سورة الذاريات
Adh Dhariyat
[ابراهيم] گفت: «اى فرستادگان [خدا] مأموريت شما چيست»؟
He said: What is your affair then, O apostles!
(ઇબ્રાહીમે) કહ્યું કે અય ફરિશ્તાઓ તમારી જવાબદારી શું છે?
گفتند: «ما به‌سوى قوم مجرمى فرستاده شده‌ايم».
They said: Surely we are sent to a guilty people,
તેમણે કહ્યું કે અમને એક ગુનેહગાર કોમ તરફ મોકલવામાં આવ્યા છીએ:
تا بارانى از گِل‌هاى متحجّر بر آن‌ها بفرستيم.
That we may send down upon them stone of clay,
જેથી અમે તેમના ઉપર માટીના (અણીદાર) ઢેફા વરસાવીએ:
كه از ناحيه‌ی پروردگارت براى اسراف‌كاران نشان گذاشته شده است.
Sent forth from your Lord for the extravagant.
જેના ઉપર પરવરદિગાર તરફથી હદ ઓળંગી જનારાઓ માટે નિશાની લાગેલી છે.
ما مؤمنانى را كه در آن [شهرها] بودند [قبل از نزول عذاب] خارج كرديم.
Then We brought forth such as were therein of the believers.
પછી અમોએ તે (વસ્તી)માંથી બધા મોઅમીનોને બહાર કાઢી લીધા.
ولى جز يك خانواده‌ی با ايمان در آنجا نيافتيم.
But We did not find therein save a (single) house of those who submitted (the Muslims).
અને અમને તેમાં એક મુસ્લિમ ઘર સિવાય બીજું કોઇ મળ્યું નહિ.
و در آن [شهرهاى بلا ديده] نشانه‌اى روشن براى كسانى كه از عذاب دردناك مى‌ترسند به‌جاى گذارديم.
And We left therein a sign for those who fear the painful punishment.
અને દર્દનાક અઝાબથી ડરનારાઓ માટે તેમાં એક નિશાની મૂકી દીધી.
و در سرگذشت موسى نیز [نشانه و درس عبرتى بود] هنگامى‌که او را با دليلى آشكار به‌سوى فرعون فرستاديم.
And in Musa: When We sent him to Firon with clear authority.
અને મૂસાના કિસ્સામાં પણ (અમારી નિશાનીઓ છે.) જયારે અમોએ તેને ફિરઔન તરફ રોશન દલીલ સાથે મોકલ્યા.
امّا او با تمام وجودش روى برتافت و گفت: «اين مرد يا ساحر است يا ديوانه»!
But he turned away with his forces and said: A magician or a mad man.
પરંતુ તેણે લશ્કરના બળ પર મોઢું ફેરવી લીધું, અને કહ્યું કે આ એક જાદુગર અથવા દીવાનો છે!
از اين‌رو ما او و لشكريانش را گرفتيم و به دريا افكنديم درحالى‌كه در خورِ سرزنش بود.
So We seized him and his hosts and hurled them into the sea and he was blamable.
તેથી અમોએ તેને તથા તેના લશ્કરને પકડમાં લઇ દરિયામાં નાખી દીધા એવી હાલતમાં કે તે ઠપકાને પાત્ર હતો.