سورة الأنعام

Verse 110 of 165

6:110

وَ نُقَلِّبُ أَفْئِدَتَهُمْ وَ أَبْصارَهُمْ كَما لَمْ يُؤْمِنُوا بِهِ أَوَّلَ مَرَّةٍ وَ نَذَرُهُمْ في طُغْيانِهِمْ يَعْمَهُونَ

و ما دل‌ها و چشم‌هاى آن‌ها را [به سبب اعمالشان] واژگونه مى‌سازيم؛ [آرى آن‌ها ايمان نمى‌آورند] همان‌گونه ‌كه در آغاز، به آن ايمان نياوردند؛ و آنان را در‌حال طغيان و سركشى، به خود وا مى‌گذاريم تا سرگردان شوند.

And We will turn their hearts and their sights, even as they did not believe in it the first time, and We will leave them in their inordinacy, blindly wandering on.

અને અમે તેમના દિલો તથા તેમની નજરોને પલટાવી દઇશું, એવી જ રીતે કે જેમ પહેલી વખત પણ તેઓ ઇમાન લાવ્યા ન હતા, અને અમે તેમને તેમની સરકશીમાં છુટ્ટા મૂકી દેશુ જેથી ભટકતા ફરે.

#1 و ما دل‌ها و چشم‌های آن‌ها را [به سبب اعمالشان] واژگونه می‌سازیم And We overturn their hearts and their eyes અને અમે તેમના દિલો અને આંખોને [તેમના કાર્યોના કારણે] ઊંધા કરી દઈએ છીએ

الباقر (علیه السلام) Imam Baqir (peace be upon him) ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)

فِی قَوْلِهِ وَ نُقَلِّبُ أَفْئِدَتَهُمْ وَ أَبْصارَهُمْ یَقُولُ وَ نُنَکِّسُ قُلُوبَهُمْ فَیَکُونُ أَسْفَلُ قُلُوبِهِمْ أَعْلَاهَا وَ نُعْمِی أَبْصَارَهُمْ فَلَا یُبْصِرُونَ الْهُدَی کَما لَمْ یُؤْمِنُوا بِهِ أَوَّلَ مَرَّةٍ یَعْنِی فِی الذَّرِّ وَ الْمِیثَاقِ وَ نَذَرُهُمْ فِی طُغْیانِهِمْ یَعْمَهُونَ أَیْ یَضِلُّونَ ثُمَّ عَرَّفَ اللَّهُ نَبِیَّهُ (صلی الله علیه و آله) مَا فِی ضَمَائِرِهِمْ وَ أَنَّهُمْ مُنَافِقُونَ.

امام باقر (علیه السلام)- وَ نُقَلِّبُ أَفْئِدَتَهُمْ وَ أَبْصَارَهُمْ؛ دل های آنان را وارونه می‌کنیم به‌طوری که قسمت پایین دل هایشان بالا باشد و بینایی‌شان را کور می‌کنیم به‌طوری که نتوانند هدایت را ببینند. کَمَا لَمْ یُؤْمِنُواْ بِهِ أَوَّلَ مَرَّةٍ؛ یعنی در عالم ذَر و پیمان. وَ نَذَرُهُمْ فِی طُغْیَانِهِمْ یَعْمَهُونَ؛ یعنی گمراه می‌شوند. سپس خدا پیامبرش (صلی الله علیه و آله) را نسبت به آنچه در سینه‌هایشان بود، آگاه ساخت و اینکه آنان منافقند.

Imam Baqir (peace be upon him): وَ نُقَلِّبُ أَفْئِدَتَهُمْ وَ أَبْصَارَهُمْ [And We will turn their hearts and their sights] — We overturn their hearts so that the lower part of their hearts is on top, and We blind their sight so that they cannot see guidance. کَمَا لَمْ یُؤْمِنُواْ بِهِ أَوَّلَ مَرَّةٍ [as they did not believe in it the first time] — meaning in the world of the atoms (dharr) and the covenant. وَ نَذَرُهُمْ فِی طُغْیَانِهِمْ یَعْمَهُونَ [and We will leave them in their inordinacy, blindly wandering on] — meaning they go astray. Then Allah informed His Prophet (peace be upon him and his family) of what was in their breasts, and that they were hypocrites.

ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): وَ نُقَلِّبُ أَفْئِدَتَهُمْ وَ أَبْصَارَهُمْ [અને અમે તેમનાં દિલો અને તેમની આંખોને ફેરવી નાખીશું] — અમે તેમનાં દિલોને ઊંધા કરી દઈએ છીએ, એવી રીતે કે તેમના દિલોનો નીચેનો ભાગ ઉપર થઈ જાય, અને તેમની દૃષ્ટિને આંધળી કરી દઈએ છીએ એવી રીતે કે તેઓ હિદાયતને જોઈ ન શકે. کَمَا لَمْ یُؤْمِنُواْ بِهِ أَوَّلَ مَرَّةٍ [જેમ તેઓ પ્રથમ વખતે તેના પર ઈમાન ન લાવ્યા] — એટલે કે ઝર્રના આલમ અને પ્રતિજ્ઞામાં. وَ نَذَرُهُمْ فِی طُغْیَانِهِمْ یَعْمَهُونَ [અને અમે તેમને તેમની સરકશીમાં ભટકતા છોડી દઈએ છીએ] — એટલે કે તેઓ ગુમરાહ થાય છે. પછી અલ્લાહે પોતાના પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ને એ બાબતથી વાકેફ કર્યા જે તેમનાં સીનાઓમાં હતું, અને એ કે તેઓ મુનાફિક છે.

#2 و ما دل‌ها و چشم‌های آن‌ها را [به سبب اعمالشان] واژگونه می‌سازیم And We overturn their hearts and their eyes અને અમે તેમના દિલો અને આંખોને [તેમના કાર્યોના કારણે] ઊંધા કરી દઈએ છીએ

أمیرالمؤمنین (علیه السلام) Imam Ali, Commander of the Faithful (peace be upon him) ઇમામ અલી, અમીરુલ મોઅમેનીન (અલયહિસ્સલામ)

فَمَنْ لَمْ یَعْرِفْ قَلْبُهُ مَعْرُوفاً وَ لَمْ یُنْکِرْ مُنْکَراً نُکِسَ قَلْبُهُ فَجُعِلَ أَسْفَلُهُ أَعْلَاهُ فَلَا یَقْبَلُ خَیْراً أَبَداً.

امام علی (علیه السلام)- هرکه قلبش کار نیکی را معروف نشناسد و منکری را زشت نشمارد، قلبش وارونه می‌شود به‌طوری که پایین آن در بالا قرار می‌گیرد. و هیچ خیری را نمی‌پذیرد.

Imam Ali (peace be upon him): Whoever's heart does not recognise the good as good, nor rejects the evil as evil, his heart is overturned so that its lower part is placed on top, and he never accepts any good.

ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ): જેનું દિલ કોઈ સારા કામને સારું ન સમજે અને કોઈ ખરાબ કામને ખરાબ ન ગણે, તેનું દિલ ઊંધું થઈ જાય છે, એવી રીતે કે તેનો નીચેનો ભાગ ઉપર આવી જાય છે. અને તે ક્યારેય કોઈ ભલાઈ સ્વીકારતું નથી.

#3 همان‌گونه که در آغاز، به آن ایمان نیاوردند؛ و آنان را درحال طغیان و سرکشی، به خود وا می‌گذاریم تا سرگردان شوند Just as they did not believe in it the first time જેમ પહેલી વાર તેના પર ઈમાન ન લાવ્યા; અને અમે તેમને તેમની સરકશી અને બગાવતમાં જ છોડી દઈએ છીએ કે તેઓ ભટકતા રહે

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

أَمَّا قَوْلُهُ کَما لَمْ یُؤْمِنُوا بِهِ أَوَّلَ مَرَّةٍ فَإِنَّهُ حِینَ أَخَذَ عَلَیْهِمُ الْمِیثَاقَ.

امام صادق (علیه السلام)- این فرموده خداوند: کَمَا لَمْ یُؤْمِنُواْ بِهِ أَوَّلَ مَرَّةٍ، هنگامی بود که از آنان عهد و پیمان گرفت.

Imam Sadiq (peace be upon him): As for His saying کَمَا لَمْ یُؤْمِنُوا بِهِ أَوَّلَ مَرَّةٍ [as they did not believe in it the first time], that was when He took the covenant from them.

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): અલ્લાહનું આ ફરમાન: کَمَا لَمْ یُؤْمِنُواْ بِهِ أَوَّلَ مَرَّةٍ [જેમ તેઓ પ્રથમ વખતે તેના પર ઈમાન ન લાવ્યા], એ સમય હતો જ્યારે તેમનાથી અહદ અને પ્રતિજ્ઞા લીધી હતી.

#4 همان‌گونه که در آغاز، به آن ایمان نیاوردند؛ و آنان را درحال طغیان و سرکشی، به خود وا می‌گذاریم تا سرگردان شوند Just as they did not believe in it the first time જેમ પહેલી વાર તેના પર ઈમાન ન લાવ્યા; અને અમે તેમને તેમની સરકશી અને બગાવતમાં જ છોડી દઈએ છીએ કે તેઓ ભટકતા રહે

الباقر (علیه السلام) Imam Baqir (peace be upon him) ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)

عَنْ زُرَارَهًَْ وَ حُمْرَانَ وَ مُحَمَّدِ‌بْنِ‌مُسْلِمٍ عَنْ أَبِی‌جَعْفَرٍ (علیه السلام) وَ أَبِی‌عَبْدِ اللَّهِ (علیه السلام) قَالَ: فِی‌قِصَّهًِْ مُوسَی (علیه السلام) حِینَ لَقِیَ الْخِضرَ (علیه السلام) فَسَلَّمَ عَلَیْهِ مُوسَی (علیه السلام) فَعجبَ مِنَ السَّلَامِ وَ هُوَ فِی أَرْضٍ لَیْسَ فِیهَا السَّلَامُ فَقَالَ مَنْ أَنْتَ قَالَ أَنَا مُوسَی (علیه السلام) قَالَ أَنْتَ مُوسَی‌بْنُ‌عِمْرَانَ (علیه السلام) الَّذِی کَلَّمَهُ اللَّهُ تَکْلِیماً قَالَ نَعَمْ قَالَ فَمَا حَاجَتُکَ قَالَ أَتَّبِعُکَ عَلی أَنْ تُعَلِّمَنِ مِمَّا عُلِّمْتَ رُشْداً فَحَدَّثَهُ عَنْ آلِ مُحَمَّدٍ (علیه السلام) وَ عَمَّا یُصِیبُهُمْ حَتَّی اشْتَدَّ بُکَاؤُهُمَا ثُمَّ حَدَّثَهُ عَنْ رَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) وَ عَنْ أَمِیرِالْمُؤْمِنِینَ (علیه السلام) وَ عَنْ وُلْدِ فَاطِمَهًَْ (سلام الله علیها) وَ ذَکَرَ لَهُ مِنْ فَضْلِهِمْ وَ مَا أُعْطُوا حَتَّی جَعَلَ یَقُولُ یَا لَیْتَنِی مِنْ آلِ مُحَمَّدٍ (علیهم السلام) وَ عَنْ رُجُوعِ رَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) إِلَی قَوْمِهِ وَ مَا یَلْقَی مِنْهُمْ وَ مِنْ تَکْذِیبِهِمْ إِیَّاهُ وَ تَلَا هَذِهِ الْآیَهًَْ وَ نُقَلِّبُ أَفْئِدَتَهُمْ وَ أَبْصارَهُمْ کَما لَمْ یُؤْمِنُوا بِهِ أَوَّلَ مَرَّةٍ فَإِنَّهُ أَخَذَ عَلَیْهِمُ الْمِیثَاقَ.

امام باقر (علیه السلام)- زراره نقل می‌کند: امام باقر (علیه السلام) فرمود: در حکایت موسی (علیه السلام) آمده است: موسی (علیه السلام) هنگامی‌که خضر (علیه السلام) را دید، به او سلام کرد. خضر (علیه السلام) از سلام‌کردن تعجّب کرد چون او در سرزمینی بود که سلام در آن رایج نبود. گفت: «تو چه کسی هستی»؟ فرمود: «من موسی (علیه السلام) هستم». گفت: «تو آن موسی (علیه السلام) پسر عمران هستی که با خدا صحبت کرده است»؟ گفت: «بله». پرسید: «حاجتت چیست»؟ فرمود: «آیا از تو پیروی کنم تا از آنچه به تو تعلیم داده شده و مایه‌ی رشد و صلاح است، به من بیاموزی؟. ( کهف/۶۶ )». و آن عالم در مورد فضل و بزرگی آل محمّد (صلی الله علیه و آله) و آنچه که بر سر آن‌ها می آید با موسی (علیه السلام) صحبت کرد تا اینکه با صدای بلند گریه کردند. سپس در مورد پیامبر (صلی الله علیه و آله) و امام علی (علیه السلام) و فرزندان فاطمه (سلام الله علیها) و در مورد فضل آن‌ها و آنچه که به آن‌ها عطا شده است صحبت کرد. تا اینکه موسی (علیه السلام) گفت: «ای کاش که من هم جزء آل محمّد (علیهم السلام) بودم، و همچنین در مورد بازگشت پیامبر (صلی الله علیه و آله) به میان قومش در هنگامی‌که به پیامبری مبعوث شد در مورد برخورد آن‌ها و تهمت دروغگویی به ایشان صحبت کرد. و این آیه را برای او خواند: وَ نُقَلِّبُ أَفْئِدَتَهُمْ وَ أَبْصارَهُمْ کَما لَمْ یُؤْمِنُوا بِهِ أَوَّلَ مَرَّةٍ فَإِنَّهُ أَخَذَ عَلَیْهِمُ الْمِیثَاقَ».

Imam Baqir (peace be upon him): Zurarah narrates: Imam Baqir (peace be upon him) said: In the story of Musa (peace be upon him) it is reported that when Musa (peace be upon him) saw Khidr (peace be upon him), he greeted him with salaam. Khidr (peace be upon him) was surprised at the salaam, because he was in a land where salaam was not customary. He said: "Who are you?" He said: "I am Musa (peace be upon him)." He said: "Are you that Musa (peace be upon him), son of Imran, who has spoken with Allah?" He said: "Yes." He asked: "What is your need?" He said: "May I follow you so that you may teach me of what you have been taught of right guidance and rectitude? (Kahf/66)." And that learned one spoke to Musa (peace be upon him) about the excellence and greatness of the family of Muhammad (peace be upon him and his family) and what would befall them, until they both wept aloud. Then he spoke about the Prophet (peace be upon him and his family) and Imam Ali (peace be upon him) and the children of Fatimah (peace be upon her) and about their excellence and what has been bestowed upon them, until Musa (peace be upon him) said: "Would that I too were of the family of Muhammad (peace be upon them)." And he also spoke about the return of the Prophet (peace be upon him and his family) to his people when he was raised to prophethood, about how they treated him and accused him of lying. And he recited this verse to him: وَ نُقَلِّبُ أَفْئِدَتَهُمْ وَ أَبْصارَهُمْ کَما لَمْ یُؤْمِنُوا بِهِ أَوَّلَ مَرَّةٍ فَإِنَّهُ أَخَذَ عَلَیْهِمُ الْمِیثَاقَ [And We will turn their hearts and their sights, even as they did not believe in it the first time — for indeed He had taken the covenant from them].

ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): ઝુરારહ વર્ણવે છે: ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ) એ ફરમાવ્યું: મૂસા (અલયહિસ્સલામ)ની હિકાયતમાં આવ્યું છે: જ્યારે મૂસા (અલયહિસ્સલામ) એ ખિઝ્ર (અલયહિસ્સલામ)ને જોયા, ત્યારે તેમને સલામ કર્યો. ખિઝ્ર (અલયહિસ્સલામ) સલામ કરવાથી આશ્ચર્યચકિત થયા કારણ કે તેઓ એવી ધરતી પર હતા જ્યાં સલામ પ્રચલિત ન હતો. તેમણે કહ્યું: "તમે કોણ છો?" તેમણે ફરમાવ્યું: "હું મૂસા (અલયહિસ્સલામ) છું." તેમણે કહ્યું: "શું તમે તે જ મૂસા (અલયહિસ્સલામ) ઇમરાનના પુત્ર છો જેમણે અલ્લાહ સાથે વાત કરી છે?" તેમણે ફરમાવ્યું: "હા." તેમણે પૂછ્યું: "તમારી હાજત શું છે?" તેમણે ફરમાવ્યું: "શું હું તમારું અનુસરણ કરું જેથી તમને જે શીખવવામાં આવ્યું છે અને જે રુશ્દ અને સલાહનું કારણ છે, તેમાંથી મને શીખવો? (કહફ/૬૬)." અને તે આલિમે આલે મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ની ફઝીલત અને મહાનતા વિશે અને તેમના પર જે વીતવાનું છે તે વિશે મૂસા (અલયહિસ્સલામ) સાથે વાત કરી, ત્યાં સુધી કે તેઓ મોટા અવાજે રડ્યા. પછી પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) અને ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ) અને ફાતિમા (અલયહસ્સલામ)ના સંતાનો વિશે અને તેમની ફઝીલત તથા તેમને જે અતા કરવામાં આવ્યું છે તે વિશે વાત કરી. ત્યાં સુધી કે મૂસા (અલયહિસ્સલામ) એ કહ્યું: "કાશ કે હું પણ આલે મુહમ્મદ (અલયહેમુસ્સલામ)માંથી હોત," તથા પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ના પોતાની કૌમ પાસે પાછા ફરવા વિશે જ્યારે તેમને પયગંબરી પર મબ્ઊસ કરવામાં આવ્યા, તેમના વ્યવહાર અને તેમના પર જુઠ્ઠાણાંનો આરોપ મૂકવા વિશે વાત કરી. અને આ આયત તેમના માટે વાંચી: وَ نُقَلِّبُ أَفْئِدَتَهُمْ وَ أَبْصارَهُمْ کَما لَمْ یُؤْمِنُوا بِهِ أَوَّلَ مَرَّةٍ فَإِنَّهُ أَخَذَ عَلَیْهِمُ الْمِیثَاقَ [અને અમે તેમના દિલો અને તેમની આંખોને ફેરવી નાખીશું, જેમ કે તેઓ પ્રથમ વખત તેના પર ઈમાન ન લાવ્યા — ખરેખર તેમની પાસેથી મીસાક લેવામાં આવ્યો હતો].