لَتَجِدَنَّ أَشَدَّ النَّاسِ عَداوَةً لِلَّذِینَ آمَنُوا الْیَهُودَ وَ الَّذِینَ أَشْرَکُوا وَ لَتَجِدَنَّ أَقْرَبَهُمْ مَوَدَّةً لِلَّذِینَ آمَنُوا الَّذِینَ قالُوا إِنَّا نَصاری فَإِنَّهُ کَانَ سَبَبُ نُزُولِهَا أَنَّهُ لَمَّا اشْتَدَّتْ قُرَیْشٌ فِی أَذَی رَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) وَ أَصْحَابِهِ الَّذِینَ آمَنُوا بِمَکَّهًَْ قَبْلَ الْهِجْرَهًِْ أَمَرَهُمْ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) أَنْ یَخْرُجُوا إِلَی الْحَبَشَهًِْ وَ أَمَرَ جَعْفَرَ‌بْنَ‌أَبِی‌طَالِبٍ أَنْ یَخْرُجَ مَعَهُمْ فَخَرَجَ جَعْفَرٌ وَ مَعَهُ سَبْعُونَ رَجُلًا مِنَ الْمُسْلِمِینَ حَتَّی رَکِبُوا الْبَحْرَ فَلَمَّا بَلَغَ قُرَیْشاً خُرُوجُهُمْ بَعَثُوا عَمْرَوبْنَ‌الْعَاصِ وَ عُمَارَهًَْبْنَالْوَلِیدِ إِلَی النَّجَاشِیِّ لِیَرُدَّهُمْ إِلَیْهِمْ وَ کَانَ عَمْرٌو وَ عُمَارَهًُْ مُتَعَادِیَیْنِ فَقَالَتْ قُرَیْشٌ کَیْفَ نَبْعَثُ رَجُلَیْنِ مُتَعَادِیَیْنِ فَبَرِئَتْ بَنُو مَخْزُومٍ مِنْ جِنَایَهًِْ عُمَارَهًَْ وَ بَرِئَتْ بَنُو سَهْمٍ مِنْ جِنَایَهًِْ عَمْرِوبْنِ‌الْعَاصِ فَخَرَجَ عُمَارَهًُْ وَ کَانَ حَسَنَ الْوَجْهِ شَابّاً مُتْرِفاً فَأَخْرَجَ عَمْرُوبْنُ‌الْعَاصِ أَهْلَهُ مَعَهُ فَلَمَّا رَکِبُوا السَّفِینَهًَْ شَرِبُوا الْخَمْرَ فَقَالَ عُمَارَهًُْ لِعَمْرِوبْنِ‌الْعَاصِ قُلْ لِأَهْلِکَ تُقَبِّلُنِی فَقَالَ عَمْرٌو أَ یَجُوزُ سُبْحَانَ اللَّهِ فَسَکَتَ عُمَارَهًُْ فَلَمَّا انْتَشَی عَمْرٌو وَ کَانَ عَلَی صَدْرِ السَّفِینَهًِْ فَدَفَعَهُ عُمَارَهًُْ وَ أَلْقَاهُ فِی الْبَحْرِ فَتَشَبَّثَ عَمْرٌو بِصَدْرِ السَّفِینَهًِْ وَ أَدْرَکُوهُ وَ أَخْرَجُوهُ فَوَرَدُوا عَلَی النَّجَاشِیِّ وَ قَدْ کَانُوا حَمَلُوا إِلَیْهِ هَدَایَا فَقَبِلَهَا مِنْهُمْ فَقَالَ عَمْرُوبْنُ‌الْعَاصِ أَیُّهَا الْمَلِکُ إِنَّ قَوْماً مِنَّا خَالَفُونَا فِی دِینِنَا وَ سَبُّوا آلِهَتَنَا وَ صَارُوا إِلَیْکَ فَرُدَّهُمْ إِلَیْنَا فَبَعَثَ النَّجَاشِیُّ إِلَی جَعْفَرٍ فَجَاءَ فَقَالَ یَا جَعْفَرُ مَا یَقُولُ هَؤُلَاءِ فَقَالَ جَعْفَرٌ أَیُّهَا الْمَلِکُ وَ مَا یَقُولُونَ قَالَ یَسْأَلُونَ أَنْ أَرُدَّکُمْ إِلَیْهِمْ قَالَ أَیُّهَا الْمَلِکُ سَلْهُمْ أَ عَبِیدٌ نَحْنُ لَهُمْ قَالَ عَمْرٌو لَا بَلْ أَحْرَارٌ کِرَامٌ قَالَ فَاسْأَلْهُمْ أَ لَهُمْ عَلَیْنَا دُیُونٌ یُطَالِبُونَنَا بِهَا فَقَالَ لَا مَا لَنَا عَلَیْکُمْ دُیُونٌ قَالَ فَلَکُمْ فِی أَعْنَاقِنَا دِمَاءٌ تُطَالِبُونَنَا بِذُحُولٍ فَقَالَ عَمْرٌو لَا قَالَ فَمَا تُرِیدُونَ مِنَّا آذَیْتُمُونَا فَخَرَجْنَا مِنْ بِلَادِکُمْ فَقَالَ عَمْرُوبْنُ‌الْعَاصِ أَیُّهَا الْمَلِکُ خَالَفُونَا فِی دِینِنَا وَ سَبُّوا آلِهَتَنَا وَ أَفْسَدُوا شُبَّانَنَا وَ فَرَّقُوا جَمَاعَتَنَا فَرُدَّهُمْ إِلَیْنَا لِنَجْمَعَ أَمْرَنَا فَقَالَ جَعْفَرٌ نَعَمْ أَیُّهَا الْمَلِکُ خَالَفْنَاهُمْ بَعَثَ اللَّهُ فِینَا نَبِیّاً أَمَرَنَا بِخَلْعِ الْأَنْدَادِ وَ تَرْکِ الِاسْتِقْسَامِ بِالْأَزْلَامِ وَ أَمَرَنَا بِالصَّلَاهًِْ وَ الزَّکَاهًِْ وَ حَرَّمَ الظُّلْمَ وَ الْجَوْرَ وَ سَفْکَ الدِّمَاءِ بِغَیْرِ حَقِّهَا وَ الزِّنَا وَ الرِّبَا وَ الْمَیْتَهًَْ وَ الدَّمَ وَ أَمَرَنَا بِالْعَدْلِ وَ الْإِحْسانِ وَ إِیتاءِ ذِی الْقُرْبی وَ نَهَانَا عَنِ الْفَحْشاءِ وَ الْمُنْکَرِ وَ الْبَغْیِ فَقَالَ النَّجَاشِیُّ بِهَذَا بَعَثَ اللَّهُ عِیسَی‌ابْنَ‌مَرْیَمَ (علیه السلام) ثُمَّ قَالَ النَّجَاشِیُّ یَا جَعْفَرُ هَلْ تَحْفَظُ مِمَّا أَنْزَلَ اللَّهُ عَلَی نَبِیِّکَ شَیْئاً قَالَ نَعَمْ فَقَرَأَ عَلَیْهِ سُورَهًَْ مَرْیَمَ فَلَمَّا بَلَغَ إِلَی قَوْلِهِ وَ هُزِّی إِلَیْکِ بِجِذْعِ النَّخْلَةِ تُساقِطْ عَلَیْکِ رُطَباً جَنِیًّا فَکُلِی وَ اشْرَبِی وَ قَرِّی عَیْناً فَلَمَّا سَمِعَ النَّجَاشِیُّ بِهَذَا بَکَی بُکَاءً شَدِیداً وَ قَالَ هَذَا وَ اللَّهِ هُوَ الْحَقُّ وَ قَالَ عَمْرُوبْنُ‌الْعَاصِ أَیُّهَا الْمَلِکُ إِنَّ هَذَا مُخَالِفٌ لَنَا فَرُدَّهُ إِلَیْنَا فَرَفَعَ النَّجَاشِیُّ یَدَهُ فَضَرَبَ بِهَا وَجْهَ عَمْرٍو ثُمَّ قَالَ اسْکُتْ وَ اللَّهِ لَئِنْ ذَکَرْتَهُ بِسُوءٍ لَأَفْقِدَنَّکَ نَفْسَکَ فَقَامَ عَمْرُوبْنُ‌الْعَاصِ مِنْ عِنْدِهِ وَ الدِّمَاءُ تَسِیلُ عَلَی وَجْهِهِ وَ هُوَ یَقُولُ إِنْ کَانَ هَذَا کَمَا تَقُولُ أَیُّهَا الْمَلِکُ فَإِنَّا لَا نَتَعَرَّضُ لَهُ وَ کَانَتْ عَلَی رَأْسِ النَّجَاشِیِّ وَصِیفَهًٌْ لَهُ تَذُبُّ عَنْهُ فَنَظَرَتْ إِلَی عُمَارَهًَْبْنِالْوَلِیدِ وَ کَانَ فَتًی جَمِیلًا فَأَحَبَّتْهُ فَلَمَّا رَجَعَ عَمْرُوبْنُ‌الْعَاصِ إِلَی مَنْزِلِهِ قَالَ لِعُمَارَهًَْ لَوْ رَاسَلْتَ جَارِیَهًَْ الْمَلِکِ فَرَاسَلَهَا فَأَجَابَتْهُ فَقَالَ عَمْرٌو قُلْ لَهَا تَبْعَثُ إِلَیْکَ مِنْ طِیبِ الْمَلِکِ شَیْئاً فَقَالَ لَهَا فَبَعَثَتْ إِلَیْهِ فَأَخَذَ عَمْرٌو مِنْ ذَلِکَ الطِّیبِ وَ کَانَ الَّذِی فَعَلَ بِهِ عُمَارَهًُْ فِی قَلْبِهِ حِینَ أَلْقَاهُ فِی الْبَحْرِ فَأَدْخَلَ الطِّیبَ عَلَی النَّجَاشِیِّ فَقَالَ أَیُّهَا الْمَلِکُ إِنَّ حُرْمَهًَْ الْمَلِکِ عِنْدَنَا وَ طَاعَتَهُ عَلَیْنَا عَظِیمٌ وَ یَلْزَمُنَا إِذَا دَخَلْنَا بِلَادَهُ وَ نَأْمَنُ فِیهِ أَنْ لَا نَغُشَّهُ وَ لَا نُرِیبَهُ وَ إِنَّ صَاحِبِی هَذَا الَّذِی مَعِی قَدْ رَاسَلَ إِلَی حُرْمَتِکَ وَ خَدَعَهَا وَ بَعَثَتْ إِلَیْهِ مِنْ طِیبِکَ ثُمَّ وَضَعَ الطِّیبَ بَیْنَ یَدَیْهِ فَغَضِبَ النَّجَاشِیُّ وَ هَمَّ بِقَتْلِ عُمَارَهًَْ ثُمَّ قَالَ لَا یَجُوزُ قَتْلُهُ فَإِنَّهُمْ دَخَلُوا بِلَادِی بِأَمَانٍ فَدَعَا النَّجَاشِیُّ السَّحَرَهًَْ فَقَالَ لَهُمُ اعْمَلُوا بِهِ شَیْئاً أَشَدَّ عَلَیْهِ مِنَ الْقَتْلِ فَأَخَذُوهُ وَ نَفَخُوا فِی إِحْلِیلِهِ الزِّئْبَقَ فَصَارَ مَعَ الْوَحْشِ یَغْدُو وَ یَرُوحُ وَ کَانَ لَا یَأْنَسُ بِالنَّاسِ فَبَعَثَتْ قُرَیْشٌ بَعْدَ ذَلِکَ فَکَمَنُوا لَهُ فِی مَوْضِعٍ حَتَّی وَرَدَ الْمَاءَ مَعَ الْوَحْشِ فَأَخَذُوهُ فَمَا زَالَ یَضْطَرِبُ فِی أَیْدِیهِمْ وَ یَصِیحُ حَتَّی مَاتَ وَ رَجَعَ عَمْرٌو إِلَی قُرَیْشٍ فَأَخْبَرَهُمْ أَنَّ جَعْفَراً فِی أَرْضِ الْحَبَشَهًِْ فِی أَکْرَمِ کَرَامَهًٍْ فَلَمْ یَزَلْ بِهَا حَتَّی هَادَنَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) قُرَیْشاً وَ صَالَحَهُمْ وَ فَتَحَ خَیْبَرَ أَتَی بِجَمِیعِ مَنْ مَعَهُ وَ وُلِدَ لِجَعْفَرٍ بِالْحَبَشَهًِْ مِنْ أَسْمَاءَ بِنْتِ عُمَیْسٍ عَبْدُ اللَّهِبْنُجَعْفَرٍ وَ وُلِدَ لِلنَّجَاشِیِّ ابْناً فَسَمَّاهُ النَّجَاشِیُّ مُحَمَّداً (صلی الله علیه و آله) وَ کَانَتْ أُمُّ حَبِیبٍ بِنْتُ أَبِی‌سُفْیَانَ تَحْتَ عَبْدِ اللَّهِ فَکَتَبَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) إِلَی النَّجَاشِیِّ یَخْطُبُ أُمَّ حَبِیبٍ فَبَعَثَ إِلَیْهَا النَّجَاشِیُّ فَخَطَبَهَا لِرَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) فَأَجَابَتْهُ فَزَوَّجَهَا مِنْهُ وَ أَصْدَقَهَا أَرْبَعَمِائَهًِْ دِینَارٍ وَ سَاقَهَا عَنْ رَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) وَ بَعَثَ إِلَیْهَا بِثِیَابٍ وَ طِیبٍ کَثِیرٍ وَ جَهَّزَهَا وَ بَعَثَهَا إِلَی رَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) وَ بَعَثَ إِلَیْهِ بِمَارِیَهًَْ الْقِبْطِیَّهًِْ أُمِّ إِبْرَاهِیمَ وَ بَعَثَ إِلَیْهِ بِثِیَابٍ وَ طِیبٍ وَ فَرَسٍ وَ بَعَثَ ثَلَاثِینَ رَجُلًا مِنَ الْقِسِّیسِینَ فَقَالَ لَهُمُ انْظُرُوا إِلَی کَلَامِهِ وَ إِلَی مَقْعَدِهِ وَ مَشْرَبِهِ وَ مُصَلَّاهُ فَلَمَّا وَافَوُا الْمَدِینَهًَْ دَعَاهُمْ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) إِلَی الْإِسْلَامِ وَ قَرَأَ عَلَیْهِمُ الْقُرْآنَ إِذْ قالَ اللهُ یا عِیسَی ابْنَ مَرْیَمَ اذْکُرْ نِعْمَتِی عَلَیْکَ وَ عَلی والِدَتِکَ إِلَی قَوْلِهِ فَقالَ الَّذِینَ کَفَرُوا مِنْهُمْ إِنْ هذا إِلَّا سِحْرٌ مُبِینٌ فَلَمَّا سَمِعُوا ذَلِکَ مِنْ رَسُولِ اللَّهِ بَکَوْا وَ آمَنُوا وَ رَجَعُوا إِلَی النَّجَاشِیِّ وَ أَخْبَرُوهُ خَبَرَ رَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) وَ قَرَءُوا عَلَیْهِ مَا قَرَأَ عَلَیْهِمْ فَبَکَی النَّجَاشِیُّ وَ بَکَی الْقِسِّیسُونَ وَ أَسْلَمَ النَّجَاشِیُّ وَ لَمْ یُظْهِرْ لِلْحَبَشَهًِْ إِسْلَامَهُ وَ خَافَهُمْ عَلَی نَفْسِهِ وَ خَرَجَ مِنْ بِلَادِ الْحَبَشَهًِْ یُرِیدُ النَّبِیَّ (صلی الله علیه و آله) فَلَمَّا عَبَرَ الْبَحْرَ تُوُفِّیَ فَأَنْزَلَ اللَّهُ عَلَی رَسُولِهِ لَتَجِدَنَّ أَشَدَّ النَّاسِ عَداوَةً لِلَّذِینَ آمَنُوا الْیَهُودَ إِلَی قَوْلِهِ وَ ذلِکَ جَزاءُ الْمُحْسِنِینَ.
علی‌بن‌ابراهیم (رحمة الله علیه)- لَتَجِدَنَّ أَشَدَّ النَّاسِ عَداوَةً لِلَّذِینَ آمَنُوا الْیَهُودَ وَ الَّذِینَ أَشْرَکُوا وَ لَتَجِدَنَّ أَقْرَبَهُمْ مَوَدَّةً لِلَّذِینَ آمَنُوا الَّذِینَ قالُوا إِنَّا نَصاری، سبب نزول این آیه، این بود که وقتی سخت‌گیری قریش بر رسول خدا (صلی الله علیه و آله) و یاران وی که قبل از هجرت در مکه به او ایمان آورده بودند، شدّت گرفت، رسول خدا (صلی الله علیه و آله) به آن ها دستور داد که مکه را ترک کنند و به حبشه بروند. آن حضرت به جعفربنابیطالب (رحمة الله علیه) فرمان داد که ایشان را همراهی کند. پس جعفر (رحمة الله علیه) نیز به همراه هفتاد تن از مردان مسلمانان، آنجا را ترک گفت، تا سوار بر کشتی شوند. هنگامی که خبر خارج‌شدن ایشان به قریش رسید، عمروبن‌عاص و عمارهًْبنولید را به سوی نجّاشی فرستادند تا آن ها را بازگردانند. بین عمرو و عماره دشمنی وجود داشت. سران قریش گفتند: «چگونه دو مردی را که با یکدیگر دشمنی و خصومت دارند، بفرستیم»؟ پس طایفه بنی مخزوم از جنایت عمّاره و طایفه بنی‌سهم از جنایت عمروبن‌عاص گذشتند. عمّاره که جوانی خوش‌سیما و صاحب تجمّل و مرفّه بود به همراه عمروبن‌عاص که همسرش را نیز به همراه داشت، آنجا را ترک گفتند. چون بر کشتی سوار شدند، شراب نوشیدند و عمّاره به عمروبن‌عاص گفت: «به همسرت بگو که مرا ببوسد». عمرو گفت: «آیا این جائز است، سبحان الله»؟! عمّاره ساکت شد. عمرو در جلوی کشتی قرار داشت و هنگامی که مست شد، عمّاره او را به دریا انداخت. عمرو بدنه پیشین کشتی را گرفت و وی را گرفتند و بیرون کشیدند. آنگاه نزد نجاشی رفتند و هدایایی تقدیم او کردند. وی هدایا را از آن ها قبول کرد. عمروبن‌عاص گفت: «ای پادشاه! گروهی از ما در دینمان با ما مخالفت کرده‌اند و خداوندگارِ ما را دشنام داده‌اند و به سوی شما آمده‌اند؛ پس آن ها را به ما بازگردان». پادشاه نجاشی شخصی را به دنبال جعفربنابیطالب (رحمة الله علیه) فرستاد. وی نزد او آمد، پادشاه گفت: «ای جعفر! اینان چه می‌گویند»؟ جعفربنابیطالب (رحمة الله علیه) گفت: «چه می‌گویند»؟ پادشاه گفت: «از من می‌خواهند که شما را به آن ها بازگردانم». جعفربنابیطالب (رحمة الله علیه) گفت: «ای پادشاه! از آن ها بپرس: آیا ما برده آن ها هستیم»؟ عمرو گفت: «نه، بلکه آزادگان شریف و با اصالتی هستند». جعفر (رحمة الله علیه) گفت: «از آن ها بپرس که آیا وامی به آن ها داریم که ما را به خاطر آن می‌خواهند»؟ عمرو گفت: «نه، هیچ وامی به ما ندارید». جعفر (رحمة الله علیه) گفت: «آیا خونی بر گردن ما است که شما به خاطر آن، ما را می‌خواهید»؟ عمرو در پاسخ گفت: «نه». جعفر (رحمة الله علیه) گفت: «پس چه از ما می‌خواهید؟ ما را اذیّت کردید، ما هم از سرزمینتان خارج شدیم». عمروبن‌عاص گفت: «ای پادشاه! با ما در دینمان مخالفت ورزیدند، به خداوندگار ما دشنام دادند، جوانان ما را به فساد و تباهی کشانیدند و در بین جامعه ما تفرقه افکندند. آن ها را به ما بازگردان تا به کار خودمان فیصله دهیم و تفرقه را از میان ببریم». جعفر (رحمة الله علیه) گفت: «آری ای پادشاه! ما را خدای یکتا آفرید و سپس برای ما پیامبری فرستاد که ما را به ترک بتان و ترک بهره‌جویی از راه قمار و اقامه نماز و دادن زکات فرمان داد و ظلم و جور و ریختن خون به ناحق و زنا و ربا و مردارخواری و خون و گوشت خوک را بر ما حرام کرد و ما را به عدل و نیکی و احسان و کمک به خویشان دستور داد و از فحشا و منکر و ظلم و بی‌عدالتی نهی کرد». پادشاه نجّاشی گفت: «خداوند، عیسی‌بن‌مریم (علیه السلام) را به خاطر همین امور فرستاد». سپس ادامه داد: «ای جعفر! آیا از آنچه که خداوند بر پیامبرت نازل کرده، چیزی به خاطر داری»؟ گفت: «بله». سپس سوره مریم را برای او خواند تا جایی که به این کلام خداوند رسید: و این تنه نخل را به طرف خود تکان ده، رطب تازه‌ای بر تو فرو می‌ریزد!* [از این غذای لذیذ] بخور و [از آن آب گوارا] بنوش و چشمت را [به این مولود جدید] روشن دار! ( مریم/۲۶۲۵ ) هنگامی که نجّاشی این را شنید، به شدّت گریست و گفت: «به خدای یگانه قسم، که این همان حق است». عمروبن‌عاص گفت: «ای پادشاه! او با ما مخالفت ورزیده، او را به ما بازگردان». نجّاشی دستش را بلند کرد و آن را به صورت عمرو زد. سپس گفت: «ساکت باش؛ به خداوند یگانه قسم، اگر از او به بدی یاد کنی، حتماً تو را خواهم کشت». عمروبن‌عاص از نزد پادشاه برخاست درحالی‌که اشک بر چهره‌اش جاری بود و می‌گفت: «ای پادشاه! اگر چنین است، هر آنچه تو فرمان کنی، همان است و ما متعرّْض آنان نمی‌شویم». بر فراز سر نجاشی کنیزی بود که حشرات را از او دور می‌کرد. این کنیز به عمارهًْبنولید که جوانِ زیبایی بود، نگاهی کرد و عاشق او شد. هنگامی‌که عمروبن‌عاص به خانه بازگشت، به عمّاره گفت: «ای کاش برای کنیزک پادشاه نامه‌ای ارسال می‌کردی». عمرو چنین کرد و کنیزک نیز جوابش را داد. عمرو به عمّاره گفت: «به او بگو مقداری از عطر پادشاه را برای تو بفرستد». عمّاره به کنیزک گفت و او نیز فرستاد. عمروبن‌عاص آن را گرفت و هنوز کاری که عمّاره با او کرده بود و او را به دریا افکنده بود، در دل داشت. از همین روی، عمروبن‌عاص آن عطر را تحویل نجّاشی داد و گفت: «ای پادشاه! همانا احترام پادشاه و اطاعت‌کردن از او برای ما امری مهم است و بر ما فرض است که چون وارد کشورش شدیم و در آن در امان بودیم، به او نیرنگ نزنیم و از راه فریب در نیاییم. این دوست من! کسی که همراه من است، به کنیزک تو نامه‌ای نوشته و او را فریفته است و او از عطر تو برایش فرستاده است. و آنگاه، عطر را پیش روی پادشاه گذاشت. نجّاشی عصبانی شد و تصمیم گرفت که عماره را به قتل برساند. امّا گفت: «کشتن او جایز نیست. چرا که آنان با امانِ من به کشورم وارد شدند». پس نجاشی، جادوگران را فراخواند و به آن ها گفت: «با او کاری کنید که از کشتن بدتر و شدیدتر باشد». آن ها او را گرفتند و در آلت تناسلی‌اش جیوه تزریق کردند و این گونه شد که صبح و شام را در میان حیوانات وحشی می‌گذراند و با مردم نمی‌نشست و از آنان دوری می‌کرد. اندکی بعد، قریش به دنبال او فرستادند و در موضعی که وی برای نوشیدن آب به همراه حیوانات وحشی آمده بود، در کمین او نشستند و او را گرفتند. وی آن قدر به خود پیچید و در دستانشان فریاد کشید تا اینکه هلاک شد. عمرو به سوی قریش بازگشت و آنان را از اینکه جعفر (رحمة الله علیه) در حبشه در بالاترین سطح عزّت و منزلت قرار دارد، باخبر کرد. جعفر (رحمة الله علیه) در حبشه ماند تا آنکه رسول خدا (صلی الله علیه و آله) با قریش مصالحه کرد و خیبر را فتح کرد و او با همه همراهانش بازگشت. جعفر (رحمة الله علیه) در حبشه از اسماء، دختر عمیس، صاحب فرزندی شد که همان عبدالله‌بن‌جعفر است. نجّاشی نیز صاحب پسری شد که او را محمّد نام نهاد. ام‌حبیبه دختر ابوسفیان در عقد عبدالله بود. پیامبر (صلی الله علیه و آله) نامه‌ای به نجاشی نوشت و در آن ام‌حبیبه را از نجاشی خواستگاری کرد. نجاشی به سوی ام‌حبیبه فرستاد و از او برای پیامبر (صلی الله علیه و آله) خواستگاری نمود. ام‌حبیبه این امر را پذیرفت و نجاشی او را به عقد پیامبر (صلی الله علیه و آله) در آورد. نجاشی به او چهارصد دینار از طرف رسول خدا (صلی الله علیه و آله) مهریه داد. نجاشی برای او لباس و عطرهای زیادی فرستاد و به او جهیزیّه داد و او را به سوی رسول خدا (صلی الله علیه و آله) فرستاد. نجاشی، ماریه قبطیه امّ ابراهیم را نیز به همراه لباس و اسب و سی تن کشیش به سوی رسول خدا (صلی الله علیه و آله) فرستاد و به آن ها گفت: به سخن رسول خدا (صلی الله علیه و آله)، شیوه نشستن، روش غذاخوردن و نوشیدن و طریقت نماز او بنگرید. هنگامی‌که به مدینه رسیدند، رسول خدا (صلی الله علیه و آله) آن ها را به اسلام دعوت کرد و برایشان قرآن خواند: إِذْ قالَ اللهُ یا عیسَی ابْنَ مَرْیَمَ اذْکُرْ نِعْمَتی عَلَیْکَ وَ عَلی والِدَتِکَ إِذْ أَیَّدْتُکَ بِرُوحِ الْقُدُسِ تُکَلِّمُ النَّاسَ فِی الْمَهْدِ وَ کَهْلاً وَ إِذْ عَلَّمْتُکَ الْکِتابَ وَ الْحِکْمَةَ وَ التَّوْراةَ وَ الْإِنْجیلَ وَ إِذْ تَخْلُقُ مِنَ الطِّینِ کَهَیْئَةِ الطَّیْرِ بِإِذْنی فَتَنْفُخُ فیها فَتَکُونُ طَیْراً بِإِذْنی وَ تُبْرِئُ الْأَکْمَهَ وَ الْأَبْرَصَ بِإِذْنی وَ إِذْ تُخْرِجُ الْمَوْتی بِإِذْنی وَ إِذْ کَفَفْتُ بَنی إِسْرائیلَ عَنْکَ إِذْ جِئْتَهُمْ بِالْبَیِّناتِ فَقالَ الَّذینَ کَفَرُوا مِنْهُمْ إِنْ هذا إِلاَّ سِحْرٌ مُبین هنگامی که آن را از رسول خدا (صلی الله علیه و آله) شنیدند، گریستند و ایمان آوردند و به‌سوی نجاشی بازگشتند و او را از رسول خدا (صلی الله علیه و آله) باخبر ساختند و آنچه را که پیامبر (صلی الله علیه و آله) برایشان خواند، برای نجاشی باز گفتند. پس نجاشی و آن کشیش‌ها گریستند و نجّاشی اسلام آورد. ولی از بیم اهالی حبشه، اسلام خویش را ابراز نکرد و کشور حبشه را به سوی رسول خدا (صلی الله علیه و آله) ترک گفت. او هنگام عبور از دریا وفات یافت. خداوند به رسولش (صلی الله علیه و آله) فرمود: لَتَجِدَنَّ أَشَدَّ النَّاسِ عدَاوَةً لِّلَّذِینَ آمَنُواْ الْیَهُودَ تا این جای آیه: وَذَلِکَ جَزَاء الْمُحْسِنِینَ».
Ali ibn Ibrahim (may Allah have mercy on him): لَتَجِدَنَّ أَشَدَّ النَّاسِ عَداوَةً لِلَّذِینَ آمَنُوا الْیَهُودَ وَ الَّذِینَ أَشْرَکُوا وَ لَتَجِدَنَّ أَقْرَبَهُمْ مَوَدَّةً لِلَّذِینَ آمَنُوا الَّذِینَ قالُوا إِنَّا نَصاری [Certainly you will find the most violent of people in enmity for those who believe (to be) the Jews and those who are polytheists, and you will certainly find the nearest in friendship to those who believe (to be) those who say: We are Christians]. The occasion of the revelation of this verse was that when the Quraysh's persecution of the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) and his companions who had believed in him in Mecca before the migration became severe, the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) ordered them to leave Mecca and go to Abyssinia. He commanded Ja'far ibn Abi Talib (may Allah have mercy on him) to accompany them. So Ja'far (may Allah have mercy on him), together with seventy men of the Muslims, left and boarded a ship. When news of their departure reached the Quraysh, they sent Amr ibn al-As and Umara ibn al-Walid to the Najashi to bring them back. There was enmity between Amr and Umara. The leaders of Quraysh said: "How can we send two men who have enmity and hostility with one another?" So the tribe of Banu Makhzum absolved Umara of his crime, and the tribe of Banu Sahm absolved Amr ibn al-As of his crime. Umara, who was a handsome young man of luxury and comfort, set out with Amr ibn al-As, who also brought his wife along. When they boarded the ship they drank wine, and Umara said to Amr ibn al-As: "Tell your wife to kiss me." Amr said: "Is this permissible? Subhan Allah!" Umara fell silent. Amr was at the front of the ship, and when he became intoxicated, Umara pushed him into the sea. Amr grabbed the front of the ship, and they caught him and pulled him out. Then they went to the Najashi and presented gifts to him. He accepted the gifts from them. Amr ibn al-As said: "O king! A group of our people have opposed us in our religion and have insulted our gods and have come to you; so return them to us." The king Najashi sent someone to fetch Ja'far ibn Abi Talib (may Allah have mercy on him). He came to him, and the king said: "O Ja'far! What do these men say?" Ja'far ibn Abi Talib (may Allah have mercy on him) said: "What do they say?" The king said: "They ask me to return you to them." Ja'far ibn Abi Talib (may Allah have mercy on him) said: "O king! Ask them: are we slaves of theirs?" Amr said: "No, rather they are free, noble, and of good lineage." Ja'far (may Allah have mercy on him) said: "Ask them whether we owe them any debt for which they are demanding us." Amr said: "No, you owe us no debt." Ja'far (may Allah have mercy on him) said: "Is there any blood upon our necks for which you are demanding us?" Amr answered: "No." Ja'far (may Allah have mercy on him) said: "Then what do you want from us? You harmed us, and so we left your land." Amr ibn al-As said: "O king! They opposed us in our religion, insulted our gods, corrupted our youth, and cast division into our community. Return them to us so that we may settle our own affair and put an end to the division." Ja'far (may Allah have mercy on him) said: "Yes, O king! The One Allah created us, then sent us a Prophet who commanded us to abandon idols and to abandon seeking gain through gambling, and to establish prayer and pay zakat, and forbade us oppression, tyranny, shedding blood unjustly, fornication, usury, eating carrion, blood and the flesh of swine, and commanded us to justice, goodness, kindness, and helping relatives, and forbade us from lewdness, evil, oppression and injustice." The king Najashi said: "For these very matters Allah sent Isa ibn Maryam (peace be upon him)." Then he continued: "O Ja'far! Do you remember anything of what Allah has revealed to your Prophet?" He said: "Yes." Then he recited Surah Maryam to him until he reached this word of Allah: "And shake toward yourself the trunk of the palm tree; it will drop upon you ripe, fresh dates. So eat [of this delicious food] and drink [of this pleasant water], and be comforted [by this new-born]" (Maryam/25-26). When the Najashi heard this, he wept intensely and said: "By the One Allah, this is indeed the truth." Amr ibn al-As said: "O king! He has opposed us; return him to us." The Najashi raised his hand and struck it against Amr's face. Then he said: "Be silent; by the One Allah, if you speak of him with any evil, I shall surely kill you." Amr ibn al-As rose from before the king with tears flowing on his face, saying: "O king! If it is so, then whatever you command is what shall be, and we will not oppose them." Above the Najashi's head was a servant girl who kept insects away from him. This girl looked at Umara ibn al-Walid, who was a beautiful youth, and fell in love with him. When Amr ibn al-As returned home, he said to Umara: "If only you would send a letter to the king's servant girl." Umara did so, and the servant girl replied to him. Amr said to Umara: "Tell her to send you some of the king's perfume." Umara told the servant girl, and she sent it. Amr ibn al-As took it, while still harboring in his heart what Umara had done to him when he threw him into the sea. So Amr ibn al-As delivered that perfume to the Najashi and said: "O king! Indeed the honor of the king and obedience to him is a great matter for us, and it is incumbent upon us, since we entered your country and were granted safety within it, that we not deceive him nor betray him. This friend of mine who is with me has written a letter to your servant girl and seduced her, and she sent him some of your perfume." Then he placed the perfume before the king. The Najashi became angry and resolved to kill Umara. But then he said: "Killing him is not permissible, for they entered my country under my protection." So the Najashi summoned the sorcerers and said to them: "Do to him something worse and more severe than killing." They took him and blew mercury into his genitals, and thus he came to spend his mornings and evenings among the wild beasts and would not sit with people and shunned them. A little later, the Quraysh sent for him and lay in ambush at a spot where he had come with the wild beasts to drink water, and they seized him. He kept writhing and screaming in their hands until he perished. Amr returned to the Quraysh and informed them that Ja'far (may Allah have mercy on him) was in Abyssinia in the highest station of honor and rank. Ja'far (may Allah have mercy on him) remained in Abyssinia until the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) made peace with the Quraysh and conquered Khaybar, and he returned with all his companions. In Abyssinia, Ja'far (may Allah have mercy on him) had a son from Asma bint Umays, and that is Abdullah ibn Ja'far. The Najashi also had a son whom he named Muhammad (peace be upon him and his family). Umm Habiba, the daughter of Abu Sufyan, was married to Ubaydullah. The Prophet (peace be upon him and his family) wrote a letter to the Najashi in which he sought the hand of Umm Habiba in marriage from the Najashi. The Najashi sent to Umm Habiba and proposed to her on behalf of the Prophet (peace be upon him and his family). Umm Habiba accepted, and the Najashi married her to the Prophet (peace be upon him and his family). The Najashi gave her a dowry of four hundred dinars on behalf of the Messenger of Allah (peace be upon him and his family). The Najashi sent her many clothes and perfumes, provided her trousseau, and sent her to the Messenger of Allah (peace be upon him and his family). The Najashi also sent Mariya the Copt, the mother of Ibrahim, along with clothes, a horse, and thirty priests to the Messenger of Allah (peace be upon him and his family), and he told them: Look at the speech of the Messenger of Allah (peace be upon him and his family), his manner of sitting, his manner of eating and drinking, and his manner of prayer. When they reached Medina, the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) called them to Islam and recited to them the Quran: إِذْ قالَ اللهُ یا عیسَی ابْنَ مَرْیَمَ اذْکُرْ نِعْمَتی عَلَیْکَ وَ عَلی والِدَتِکَ إِذْ أَیَّدْتُکَ بِرُوحِ الْقُدُسِ تُکَلِّمُ النَّاسَ فِی الْمَهْدِ وَ کَهْلاً وَ إِذْ عَلَّمْتُکَ الْکِتابَ وَ الْحِکْمَةَ وَ التَّوْراةَ وَ الْإِنْجیلَ وَ إِذْ تَخْلُقُ مِنَ الطِّینِ کَهَیْئَةِ الطَّیْرِ بِإِذْنی فَتَنْفُخُ فیها فَتَکُونُ طَیْراً بِإِذْنی وَ تُبْرِئُ الْأَکْمَهَ وَ الْأَبْرَصَ بِإِذْنی وَ إِذْ تُخْرِجُ الْمَوْتی بِإِذْنی وَ إِذْ کَفَفْتُ بَنی إِسْرائیلَ عَنْکَ إِذْ جِئْتَهُمْ بِالْبَیِّناتِ فَقالَ الَّذینَ کَفَرُوا مِنْهُمْ إِنْ هذا إِلاَّ سِحْرٌ مُبین [When Allah said: O Isa, son of Maryam, remember My favor upon you and upon your mother, when I strengthened you with the Holy Spirit; you spoke to people in the cradle and as a mature man; and when I taught you the Book and wisdom and the Torah and the Gospel; and when you formed from clay the shape of a bird by My permission, then you blew into it and it became a bird by My permission; and you healed the blind from birth and the leper by My permission; and when you brought forth the dead by My permission; and when I restrained the Children of Israel from you when you brought them the clear proofs, then those of them who disbelieved said: This is nothing but clear magic]. When they heard this from the Messenger of Allah (peace be upon him and his family), they wept and believed, and they returned to the Najashi and informed him about the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) and recited to him what the Prophet (peace be upon him and his family) had recited to them. So the Najashi and those priests wept, and the Najashi accepted Islam. But out of fear of the people of Abyssinia, he did not disclose his Islam, and he left the country of Abyssinia heading toward the Messenger of Allah (peace be upon him and his family). He died while crossing the sea. Then Allah revealed to His Messenger (peace be upon him and his family): لَتَجِدَنَّ أَشَدَّ النَّاسِ عدَاوَةً لِّلَّذِینَ آمَنُواْ الْیَهُودَ [Certainly you will find the most violent of people in enmity for those who believe (to be) the Jews], up to His word: وَذَلِکَ جَزَاء الْمُحْسِنِینَ [And that is the reward of the doers of good].
અલી બિન ઇબ્રાહીમ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ): لَتَجِدَنَّ أَشَدَّ النَّاسِ عَداوَةً لِلَّذِینَ آمَنُوا الْیَهُودَ وَ الَّذِینَ أَشْرَکُوا وَ لَتَجِدَنَّ أَقْرَبَهُمْ مَوَدَّةً لِلَّذِینَ آمَنُوا الَّذِینَ قالُوا إِنَّا نَصاری [ખરેખર તમે ઈમાનવાળાઓ પ્રત્યે સૌથી વધુ દુશ્મની રાખનારા યહૂદીઓ અને મુશરિકોને પામશો, અને ખરેખર તમે ઈમાનવાળાઓ પ્રત્યે મિત્રતામાં સૌથી નજીક તેઓને પામશો જેઓ કહે છે કે અમે નસારા (ખ્રિસ્તીઓ) છીએ]. આ આયતના નાઝીલ થવાનું કારણ એ હતું કે જ્યારે કુરૈશનો રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) અને તેમના તે સાથીઓ પર જુલમ તીવ્ર થયો જેઓ હિજરત પહેલાં મક્કામાં તેમના પર ઈમાન લાવ્યા હતા, ત્યારે રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) એ તેઓને મક્કા છોડીને હબશા જવાનો આદેશ આપ્યો. તે હઝરતે જાફર બિન અબી તાલિબ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ) ને હુકમ કર્યો કે તેઓની સાથે જાય. તેથી જાફર (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ) સિત્તેર મુસલમાન પુરુષોની સાથે ત્યાંથી નીકળ્યા, અને વહાણ પર સવાર થયા. જ્યારે તેમના નીકળી જવાના સમાચાર કુરૈશને પહોંચ્યા, ત્યારે તેઓએ અમ્ર બિન આસ અને ઉમારહ બિન વલીદને નજ્જાશીની પાસે મોકલ્યા જેથી તેઓને પાછા લાવે. અમ્ર અને ઉમારહ વચ્ચે દુશ્મની હતી. કુરૈશના સરદારોએ કહ્યું: "એકબીજા સાથે દુશ્મની અને વૈમનસ્ય રાખનારા બે માણસોને આપણે કેવી રીતે મોકલીએ?" તેથી બની મખઝુમ કબીલાએ ઉમારહના ગુનાઓમાંથી અને બની સહમ કબીલાએ અમ્ર બિન આસના ગુનાઓમાંથી માફી આપી. ઉમારહ, જે એક ખૂબસૂરત, વૈભવશાળી અને સુખી યુવાન હતો, અમ્ર બિન આસ સાથે નીકળ્યો, જેમણે પોતાની પત્નીને પણ સાથે લીધી હતી. જ્યારે તેઓ વહાણ પર સવાર થયા, ત્યારે તેઓએ શરાબ પીધો અને ઉમારહે અમ્ર બિન આસને કહ્યું: "તારી પત્નીને કહે કે મને ચુંબન કરે." અમ્રે કહ્યું: "શું આ જાએઝ છે? સુબ્હાનલ્લાહ!" ઉમારહ ચૂપ થઈ ગયો. અમ્ર વહાણની આગળ હતો, અને જ્યારે તે નશામાં આવ્યો, ત્યારે ઉમારહે તેને દરિયામાં ધકેલી દીધો. અમ્રે વહાણનો આગલો ભાગ પકડી લીધો, અને લોકોએ તેને પકડીને બહાર કાઢ્યો. પછી તેઓ નજ્જાશીની પાસે ગયા અને તેને ભેટો રજૂ કરી. તેણે તેમની પાસેથી ભેટો કબૂલ કરી. અમ્ર બિન આસે કહ્યું: "એ બાદશાહ! અમારા લોકોમાંથી એક જૂથે અમારા દીનમાં અમારો વિરોધ કર્યો છે અને અમારા દેવોને ગાળ આપી છે અને તમારી પાસે આવ્યા છે; તો તેઓને અમને પાછા સોંપી દો." બાદશાહ નજ્જાશીએ જાફર બિન અબી તાલિબ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ) ને બોલાવવા માટે કોઈને મોકલ્યો. તેઓ તેની પાસે આવ્યા, બાદશાહે કહ્યું: "એ જાફર! આ લોકો શું કહી રહ્યા છે?" જાફર બિન અબી તાલિબ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ) એ કહ્યું: "શું કહી રહ્યા છે?" બાદશાહે કહ્યું: "મારી પાસે માંગણી કરે છે કે તમને તેમને પાછા સોંપી દઉં." જાફર બિન અબી તાલિબ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ) એ કહ્યું: "એ બાદશાહ! તેઓને પૂછો: શું અમે તેઓના ગુલામ છીએ?" અમ્રે કહ્યું: "ના, બલ્કે તેઓ આઝાદ, શ્રેષ્ઠ અને શરીફ વંશના છે." જાફર (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ) એ કહ્યું: "તેઓને પૂછો કે શું અમે તેઓનું કોઈ કરજ આપવાનું બાકી છે જેને લીધે તેઓ અમને માંગે છે?" અમ્રે કહ્યું: "ના, તમારા ઉપર અમારું કોઈ કરજ નથી." જાફર (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ) એ કહ્યું: "શું અમારી ગરદન પર કોઈનું ખૂન છે જેને લીધે તમે અમને માંગો છો?" અમ્રે જવાબમાં કહ્યું: "ના." જાફર (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ) એ કહ્યું: "તો પછી અમારી પાસેથી શું ઈચ્છો છો? તમે અમને પરેશાન કર્યા, અમે પણ તમારી ભૂમિમાંથી નીકળી ગયા." અમ્ર બિન આસે કહ્યું: "એ બાદશાહ! તેઓએ અમારા દીનમાં અમારો વિરોધ કર્યો, અમારા દેવોને ગાળ આપી, અમારા યુવાનોને ફસાદ અને બગાડ તરફ લઈ ગયા અને અમારા સમાજમાં ફૂટ પાડી. તેઓને અમને પાછા સોંપી દો જેથી અમે અમારા મામલાનો નિવેડો લાવીએ અને ફૂટને દૂર કરીએ." જાફર (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ) એ કહ્યું: "હા, એ બાદશાહ! અમને એક જ ખુદાએ પેદા કર્યા અને પછી અમારા માટે એક પયગંબર મોકલ્યા જેમણે અમને બુતોને છોડવાનો, જુગારના રસ્તેથી લાભ મેળવવાનું છોડવાનો, નમાઝ કાયમ કરવાનો અને ઝકાત આપવાનો હુકમ કર્યો, અને ઝુલ્મ, જોર, નાહકનું ખૂન વહાવવું, ઝીના, વ્યાજ, મુર્દાર ખાવું, ખૂન અને સૂવરનું માંસ અમારા પર હરામ કર્યાં, અને અમને અદલ, ભલાઈ, ઇહસાન અને સગાઓની મદદનો હુકમ કર્યો, અને ફહશા, મુન્કર, ઝુલ્મ અને અન્યાયથી રોક્યા." બાદશાહ નજ્જાશીએ કહ્યું: "અલ્લાહે ઈસા બિન મરયમ (અલયહિસ્સલામ) ને આ જ બાબતોને લીધે મોકલ્યા હતા." પછી તેણે આગળ કહ્યું: "એ જાફર! શું અલ્લાહે તમારા પયગંબર પર જે નાઝીલ કર્યું છે તેમાંથી કંઈ યાદ છે?" તેમણે કહ્યું: "હા." પછી તેમણે તેના માટે સૂરએ મરયમ પઢી ત્યાં સુધી કે અલ્લાહના આ કલામ પર પહોંચ્યા: "અને ખજૂરના આ થડને પોતાની તરફ હલાવો, તમારા પર તાજી ખજૂરો પડશે! [આ સ્વાદિષ્ટ ખોરાકમાંથી] ખાઓ અને [આ પ્યારા પાણીમાંથી] પીઓ અને તમારી આંખને [આ નવજાત શિશુ થકી] ઠંડી કરો!" (મરયમ/25-26) જ્યારે નજ્જાશીએ આ સાંભળ્યું, ત્યારે તે ખૂબ રડ્યો અને કહ્યું: "એક જ ખુદાની કસમ, આ જ હક છે." અમ્ર બિન આસે કહ્યું: "એ બાદશાહ! એણે અમારો વિરોધ કર્યો છે, એને અમને પાછો સોંપી દો." નજ્જાશીએ પોતાનો હાથ ઊંચો કર્યો અને અમ્રના ચહેરા પર માર્યો. પછી કહ્યું: "ચૂપ થઈ જા; એક જ ખુદાની કસમ, જો તું એની બુરાઈ કરશે, તો હું ચોક્કસ તને મારી નાખીશ." અમ્ર બિન આસ બાદશાહની પાસેથી ઊઠી ગયો, ચહેરા પર આંસુ વહી રહ્યાં હતાં, અને કહી રહ્યો હતો: "એ બાદશાહ! જો એમ છે, તો જે તમે હુકમ કરશો તે જ છે, અને અમે તેઓનો સામનો નહીં કરીએ." નજ્જાશીના માથા ઉપર એક કનીઝ હતી જે તેની પરથી જીવડાં દૂર કરતી હતી. આ કનીઝે ઉમારહ બિન વલીદ પર, જે એક ખૂબસૂરત યુવાન હતો, નજર કરી અને તેની આશિક બની ગઈ. જ્યારે અમ્ર બિન આસ ઘરે પાછો આવ્યો, ત્યારે તેણે ઉમારહને કહ્યું: "કાશ તું બાદશાહની કનીઝને એક પત્ર મોકલે." ઉમારહે એમ કર્યું અને કનીઝે પણ તેને જવાબ આપ્યો. અમ્રે ઉમારહને કહ્યું: "તેને કહે કે બાદશાહના અત્તરમાંથી થોડું તારા માટે મોકલે." ઉમારહે કનીઝને કહ્યું અને તેણે મોકલ્યું. અમ્ર બિન આસે તે લીધું, અને હજુ પણ ઉમારહે તેની સાથે જે કર્યું હતું અને તેને દરિયામાં ફેંક્યો હતો તે તેના દિલમાં હતું. તેથી અમ્ર બિન આસે તે અત્તર નજ્જાશીને પહોંચાડ્યું અને કહ્યું: "એ બાદશાહ! ખરેખર બાદશાહનું સન્માન અને તેની આજ્ઞાપાલન અમારા માટે એક મોટી બાબત છે, અને અમારા પર ફર્ઝ છે કે જ્યારે અમે તેના દેશમાં દાખલ થયા અને તેમાં અમાનમાં હતા, તો તેની સાથે દગો ન કરીએ અને છળકપટ ન કરીએ. મારો આ મિત્ર, જે મારી સાથે છે, તેણે તમારી કનીઝને પત્ર લખ્યો છે અને તેને ફસાવી છે, અને તેણે તેને તમારા અત્તરમાંથી મોકલ્યું છે." પછી તેણે અત્તર બાદશાહની આગળ મૂક્યું. નજ્જાશી ગુસ્સે થયો અને ઉમારહને મારી નાખવાનો ઈરાદો કર્યો. પરંતુ પછી કહ્યું: "તેને મારવો જાએઝ નથી, કારણ કે તેઓ મારી અમાનમાં મારા દેશમાં દાખલ થયા." તેથી નજ્જાશીએ જાદુગરોને બોલાવ્યા અને તેમને કહ્યું: "તેની સાથે એવું કંઈક કરો જે મારવાથી પણ વધુ ખરાબ અને સખત હોય." તેઓએ તેને પકડ્યો અને તેના જનનાંગમાં પારો ભર્યો, અને એ રીતે તે સવાર-સાંજ જંગલી જાનવરોની વચ્ચે ગુજારવા લાગ્યો અને લોકો સાથે બેસતો નહીં અને તેમનાથી દૂર રહેતો. થોડા સમય પછી, કુરૈશે તેને શોધવા મોકલ્યા અને જ્યાં તે જંગલી જાનવરો સાથે પાણી પીવા આવ્યો હતો ત્યાં તેની ઘાતમાં બેઠા અને તેને પકડ્યો. તે એટલો તડપ્યો અને તેમના હાથોમાં ચીસો પાડી કે આખરે મરી ગયો. અમ્ર કુરૈશ તરફ પાછો ગયો અને તેમને ખબર આપી કે જાફર (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ) હબશામાં ઉચ્ચતમ ઇઝ્ઝત અને મરતબાના સ્તરે છે. જાફર (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ) હબશામાં રહ્યા ત્યાં સુધી કે રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) એ કુરૈશ સાથે સુલેહ કરી અને ખૈબર ફતેહ કર્યો, અને તેઓ પોતાના તમામ સાથીઓ સાથે પાછા ફર્યા. જાફર (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ) ને હબશામાં અસ્મા બિન્તે ઉમૈસથી એક પુત્ર થયો, જે અબ્દુલ્લાહ બિન જાફર છે. નજ્જાશીને પણ એક પુત્ર થયો જેને તેણે મુહમ્મદ નામ આપ્યું. ઉમ્મે હબીબા બિન્તે અબુ સુફિયાન અબ્દુલ્લાહના નિકાહમાં હતી. પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) એ નજ્જાશીને એક પત્ર લખ્યો અને તેમાં ઉમ્મે હબીબાની નજ્જાશી પાસેથી માંગણી કરી. નજ્જાશીએ ઉમ્મે હબીબા પાસે મોકલ્યું અને પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) માટે તેની માંગણી કરી. ઉમ્મે હબીબાએ આ સ્વીકાર્યું અને નજ્જાશીએ તેને પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) ના નિકાહમાં આપી. નજ્જાશીએ તેને રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) તરફથી ચારસો દીનાર મહર આપ્યો. નજ્જાશીએ તેના માટે ઘણાં કપડાં અને અત્તર મોકલ્યાં અને તેને દહેજ આપ્યું અને તેને રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) તરફ મોકલી. નજ્જાશીએ મારિયા કિબ્તિયા ઉમ્મે ઇબ્રાહીમને પણ કપડાં, ઘોડો અને ત્રીસ પાદરીઓ સાથે રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) તરફ મોકલ્યાં અને તેઓને કહ્યું: રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) ની વાત, બેસવાની રીત, ખાવા-પીવાની રીત અને નમાઝની રીત જુઓ. જ્યારે તેઓ મદીના પહોંચ્યા, ત્યારે રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) એ તેઓને ઇસ્લામ તરફ બોલાવ્યા અને તેઓ માટે કુરઆન પઢ્યું: إِذْ قالَ اللهُ یا عیسَی ابْنَ مَرْیَمَ اذْکُرْ نِعْمَتی عَلَیْکَ وَ عَلی والِدَتِکَ إِذْ أَیَّدْتُکَ بِرُوحِ الْقُدُسِ تُکَلِّمُ النَّاسَ فِی الْمَهْدِ وَ کَهْلاً وَ إِذْ عَلَّمْتُکَ الْکِتابَ وَ الْحِکْمَةَ وَ التَّوْراةَ وَ الْإِنْجیلَ وَ إِذْ تَخْلُقُ مِنَ الطِّینِ کَهَیْئَةِ الطَّیْرِ بِإِذْنی فَتَنْفُخُ فیها فَتَکُونُ طَیْراً بِإِذْنی وَ تُبْرِئُ الْأَکْمَهَ وَ الْأَبْرَصَ بِإِذْنی وَ إِذْ تُخْرِجُ الْمَوْتی بِإِذْنی وَ إِذْ کَفَفْتُ بَنی إِسْرائیلَ عَنْکَ إِذْ جِئْتَهُمْ بِالْبَیِّناتِ فَقالَ الَّذینَ کَفَرُوا مِنْهُمْ إِنْ هذا إِلاَّ سِحْرٌ مُبین [જ્યારે અલ્લાહે કહ્યું: એ ઈસા બિન મરયમ! તમારા પર અને તમારી માતા પર મારી નેઅમતને યાદ કરો, જ્યારે મેં તમને રૂહુલ કુદુસ દ્વારા મદદ કરી; તમે લોકોથી પારણામાં અને પુખ્ત ઉંમરમાં વાત કરી; અને જ્યારે મેં તમને કિતાબ, હિકમત, તૌરાત અને ઇન્જીલ શીખવ્યાં; અને જ્યારે તમે માટીથી પક્ષીના આકારનું બનાવતા હતા મારી ઇજાઝતથી, પછી તેમાં ફૂંક મારતા હતા તો તે પક્ષી બની જતું મારી ઇજાઝતથી; અને તમે જન્મથી આંધળા અને કોઢિયાને સાજા કરતા હતા મારી ઇજાઝતથી; અને જ્યારે તમે મરેલાઓને બહાર કાઢતા હતા મારી ઇજાઝતથી; અને જ્યારે મેં બની ઇસ્રાઈલને તમારાથી રોક્યા જ્યારે તમે તેમની પાસે સ્પષ્ટ નિશાનીઓ લાવ્યા, તો તેમાંથી કાફિરોએ કહ્યું: આ સ્પષ્ટ જાદુ સિવાય કંઈ નથી]. જ્યારે તેઓએ આ રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પાસેથી સાંભળ્યું, ત્યારે તેઓ રડ્યા અને ઈમાન લાવ્યા, અને નજ્જાશી પાસે પાછા ફર્યા અને તેને રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) વિશે ખબર આપી, અને પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) એ તેઓ માટે જે પઢ્યું હતું તે નજ્જાશી માટે વર્ણવ્યું. તેથી નજ્જાશી અને તે પાદરીઓ રડ્યા અને નજ્જાશીએ ઇસ્લામ કબૂલ કર્યો. પરંતુ હબશાના લોકોના ડરથી તેણે પોતાનો ઇસ્લામ જાહેર ન કર્યો, અને હબશા દેશ છોડીને રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) તરફ નીકળ્યો. તે દરિયો પાર કરતી વખતે વફાત પામ્યો. અલ્લાહે તેના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) ને કહ્યું: لَتَجِدَنَّ أَشَدَّ النَّاسِ عدَاوَةً لِّلَّذِینَ آمَنُواْ الْیَهُودَ [ખરેખર તમે ઈમાનવાળાઓ પ્રત્યે સૌથી વધુ દુશ્મની રાખનારા યહૂદીઓને પામશો] આયતના આ ભાગ સુધી: وَذَلِکَ جَزَاء الْمُحْسِنِینَ [અને આ મોહ્સિનીન (નેકી કરનારાઓ) નો બદલો છે].