنْها فَقَالَ لَهُمْ مُوسَی (علیه السلام) لَا بُدَّ أَنْ تَدْخُلُوهَا فَقَالُوا لَهُ فَاذْهَبْ أَنْتَ وَ رَبُّکَ فَقاتِلا إِنَّا هاهُنا قاعِدُونَ فَأَخَذَ مُوسَی (علیه السلام) بِیَدِ هَارُونَ وَ قَالَ کَمَا حَکَی اللَّهُ إِنِّی لا أَمْلِکُ إِلَّا نَفْسِی وَ أَخِی یَعْنِی هَارُونَ فَافْرُقْ بَیْنَنا وَ بَیْنَ قَوْمِنَا الْقَوْمِ الْفاسِقِینَ فَقَالَ اللَّهُ: فَإِنَّها مُحَرَّمَةٌ عَلَیْهِمْ أَرْبَعِینَ سَنَةً یَعْنِی مِصْرَ أَنْ یَدْخُلُوهَا أَرْبَعِینَ سَنَهًًْ یَتِیهُونَ فِی الْأَرْضِ فَلَمَّا أَرَادَ مُوسَی (علیه السلام) أَنْ یُفَارِقَهُمْ فَزِعُوا وَ قَالُوا إِنْ خَرَجَ مُوسَی (علیه السلام) مِنْ بَیْنِنَا نَزَلَ عَلَیْنَا الْعَذَابُ فَفَزِعِوا إِلَیْهِ وَ سَأَلُوهُ أَنْ یُقِیمَ مَعَهُمْ وَ یَسْأَلَ اللَّهَ أَنْ یَتُوبَ عَلَیْهِمْ فَأَوْحَی اللَّهُ إِلَیْهِ قَدْ تُبْتُ عَلَیْهِمْ عَلَی أَنْ یَدْخُلُوا مِصْراً وَ حَرَّمْتُهَا عَلَیْهِمْ أَرْبَعِینَ سَنَةً یَتِیهُونَ فِی الْأَرْضِ عُقُوبَهًًْ لِقَوْلِهِمْ فَاذْهَبْ أَنْتَ وَ رَبُّکَ فَقاتِلا فَدَخَلُوا کُلُّهُمْ فِی التَّوْبَهًِْ وَ التِّیهِ إِلَّا قَارُونَ فَکَانُوا یَقُومُونَ فِی أَوَّلِ اللَّیْلِ وَ یَأْخُذُونَ فِی قِرَاءَهًِْ التَّوْرَاهًِْ فَإِذَا أَصْبَحُوا عَلَی بَابِ مِصْرَ دَارَتْ بِهِمُ الْأَرْضُ فَرَدَّتْهُمْ إِلَی مَکَانِهِمْ وَ کَانَ بَیْنَهُمْ وَ بَیْنَ مِصْرَ أَرْبَعُ فَرَاسِخَ فَبَقُوا عَلَی ذَلِکَ أَرْبَعِینَ سَنَهًًْ فَمَاتَ هَارُونُ وَ مُوسَی (علیه السلام) فِی التِّیهِ وَ دَخَلَهَا أَبْنَاؤُهُمْ وَ أَبْنَاءُ أَبْنَائِهِمْ.

علیّ‌بن‌ابراهیم (رحمة الله علیه)- درباره‌ی آیه: ادْخُلُوا الأَرْضَ المُقَدَّسَةَ الَّتِی کَتَبَ الله لَکُمْ فرمود: این قول الهی زمانی نازل شد که آن‌ها گفتند: «ای موسی! هرگز حاضر نیستیم به یک نوع غذا اکتفاء کنیم!. ( بقره/۶۱ )». و موسی (علیه السلام) به آن‌ها گفت: «در شهری فرود آیید زیرا هر چه خواستید، در آنجا برای شما هست. ( بقره/۶۱ )». و گفتند: إِنَّ فِیهَا قَوْمًا جَبَّارِینَ وَإِنَّا لَن نَّدْخُلَهَا حَتَّیَ یَخْرُجُواْ مِنْهَا فَإِن یَخْرُجُواْ مِنْهَا فَإِنَّا دَاخِلُونَ؛ و نصف آیه اینجاست و نیمه‌ی دیگرش در سوره‌ی بقره است. زمانی که به موسی (علیه السلام) گفتند: إِنَّ فِیهَا قَوْمًا جَبَّارِینَ وَإِنَّا لَن نَّدْخُلَهَا حَتَّیَ یَخْرُجُواْ مِنْهَا موسی (علیه السلام) به آن‌ها گفت: «به ناچار باید وارد شوید». و گفتند: فَاذْهَبْ أَنتَ وَرَبُّکَ فَقَاتِلا إِنَّا هَاهُنَا قَاعدُونَ؛ موسی (علیه السلام) دست هارون را گرفت و آن‌گونه که خدا فرماید، گفت: «إِنِّی لا أَمْلِکُ إِلاَّ نَفْسِی وَأَخِی یعنی هارون؛ فَافْرُقْ بَیْنَنَا وَبَیْنَ الْقَوْمِ الْفَاسِقِینَ؛ خداوند [به موسی] فرمود: «این سرزمین [مقدس]، تا چهل سال بر آن‌ها ممنوع است [و به آن نخواهند رسید] و خداوند فرمود: «قَالَ فَإِنَّهَا مُحَرَّمَةٌ علَیْهِمْ أَرْبَعینَ سَنَةً؛ چهل سال نمی‌توانند بر خاک مصر پای نهند. یَتِیهُونَ فِی الأَرْضِ؛ و زمانی که موسی (علیه السلام) خواست از ایشان جدا شود، بیمناک شدند و گفتند: اگر موسی (علیه السلام) از بین ما برود، عذاب بر ما نازل خواهد شد و هراسان نزد وی رفتند و از او خواستند تا با ایشان بماند و از خدا بخواهد که توبه‌ی ایشان را بپذیرد و خداوند به موسی (علیه السلام) وحی نمود که توبه‌ی ایشان پذیرفتم تا به مصر وارد شوند و آن را چهل‌سال بر آنان حرام نمودم درحالی‌که به‌عنوان مجازات این سخن ایشان: فَاذْهَبْ أَنتَ وَرَبُّکَ فَقَاتِلا؛ در بیابان‌ها سرگردان خواهند بود. همه‌شان توبه کردند و وارد بیابان شدند، جز قارون. آنان از سر شب برخاسته و به قرائت تورات می‌پرداختند و چون صبح هنگام به نزدیک دروازه مصر می‌رسیدند، زمین بر ایشان می‌گردید و آنان را به محل اوّل خود باز می‌گرداند؛ حال آن‌که فاصله‌ی بین ایشان تا مصر تنها چهار فرسنگ بود و مدّت چهل سال در این مکان باقی ماندند و هارون و موسی (علیه السلام) در این بیابان درگذشتند و فرزندان ایشان و فرزندان فرزندانشان به مصر پای نهادند.

Ali ibn Ibrahim (may Allah have mercy on him) — concerning the verse ادْخُلُوا الأَرْضَ المُقَدَّسَةَ الَّتِی کَتَبَ اللهُ لَکُمْ [Enter the Holy Land which Allah has prescribed for you], he said: This word of Allah was revealed when they said, "O Musa! We will never be content with only one kind of food!" (Baqara/61). And Musa (peace be upon him) said to them, "Go down into a city, for there you will have whatever you asked for." (Baqara/61). And they said: إِنَّ فِیهَا قَوْمًا جَبَّارِینَ وَإِنَّا لَن نَّدْخُلَهَا حَتَّیَ یَخْرُجُواْ مِنْهَا فَإِن یَخْرُجُواْ مِنْهَا فَإِنَّا دَاخِلُونَ [Indeed, in it there is a mighty people, and we will never enter it until they leave; if they leave it, then we shall enter]. Half of the verse is here and the other half is in Surah al-Baqara. When they said to Musa (peace be upon him): إِنَّ فِیهَا قَوْمًا جَبَّارِینَ وَإِنَّا لَن نَّدْخُلَهَا حَتَّیَ یَخْرُجُواْ مِنْهَا [Indeed in it is a mighty people, and we will not enter it until they leave], Musa (peace be upon him) said to them, "You must enter it." And they said: فَاذْهَبْ أَنتَ وَرَبُّکَ فَقَاتِلا إِنَّا هَاهُنَا قَاعِدُونَ [Go, you and your Lord, and fight; we are sitting right here]. Musa (peace be upon him) took Harun's hand and said, as Allah has related: إِنِّی لا أَمْلِکُ إِلَّا نَفْسِی وَأَخِی [Indeed I have no power except over myself and my brother] — meaning Harun — فَافْرُقْ بَیْنَنَا وَبَیْنَ الْقَوْمِ الْفَاسِقِینَ [so separate between us and the transgressing people]. Allah said [to Musa]: This [holy] land is forbidden to them for forty years [and they shall not reach it]. And Allah said: قَالَ فَإِنَّهَا مُحَرَّمَةٌ عَلَیْهِمْ أَرْبَعِینَ سَنَةً [He said: indeed it is forbidden to them for forty years] — for forty years they will not be able to set foot upon the soil of Egypt. یَتِیهُونَ فِی الأَرْضِ [They shall wander in the land]. When Musa (peace be upon him) wished to part from them, they became frightened and said, "If Musa (peace be upon him) leaves us, punishment will descend upon us." And they went to him in alarm and asked him to remain with them and to ask Allah to accept their repentance. And Allah revealed to Musa (peace be upon him) that "I have accepted their repentance, on the condition that they enter Egypt, and I have made it forbidden to them for forty years, during which — as a punishment for this saying of theirs: فَاذْهَبْ أَنتَ وَرَبُّکَ فَقَاتِلا [Go, you and your Lord, and fight] — they shall wander in the wilderness." All of them repented and entered the wilderness, except Qarun. They would rise at the beginning of the night and busy themselves with reciting the Torah, and when in the morning they reached the gate of Egypt, the earth would turn beneath them and bring them back to their original place, though the distance between them and Egypt was only four farsakhs. They remained in this state for forty years, and Harun and Musa (peace be upon him) died in this wilderness, and their sons and their sons' sons set foot in Egypt.

અલી બિન ઇબ્રાહીમ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ) — આયત ادْخُلُوا الأَرْضَ المُقَدَّسَةَ الَّتِی کَتَبَ اللهُ لَکُمْ [એ પવિત્ર ભૂમિમાં દાખલ થાઓ જે અલ્લાહે તમારા માટે નિર્ધારિત કરી છે] વિશે ફરમાવ્યું: અલ્લાહનું આ કથન ત્યારે નાઝિલ થયું જ્યારે તેમણે કહ્યું: "ઓ મૂસા! અમે એક જ પ્રકારના ખોરાક પર સંતોષ કરવા હરગિઝ તૈયાર નથી!" (બકરહ/૬૧). અને મૂસા (અલયહિસ્સલામ) એ તેમને કહ્યું: "કોઈ શહેરમાં ઊતરો, કારણ કે તમે જે માંગ્યું છે તે બધું ત્યાં તમારા માટે છે." (બકરહ/૬૧). અને તેમણે કહ્યું: إِنَّ فِیهَا قَوْمًا جَبَّارِینَ وَإِنَّا لَن نَّدْخُلَهَا حَتَّیَ یَخْرُجُواْ مِنْهَا فَإِن یَخْرُجُواْ مِنْهَا فَإِنَّا دَاخِلُونَ [ખરેખર તેમાં જબરદસ્ત લોકો છે અને જ્યાં સુધી તેઓ ત્યાંથી બહાર ન નીકળે ત્યાં સુધી અમે તેમાં હરગિઝ પ્રવેશીશું નહીં; જો તેઓ ત્યાંથી બહાર નીકળી જાય તો અમે અંદર જઈશું]. અડધી આયત અહીં છે અને બીજી અડધી સૂરએ બકરહમાં છે. જ્યારે તેમણે મૂસા (અલયહિસ્સલામ) ને કહ્યું: إِنَّ فِیهَا قَوْمًا جَبَّارِینَ وَإِنَّا لَن نَّدْخُلَهَا حَتَّیَ یَخْرُجُواْ مِنْهَا [ખરેખર તેમાં જબરદસ્ત લોકો છે અને જ્યાં સુધી તેઓ બહાર ન નીકળે ત્યાં સુધી અમે તેમાં પ્રવેશીશું નહીં], મૂસા (અલયહિસ્સલામ) એ તેમને કહ્યું: "તમારે અવશ્ય પ્રવેશવું જ પડશે." અને તેમણે કહ્યું: فَاذْهَبْ أَنتَ وَرَبُّکَ فَقَاتِلا إِنَّا هَاهُنَا قَاعِدُونَ [તમે અને તમારો રબ જાઓ અને લડો, અમે તો અહીં જ બેઠા છીએ]. મૂસા (અલયહિસ્સલામ) એ હારૂનનો હાથ પકડ્યો અને જેમ અલ્લાહે ફરમાવ્યું છે તેમ કહ્યું: إِنِّی لا أَمْلِکُ إِلَّا نَفْسِی وَأَخِی [ખરેખર મને ફક્ત મારા પોતાના પર અને મારા ભાઈ પર જ અધિકાર છે] — એટલે કે હારૂન; فَافْرُقْ بَیْنَنَا وَبَیْنَ الْقَوْمِ الْفَاسِقِینَ [તો અમારી અને ફાસિક લોકોની વચ્ચે જુદાઈ કરી દે]. અલ્લાહે [મૂસાને] ફરમાવ્યું: "આ [પવિત્ર] ભૂમિ ચાળીસ વર્ષ સુધી તેમના પર હરામ છે [અને તેઓ તેના સુધી પહોંચી શકશે નહીં]." અને અલ્લાહે ફરમાવ્યું: قَالَ فَإِنَّهَا مُحَرَّمَةٌ عَلَیْهِمْ أَرْبَعِینَ سَنَةً [તેમણે કહ્યું: ખરેખર તે તેમના પર ચાળીસ વર્ષ સુધી હરામ છે]; ચાળીસ વર્ષ સુધી તેઓ મિસ્રની ધરતી પર પગ મૂકી શકશે નહીં. یَتِیهُونَ فِی الأَرْضِ [તેઓ પૃથ્વી પર ભટકતા રહેશે]. અને જ્યારે મૂસા (અલયહિસ્સલામ) એ તેમનાથી અલગ થવાનું ઈચ્છ્યું, ત્યારે તેઓ ડરી ગયા અને કહ્યું: જો મૂસા (અલયહિસ્સલામ) અમારી વચ્ચેથી ચાલ્યા જશે, તો અમારા પર અઝાબ નાઝિલ થશે. અને તેઓ ગભરાઈને તેમની પાસે ગયા અને તેમને વિનંતી કરી કે તેઓ તેમની સાથે રહે અને અલ્લાહ પાસે તેમની તૌબા કબૂલ કરવાની માંગણી કરે. અને અલ્લાહે મૂસા (અલયહિસ્સલામ) પર વહી કરી કે મેં તેમની તૌબા કબૂલ કરી છે એ શરતે કે તેઓ મિસ્રમાં પ્રવેશે, અને મેં તેને ચાળીસ વર્ષ સુધી તેમના પર હરામ કરી દીધું છે, જ્યારે તેમના આ કથન: فَاذْهَبْ أَنتَ وَرَبُّکَ فَقَاتِلا [તમે અને તમારો રબ જાઓ અને લડો] ની સજા તરીકે તેઓ રણમાં ભટકતા રહેશે. બધાએ તૌબા કરી અને રણમાં પ્રવેશ્યા, ફક્ત કારૂન સિવાય. તેઓ રાતની શરૂઆતથી ઊઠીને તૌરાતની તિલાવતમાં લાગી જતા, અને જ્યારે સવારે મિસ્રના દરવાજા પાસે પહોંચતા, ત્યારે ધરતી તેમના પર ફરી જતી અને તેમને તેમના મૂળ સ્થાને પાછા લઈ જતી; જ્યારે કે તેમની અને મિસ્રની વચ્ચેનું અંતર ફક્ત ચાર ફરસખ હતું. અને તેઓ ચાળીસ વર્ષ સુધી આ સ્થિતિમાં રહ્યા, અને હારૂન અને મૂસા (અલયહિસ્સલામ) આ રણમાં ઇન્તિકાલ કરી ગયા, અને તેમના સંતાનો અને તેમના સંતાનોના સંતાનોએ મિસ્રમાં પગ મૂક્યો.

#3 ای قوم من! به سرزمین مقدّسی‌که خداوند برای شما معین کرده O my people! Enter the holy land which Allah has assigned to you હે મારી કૌમ! તે પવિત્ર ઝમીન પર જાવ જે અલ્લાહે તમારા માટે નક્કી કરી છે

الباقر (علیه السلام) Imam Baqir (peace be upon him) ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)

عَنْ أَبِی‌حَمْزَهًَْ عَنْ أَبِی‌جَعْفَرٍ (علیه السلام) قَالَ: لَمَّا انْتَهَی بِهِمْ إِلَی الْأَرْضِ الْمُقَدَّسَهًِْ قَالَ لَهُمْ ادْخُلُوا الْأَرْضَ الْمُقَدَّسَةَ إِلَی قَوْلِهِ فَإِنَّکُمْ غالِبُونَ قَالُوا فَاذْهَبْ أَنْتَ وَ رَبُّکَ فَقاتِلا إِنَّا هاهُنا قاعِدُونَ قالَ رَبِّ إِنِّی لا أَمْلِکُ إِلَّا نَفْسِی وَ أَخِی فَافْرُقْ بَیْنَنا وَ بَیْنَ الْقَوْمِ الْفاسِقِینَ فَلَمَّا أَبَوْا أَنْ یَدْخُلُوهَا حَرَّمَهَا اللَّهُ عَلَیْهِمْ فَتَاهُوا فِی أَرْبَعَهًِْ فَرَاسِخَ أَرْبَعِینَ سَنَةً یَتِیهُونَ فِی الْأَرْضِ فَلاتَأْسَ عَلَی الْقَوْمِ الْفاسِقِینَ قَالَ أَبُوعَبْدِ‌اللَّهِ (علیه السلام) وَکَانُوا إِذَا أَمْسَوْا نَادَی مُنَادِیهِمْ أَمْسَیْتُمُ الرَّحِیلَ فَیَرْتَحِلُونَ بِالْحُدَاءِ وَ الرَّجَزِ حَتَّی إِذَا أَسْحَرُوا أَمَرَ اللَّهُ الْأَرْضَ فَدَارَتْ بِهِمْ فَیُصْبِحُونَ فِی مَنْزِلِهِمُ الَّذِی ارْتَحَلُوا مِنْهُ فَیَقُولُونَ قَدْ أَخْطَأْتُمُ الطَّرِیقَ فَمَکَثُوا بِهَذَا أَرْبَعِینَ سَنَهًًْ وَ نَزَلَ عَلَیْهِمُ الْمَنُّ وَ السَّلْوَی حَتَّی هَلَکُوا جَمِیعاً إِلَّا رَجُلَیْنِ یُوشَعَ‌بْنَ‌نُونٍ وَ کَالِبَ‌بْنَ‌یُوفَنَّا وَ أَبْنَاءَهُمْ وَکَانُوا یَتِیهُونَ فِی نَحْوٍ مِنْ أَرْبَعَهًِْ فَرَاسِخَ فَإِذَا أَرَادُوا أَنْ یَرْتَحِلُوا ثَبَتَ ثِیَابُهُمْ عَلَیْهِمْ وَ خِفَافُهُمْ قَالَ وَ کَانَ مَعَهُمْ حَجَرٌ إِذَا نَزَلُوا ضَرَبَهُ مُوسَی (علیه السلام) بِعَصَاهُ فَانْفَجَرَتْ اثْنَتَا عَشْرَهًَْ عَیْناً لِکُلِّ سِبْطٍ عَیْنٌ فَإِذَا ارْتَحَلُوا رَجَعَ الْمَاءُ فَدَخَلَ فِی الْحَجَرِ وَ وَضَعَ الْحَجَرَ عَلَی الدَّابَّهًِْ.

امام باقر (علیه السلام)- ابوحمزه نقل می‌کند: امام باقر (علیه السلام) فرمود: زمانی که موسی (علیه السلام) آن‌ها را به سرزمین مقدس رساند، گفت: ادْخُلُوا الأَرْضَ المُقَدَّسَةَ ... فَإِنَّکُمْ غالِبُونَ. گفتند: فَاذْهَبْ أَنتَ وَ رَبُّکَ فَقَتِلَا إِنَّا هَاهُنَا قَعِدُون قَالَ رَبّ‌ِ إِنیّ‌ِ لَا أَمْلِکُ إِلَّا نَفْسی وَ أَخِی فَافْرُقْ بَیْنَنَا وَ بَینْ‌َ الْقَوْمِ الْفَسِقِین؛ و زمانی‌که از پای‌نهادن سر باز زدند، خداوند آن را بر ایشان حرام کرد و در مساحتی چهار فرسخی، چهل سال سرگردان بودند و گِرد خود می‌چرخیدند؛ درباره‌ی [سرنوشت] این جمعیّت گنهکار، غمگین مباش. امام باقر (علیه السلام) می‌فرماید: این قوم چون‌که شب می‌شد، منادی ایشان فریاد برمی‌آورد: کوچ را تا نهایت به سر برید! و با حداء و راندن حیوانات، حرکت را آغاز می‌کردند و وقتی سحر می‌شد، خداوند دستور می‌داد تا زمین بر ایشان بگردد و چون صبح می‌شد در منزل اوّل خود بودند و می‌گفتند: راه را گم کردیم، و این جریان تا چهل سال، همچنان برای ایشان ادامه یافت و برای آن‌ها ترنجبین و پرنده بریان فرو فرستاده می‌شد تا آنکه همگی مردند، مگر دو تن: یوشع‌بن‌نون و کالب‌بن‌یوفنا و فرزندان ایشان. ایشان در زمینی به‌اندازه‌ی چهار فرسنگ، سرگردان بودند و چون بانگ آغاز حرکت می‌کردند، لباس‌ها و کفش‌هایشان بر تن ایشان می‌خشکید. فرمود: «و با ایشان سنگی بود که اگر به آن شهر پای می‌نهادند، موسی (علیه السلام) با عصایش بر آن می‌زد و از آن دوازده چشمه جاری می‌گشت برای هر خاندانی یک چشمه. و چون دور می‌شدند، آب به سنگ باز می‌گشت و سنگ را بر روی چهارپا می‌نهاد».

Imam Baqir (peace be upon him): Abu Hamza narrates: Imam Baqir (peace be upon him) said: When Musa (peace be upon him) brought them to the holy land, he said: ادْخُلُوا الأَرْضَ المُقَدَّسَةَ ... فَإِنَّکُمْ غالِبُونَ [Enter the holy land ... for indeed you will be victorious]. They said: فَاذْهَبْ أَنتَ وَ رَبُّکَ فَقَتِلَا إِنَّا هَاهُنَا قَعِدُونَ قَالَ رَبّ‌ِ إِنیّ‌ِ لَا أَمْلِکُ إِلَّا نَفْسی وَ أَخِی فَافْرُقْ بَیْنَنَا وَ بَینْ‌َ الْقَوْمِ الْفَسِقِین [So go, you and your Lord, and fight; we are sitting right here. He said: My Lord, I have no control over anyone but myself and my brother, so separate us from the transgressing people]; and when they refused to set foot in it, Allah forbade it to them, and for forty years they wandered in an area of four farsakhs, going round in circles; so do not grieve over [the fate of] this sinful people. Imam Baqir (peace be upon him) says: This people, when night came, their caller would cry out: Complete the journey until its end! And with singing and driving the animals along they would set out, and when dawn came Allah would command the earth to turn beneath them, and when morning came they would be in their first camping place, and they would say: We have lost the way. And this went on for them for forty years, and manna and roasted birds were sent down for them, until they all died except two: Yusha ibn Nun and Kalib ibn Yufanna, and their children. They wandered in a land of about four farsakhs, and when the call to move was given, their clothes and shoes would remain dry on their bodies. He said: 'And with them was a stone, and if they set foot in that town, Musa (peace be upon him) would strike it with his staff and twelve springs would gush forth from it — for each household one spring. And when they moved on, the water would return into the stone, and he would place the stone upon a beast of burden.'

ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): અબૂ હમ્ઝા વર્ણવે છે: ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: જ્યારે મૂસા (અલયહિસ્સલામ) તેમને પવિત્ર ભૂમિ પર લઈ આવ્યા, ત્યારે કહ્યું: ادْخُلُوا الأَرْضَ المُقَدَّسَةَ ... فَإِنَّکُمْ غالِبُونَ [પવિત્ર ભૂમિમાં પ્રવેશ કરો ... ખરેખર તમે વિજયી થશો]. તેઓએ કહ્યું: فَاذْهَبْ أَنتَ وَ رَبُّکَ فَقَتِلَا إِنَّا هَاهُنَا قَعِدُونَ قَالَ رَبّ‌ِ إِنیّ‌ِ لَا أَمْلِکُ إِلَّا نَفْسی وَ أَخِی فَافْرُقْ بَیْنَنَا وَ بَینْ‌َ الْقَوْمِ الْفَسِقِین [તું અને તારો રબ જાઓ અને લડો, અમે અહીં જ બેઠા છીએ. તેમણે કહ્યું: હે મારા રબ! મારો અધિકાર ફક્ત મારા પોતાના ઉપર અને મારા ભાઈ ઉપર છે, તો અમારી અને ફાસિક લોકોની વચ્ચે જુદાઈ કરી દે]; અને જ્યારે તેઓએ તેમાં પ્રવેશ કરવાનો ઇનકાર કર્યો, ત્યારે અલ્લાહે તે તેમના પર હરામ કરી દીધું, અને ચાર ફરસખના વિસ્તારમાં ચાળીસ વર્ષ સુધી ભટકતા રહ્યા અને પોતાની આસપાસ જ ફરતા રહ્યા; આ ગુનેહગાર જૂથના [ભાગ્ય] બાબતે દુઃખી ન થાઓ. ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ) ફરમાવે છે: આ કૌમ જ્યારે રાત પડતી ત્યારે તેમનો મુનાદી પોકારતો: સફર છેક સુધી પૂરી કરો! અને હુદા (ગીત) અને જાનવરોને હાંકતાં હાંકતાં ચાલવાનું શરૂ કરતા, અને જ્યારે સહર થતી ત્યારે અલ્લાહ ધરતીને હુકમ કરતા કે તેમની આસપાસ ફરે, અને જ્યારે સવાર થતી ત્યારે તેઓ પોતાના પહેલા મુકામ પર જ હોતા અને કહેતા: અમે રસ્તો ખોઈ બેઠા. અને આ સિલસિલો ચાળીસ વર્ષ સુધી તેમના માટે એમ જ ચાલતો રહ્યો, અને તેમના માટે તરંજબીન (મન્ન) અને શેકાયેલા પક્ષી ઉતારવામાં આવતા, ત્યાં સુધી કે બે સિવાય બધા મરી ગયા: યૂશા બિન નૂન અને કાલિબ બિન યૂફન્ના અને તેમના સંતાનો. તેઓ લગભગ ચાર ફરસખની જમીનમાં ભટકતા હતા, અને જ્યારે ચાલવાની બાંગ પડતી ત્યારે તેમના કપડાં અને પગરખાં તેમના શરીર પર સૂકાં રહેતાં. ફરમાવ્યું: 'અને તેમની સાથે એક પથ્થર હતો, જો તેઓ તે શહેરમાં પગ મૂકતા, તો મૂસા (અલયહિસ્સલામ) પોતાની લાકડીથી તેના પર મારતા અને તેમાંથી બાર ઝરણાં વહી નીકળતા — દરેક ખાનદાન માટે એક ઝરણું. અને જ્યારે તેઓ દૂર જતા, પાણી પથ્થરમાં પાછું આવી જતું અને પથ્થરને ચોપગા પર મૂકી દેતા.'

#4 ای قوم من! به سرزمین مقدّسی‌که خداوند برای شما معین کرده O my people! Enter the holy land which Allah has assigned to you હે મારી કૌમ! તે પવિત્ર ઝમીન પર જાવ જે અલ્લાહે તમારા માટે નક્કી કરી છે

الرّضا (علیه السلام) Imam Rida (peace be upon him) ઇમામ રેઝા (અલયહિસ્સલામ)

عَنِ الْحَسَنِ‌بْنِ‌مُحَمَّدِ‌بْنِ‌أَبِی‌طَلْحَهًَْ قَالَ: قُلْتُ لِلرِّضَا (علیه السلام) أَ یَأْتِی الرُّسُلُ عَنِ اللَّهِ بِشَیْءٍ ثُمَّ تَأْتِی بِخِلَافِهِ قَالَ نَعَمْ إِنْ شِئْتَ حَدَّثْتُکَ وَ إِنْ شِئْتَ أَتَیْتُکَ بِهِ مِنْ کِتَابِ اللَّهِ تَعَالَی جَلَّتْ عَظَمَتُهُ ادْخُلُوا الْأَرْضَ الْمُقَدَّسَةَ الَّتِی کَتَبَ اللهُ لَکُمْ ... فَمَا دَخَلُوهَا وَ دَخَلَ أَبْنَاءُ أَبْنَائِهِمْ وَ قَالَ عِمْرَانُ إِنَّ اللَّهِ وَعَدَنِی أَنْ یَهَبَ لِی غُلَاماً نَبِیّاً فِی سَنَتِی هَذِهِ وَ شَهْرِی هَذَا ثُمَّ غَابَ وَ وَلَدَتِ امْرَأَتُهُ مَرْیَمَ وَ کَفَّلَهَا زَکَرِیَّا فَقَالَتْ طَائِفَهًٌْ صَدَقَ نَبِیُّ اللَّهِ وَ قَالَتِ الْآخَرُونَ کَذَبَ فَلَمَّا وَلَدَتْ مَرْیَمُ (سلام الله علیها) عِیسَی (علیه السلام) قَالَتِ الطَّائِفَهًُْ الَّتِی أَقَامَتْ عَلَی صِدْقِ عِمْرَانَ هَذَا الَّذِی وَعَدَنَا اللَّهُ.

امام رضا (علیه السلام)- حسن‌بن‌محمّد گوید: به امام رضا (علیه السلام) عرض کردم: «ممکن است چیزی از جانب خدا به پیامبری گفته شود بعد بر خلاف آن انجام گردد». فرمود: «آری، اگر می‌خواهی حدیثی برایت نقل کنم و اگر مایلی از قرآن شاهد بیاورم؛ خداوند عزیز در قرآن می‌فرماید: ادْخُلُوا الْأَرْضَ الْمُقَدَّسَةَ الَّتِی کَتَبَ الله لَکُمْ... داخل آن سرزمین نشدند ولی فرزند فرزندان آن‌ها داخل شدند. عمران گفت: خداوند به من وعده‌داده پسری که پیامبر است امسال به من عنایت کند او خود رفت همسرش مریم را زایید و عهده‌دار کارهای او زکریّا شد بعضی گفته‌اند پیامبر خدا راست‌گفته و بعضی نسبت دروغ به او دادند؛ وقتی عیسی (علیه السلام) از مریم (سلام الله علیها) متولّد شد آن‌هایی‌که عمران را تصدیق‌کرده بودند گفتند این همان کسی است که خدا به ما وعده‌داده بود.

Imam Rida (peace be upon him): Hasan ibn Muhammad says: I said to Imam Rida (peace be upon him): 'Is it possible that something is told to a prophet from Allah, and then the opposite of it comes to pass?' He said: 'Yes. If you wish, I will narrate a hadith to you, and if you wish, I will bring you a witness from the Quran. Allah, the Mighty, says in the Quran: ادْخُلُوا الْأَرْضَ الْمُقَدَّسَةَ الَّتِی کَتَبَ الله لَکُمْ [Enter the holy land which Allah has prescribed for you]... They did not enter that land, but the children of their children entered it. Imran said: Allah has promised me that He will grant me a son this year and this month who will be a prophet. He himself passed away, and his wife gave birth to Maryam, and Zakariyya took charge of her affairs. Some said: The prophet of Allah spoke the truth. And others accused him of lying. When Isa (peace be upon him) was born from Maryam (peace be upon her), those who had accepted Imran's word said: This is the one whom Allah promised us.'

ઇમામ રિઝા (અલયહિસ્સલામ): હસન બિન મુહમ્મદ કહે છે: મેં ઇમામ રિઝા (અલયહિસ્સલામ)ને અરજ કરી: 'શું એવું શક્ય છે કે અલ્લાહ તરફથી કોઈ પયગંબરને કંઈક કહેવામાં આવે અને પછી તેના વિરુદ્ધ થાય?' ફરમાવ્યું: 'હા, જો તું ઈચ્છે તો હું તારા માટે એક હદીસ વર્ણવું, અને જો તું ચાહે તો કુરઆનમાંથી સાક્ષી લાવું; અલ્લાહ અઝીઝ કુરઆનમાં ફરમાવે છે: ادْخُلُوا الْأَرْضَ الْمُقَدَّسَةَ الَّتِی کَتَبَ الله لَکُمْ [પવિત્ર ભૂમિમાં પ્રવેશ કરો જે અલ્લાહે તમારા માટે નિર્ધારિત કરી છે]... તેઓ તે ભૂમિમાં દાખલ ન થયા, પરંતુ તેમના સંતાનોના સંતાનો દાખલ થયા. ઇમરાને કહ્યું: અલ્લાહે મને વચન આપ્યું છે કે આ વર્ષે અને આ મહિનામાં મને એક પુત્ર આપશે જે પયગંબર હશે. તે પોતે ચાલ્યા ગયા, અને તેમની પત્નીએ મરયમને જન્મ આપ્યો, અને ઝકરિય્યાએ તેમની જવાબદારી સંભાળી. કેટલાકે કહ્યું: અલ્લાહના પયગંબરે સાચું કહ્યું, અને કેટલાકે તેમના પર જૂઠનો આરોપ મૂક્યો; જ્યારે ઈસા (અલયહિસ્સલામ) મરયમ (સલામુલ્લાહિ અલયહા)થી જન્મ્યા, ત્યારે જેઓએ ઇમરાનને સાચા માન્યા હતા તેમણે કહ્યું: આ તે જ છે જેનું અલ્લાહે અમને વચન આપ્યું હતું.'

#5 ای قوم من! به سرزمین مقدّسی‌که خداوند برای شما معین کرده O my people! Enter the holy land which Allah has assigned to you હે મારી કૌમ! તે પવિત્ર ઝમીન પર જાવ જે અલ્લાહે તમારા માટે નક્કી કરી છે

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

عَنْ مَسْعَدَهًَْ‌بْنِ‌صَدَقَهًْ عَنْ أَبِی‌عَبْدِ‌اللَّهِ (علیه السلام) أَنَّهُ سُئِلَ عَنْ قَوْلِ اللَّهِ ادْخُلُوا الْأَرْضَ الْمُقَدَّسَةَ الَّتِی کَتَبَ اللهُ لَکُمْ قَالَ: کَتَبَهَا لَهُمْ ثُمَّ مَحَاهَا ثُمَّ کَتَبَهَا لِأَبْنَائِهِمْ فَدَخَلُوهَا وَ اللَّهُ یَمْحُو ما یَشاءُ وَ یُثْبِتُ وَ عِنْدَهُ أُمُّ الْکِتابِ.

امام صادق (علیه السلام)- مسعدهًْ‌بن‌صدقه از امام صادق (علیه السلام) روایت کرده که از ایشان درباره‌ی آیه: ادْخُلُوا الْأَرْضَ الْمُقَدَّسَةَ الَّتِی کَتَبَ الله لَکُمْ سؤال شد. فرمود: «خداوند داخل شدن به آن شهر را بر بنی اسرائیل واجب کرد ولی آن را محو کرد سپس آن را بر فرزندانشان واجب کرد که آن‌ها وارد آن شدند و خداوند هر چیزی را که بخواهد پاک می کند و هرچه را که بخواهد ثابت و برقرار می‌کند و اصل کتاب آفرینش در نزد اوست».

Imam Sadiq (peace be upon him): Mas'ada ibn Sadaqa narrated from Imam Sadiq (peace be upon him) that he was asked about the verse: ادْخُلُوا الْأَرْضَ الْمُقَدَّسَةَ الَّتِی کَتَبَ الله لَکُمْ [Enter the holy land which Allah has prescribed for you]. He said: 'Allah made entering that town obligatory upon the Children of Israel, but then He effaced it. Then He made it obligatory upon their children, and they entered it. And Allah effaces whatever He wills and establishes and confirms whatever He wills, and the original book of creation is with Him.'

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): મસઅદા બિન સદકાએ ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)થી રિવાયત કરી છે કે તેમને આ આયત વિશે પૂછવામાં આવ્યું: ادْخُلُوا الْأَرْضَ الْمُقَدَّسَةَ الَّتِی کَتَبَ الله لَکُمْ [પવિત્ર ભૂમિમાં પ્રવેશ કરો જે અલ્લાહે તમારા માટે નિર્ધારિત કરી છે]. ફરમાવ્યું: 'અલ્લાહે તે શહેરમાં દાખલ થવું બની ઇસરાઈલ પર વાજિબ કર્યું હતું, પરંતુ તેને મિટાવી દીધું, પછી તેમના સંતાનો પર વાજિબ કર્યું અને તેઓ તેમાં દાખલ થયા. અને અલ્લાહ જે ચાહે તેને મિટાવે છે અને જે ચાહે તેને સ્થાપિત અને કાયમ રાખે છે, અને સૃષ્ટિની કિતાબનું મૂળ તેમની પાસે છે.'

#6 ای قوم من! به سرزمین مقدّسی‌که خداوند برای شما معین کرده O my people! Enter the holy land which Allah has assigned to you હે મારી કૌમ! તે પવિત્ર ઝમીન પર જાવ જે અલ્લાહે તમારા માટે નક્કી કરી છે

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

عَنْ إِسْمَاعِیلَ الْجُعْفِی عَنْ أَبِی‌عَبْدِ‌اللَّهِ (علیه السلام) قَالَ قُلْتُ لَهُ أَصْلَحَکَ اللَّهُ ادْخُلُوا الْأَرْضَ الْمُقَدَّسَةَ الَّتِی کَتَبَ اللهُ لَکُمْ أَکَانَ کَتَبَهَا لَهُمْ قَالَ إِی وَ اللَّهِ لَقَدْ کَتَبَهَا لَهُمْ ثُمَّ بَدَا لَهُ لَا یَدْخُلُوهَا.

امام صادق (علیه السلام)- اسماعیل جعفی از امام صادق (علیه السلام) نقل می‌کند: «خداوند تو را خیر دهد معنای آیه: ادْخُلُوا الْأَرْضَ الْمُقَدَّسَةَ الَّتِی کَتَبَ الله لَکُمْ این است که آن را بر آن‌ها واجب کرده بود»؟ فرمود: «بله، به خدا قسم آن را بر آن‌ها واجب کرده بود ولی برای او بدا حاصل شد آشکار شد که وارد آن نشوند».

Imam Sadiq (peace be upon him): Isma'il al-Ju'fi narrates from Imam Sadiq (peace be upon him): "May Allah grant you well-being, is the meaning of the verse: ادْخُلُوا الْأَرْضَ الْمُقَدَّسَةَ الَّتِی کَتَبَ اللهُ لَکُمْ [Enter the holy land which Allah has prescribed for you] that He had made it obligatory upon them?" He said: "Yes, by Allah, He had made it obligatory upon them, but bada (a change in divine decree) occurred for Him, and it became manifest that they should not enter it."

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): ઇસ્માઈલ જોઅફી ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ) થી નકલ કરે છે: "અલ્લાહ તમને ભલાઈ આપે, શું આયત: ادْخُلُوا الْأَرْضَ الْمُقَدَّسَةَ الَّتِی کَتَبَ اللهُ لَکُمْ [પ્રવેશ કરો તે પવિત્ર ભૂમિમાં જે અલ્લાહે તમારા માટે નક્કી કરી છે] નો અર્થ એ છે કે તેણે તે તેઓ પર વાજિબ કરી હતી?" આપે ફરમાવ્યું: "હા, અલ્લાહની કસમ, તેણે તે તેઓ પર વાજિબ કરી હતી, પરંતુ તેના માટે બદા (દૈવી નિર્ણયમાં ફેરફાર) થયો અને સ્પષ્ટ થયું કે તેઓ તેમાં પ્રવેશ ન કરે."

#7 ای قوم من! به سرزمین مقدّسی‌که خداوند برای شما معین کرده O my people! Enter the holy land which Allah has assigned to you હે મારી કૌમ! તે પવિત્ર ઝમીન પર જાવ જે અલ્લાહે તમારા માટે નક્કી કરી છે

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

عَنِ ابْنِ‌سِنَان عَنْ أَبِی‌عَبْدِ‌اللَّهِ (علیه السلام) فِی قَوْلِ اللَّهِ تَعَالَی: ادْخُلُوا الْأَرْضَ الْمُقَدَّسَةَ الَّتِی کَتَبَ اللهُ لَکُمْ قَالَ کَانَ فِی عِلْمِهِ أَنَّهُمْ سَیَعْصُونَ وَ یَتِیهُونَ أَرْبَعِینَ سَنَهًًْ ثُمَّ یَدْخُلُونَهَا بَعْدَ تَحْرِیمِهِ إِیَّاهَا عَلَیْهِمْ.

امام صادق (علیه السلام)- ابن‌سنان از امام صادق (علیه السلام) درباره‌ی آیه: ادْخُلُوا الأَرْضَ المُقَدَّسَةَ الَّتِی کَتَبَ الله لَکُمْ روایت‌کرده که فرمود: «خداوند می‌دانست که آن‌ها سرکشی خواهند کرد و چهل سال سرگردان خواهند بود و چهل سال پس از حرام‌نمودن آن سرزمین بر آن‌ها، به آن وارد خواهند شد».

Imam Sadiq (peace be upon him): Ibn Sinan narrates from Imam Sadiq (peace be upon him) regarding the verse: ادْخُلُوا الأَرْضَ المُقَدَّسَةَ الَّتِی کَتَبَ اللهُ لَکُمْ [Enter the holy land which Allah has prescribed for you], that he said: "Allah knew that they would disobey and would wander for forty years, and forty years after that land had been forbidden to them, they would enter it."

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): ઇબ્ને સિનાન ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ) થી આયત: ادْخُلُوا الأَرْضَ المُقَدَّسَةَ الَّتِی کَتَبَ اللهُ لَکُمْ [પ્રવેશ કરો તે પવિત્ર ભૂમિમાં જે અલ્લાહે તમારા માટે નક્કી કરી છે] વિશે રિવાયત કરે છે કે આપે ફરમાવ્યું: "અલ્લાહ જાણતો હતો કે તેઓ સરકશી કરશે અને ચાળીસ વર્ષ સુધી ભટકતા રહેશે, અને તે ભૂમિ તેઓ પર હરામ કર્યા પછી ચાળીસ વર્ષે તેમાં પ્રવેશ કરશે."

#8 ای قوم من! به سرزمین مقدّسی‌که خداوند برای شما معین کرده O my people! Enter the holy land which Allah has assigned to you હે મારી કૌમ! તે પવિત્ર ઝમીન પર જાવ જે અલ્લાહે તમારા માટે નક્કી કરી છે

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

فَقَالَ تَعَالَی یا قَوْمِ ادْخُلُوا الْأَرْضَ الْمُقَدَّسَةَ الَّتِی کَتَبَ اللهُ لَکُمْ یَعْنِی بَیْتَ الْمَقْدِسِ وَ الْقُرَی الَّتِی حَوْلَهَا.

امام صادق (علیه السلام)- یا قَوْمِ ادْخُلُوا الْأَرْضَ الْمُقَدَّسَةَ الَّتی کَتَبَ الله لَکُم؛ منظور بیت‌المقدس و دهکده‌های اطراف آن است»

Imam Sadiq (peace be upon him): یا قَوْمِ ادْخُلُوا الْأَرْضَ الْمُقَدَّسَةَ الَّتی کَتَبَ اللهُ لَکُم [O my people! Enter the holy land which Allah has prescribed for you]; what is meant is Bayt al-Muqaddas and the villages around it."

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): یا قَوْمِ ادْخُلُوا الْأَرْضَ الْمُقَدَّسَةَ الَّتی کَتَبَ اللهُ لَکُم [હે મારી કૌમ! પ્રવેશ કરો તે પવિત્ર ભૂમિમાં જે અલ્લાહે તમારા માટે નક્કી કરી છે]; આનાથી હેતુ બૈતુલ મુકદ્દસ અને તેની આજુબાજુના ગામડાઓ છે."

#9 ای قوم من! به سرزمین مقدّسی‌که خداوند برای شما معین کرده O my people! Enter the holy land which Allah has assigned to you હે મારી કૌમ! તે પવિત્ર ઝમીન પર જાવ જે અલ્લાહે તમારા માટે નક્કી કરી છે

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

عَنْ أَبِی‌بَصِیرٍ قَال قَالَ أَبُوعَبْدِ‌اللَّهِ (علیه السلام) لِی إِنَّ بَنِی‌إِسْرَائِیلَ قَالَ: لَهُمْ ادْخُلُوا الْأَرْضَ الْمُقَدَّسَةَ فَلَمْ یَدْخُلُوهَا حَتَّی حَرَّمَهَا عَلَیْهِمْ وَ عَلَی أَبْنَائِهِمْ وَ إِنَّمَا دَخَلَهَا أَبْنَاءُ الْأَبْنَاءِ.

امام صادق (علیه السلام)- ابوبصیر گوید: امام صادق (علیه السلام) به من فرمود: همانا خداوند به بنی‌اسرائیل فرمود: ادْخُلُوا الأَرْضَ المُقَدَّسَةَ و ایشان وارد نشدند و آنان و فرزندانشان از آن محروم گشتند و تنها فرزندان فرزندان ایشان بدان پای نهادند.

Imam Sadiq (peace be upon him): Abu Basir said: Imam Sadiq (peace be upon him) said to me: Indeed Allah said to the Children of Israel: ادْخُلُوا الأَرْضَ المُقَدَّسَةَ [Enter the holy land], and they did not enter, and they and their children were deprived of it, and only the children of their children set foot in it.

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): અબૂ બસીર કહે છે: ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ) એ મને ફરમાવ્યું: ખરેખર અલ્લાહે બની ઇસ્રાઈલને ફરમાવ્યું: ادْخُلُوا الأَرْضَ المُقَدَّسَةَ [પ્રવેશ કરો પવિત્ર ભૂમિમાં], અને તેઓ પ્રવેશ્યા નહીં અને તેઓ અને તેમના સંતાનો તેનાથી વંચિત રહી ગયા, અને ફક્ત તેમના સંતાનોના સંતાનો જ તેમાં પગ મૂક્યા.

#10 ای قوم من! به سرزمین مقدّسی‌که خداوند برای شما معین کرده O my people! Enter the holy land which Allah has assigned to you હે મારી કૌમ! તે પવિત્ર ઝમીન પર જાવ જે અલ્લાહે તમારા માટે નક્કી કરી છે

أمیرالمؤمنین (علیه السلام) Imam Ali, Commander of the Faithful (peace be upon him) ઇમામ અલી, અમીરુલ મોઅમેનીન (અલયહિસ્સલામ)

عَنْ قَیْسِ بْنِ السَّکَنِ أَنَّهُ قَالَ: سَمِعْتُ عَلِیّاً (علیه السلام) یَقُولُ وَ نَحْنُ بِمَسْکِنَ یَا مَعْشَرَ الْمُهَاجِرِینَ ادْخُلُوا الْأَرْضَ الْمُقَدَّسَةَ الَّتِی کَتَبَ اللهُ لَکُمْ وَ لا تَرْتَدُّوا عَلی أَدْبارِکُمْ فَتَنْقَلِبُوا خاسِرِینَ فَبَکَوْا وَ قَالُوا الْبَرْدُ شَدِیدٌ. وَ کَانَ غَزَاتُهُمْ فِی الْبَرْدِ. فَقَالَ إِنَّ الْقَوْمَ یَجِدُونَ الْبَرْدَ کَمَا تَجِدُونَ. قَالَ فَلَمْ یَفْعَلُوا وَ أَبَوْا، فَلَمَّا رَأَی ذَلِکَ مِنْهُمْ قَالَ أُفٍّ لَکُمْ، إِنَّهَا سُنَّهًٌْ جَرَتْ عَلَیْکُمْ.

امام علی (علیه السلام)- قیس‌بن‌سکن گوید: ما در مسکن بودیم. شنیدیم که علی (علیه السلام) می‌فرمود: «ای مهاجران! ادْخُلُوا الْأَرْضَ الْمُقَدَّسَةَ الَّتی کَتَبَ الله لَکُمْ وَ لا تَرْتَدُّوا عَلی أَدْبارِکُمْ فَتَنْقَلِبُوا خاسِرین آنان گریستند و اندکی درنگ کردند و گفتند: سرما سخت است و این جنگ در فصل سرمای هوا بود علی (علیه السلام) فرمود: «دشمن شما نیز همانند شما سرمای هوا را احساس می‌کنند». ولی آنان همچنان از جنگ سر بر می‌تافتند. چون علی (علیه السلام) چنان دید گفت: «اف بر شما، این سنتی است که بر شما جاری شده است».

Imam Ali (peace be upon him): Qays ibn al-Sakan said: We were at Maskin. We heard Ali (peace be upon him) saying: "O Muhajirun! ادْخُلُوا الْأَرْضَ الْمُقَدَّسَةَ الَّتی کَتَبَ اللهُ لَکُمْ وَ لا تَرْتَدُّوا عَلی أَدْبارِکُمْ فَتَنْقَلِبُوا خاسِرین [Enter the holy land which Allah has prescribed for you and do not turn back on your heels, for then you will turn back as losers]." They wept and paused a while and said: The cold is severe — and this battle was in the cold season. Ali (peace be upon him) said: "Your enemy also feels the cold just as you do." But they still refused to fight. When Ali (peace be upon him) saw this from them, he said: "Shame on you, this is a sunnah (established practice) that has been set upon you."

ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ): કૈસ બિન સકન કહે છે: અમે મસ્કિનમાં હતા. અમે સાંભળ્યું કે અલી (અલયહિસ્સલામ) ફરમાવતા હતા: "હે મુહાજિરો! ادْخُلُوا الْأَرْضَ الْمُقَدَّسَةَ الَّتی کَتَبَ اللهُ لَکُمْ وَ لا تَرْتَدُّوا عَلی أَدْبارِکُمْ فَتَنْقَلِبُوا خاسِرین [પ્રવેશ કરો તે પવિત્ર ભૂમિમાં જે અલ્લાહે તમારા માટે નક્કી કરી છે અને પોતાની પીઠ પર પાછા ન ફરો, નહીં તો તમે નુકસાન ઉઠાવનારા બની જશો]" તેઓ રડ્યા અને થોડી વાર થોભ્યા અને કહ્યું: ઠંડી સખત છે — અને આ યુદ્ધ ઠંડીની મોસમમાં હતું. અલી (અલયહિસ્સલામ) એ ફરમાવ્યું: "તમારો દુશ્મન પણ તમારી જેમ જ ઠંડી અનુભવે છે." પરંતુ તેઓ યુદ્ધથી મોઢું ફેરવતા રહ્યા. જ્યારે અલી (અલયહિસ્સલામ) એ તેઓ પાસેથી આવું જોયું, ત્યારે ફરમાવ્યું: "તમારા પર અફસોસ, આ એક સુન્નત (સ્થાપિત પ્રથા) છે જે તમારા પર જારી કરવામાં આવી છે."

#11 ای قوم من! به سرزمین مقدّسی‌که خداوند برای شما معین کرده O my people! Enter the holy land which Allah has assigned to you હે મારી કૌમ! તે પવિત્ર ઝમીન પર જાવ જે અલ્લાહે તમારા માટે નક્કી કરી છે

أَنَّهُ (علیه السلام) خَطَبَ بِهَذِهِ الْخُطْبَهًِْ بَعْدَ فَرَاغِهِ مِنْ أَمْرِ الْخَوَارِجِ، بِالنَّهْرَوَانِ فَحَمِدَ اللَّهَ وَ أَثْنَی عَلَیْهِ وَ قَالَ أَمَّا بَعْدُ فَإِنَّ اللَّهَ تَعَالَی قَدْ أَحْسَنَ نَصْرَکُمْ، فَتَوَجَّهُوا مِنْ فَوْرِکُمْ هَذَا إِلَی عَدُوِّکُمْ مِنَ أَهْلِ الشَّامِ. فَقَالُوا لَهُ قَدْ نَفِدَتْ نِبَالُنَا، وَ کَلَّتْ سُیُوفُنَا، ارْجِعْ بِنَا إِلَی مِصْرِنَا لِنُصْلِحَ عُدَّتَنَا، وَ لَعَلَّ أَمِیرَالْمُؤْمِنِینَ (علیه السلام) یَزِیدُ فِی عَدَدِنَا مِثْلَ مَنْ هَلَکَ مِنَّا لِنَسْتَعِینَ بِهِ. فَأَجَابَهُمْ یا قَوْمِ ادْخُلُوا الْأَرْضَ الْمُقَدَّسَةَ الَّتِی کَتَبَ اللهُ لَکُمْ وَ لا تَرْتَدُّوا عَلی أَدْبارِکُمْ فَتَنْقَلِبُوا خاسِرِینَ. فَتَلَکَّئُوا عَلَیْهِ وَ قَالُوا إِنَّ الْبَرْدَ شَدِیدٌ. فَقَالَ {لَهُمْ} إِنَّهُمْ یَجِدُونَ الْبَرْدَ کَمَا تَجِدُونَ، ثُمَّ تَلَا قَوْلَهُ تَعَالَی: قالُوا یا مُوسی إِنَّ فِیها قَوْماً جَبَّارِینَ وَ إِنَّا لَنْ نَدْخُلَها أَبَداً ما دامُوا فِیها فَاذْهَبْ أَنْتَ وَ رَبُّکَ فَقاتِلا إِنَّا هاهُنا قاعِدُونَ. فَقَامَ نَاسٌ مِنْهُمْ وَ اعْتَذَرُوا بِکَثْرَهًِْ الْجِرَاحِ فِی النَّاسِ، وَ طَلَبُوا {مِنْهُ} أَنْ یَرْجِعَ بِهِمْ إِلَی الْکُوفَهًِْ أَیَّاماً ثُمَّ یَخْرُجُ {بِهِمْ}.

امام علی (علیه السلام)- چون علیّ‌بن‌ابیطالب (علیه السلام) از نبرد با خوارج فراغت یافت، در نهروان، به میان مردم برخاست و سخن گفت. نخست حمد و ثنای خدای را به‌جای آورد. سپس فرمود: «امّا بعد، خداوند در حقّ شما نیکی کرد و در جنگ پیروزتان کرد. اکنون بی‌درنگ روی به دشمن خود مردم شام نهید». گفتند: «یا امیرالمؤمنین (علیه السلام) تیرهایمان به پایان رسیده و شمشیرهایمان کند شده ما را به شهرمان بازگردان تا ساز و برگمان را نیکو گردانیم. شاید هم امیرالمؤمنین (علیه السلام) به‌جای آن شمار که از ما کشته شده‌اند، شمار دیگری بر ما بیفزاید تا از آن‌ها کمک بگیریم». حضرت به آن‌ها پاسخ داد: یا قَوْمِ ادْخُلُوا الْأَرْضَ الْمُقَدَّسَةَ الَّتی کَتَبَ الله لَکُمْ وَ لا تَرْتَدُّوا عَلی أَدْبارِکُمْ فَتَنْقَلِبُوا خاسِرین مردم سر از فرمان برتافتند و زبان به شکایت گشودند که هم هوا سرد است. علی (علیه السلام) فرمود: «دشمنان شما هم چون شما سرما را احساس می‌کنند». سپس این کلام خداوند تعالی را تلاوت کرد: قالُوا یا مُوسی إِنَّ فیها قَوْماً جَبَّارینَ و إِنَّا لَنْ نَدْخُلَها أَبَداً ما دامُوا فیها فَاذْهَبْ أَنْتَ وَ رَبُّکَ فَقاتِلا إِنَّا هاهُنا قاعِدُونَ؛ سپس گروهی از آن‌ها برخواستند و [به بهانه‌ی] زیادبودن زخمی‌ها در میان مردم، عذرخواهی کردند و از او خواستند که آن‌ها را چند روزی به کوفه برگرداند و سپس آن‌ها را [به جنگ] بیاورد.

Imam Ali (peace be upon him): When Ali ibn Abi Talib (peace be upon him) finished the battle with the Khawarij at Nahrawan, he rose among the people and spoke. First he offered praise and thanks to Allah. Then he said: "To proceed: Allah has done good by you and granted you victory in the battle. Now, without delay, set out toward your enemy, the people of Sham." They said: "O Amir al-Mu'minin (peace be upon him), our arrows are spent and our swords have grown blunt. Take us back to our city so that we may put our equipment in order. Perhaps Amir al-Mu'minin (peace be upon him) will also add to our number, in place of those of us who have been killed, others whom we may seek help from." His Eminence answered them: يا قَوْمِ ادْخُلُوا الْأَرْضَ الْمُقَدَّسَةَ الَّتي كَتَبَ اللهُ لَكُمْ وَ لا تَرْتَدُّوا عَلى أَدْبارِكُمْ فَتَنْقَلِبُوا خاسِرين [O my people! enter the holy land which Allah has prescribed for you and turn not on your backs for then you will turn back losers]. The people turned away from his command and began to complain that the weather was cold. Ali (peace be upon him) said: "Your enemies too feel the cold just as you feel it." Then he recited this word of Allah the Exalted: قالُوا يا مُوسى إِنَّ فيها قَوْماً جَبَّارينَ وَ إِنَّا لَنْ نَدْخُلَها أَبَداً ما دامُوا فيها فَاذْهَبْ أَنْتَ وَ رَبُّكَ فَقاتِلا إِنَّا هاهُنا قاعِدُونَ [They said: O Musa! surely there is a strong race in it, and we will on no account enter it until they go out from it; so if they go out from it, then surely we will enter. Go therefore you and your Lord, and fight you both, surely we will here sit down]. Then a group of them stood up and, [on the pretext of] the great number of wounded among the people, apologised and asked him to take them back to Kufa for a few days and then bring them out [to battle].

ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ): જ્યારે અલી બિન અબી તાલિબ (અલયહિસ્સલામ) નહરવાનમાં ખવારિજ સાથેના યુદ્ધથી ફારિગ થયા, ત્યારે તેઓ લોકોની વચ્ચે ઊભા થયા અને ભાષણ કર્યું. પ્રથમ તેમણે અલ્લાહની હમ્દ અને સના કરી. પછી ફરમાવ્યું: "અમ્મા બઅદ, અલ્લાહે તમારા હકમાં ભલાઈ કરી અને યુદ્ધમાં તમને વિજય આપ્યો. હવે વિલંબ કર્યા વગર તમારા દુશ્મન શામના લોકો તરફ કૂચ કરો." તેઓએ કહ્યું: "ઓ અમીરુલ મોઅમેનીન (અલયહિસ્સલામ)! અમારા તીર ખતમ થઈ ગયા છે અને અમારી તલવારો બુઠ્ઠી થઈ ગઈ છે. અમને અમારા શહેરમાં પાછા લઈ જાઓ જેથી અમે અમારો સાજ સામાન ઠીક કરી શકીએ. કદાચ અમીરુલ મોઅમેનીન (અલયહિસ્સલામ) અમારામાંથી જેઓ માર્યા ગયા છે તેમની જગ્યાએ બીજા લોકોને અમારી સંખ્યામાં ઉમેરે જેમની પાસેથી અમે મદદ લઈ શકીએ." હઝરતે તેઓને જવાબ આપ્યો: يا قَوْمِ ادْخُلُوا الْأَرْضَ الْمُقَدَّسَةَ الَّتي كَتَبَ اللهُ لَكُمْ وَ لا تَرْتَدُّوا عَلى أَدْبارِكُمْ فَتَنْقَلِبُوا خاسِرين [ઓ મારી કૌમ! પવિત્ર ભૂમિમાં દાખલ થઈ જાઓ જે અલ્લાહે તમારા માટે નક્કી કરી છે અને પીઠ ફેરવીને પાછા ન વળો, નહીં તો તમે નુકસાન ઉઠાવનારા બની જશો]. લોકોએ આદેશથી મોં ફેરવી લીધું અને ફરિયાદ કરવા લાગ્યા કે હવા ઠંડી છે. અલી (અલયહિસ્સલામ) એ ફરમાવ્યું: "તમારા દુશ્મનો પણ તમારી જેમ ઠંડી અનુભવે છે." પછી અલ્લાહ તઆલાના આ કલામની તિલાવત કરી: قالُوا يا مُوسى إِنَّ فيها قَوْماً جَبَّارينَ وَ إِنَّا لَنْ نَدْخُلَها أَبَداً ما دامُوا فيها فَاذْهَبْ أَنْتَ وَ رَبُّكَ فَقاتِلا إِنَّا هاهُنا قاعِدُونَ [તેઓએ કહ્યું: ઓ મુસા! ખરેખર તેમાં જબરદસ્ત લોકો છે અને જ્યાં સુધી તેઓ તેમાં છે અમે ક્યારેય તેમાં દાખલ નહીં થઈએ; તો તમે અને તમારો રબ જાઓ અને લડો, અમે તો અહીં જ બેઠા છીએ]. પછી તેમાંથી એક જૂથ ઊભું થયું અને લોકોમાં ઝખ્મીઓની વધુ સંખ્યા [ના બહાના] થી માફી માંગી અને તેમની પાસેથી માંગણી કરી કે તેઓને થોડા દિવસો માટે કૂફા પાછા લઈ જાય અને પછી તેઓને [યુદ્ધ માટે] લાવે.

#12 ای قوم من! به سرزمین مقدّسی‌که خداوند برای شما معین کرده O my people! Enter the holy land which Allah has assigned to you હે મારી કૌમ! તે પવિત્ર ઝમીન પર જાવ જે અલ્લાહે તમારા માટે નક્કી કરી છે

الصّادقین ( عَنْ أَبِی‌بَصِیرٍ عَنْ أَحَدِهِمَا (أَنَّ رَأْسَ الْمَهْدِیِّ یُهْدَی إِلَی مُوسَی‌بْنِ‌عِیسَی (علیه السلام) عَلَی طَبَقٍ قُلْتُ فَقَدْ مَاتَ هَذَا وَ هَذَا قَالَ فَقَدْ قَالَ اللَّهُ: ادْخُلُوا الْأَرْضَ الْمُقَدَّسَةَ الَّتِی کَتَبَ اللهُ لَکُمْ فَلَمْ یَدْخُلُوهَا وَ دَخَلَهَا الْأَبْنَاءُ أَوْ قَالَ أَبْنَاءُ الْأَبْنَاءِ فَکَانَ ذَلِکَ دُخُولَهُمْ فَقُلْتُ أَ وَ تَرَی أَنَّ الَّذِی قَالَ فِی الْمَهْدِیِّ وَ فِی ابْنِ‌عِیسَی (علیه السلام) یَکُونُ مِثْلَ هَذَا فَقَالَ نَعَمْ یَکُونُ فِی أَوْلَادِهِمْ فَقُلْتُ مَا یُنْکَرُ أَنْ یَکُونَ مَا کَانَ فِی ابْنِ‌الْحَسَنِ (علیه السلام) یَکُونُ فِی وُلْدِهِ قَالَ لَیْسَ ذَاکَ مِثْلَ ذَا.

امام باقر (علیه السلام) و امام صادق (علیه السلام)- ابوبصیر نقل می‌کند که امام (علیه السلام) فرمود: «سر مهدی در طبقی به عیسی‌بن‌موسی (علیه السلام) پیشکش خواهد شد». گفتم: «این‌ها هر دو مرده‌اند». فرمود: «خداوند می‌فرماید: ادْخُلُوا الْأَرْضَ الْمُقَدَّسَةَ الَّتی کَتَبَ الله و ایشان وارد نشدند و فرزندانشان یا فرزندان فرزندانشان وارد شدند و این [در واقع] واردشدن آن‌ها بود. گفتم: «آیا آن چیزی که درباره‌ی مهدی و عیسی (علیه السلام) نیز گفته‌شده، اینگونه است»؟ فرمود: «آری، در فرزندان ایشان خواهد بود». گفتم: «چه چیزی مانع آن است تا آنچه درباره‌ی ابن‌الحسن گفته‌شده در فرزندان وی نمود یابد»؟ فرمود: «این مانند آن مطلب نیست».

Imam Baqir (peace be upon him) and Imam Sadiq (peace be upon him): Abu Basir narrates that the Imam (peace be upon him) said: "The head of the Mahdi will be presented on a platter to Isa ibn Musa (peace be upon him)." I said: "Both of these have died." He said: "Allah says: ادْخُلُوا الْأَرْضَ الْمُقَدَّسَةَ الَّتی کَتَبَ الله [Enter the holy land which Allah has prescribed], and they did not enter it, but their children — or their children's children — entered it, and that [in fact] was their entering." I said: "Is what has been said about the Mahdi and Isa (peace be upon him) also like this?" He said: "Yes, it will be in their offspring." I said: "What prevents that what has been said about Ibn al-Hasan should appear in his offspring?" He said: "This is not like that matter."

ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ) અને ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)- અબૂ બસીર રિવાયત કરે છે કે ઇમામ (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: "મહદીનું માથું એક તાસકમાં ઈસા બિન મૂસા (અલયહિસ્સલામ)ને ભેટ કરવામાં આવશે." મેં કહ્યું: "આ બંને તો મરી ગયા છે." ફરમાવ્યું: "અલ્લાહ ફરમાવે છે: ادْخُلُوا الْأَرْضَ الْمُقَدَّسَةَ الَّتی کَتَبَ الله [પવિત્ર ભૂમિમાં દાખલ થાઓ જે અલ્લાહે તમારા માટે નક્કી કરી છે], અને તેઓ દાખલ ન થયા, પરંતુ તેમના સંતાનો અથવા સંતાનોના સંતાનો દાખલ થયા, અને આ [હકીકતમાં] તેમનું જ દાખલ થવું હતું." મેં કહ્યું: "શું મહદી અને ઈસા (અલયહિસ્સલામ) વિશે જે કહેવાયું છે તે પણ આવું જ છે?" ફરમાવ્યું: "હા, તેમના સંતાનોમાં હશે." મેં કહ્યું: "શું વસ્તુ રોકે છે કે જે ઇબ્નુલ હસન વિશે કહેવાયું છે તે તેમના સંતાનોમાં પ્રગટ થાય?" ફરમાવ્યું: "આ તે વાત જેવી નથી."

#13 ای قوم من! به سرزمین مقدّسی‌که خداوند برای شما معین کرده O my people! Enter the holy land which Allah has assigned to you હે મારી કૌમ! તે પવિત્ર ઝમીન પર જાવ જે અલ્લાહે તમારા માટે નક્કી કરી છે

ابن‌عبّاس (رحمة الله علیه) Ibn Abbas (may Allah have mercy on him) ઇબ્ને અબ્બાસ (રહમતુલ્લાહે અલયહે)

الَّتِی کَتَبَ اللهُ لَکُمْ أَیْ کَتَبَ فِی اللَّوْحِ الْمَحْفُوظِ أَنَّها لَکُمْ وَ قِیلَ: مَعْنَاهُ وَهَبَ اللَّهُ لَکُمْ عَنِ ابْنِ‌عَبَّاس (رحمة الله علیه) ثُمَّ کَلَّفَهُمْ سُبْحَانَهُ دُخُولَ الْأَرْضِ الْمُقَدَّسَهًِْ بَعْدَ ذِکْرِ النِّعَمِ. فَقَالَ: یَا قَوْمِ حِکَایَهًًْ عَنْ خِطَابِ مُوسَی (علیه السلام) لِقَوْمِهِ ادْخُلُوا الْأَرْضِ الْمُقَدَّسَةِ.

ابن‌عبّاس (رحمة الله علیه)- الَّتِی کَتَبَ الله لَکُمْ یعنی خداوند در لوح محفوظ نوشته که آن [سرزمین] برای شما است. و گفته شده: معنای آن خداوند به شما بخشیده است، می‌باشد. سپس خداوند سبحانه بعد از بیان نعمت‌ها، آن‌ها را به واردشدن در سرزمین مقدّس، مکلّف ساخت و درحال حکایت سخن موسی (علیه السلام) به قوم خود فرمود: یا قَوْمِ ادْخُلُوا الْأَرْضَ الْمُقَدَّسَةَ.

Ibn Abbas (may Allah have mercy on him): الَّتِی کَتَبَ الله لَکُمْ [which Allah has prescribed for you] — meaning Allah has written in the Preserved Tablet that that [land] is for you. And it has been said: its meaning is that Allah has bestowed it upon you. Then Allah the Glorified, after mentioning the blessings, obligated them to enter the holy land, and, narrating the speech of Musa (peace be upon him) to his people, He said: یا قَوْمِ ادْخُلُوا الْأَرْضَ الْمُقَدَّسَةَ [O my people! enter the holy land].

ઇબ્ને અબ્બાસ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ)- الَّتِی کَتَبَ الله لَکُمْ [જે અલ્લાહે તમારા માટે નક્કી કરી છે] એટલે અલ્લાહે લવ્હે મહફૂઝમાં લખ્યું છે કે તે [ભૂમિ] તમારા માટે છે. અને કહેવાયું છે કે તેનો અર્થ છે: અલ્લાહે તમને બક્ષી છે. પછી અલ્લાહ સુબ્હાનહુએ નેઅમતોના બયાન બાદ તેઓને પવિત્ર ભૂમિમાં દાખલ થવાનો હુકમ કર્યો, અને મૂસા (અલયહિસ્સલામ)ની પોતાની કૌમ સાથેની વાતચીતની હિકાયત કરતાં ફરમાવ્યું: یا قَوْمِ ادْخُلُوا الْأَرْضَ الْمُقَدَّسَةَ [ઓ મારી કૌમ! પવિત્ર ભૂમિમાં દાખલ થાઓ].

#14 ای قوم من! به سرزمین مقدّسی‌که خداوند برای شما معین کرده O my people! Enter the holy land which Allah has assigned to you હે મારી કૌમ! તે પવિત્ર ઝમીન પર જાવ જે અલ્લાહે તમારા માટે નક્કી કરી છે

الرّضا (علیه السلام) Imam Rida (peace be upon him) ઇમામ રેઝા (અલયહિસ્સલામ)

عَنِ الْبَزَنْطِیِّ قَالَ: قُلْتُ لِلرِّضَا (علیه السلام) إِنَ أَهْلَ مِصْرَ یَزْعُمُونَ أَنَ بِلَادَهُمْ مُقَدَّسَهًٌْ قَالَ وَ کَیْفَ ذَلِکَ؟ قُلْتُ جُعِلْتُ فِدَاکَ یَزْعُمُونَ أَنَّهُ یُحْشَرُ مِنْ جِیلِهِمْ سَبْعُونَ أَلْفاً یَدْخُلُونَ الْجَنَّةَ ... بِغَیْرِ حِسابٍ قَالَ لَا لَعَمْرِی مَا ذَاکَ کَذَلِکَ وَ مَا غَضِبَ اللَّهُ عَلَی بَنِی إِسْرَائِیلَ إِلَّا أَدْخَلَهُمْ مِصْرَ وَ لَا رَضِیَ عَنْهُمْ إِلَّا أَخْرَجَهُمْ مِنْهَا إِلَی غَیْرِهَا وَ لَقَدْ أَوْحَی اللَّهُ تَبَارَکَ وَ تَعَالَی إِلَی مُوسَی (علیه السلام) أَنْ یُخْرِجَ عِظَامَ یُوسُفَ (علیه السلام) مِنْهَا فَاسْتَدَلَّ مُوسَی (علیه السلام) عَلَی مَنْ یَعْرِفُ الْقَبْرَ فَدُلَّ عَلَی امْرَأَهًٍْ عَمْیَاءَ زَمِنَهًٍْ فَسَأَلَهَا مُوسَی (علیه السلام) أَنْ تَدُلَّهُ عَلَیْهِ فَأَبَتْ إِلَّا عَلَی خَصْلَتَیْنِ فَیَدْعُو اللَّهَ فَیُذْهِبَ زَمَانَتَهَا وَ یُصَیِّرَهَا مَعَهُ فِی الْجَنَّهًِْ فِی الدَّرَجَهًِْ الَّتِی هُوَ فِیهَا فَأَعْظَمَ ذَلِکَ مُوسَی (علیه السلام) فَأَوْحَی اللَّهُ إِلَیْهِ وَ مَا یَعْظُمُ عَلَیْکَ مِنْ هَذَا أَعْطِهَا مَا سَأَلَتْ فَفَعَلَ فَتَوَعَّدَتْهُ طُلُوعَ الْقَمَرِ فَحَبَسَ اللَّهُ الْقَمَرَ حَتَّی جَاءَ مُوسَی (علیه السلام) لِمَوْعِدِهِ فَأَخْرَجَهُ مِنَ النِّیلِ فِی سَفَطِ مَرْمَرٍ فَحَمَلَهُ مُوسَی (علیه السلام). وَ لَقَدْ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) لَا تَغْسِلُوا رُءُوسَکُمْ بِطِینِهَا وَ لَا تَأْکُلُوا فِی فَخَّارِهَا فَإِنَّهُ یُورِثُ الذِّلَّهًَْ وَ یُذْهِبُ الْغَیْرَهًَْ.

امام رضا (علیه السلام)- بزنطی از امام رضا (علیه السلام) روایت کرده: «به ایشان‌گفتم اهالی مصر مدّعی هستند که سرزمینشان مقدس است». فرمود: «چطور»؟ گفتم: «فدایت شوم، بر این باورند که از پشت ایشان، نسلی هفتاد هزار نفری محشور می‌گردد که بی‌حساب به بهشت می‌روند». فرمود: «به خدا سوگند که نه، چنین نیست. خداوند بر بنی‌اسرائیل خشم نگرفت، مگر آنکه آن‌ها را به مصر راه نشان داد و از آن‌ها خشنود نگشت، مگر آنکه آن‌ها را از مصر به سرزمینی دیگر برد و به‌حق، خداوند به موسی (علیه السلام) وحی نمود تا استخوان‌های یوسف را از خاک این سرزمین خارج سازد و موسی (علیه السلام) در پی کسی برآمد که محلّ قبر را بشناسد و او را به نزد زنی‌کور و زمین گیر راهنمایی کردند و موسی (علیه السلام) از وی خواست تا مکان قبر را به وی نشان دهد و زن سرننهاد، مگر به دو نیکی: یکی آنکه وی را از آن بیماری مزمن نجات دهد و دیگر آنکه وی را با خود به بهشت در همان مرتبه‌ای که خود قرار دارد، ببرد. موسی (علیه السلام) این خواسته را گران یافت و خداوند به وی وحی نمود: «چه چیزی از این خواسته بر تو گران می‌آید؟ هرچه خواهد به وی بده! و موسی (علیه السلام) چنین کرد و زن، طلوع ماه را موعد قرار داد و خداوند طلوع ماه را مدّتی بازداشت تا موسی (علیه السلام) به قرارش برسد و آن زن پیکر یوسف (علیه السلام) را در سبدی مرمری از درون آب نیل خارج ساخت و موسی (علیه السلام) آن را با خود برد. آنگاه حضرت فرمود: همانا رسول خدا (صلی الله علیه و آله) فرمود: «در سفال‌های مصر غذا نخورید و سرتان را به گل آن نشویید که برایتان ذلّت به ارث می‌نهد و غیرتتان می‌زداید».

Imam Rida (peace be upon him)- al-Bazanti has narrated from Imam Rida (peace be upon him): "I said to him: The people of Egypt claim that their land is holy." He said: "How so?" I said: "May I be your ransom, they believe that from among their generation seventy thousand will be resurrected who will enter Paradise without reckoning." He said: "By my life, no, it is not so. Allah did not become wrathful with the Children of Israel except that He led them into Egypt, and He was not pleased with them except that He took them out of it to another land. And truly, Allah, Blessed and Exalted, revealed to Musa (peace be upon him) to bring out the bones of Yusuf (peace be upon him) from the soil of that land, and Musa (peace be upon him) sought out someone who knew the location of the grave, and he was directed to a blind, paralysed woman. Musa (peace be upon him) asked her to show him the place of the grave, and the woman would not agree except on two conditions: one, that he deliver her from that chronic illness, and the other, that he take her with him into Paradise in the same rank in which he himself would be. Musa (peace be upon him) found this request weighty, and Allah revealed to him: 'What weighs upon you in this? Give her whatever she asks!' And Musa (peace be upon him) did so. The woman set the moonrise as the appointed time, and Allah held back the rising of the moon for a while until Musa (peace be upon him) reached his appointment, and that woman brought out the body of Yusuf (peace be upon him) in a marble basket from within the water of the Nile, and Musa (peace be upon him) took it with him." Then the Imam said: Indeed, the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) said: "Do not eat food from Egypt's pottery and do not wash your heads with its clay, for it bequeaths humiliation to you and takes away your sense of honour."

ઇમામ રિઝા (અલયહિસ્સલામ)- બઝન્તીએ ઇમામ રિઝા (અલયહિસ્સલામ) પાસેથી રિવાયત કરી છે: "મેં તેમને કહ્યું: મિસ્રના લોકો દાવો કરે છે કે તેમની ભૂમિ પવિત્ર છે." ફરમાવ્યું: "કેવી રીતે?" મેં કહ્યું: "આપ પર કુરબાન થાઉં, તેઓ માને છે કે તેમની પેઢીમાંથી સિત્તેર હજારની એક નસ્લ ઉઠાડવામાં આવશે જેઓ બિનહિસાબ જન્નતમાં જશે." ફરમાવ્યું: "અલ્લાહની કસમ, એવું નથી. અલ્લાહ બની ઇસરાઈલ પર ગુસ્સે થયા ત્યારે તેમને મિસ્રનો રસ્તો બતાવ્યો, અને જ્યારે તેમનાથી રાજી થયા ત્યારે તેમને મિસ્રથી બીજી ભૂમિમાં લઈ ગયા. અને ખરેખર, અલ્લાહ તબારક વ તઆલાએ મૂસા (અલયહિસ્સલામ)ને વહી કરી કે તેઓ યુસુફ (અલયહિસ્સલામ)ના હાડકાં આ ભૂમિની માટીમાંથી બહાર કાઢે, અને મૂસા (અલયહિસ્સલામ) એવા વ્યક્તિની શોધમાં પડ્યા જે કબરની જગ્યા જાણતો હોય, અને તેમને એક આંધળી અને પક્ષઘાતથી પીડિત સ્ત્રી પાસે માર્ગદર્શન અપાયું. મૂસા (અલયહિસ્સલામ)એ તેને કબરની જગ્યા બતાવવા કહ્યું, અને સ્ત્રી બે ભલાઈ પર જ માની: એક એ કે તેને એ જૂની બીમારીથી છોડાવે, અને બીજી એ કે તેને પોતાની સાથે એ જ મરતબા પર જન્નતમાં લઈ જાય જ્યાં તેઓ પોતે હશે. મૂસા (અલયહિસ્સલામ)ને આ માંગ ભારે લાગી, અને અલ્લાહે તેમને વહી કરી: 'આ માંગમાં તમને શું ભારે લાગે છે? જે માંગે તે તેને આપી દો!' અને મૂસા (અલયહિસ્સલામ)એ એમ કર્યું, અને સ્ત્રીએ ચંદ્રના ઉદયને વાયદો ઠરાવ્યો, અને અલ્લાહે ચંદ્રના ઉદયને થોડા સમય માટે રોકી રાખ્યો જ્યાં સુધી મૂસા (અલયહિસ્સલામ) પોતાના વાયદા પર પહોંચ્યા, અને એ સ્ત્રીએ યુસુફ (અલયહિસ્સલામ)ના શરીરને એક મરમરની ટોપલીમાં નાઈલના પાણીમાંથી બહાર કાઢ્યું અને મૂસા (અલયહિસ્સલામ) તેને પોતાની સાથે લઈ ગયા. પછી હઝરતે ફરમાવ્યું: ખરેખર મેસેન્જર ઓફ અલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ ફરમાવ્યું: "મિસ્રના માટીના વાસણોમાં ખાઓ નહીં અને તમારા માથાને તેની માટીથી ધુઓ નહીં, કારણ કે તે તમારા માટે ઝિલ્લત વારસામાં મૂકે છે અને તમારી ગૈરત મિટાવી દે છે."

#15 ای قوم من! به سرزمین مقدّسی‌که خداوند برای شما معین کرده O my people! Enter the holy land which Allah has assigned to you હે મારી કૌમ! તે પવિત્ર ઝમીન પર જાવ જે અલ્લાહે તમારા માટે નક્કી કરી છે

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

مُحَمَّدُ بْنُ عُمَارَهًَْ عَنْ أَبِیهِ قَالَ قُلْتُ لِلصَّادِقِ جَعْفَرِ بْنِ مُحَمَّدٍ (علیه السلام) أَخْبِرْنِی بِوَفَاهًِْ مُوسَی بْنِ عِمْرَانَ (علیه السلام) فَقَالَ لَهُ إِنَّهُ لَمَّا أَتَاهُ أَجَلُهُ وَ اسْتَوْفَی مُدَّتَهُ وَ انْقَطَعَ أَکْلُهُ أَتَاهُ مَلَکُ الْمَوْتِ فَقَالَ لَهُ السَّلَامُ عَلَیْکَ یَا کَلِیمَ اللَّهِ فَقَالَ مُوسَی (علیه السلام) وَ عَلَیْکَ السَّلَامُ مَنْ أَنْتَ؟ فَقَالَ: أَنَا مَلَکُ الْمَوْتِ. قَالَ مَا الَّذِی جَاءَ بِکَ؟ قَالَ جِئْتُ لِأَقْبِضَ رُوحَکَ فَقَالَ لَهُ مُوسَی (علیه السلام) مِنْ أَیْنَ تَقْبِضُ رُوحِی؟ قَالَ مِنْ فَمِکَ قَالَ لَهُ مُوسَی (علیه السلام) کَیْفَ وَ قَدْ کَلَّمْتُ بِهِ رَبِّی جَلَّ جَلَالُهُ قَالَ فَمِنْ یَدَیْکَ قَالَ کَیْفَ وَ قَدْ حَمَلْتُ بِهِمَا التَّوْرَاهًَْ قَالَ فَمِنْ رِجْلَیْکَ قَالَ کَیْفَ وَ قَدْ وَطِئْتُ بِهِمَا طُورَ سِینَا قَالَ فَمِنْ عَیْنَیْکَ قَالَ کَیْفَ وَ لَمْ تَزَلْ إِلَی رَبِّی بِالرَّجَاءِ مَمْدُودَهًًْ قَالَ فَمِنْ أُذُنَیْکَ قَالَ کَیْفَ وَ قَدْ سَمِعْتُ بِهِمَا کَلَامَ رَبِّی جَلَّ وَ عَزَّ قَالَ فَأَوْحَی اللَّهُ تَبَارَکَ وَ تَعَالَی إِلَی مَلَکِ الْمَوْتِ لَا تَقْبِضْ رُوحَهُ حَتَّی یَکُونَ هُوَ الَّذِی یُرِیدُ ذَلِکَ وَ خَرَجَ مَلَکُ الْمَوْتِ فَمَکَثَ مُوسَی (علیه السلام) مَا شَاءَ اللَّهُ أَنْ یَمْکُثَ بَعْدَ ذَلِکَ وَ دَعَا یُوشَعَ بْنَ نُونٍ فَأَوْصَی إِلَیْهِ وَ أَمَرَهُ بِکِتْمَانِ أَمْرِهِ وَ بِأَنْ یُوصِیَ بَعْدَهُ إِلَی مَنْ یَقُومُ بِالْأَمْرِ وَ غَابَ مُوسَی (علیه السلام) عَنْ قَوْمِهِ فَمَرَّ فِی غَیْبَتِهِ بِرَجُلٍ وَ هُوَ یَحْفِرُ قَبْراً فَقَالَ لَهُ أَ لَا أُعِینُکَ عَلَی حَفْرِ هَذَا الْقَبْرِ؟ فَقَالَ لَهُ الرَّجُلُ بَلَی فَأَعَانَهُ حَتَّی حَفَرَ الْقَبْرَ وَ سَوَّی اللَّحْدَ ثُمَّ اضْطَجَعَ فِیهِ مُوسَی بْنُ عِمْرَانَ (علیه السلام) لِیَنْظُرَ کَیْفَ هُوَ فَکُشِفَ لَهُ عَنِ الْغِطَاءِ فَرَأَی مَکَانَهُ مِنَ الْجَنَّهًِْ فَقَالَ یَا رَبِّ اقْبِضْنِی إِلَیْکَ فَقَبَضَ مَلَکُ الْمَوْتِ رُوحَهُ مَکَانَهُ وَ دَفَنَهُ فِی الْقَبْرِ وَ سَوَّی عَلَیْهِ التُّرَابَ وَ کَانَ الَّذِی یَحْفِرُ الْقَبْرَ مَلَکاً فِی صُورَهًِْ آدَمِیٍّ وَ کَانَ ذَلِکَ فِی التِّیهِ فَصَاحَ صَائِحٌ مِنَ السَّمَاءِ مَاتَ مُوسَی (علیه السلام) کَلِیمُ اللَّهِ فَأَیُّ نَفْسٍ لَا تَمُوتُ فَحَدَّثَنِی أَبِی عَنْ جَدِّی عَنْ أَبِیهِ (علیه السلام) أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) سُئِلَ عَنْ قَبْرِ مُوسَی بْنِ عِمْرَانَ (علیه السلام) فَقَالَ هُوَ عِنْدَ الطَّرِیقِ الْأَعْظَمِ عِنْدَ الْکَثِیبِ الْأَحْمَرِ.

امام صادق (علیه السلام)- عماره گوید: به امام صادق (علیه السلام) عرض‌کردم: «درباره‌ی رحلت موسی‌بن‌عمران (علیه السلام) مرا خبر ده». فرمود: «زمانی که اجلش سر رسید و مدّت عمرش را به پایان برد و روزی‌اش به آخر رسید، ملک‌الموت نزد وی آمد و گفت: سلام بر تو ای کلیم الله! موسی (علیه السلام) گفت: «و بر تو سلام. که هستی»؟ گفت: «من ملک الموتم». موسی (علیه السلام) گفت: «برای چه آمده‌ای»؟ گفت: «آمده‌ام تا جانت را بستانم». موسی (علیه السلام) گفت: «از کجا روحم را می‌ستانی»؟ گفت: «از دهانت». موسی (علیه السلام) گفت: «چگونه، حال آنکه با این دهان با خدای تعالی هم سخن شده‌ام»؟ گفت: «پس از دستت». گفت: «چگونه، حال آنکه با آن تورات را به‌سوی مردم آوردم»؟ گفت: «پس از پاهایت». موسی (علیه السلام) گفت: «چگونه، حال آنکه با آن بر طور سینا گام نهاده‌ام»؟ گفت: «پس از چشمانت». گفت: «چگونه، حال آنکه همچنان به امید به خدا می‌نگرد»؟ گفت: «پس از گوش‌هایت». موسی (علیه السلام) گفت: «چگونه، حال آنکه با آن سخن خدایم عزّوجلّ را شنیده‌ام»؟ حضرت فرمود: «پس خداوند، ملک الموت را الهام نمود که روحش را نستان تا او خود بخواهد». ملک‌الموت بازگشت و موسی (علیه السلام) مدّت زمان بسیاری پس از آن به خواست خود زندگی نمود و یوشع‌بن‌نون را فرا خواند و به وی سفارش‌ها کرد و گفت: «تا آن را نزد خود نگاه دارد و وصیت‌ها را به شخصی‌که پس از وی به امارت برمی‌خیزد، رساند». موسی (علیه السلام) از پیش قومش رفت و در زمان تنهایی‌اش بر مردی گذشت که قبری می‌کند و به او گفت: «می‌خواهی در کندن این قبر کمکت کنم»؟ مرد گفت: «آری، و او را کمک نمود تا قبر را کند و سنگ لحد را هم نهاد. آنگاه موسی‌بن‌عمران (علیه السلام) درون قبر دراز کشید تا ببیند چگونه قبری است و ناگهان پرده از چشمان وی برداشته شد و جایگاه خود را در بهشت مشاهده نمود». و گفت: «خداوندا! مرا نزد خود ببر! و ملک‌الموت همان جا جانش را ستاند و او را در قبرش به خاک سپرد و خاک روی او را صاف نمود و کسی که قبر می‌کند، فرشته‌ای بود درصورت آدمی و آن محل در بیابان بود و ناگاه ندا زننده‌ای از آسمان فریاد برآورد: موسی کلیم الله (علیه السلام) جان سپرد و کدامین نفس است که جان نسپرد. پدرم از جدم، از پدرش (علیه السلام) به من چنین حدیث گفت: «که از رسول خدا (صلی الله علیه و آله) درباره‌ی قبر موسی (علیه السلام) پرسیدند». فرمود: «کنار راه بزرگ، نزد تپه‌ی سرخ».

Imam Sadiq (peace be upon him): Umarah said: I said to Imam Sadiq (peace be upon him), "Tell me about the passing of Musa ibn Imran (peace be upon him)." He said: "When his appointed time came and the term of his life was completed and his sustenance came to an end, the Angel of Death came to him and said: 'Peace be upon you, O Kalim Allah (the one who spoke with Allah)!' Musa (peace be upon him) said: 'And peace be upon you. Who are you?' He said: 'I am the Angel of Death.' Musa (peace be upon him) said: 'For what have you come?' He said: 'I have come to take your soul.' Musa (peace be upon him) said: 'From where will you take my soul?' He said: 'From your mouth.' Musa (peace be upon him) said: 'How, when with this mouth I have spoken with Allah the Exalted?' He said: 'Then from your hand.' He said: 'How, when with it I brought the Tawrat to the people?' He said: 'Then from your feet.' Musa (peace be upon him) said: 'How, when with them I have stepped upon Mount Sinai?' He said: 'Then from your eyes.' He said: 'How, when they still gaze upon Allah with hope?' He said: 'Then from your ears.' Musa (peace be upon him) said: 'How, when with them I have heard the speech of my Lord, the Mighty and Majestic?' The Imam said: 'So Allah inspired the Angel of Death: Do not take his soul until he himself desires it.' The Angel of Death returned, and Musa (peace be upon him) lived for a long time after that as he wished, and he called Yusha ibn Nun and made bequests to him and said: 'Keep this with you and convey the bequests to the one who arises to the leadership after you.' Musa (peace be upon him) departed from his people, and during his solitude he passed by a man who was digging a grave and said to him: 'Would you like me to help you in digging this grave?' The man said: 'Yes,' and he helped him until he dug the grave and laid the lahd stone. Then Musa ibn Imran (peace be upon him) lay down inside the grave to see what kind of grave it was, and suddenly the veil was lifted from his eyes and he beheld his station in Paradise. And he said: 'O Allah! Take me to Yourself!' And the Angel of Death took his soul right there and buried him in his grave and smoothed the earth over him. And the one who was digging the grave was an angel in the form of a man, and that place was in the wilderness. Suddenly a caller called out from the sky: 'Musa Kalim Allah (peace be upon him) has passed away, and which soul is there that does not pass away?' My father narrated to me from my grandfather, from his father (peace be upon him), that the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) was asked about the grave of Musa (peace be upon him)." He said: "Beside the great road, near the red hill."

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): ઉમારહ કહે છે: મેં ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)ને અરજ કરી: "મને મૂસા બિન ઇમરાન (અલયહિસ્સલામ)ની વફાત વિશે જણાવો." આપે ફરમાવ્યું: "જ્યારે તેમનો અજલ આવી પહોંચ્યો અને તેમની ઉંમરની મુદ્દત પૂરી થઈ અને તેમની રોજી ખતમ થઈ ગઈ, ત્યારે મલકુલ મૌત તેમની પાસે આવ્યા અને કહ્યું: 'આપ પર સલામ હો, હે કલીમુલ્લાહ!' મૂસા (અલયહિસ્સલામ)એ કહ્યું: 'અને તારા પર સલામ. તું કોણ છે?' તેમણે કહ્યું: 'હું મલકુલ મૌત છું.' મૂસા (અલયહિસ્સલામ)એ કહ્યું: 'શા માટે આવ્યો છે?' તેમણે કહ્યું: 'હું આપની રૂહ કબ્જ કરવા આવ્યો છું.' મૂસા (અલયહિસ્સલામ)એ કહ્યું: 'ક્યાંથી મારી રૂહ કબ્જ કરશે?' તેમણે કહ્યું: 'આપના મુખેથી.' મૂસા (અલયહિસ્સલામ)એ કહ્યું: 'કેવી રીતે, જ્યારે આ મુખથી મેં અલ્લાહ તઆલા સાથે વાત કરી છે?' તેમણે કહ્યું: 'તો પછી આપના હાથેથી.' આપે કહ્યું: 'કેવી રીતે, જ્યારે તેની સાથે મેં તૌરાત લોકો સુધી પહોંચાડ્યું છે?' તેમણે કહ્યું: 'તો પછી આપના પગેથી.' મૂસા (અલયહિસ્સલામ)એ કહ્યું: 'કેવી રીતે, જ્યારે તેમનાથી હું તૂરે સીના પર ચાલ્યો છું?' તેમણે કહ્યું: 'તો પછી આપની આંખોથી.' આપે કહ્યું: 'કેવી રીતે, જ્યારે તે હજુ પણ અલ્લાહ તરફ આશા સાથે જોઈ રહી છે?' તેમણે કહ્યું: 'તો પછી આપના કાનેથી.' મૂસા (અલયહિસ્સલામ)એ કહ્યું: 'કેવી રીતે, જ્યારે તેમનાથી મેં મારા રબ અઝ્ઝ વ જલ્લની વાત સાંભળી છે?' ઇમામે ફરમાવ્યું: 'તો અલ્લાહે મલકુલ મૌતને ઇલ્હામ કર્યું કે તેમની રૂહ ત્યાં સુધી ના કબ્જ કરો જ્યાં સુધી તેઓ પોતે ન ઈચ્છે.' મલકુલ મૌત પાછા ફર્યા અને મૂસા (અલયહિસ્સલામ) તે પછી લાંબા સમય સુધી પોતાની મરજી પ્રમાણે જીવ્યા અને યૂશા બિન નૂનને બોલાવ્યા અને તેમને વસિય્યતો કરી અને કહ્યું: 'આ પોતાની પાસે રાખજો અને વસિય્યતોને એ વ્યક્તિ સુધી પહોંચાડજો જે તમારા પછી ઇમારત સંભાળશે.' મૂસા (અલયહિસ્સલામ) પોતાની કૌમ પાસેથી ચાલ્યા ગયા અને તેમની એકાંતના સમયે એક માણસ પાસેથી પસાર થયા જે એક કબર ખોદી રહ્યો હતો, અને તેમણે તેને કહ્યું: 'શું તું ઈચ્છે છે કે આ કબર ખોદવામાં હું તારી મદદ કરું?' તે માણસે કહ્યું: 'હા,' અને તેમણે તેની મદદ કરી ત્યાં સુધી કે કબર ખોદાઈ ગઈ અને લહદનો પથ્થર મૂક્યો. પછી મૂસા બિન ઇમરાન (અલયહિસ્સલામ) કબરની અંદર સૂઈ ગયા જેથી જુએ કે તે કેવી કબર છે, અને અચાનક તેમની આંખો પરથી પડદો ઉઠાવવામાં આવ્યો અને તેમણે જન્નતમાં પોતાનું સ્થાન જોયું. અને તેમણે કહ્યું: 'હે અલ્લાહ! મને પોતાની પાસે લઈ લે!' અને મલકુલ મૌતે ત્યાં જ તેમની રૂહ કબ્જ કરી લીધી અને તેમને તેમની કબરમાં દફન કર્યા અને તેમના ઉપર માટી સરખી કરી, અને જે કબર ખોદી રહ્યો હતો તે માણસના રૂપમાં એક ફરિશ્તો હતો, અને તે જગ્યા રણમાં હતી, અને અચાનક આકાશમાંથી એક પોકારનારે પોકાર્યું: 'મૂસા કલીમુલ્લાહ (અલયહિસ્સલામ) મૃત્યુ પામ્યા, અને એવો કયો જીવ છે જે મૃત્યુ ન પામે?' મારા પિતાએ મારા દાદાથી, તેમના પિતા (અલયહિસ્સલામ)થી મને આ પ્રમાણે હદીસ કહી: 'કે રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ને મૂસા (અલયહિસ્સલામ)ની કબર વિશે પૂછવામાં આવ્યું.' આપે ફરમાવ્યું: 'મોટા રસ્તાની બાજુમાં, લાલ ટેકરી પાસે.'"

#16 ای قوم من! به سرزمین مقدّسی‌که خداوند برای شما معین کرده O my people! Enter the holy land which Allah has assigned to you હે મારી કૌમ! તે પવિત્ર ઝમીન પર જાવ જે અલ્લાહે તમારા માટે નક્કી કરી છે

الباقر (علیه السلام) Imam Baqir (peace be upon him) ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)

عَنِ الْعَلَاء عَنْ مُحَمَّدٍ عَنْ أَبِی جَعْفَرٍ (علیه السلام) قَالَ:ٍ فَقُلْتُ وَ کَانَ هَارُونُ (علیه السلام) أَخَا مُوسَی (علیه السلام) لِأَبِیهِ وَ أُمِّهِ؟ قَالَ نَعَمْ أَ مَا تَسْمَعُ اللَّهَ یَقُولُ یَا بْنَ أُمَّ لا تَأْخُذْ بِلِحْیَتِی وَ لا بِرَأْسِی فَقُلْتُ فَأَیُّهُمَا کَانَ أَکْبَرَ سِنّاً قَالَ هَارُونُ (علیه السلام) فَقُلْتُ وَ کَانَ الْوَحْیُ یَنْزِلُ عَلَیْهِمَا جَمِیعاً قَالَ کَانَ الْوَحْیُ یَنْزِلُ عَلَی مُوسَی (علیه السلام) وَ مُوسَی (علیه السلام) یُوحِیهِ إِلَی هَارُونَ (علیه السلام). فَقُلْتُ لَهُ أَخْبِرْنِی عَنِ الْأَحْکَامِ وَ الْقَضَاءِ وَ الْأَمْرِ وَ النَّهْیِ أَ کَانَ ذَلِکَ إِلَیْهِمَا؟ قَالَ کَانَ مُوسَی (علیه السلام) ِالَّذِی یُنَاجِی رَبَّهُ وَ یَکْتُبُ الْعِلْمَ وَ یَقْضِی بَیْنَ بَنِی إِسْرَائِیلَ وَ هَارُونُ (علیه السلام) یَخْلُفُهُ إِذَا غَابَ عَنْ قَوْمِهِ لِلْمُنَاجَاهًِْ قُلْتُ فَأَیُّهُمَا مَاتَ قَبْلَ صَاحِبِهِ؟ قَالَ مَاتَ هَارُونُ قَبْلَ مُوسَی (علیه السلام) وَ مَاتَا جَمِیعاً فِی التِّیهِ قُلْتُ وَ کَانَ لِمُوسَی (علیه السلام) وَلَدٌ؟ قَالَ لَا کَانَ الْوَلَدُ لِهَارُونَ (علیه السلام) وَ الذُّرِّیَّهًُْ لَهُ.

امام باقر (علیه السلام)- علاء نقل می‌کند: به امام باقر (علیه السلام) عرض کردم: «آیا هارون، برادر تنی موسی (علیه السلام) بود»؟ فرمود: «آری، آیا نشنیده‌ای که خداوند فرماید: «[هارون] گفت: «ای فرزند مادرم! [ای برادر]! ریش و سر مرا مگیر! ( طه/۹۴ )». گفتم: «کدامیک بزرگ‌تر بود»؟ فرمود: «هارون». پرسیدم: «آیا بر هر دو وحی می‌شد»؟ فرمود: «وحی بر موسی (علیه السلام) نازل‌می‌شد و موسی (علیه السلام) آن را به هارون الهام می‌نمود». گفتم: «می‌خواهم بدانم که آیا احکام و قضاوت و امر و نهی نیز در دست ایشان بود»؟ فرمود: «موسی (علیه السلام) بود که با خداوند نجوا می‌نمود و دانش را می‌نگاشت و در میان بنی‌اسرائیل قضاوت می‌نمود و چون موسی (علیه السلام) برای مناجات از قومش دور می‌گشت، هارون جانشین وی می‌شد». پرسیدم: «کدام یک پیش از دیگری درگذشت»؟ فرمود: «هارون پیش از موسی (علیه السلام) جان سپرد و هر دو در بیابان درگذشتند». پرسیدم: «آیا موسی (علیه السلام) فرزندی داشت»؟ فرمود: «نه، فرزند از آن هارون بود و خاندان پس از ایشان از نسل او بود».

Imam Baqir (peace be upon him): Al-Ala narrates: I said to Imam Baqir (peace be upon him): "Was Harun the full brother of Musa (peace be upon him)?" He said: "Yes. Have you not heard that Allah says: '[Harun] said: يَا بْنَ أُمَّ لَا تَأْخُذْ بِلِحْيَتِي وَلَا بِرَأْسِي [O son of my mother! Do not seize me by my beard or by my head!] (Ta-Ha/94).'" I said: "Which of them was older?" He said: "Harun." I asked: "Was revelation sent down upon both of them?" He said: "Revelation came down upon Musa (peace be upon him), and Musa (peace be upon him) would convey it to Harun." I said: "I would like to know whether the rulings, judgement, command and prohibition were also in their hands?" He said: "It was Musa (peace be upon him) who conversed privately with Allah and recorded the knowledge and judged among the Children of Israel, and when Musa (peace be upon him) withdrew from his people for the private converse, Harun would be his deputy." I asked: "Which of them passed away before the other?" He said: "Harun passed away before Musa (peace be upon him), and both of them died in the wilderness." I asked: "Did Musa (peace be upon him) have a child?" He said: "No, the child was Harun's, and the progeny after them was from his line."

ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): અલા નકલ કરે છે: મેં ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)ને અરજ કરી: "શું હારૂન, મૂસા (અલયહિસ્સલામ)ના સગા ભાઈ હતા?" તેમણે ફરમાવ્યું: "હા, શું તમે સાંભળ્યું નથી કે અલ્લાહ ફરમાવે છે: '[હારૂને] કહ્યું: يَا بْنَ أُمَّ لَا تَأْخُذْ بِلِحْيَتِي وَلَا بِرَأْسِي [હે મારી માતાના પુત્ર! મારી દાઢી અને મારૂં માથું ન પકડો!] (તાહા/૯૪).'" મેં કહ્યું: "કોણ મોટા હતા?" તેમણે ફરમાવ્યું: "હારૂન." મેં પૂછ્યું: "શું બંને ઉપર વહી ઉતરતી હતી?" તેમણે ફરમાવ્યું: "વહી મૂસા (અલયહિસ્સલામ) ઉપર નાઝિલ થતી હતી અને મૂસા (અલયહિસ્સલામ) તેને હારૂનને ઇલ્હામ કરતા હતા." મેં કહ્યું: "હું જાણવા માંગુ છું કે શું અહકામ અને કઝાવત તથા અમ્ર અને નહી પણ તેમના હાથમાં હતાં?" તેમણે ફરમાવ્યું: "મૂસા (અલયહિસ્સલામ) જ હતા જે અલ્લાહ સાથે નજવા [ખાનગી વાતચીત] કરતા હતા અને ઇલ્મને લખતા હતા અને બની ઇસ્રાઈલ વચ્ચે કઝાવત કરતા હતા, અને જ્યારે મૂસા (અલયહિસ્સલામ) મુનાજાત માટે પોતાની કૌમથી દૂર થતા ત્યારે હારૂન તેમના જાનશીન બનતા હતા." મેં પૂછ્યું: "કોણ પહેલાં જાન સોંપ્યા?" તેમણે ફરમાવ્યું: "હારૂન મૂસા (અલયહિસ્સલામ)થી પહેલાં જાન સોંપ્યા અને બંને બિયાબાનમાં જ ગુજરી ગયા." મેં પૂછ્યું: "શું મૂસા (અલયહિસ્સલામ)ને સંતાન હતું?" તેમણે ફરમાવ્યું: "ના, સંતાન હારૂનનું હતું અને તેમના પછીનો ખાનદાન તેમની નસ્લથી હતો."

#17 ای قوم من! به سرزمین مقدّسی‌که خداوند برای شما معین کرده O my people! Enter the holy land which Allah has assigned to you હે મારી કૌમ! તે પવિત્ર ઝમીન પર જાવ જે અલ્લાહે તમારા માટે નક્કી કરી છે

الرّسول (صلی الله علیه و آله) The Prophet (peace be upon him and his family) રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)

مَاتَ دَاوُدُ النَّبِیُّ (علیه السلام) یَوْمَ السَّبْتِ مَفْجُوءاً فَأَظَلَّتْهُ الطَّیْرُ بِأَجْنِحَتِهَا وَ مَاتَ مُوسَی کَلِیمُ اللَّهِ فِی التِّیهِ فَصَاحَ صَائِحٌ مِنَ السَّمَاءِ مَاتَ مُوسَی (علیه السلام) وَ أَیُّ نَفْسٍ لَا تَمُوتُ. (الوِلَایَةُ

امام باقر (علیه السلام)- داود نبی (علیه السلام) روز شنبه، ناگهان جان سپرد و پرندگان با بال‌های خود بر او سایه افکندند و موسی (علیه السلام) در بیابان درگذشت و منادی حق از آسمان ندا برآورد: موسی (علیه السلام) جان سپرد و کدامین نفس است که جان نسپرد. (ولایت

Imam Baqir (peace be upon him): Dawud the Prophet (peace be upon him) died suddenly on a Saturday, and the birds cast their shade over him with their wings. And Musa (peace be upon him) passed away in the wilderness, and the herald of truth called out from the sky: Musa (peace be upon him) has died, and which soul is it that does not die. (al-Wilayah

ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): દાવૂદ નબી (અલયહિસ્સલામ) શનિવારના દિવસે અચાનક જાન સોંપ્યા અને પક્ષીઓએ પોતાની પાંખોથી તેમના ઉપર છાયા કરી, અને મૂસા (અલયહિસ્સલામ) બિયાબાનમાં ગુજરી ગયા અને હકના મુનાદીએ આસમાનથી નિદા આપી: મૂસા (અલયહિસ્સલામ) જાન સોંપ્યા અને એવો કયો નફ્સ છે જે જાન નહીં સોંપે. (અલ-વિલાયહ

#18 ای قوم من! به سرزمین مقدّسی‌که خداوند برای شما معین کرده O my people! Enter the holy land which Allah has assigned to you હે મારી કૌમ! તે પવિત્ર ઝમીન પર જાવ જે અલ્લાહે તમારા માટે નક્કી કરી છે

الرّسول (صلی الله علیه و آله) The Prophet (peace be upon him and his family) રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)

عَن أبی‌جعفَر (علیه السلام) قَالَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) وَ الَّذِی نَفْسِی بِیَدِهِ لَتَرْکَبُنَّ سَنَنَ مَنْ کَانَ قَبْلَکُمْ حَذْوَ النَّعْلِ بِالنَّعْلِ وَ الْقُذَّهًِْ بِالْقُذَّهًِْ حَتَّی لَا تُخْطِئُونَ طَرِیقَهُمْ وَ لَا یُخْطِئُکُمْ سُنَّهًُْ بَنِی‌إِسْرَائِیلَ ثُمَّ قَالَ أَبُوجَعْفَرٍ (علیه السلام) قَالَ مُوسَی (علیه السلام) لِقَوْمِهِ یا قَوْمِ ادْخُلُوا الْأَرْضَ الْمُقَدَّسَةَ الَّتِی کَتَبَ اللهُ لَکُمْ فَرَدُّوا عَلَیْهِ وَ کَانُوا سِتَّمِائَهًِْ أَلْفٍ فَ قَالُوا یا مُوسی إِنَّ فِیها قَوْماً جَبَّارِینَ وَ إِنَّا لَنْ نَدْخُلَها حَتَّی یَخْرُجُوا مِنْها فَإِنْ یَخْرُجُوا مِنْها فَإِنَّا داخِلُون أَحَدُهُمَا یُوشَعُ‌بْنُ‌نُونٍ وَ الْآخَرُ کَالِبُ‌بْنُ‌یَافَنَّا قَالَ وَ هُمَا ابْنَا عَمِّهِ فَقَالَا ادْخُلُوا عَلَیْهِمُ الْبابَ فَإِذا دَخَلْتُمُوهُ إِلَی قَوْلِهِ إِنَّا هاهُنا قاعِدُونَ قَالَ فَعَصَی أَرْبَعُونَ أَلْفاً وَ سَلَّمَ هَارُونُ وَ ابْنَاهُ وَ یُوشَعُ‌بْنُ‌نُونٍ وَ کَالِبُ‌بْنُ‌یَافَنَّا فَسَمَّاهُمُ اللَّهُ فَاسِقِینَ فَقَالَ فَلا تَأْسَ عَلَی الْقَوْمِ الْفاسِقِینَ فَتَاهُوا أَرْبَعِینَ سَنَهًًْ لِأَنَّهُمْ عَصَوْا فَکَانَ حَذْوَ النَّعْلِ بِالنَّعْلِ إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) لَمَّا قُبِضَ لَمْ یَکُنْ عَلَی أَمْرِ اللَّهِ إِلَّا عَلِیٌّ (علیه السلام) وَ الْحَسَنُ وَ الْحُسَیْنُ (وَ سَلْمَانُ (رحمة الله علیه) وَ الْمِقْدَادُ (رحمة الله علیه) وَ أَبُوذَرٍّ (رحمة الله علیه) فَمَکَثُوا أَرْبَعِینَ حَتَّی قَامَ عَلِیٌّ (علیه السلام) فَقَاتَلَ مَنْ خَالَفَه.

پیامبر (صلی الله علیه و آله)- از امام باقر (علیه السلام) روایت است: رسول خدا (صلی الله علیه و آله) فرمود: «سوگند به آن که جانم در کف اوست، بی‌شک، سنّت‌های پیشینان بر شما نیز پیاده خواهد شد همچون شباهت لنگه پایپوش به لنگه دیگرش و ریشه ریشه‌های پر، تا آنکه راهشان را [از پیش چشم‌عبرت بین] گم نکنید و سنّت بنی‌اسرائیل شما را به بیراهه نیندازد». آنگاه امام باقر (علیه السلام) فرمود: «موسی (علیه السلام) به قومش گفت: یَا قَوْمِ ادْخُلُوا الأَرْضَ المُقَدَّسَةَ الَّتِی کَتَبَ الله لَکُمْ و ایشان که ششصد هزارتن بودند به وی پاسخ دادند: «قَالُوا یَا مُوسَی إِنَّ فِیهَا قَوْمًا جَبَّارِینَ وَإِنَّا لَن نَّدْخُلَهَا حَتَّیَ یَخْرُجُواْ مِنْهَا فَإِن یَخْرُجُواْ مِنْهَا فَإِنَّا دَاخِلُونَ». یکی یوشع‌بن‌نون و دیگری کالب‌بن‌یافنا بودند و گفت: آن دو پسر عموهای موسی (علیه السلام) بودند و گفتند: «ادْخُلُواْ علَیْهِمُ الْبَابَ فَإِذَا دَخَلْتُمُوهُ ... إِنَّا هَاهُنَا قَاعدُونَ». و آن چهل‌هزارتن سرکشی نمودند و هارون و دو فرزندش و یوشع‌بن‌نون و کالب‌بن‌یافنا نجات یافتند و خداوند آن قوم را فاسقین نامید؛ پس فرمود: «فَلا تَأْسَ عَلَی الْقَوْمِ الْفاسِقِینَ؛ و آن‌ها چهل‌سال سرگردان بودند، چرا که سرکشی نمودند و در شباهت چون دو لنگه کفش بودند. همانا رسول خدا (صلی الله علیه و آله) چون رحلت نمود، کسی بر امر خداوند بر پای نبود، مگر علی و حسن و حسین (و سلمان و مقداد و ابوذر (آن‌ها چهل روز شکیبا بودند تا آنکه علی (علیه السلام) به‌پای خواست و با مخالفان خود جنگید.

The Messenger of Allah (peace be upon him and his family): It is narrated from Imam Baqir (peace be upon him): The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) said: "By the One in whose hand my soul is, indeed the ways of those who came before you will surely be trodden by you as well, just as one sandal matches the other and one feather-fletching matches another, so that you will not lose their path [from your instructive sight] and the way of the Children of Israel will not miss you." Then Imam Baqir (peace be upon him) said: "Musa (peace be upon him) said to his people: يَا قَوْمِ ادْخُلُوا الأَرْضَ المُقَدَّسَةَ الَّتِی کَتَبَ اللهُ لَکُمْ [O my people! Enter the holy land which Allah has prescribed for you]. And they, who numbered six hundred thousand, replied to him: قَالُوا يَا مُوسَی إِنَّ فِیهَا قَوْمًا جَبَّارِینَ وَإِنَّا لَن نَّدْخُلَهَا حَتَّی يَخْرُجُواْ مِنْهَا فَإِن يَخْرُجُواْ مِنْهَا فَإِنَّا دَاخِلُونَ [They said: O Musa! Indeed in it are a tyrannical people, and we will never enter it until they leave it; then if they leave it, we shall indeed enter]. One was Yusha ibn Nun and the other was Kalib ibn Yafanna, and he said: The two were cousins of Musa (peace be upon him), and they said: ادْخُلُواْ عَلَیْهِمُ الْبَابَ فَإِذَا دَخَلْتُمُوهُ ... إِنَّا هَاهُنَا قَاعِدُونَ [Enter upon them through the gate, for when you have entered it ... indeed we will remain sitting here]. And those forty thousand rebelled, and Harun and his two sons and Yusha ibn Nun and Kalib ibn Yafanna were saved, and Allah named that people fasiqin (transgressors); so He said: فَلا تَأْسَ عَلَی الْقَوْمِ الْفاسِقِینَ [So do not grieve over the transgressing people]. And they wandered lost for forty years because they rebelled, and in their likeness they were as two matching sandals. Indeed, when the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) passed away, no one stood upon the command of Allah except Ali and Hasan and Husayn (and Salman and Miqdad and Abu Dharr (may Allah have mercy on them)); and they were patient for forty days, until Ali (peace be upon him) rose up and fought his opponents."

પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)- ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ) થી રિવાયત છે: રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમે) ફરમાવ્યું: "તે હસ્તીના સોગંદ જેના હાથમાં મારો જીવ છે, ખરેખર પૂર્વજોની સુન્નતો તમારા પર પણ એવી રીતે લાગુ થશે જેમ એક પગરખાનો જોડ બીજા જોડને મળતો આવે છે અને પીંછાના રેશા બીજા રેશાને, ત્યાં સુધી કે તમે તેઓનો રસ્તો [ઇબરત લેવાની નજરથી] ન ચૂકી જાવ અને બની ઇસ્રાઈલની સુન્નત તમને આડા રસ્તે ન નાખે." પછી ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામે) ફરમાવ્યું: "મૂસા (અલયહિસ્સલામે) પોતાની કૌમને કહ્યું: يَا قَوْمِ ادْخُلُوا الأَرْضَ المُقَدَّسَةَ الَّتِی کَتَبَ اللهُ لَکُمْ [ઓ મારી કૌમ! તે પવિત્ર ભૂમિમાં દાખલ થાઓ જે અલ્લાહે તમારા માટે નક્કી કરી છે]. અને તેઓ, જેઓ છ લાખ હતા, તેમણે તેમને જવાબ આપ્યો: قَالُوا يَا مُوسَی إِنَّ فِیهَا قَوْمًا جَبَّارِینَ وَإِنَّا لَن نَّدْخُلَهَا حَتَّی يَخْرُجُواْ مِنْهَا فَإِن يَخْرُجُواْ مِنْهَا فَإِنَّا دَاخِلُونَ [તેઓએ કહ્યું: ઓ મૂસા! ખરેખર તેમાં અત્યાચારી લોકો છે અને અમે તેમાં ત્યાં સુધી પ્રવેશ કરીશું નહીં જ્યાં સુધી તેઓ તેમાંથી નીકળી ન જાય; પછી જો તેઓ તેમાંથી નીકળી જાય તો અમે જરૂર દાખલ થઈશું]. એક યૂશા બિન નૂન અને બીજા કાલિબ બિન યાફન્ના હતા, અને ફરમાવ્યું: તે બંને મૂસા (અલયહિસ્સલામ) ના પિતરાઈ ભાઈઓ હતા, અને તેઓએ કહ્યું: ادْخُلُواْ عَلَیْهِمُ الْبَابَ فَإِذَا دَخَلْتُمُوهُ ... إِنَّا هَاهُنَا قَاعِدُونَ [તેમના પર દરવાજેથી પ્રવેશ કરો, જ્યારે તમે તેમાં દાખલ થઈ જશો ... ખરેખર અમે અહીં જ બેઠાં રહીશું]. અને તે ચાળીસ હજાર લોકોએ સરકશી કરી અને હારૂન અને તેમના બે પુત્રો અને યૂશા બિન નૂન અને કાલિબ બિન યાફન્ના બચી ગયા અને અલ્લાહે તે કૌમને ફાસિકીન (અવજ્ઞાકારીઓ) નામ આપ્યું; પછી ફરમાવ્યું: فَلا تَأْسَ عَلَی الْقَوْمِ الْفاسِقِینَ [તો તમે ફાસિક કૌમ પર દુઃખ ન કરો]. અને તેઓ ચાળીસ વર્ષ સુધી ભટકતા રહ્યા, કારણ કે તેઓએ સરકશી કરી, અને તેમની સામ્યતામાં તેઓ બે પગરખાના જોડ જેવા હતા. ખરેખર જ્યારે રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) એ વફાત પામ્યા, ત્યારે અલ્લાહના આદેશ પર કોઈ ન રહ્યું, સિવાય અલી અને હસન અને હુસૈન (અને સલમાન અને મિકદાદ અને અબૂઝર (રહમતુલ્લાહિ અલયહિમ)); તેઓ ચાળીસ દિવસ સુધી ધીરજ રાખતા રહ્યા ત્યાં સુધી કે અલી (અલયહિસ્સલામ) ઊભા થયા અને પોતાના વિરોધીઓ સાથે લડ્યા."