سورة الأنعام

Verse 52 of 165

6:52

وَ لا تَطْرُدِ الَّذينَ يَدْعُونَ رَبَّهُمْ بِالْغَداةِ وَ الْعَشِيِّ يُريدُونَ وَجْهَهُ ما عَلَيْكَ مِنْ حِسابِهِمْ مِنْ شَيْ‌ءٍ وَ ما مِنْ حِسابِكَ عَلَيْهِمْ مِنْ شَيْ‌ءٍ فَتَطْرُدَهُمْ فَتَكُونَ مِنَ الظَّالِمينَ

و كسانى را كه صبح و شام خدا را مى‌خوانند، و ذات پاك او را مى‌طلبند، از خود دور مكن. نه چيزى از حساب آن‌ها بر توست، و نه چيزى از حساب تو بر آن‌ها. اگر آن‌ها را طرد كنى، از ستمكاران خواهى بود.

And do not drive away those who call upon their Lord in the morning and the evening, they desire only His favor; neither are you answerable for any reckoning of theirs, nor are they answerable for any reckoning of yours, so that you should drive them away and thus be of the unjust.

અને જેઓ સવાર સાંજ પોતાના પરવરદીગારને પુકારે છે અને તેને જ પોતાનો મકસદ બનાવેલ છે તેમને તારાથી દૂર ન કર, ન તેમના હિસાબ(ની જવાબદારી) તારા માથે છે, અને ન તારા હિસાબ(ની જવાબદારી) તેઓ માથે છે, છતાંપણ જો તુ તેઓને (તારાથી) દૂર કરીશ તો ઝાલિમોમાંથી થઇ જઇશ.

علیّ‌بن‌ابراهیم (رحمة الله علیه) Ali ibn Ibrahim (may Allah have mercy on him) અલી બિન ઇબ્રાહીમ (રહમતુલ્લાહે અલયહે)

فَإِنَّهُ کَانَ سَبَبُ نُزُولِهَا أَنَّهُ کَانَ بِالْمَدِینَهًِْ قَوْمٌ فُقَرَاءُ مُؤْمِنُونَ یُسَمَّوْنَ أَصْحَابَ الصُّفَّهًِْ وَ کَانَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) أَمَرَهُمْ أَنْ یَکُونُوا فِی صفَّهًٍْ یَأْوُونَ إِلَیْهَا وَ کَانَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) یَتَعَاهَدُهُمْ بِنَفْسِهِ وَ رُبَّمَا حَمَلَ إِلَیْهِمْ مَا یَأْکُلُونَ وَ کَانُوا یَخْتَلِفُونَ إِلَی رَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) فَیَقْرَبُهُمْ وَ یَقْعُدُ مَعَهُمْ وَ یُؤْنِسُهُمْ وَ کَانَ إِذَا جَاءَ الْأَغْنِیَاءُ وَ الْمُتْرَفُونَ مِنْ أَصْحَابِهِ ینکروا {أَنْکَرُوا} عَلَیْهِ ذَلِکَ وَ یقولوا {یَقُولُونَ} لَهُ اطْرُدْهُمْ عَنْکَ فَجَاءَ یَوْماً رَجُلٌ مِنَ الْأَنْصَارِ إِلَی رَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) وَ عِنْدَهُ رَجُلٌ مِنْ أَصْحَابِ الصُّفَّهًِْ قَدْ لَزِقَ بِرَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) وَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) یُحَدِّثُهُ فَقَعَدَ الْأَنْصَارِیُّ بِالْبُعْدِ مِنْهُمَا فَقَالَ لَهُ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) تَقَدَّمْ فَلَمْ یَفْعَلْ فَقَالَ لَهُ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) لَعَلَّکَ خِفْتَ أَنْ یَلْزَقَ فَقْرُهُ بِکَ فَقَالَ الْأَنْصَارِیُّ اطْرُدْ هَؤُلَاءِ عَنْکَ فَأَنْزَلَ اللَّهُ وَ لا تَطْرُدِ الَّذِینَ یَدْعُونَ رَبَّهُمْ.

علیّ‌بن‌ابراهیم (رحمة الله علیه)- شأن نزول این آیه این بود که در مدینه گروهی فقیر و مؤمن بودند که به آنان اهل صُفَّه می‌گفتند و رسول خدا که سلام و درود خدا بر او و اهل بیت او باد، به آنان دستور داده بود که در صفّه‌ای قرار گیرند و به آن پناه ببرند و حضرت پیامبر (صلی الله علیه و آله) شخصاً به آنان سرکشی می‌کرد و گاهی غذا برای آنان می‌برد و آنان پیش رسول خدا (صلی الله علیه و آله) درحال رفت‌وآمد بودند و او نیز با آنان نشست و برخاست می کرد و به آنان دلداری می‌داد. امّا ثروتمندان و صحابه مرفّه ای که نزد او می آمدند، این رفتار پیامبر (صلی الله علیه و آله) را بر نمی‌تافتند و می‌گفتند: «آنان را از خود بران». روزی مردی از انصار نزد رسول خدا (صلی الله علیه و آله) آمد و مردی از اهل صفّه نزد وی بود و خود را به رسول خدا (صلی الله علیه و آله) چسبانده بود، درحالی‌که رسول خدا (صلی الله علیه و آله) مشغول صحبت با او بود. آن مرد انصاری در جایی دور از آنان نشست. حضرت (صلی الله علیه و آله) به وی گفت: «جلوتر بیا». امّا این کار را نکرد. پیامبر (صلی الله علیه و آله) فرمود: «شاید می ترسی که مبادا فقر او به تو سرایت کند»؟! مرد انصاری گفت: «این‌ها را از خود بران». پس خدا این آیه را نازل کرد: وَ لاَ تَطْرُدِ الَّذِینَ یَدْعُونَ رَبَّهُم.

Ali ibn Ibrahim (may Allah have mercy on him): The occasion of the revelation of this verse was that in Madinah there was a group of poor believers who were called Ahl al-Suffah, and the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) had ordered them to stay in a suffah (covered platform) and take shelter there. The Prophet (peace be upon him and his family) would personally look in on them and sometimes would bring food to them, and they would come and go to the Messenger of Allah (peace be upon him and his family), and he too would sit with them and give them comfort. But the wealthy and affluent companions who came to him could not bear this conduct of the Prophet (peace be upon him and his family) and would say: "Drive them away from yourself." One day a man from the Ansar came to the Messenger of Allah (peace be upon him and his family), and a man from Ahl al-Suffah was with him and had pressed himself close to the Messenger of Allah (peace be upon him and his family), while the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) was speaking with him. The Ansari man sat at a distance from them. The Prophet (peace be upon him and his family) said to him: "Come closer." But he did not do so. The Prophet (peace be upon him and his family) said: "Perhaps you are afraid that his poverty might rub off on you?!" The Ansari man said: "Drive these people away from yourself." So Allah revealed this verse: وَ لاَ تَطْرُدِ الَّذِینَ یَدْعُونَ رَبَّهُم [And do not drive away those who call upon their Lord].

અલી બિન ઇબ્રાહીમ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ): આ આયતના નુઝૂલનું કારણ એ હતું કે મદીનામાં એક ગરીબ અને મોમિન જૂથ હતું જેઓને અહલે સુફ્ફા કહેવામાં આવતા હતા, અને અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) એ તેમને હુકમ આપ્યો હતો કે તેઓ એક સુફ્ફા (છાયાવાળી જગ્યા) માં રહે અને ત્યાં આશરો લે. પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પોતે તેમની ખબર-અંતર લેતા હતા અને ક્યારેક તેમના માટે ખાવાનું લઈ જતા હતા, અને તેઓ અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પાસે આવ-જા કરતા હતા, અને તેઓ પણ તેમની સાથે બેસતા-ઊઠતા હતા અને તેમને દિલાસો આપતા હતા. પરંતુ ધનવાન અને સુખી સહાબીઓ જેઓ તેમની પાસે આવતા, પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) ના આ વર્તનને સહન કરી શકતા ન હતા અને કહેતા: "તેમને પોતાનાથી દૂર કરો." એક દિવસ અન્સારમાંથી એક માણસ અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પાસે આવ્યો, અને અહલે સુફ્ફામાંથી એક માણસ તેમની પાસે હતો અને તેણે પોતાને અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) સાથે ચીપકાવ્યો હતો, જ્યારે અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) તેની સાથે વાત કરી રહ્યા હતા. તે અન્સારી માણસ તેમનાથી દૂર જગ્યાએ બેઠો. પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) એ તેને કહ્યું: "નજીક આવ." પરંતુ તેણે એમ ન કર્યું. પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) એ ફરમાવ્યું: "શાયદ તું ડરે છે કે તેની ગરીબી તને લાગી જશે?!" અન્સારી માણસે કહ્યું: "આ લોકોને પોતાનાથી દૂર કરો." પછી અલ્લાહે આ આયત નાઝિલ કરી: وَ لاَ تَطْرُدِ الَّذِینَ یَدْعُونَ رَبَّهُم [અને જેઓ પોતાના રબને પોકારે છે તેમને દૂર ન કરો].

الرّسول (صلی الله علیه و آله) The Prophet (peace be upon him and his family) રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)

رُوِیَ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ‌بْنِ‌مَسْعُودٍ أَنَّهُ قَالَ: مَرَّ الْمَلَأُ مِنْ قُرَیْشٍ عَلَی رَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) وَ عِنْدَهُ صهَیْبٌ (رحمة الله علیه) وَ خَبَّابٌ (رحمة الله علیه) وَ بِلَالٌ (رحمة الله علیه) وَ عَمَّارٌ (رحمة الله علیه) وَ غَیْرُهُمْ مِنْ ضُعَفَاءِ الْمُسْلِمِینَ فَقَالُوا یا محمد (صلی الله علیه و آله) أ رَضِیتَ بِهَؤُلَاءِ مِنْ قَوْمِکَ أَ فَنَحْنُ نَکُونُ تَبَعاً لَهُمْ أَ هَؤُلَاءِ الَّذِینَ مَنَّ اللَّهُ عَلَیْهِمْ اطْرُدْهُمْ عَنْکَ فَلَعَلَّکَ إِنْ طَرَدْتَهُمْ اتَّبَعْنَاکَ فَأَنْزَلَ اللَّهُ تَعَالَی وَ لا تَطْرُدِ إِلَی آخِرِهِ وَ قَالَ سلمان (رحمة الله علیه) وَ خَبَّابٌ (رحمة الله علیه) فِینَا نَزَلَتْ هَذِهِ الْآیَهًُْ جَاءَ الْأَقْرَعُ‌بْنُ‌حَابِسٍ التَّمِیمِیُّ وَ عُیَیْنَهًُْ‌بْنُ‌حِصْنٍ الْفَزَارِیُّ وَ ذَوُوهُمْ مِنَ الْمُؤَلَّفَهًِْ قُلُوبُهُمْ فَوَجَدُوا النَّبِیَّ (صلی الله علیه و آله) قَاعِداً مَعَ بِلَالٍ (رحمة الله علیه) وَ صهَیْبٍ (رحمة الله علیه) وَ عَمَّارٍ (رحمة الله علیه) وَ خَبَّابٍ (رحمة الله علیه) فِی نَاسٍ مِنْ ضُعَفَاءِ الْمُؤْمِنِینَ فَحَقَّرُوهُمْ فَقَالُوا یا رسول الله (صلی الله علیه و آله) لَوْ نَحَّیْتَ هَؤُلَاءِ عَنْکَ حَتَّی نَخْلُوَ بِکَ فَإِنَّ وُفُودَ الْعَرَبِ تَأْتِیکَ فَنَسْتَحْیِی أَنْ یَرَوْنَا مَعَ هَؤُلَاءِ الْأَعْبُدِ ثُمَّ إِذَا انْصَرَفْنَا فَإِنْ شِئْتَ فَأَعِدْهُمْ إِلَی مَجْلِسِکَ فَأَجَابَهُمُ النَّبِیُّ (صلی الله علیه و آله) إِلَی ذَلِکَ فَقَالَا لَهُ اکْتُبْ لَنَا بِهَذَا عَلَی نَفْسِکَ کِتَاباً فَدَعَا بِصَحِیفَهًٍْ وَ أَحْضَرَ عَلِیّاً (علیه السلام) لِیَکْتُبَ قَالَ وَ نَحْنُ قُعُودٌ فِی نَاحِیَهًٍْ إِذْ نَزَلَ جَبْرَئِیلُ بِقَوْلِهِ وَ لا تَطْرُدِ الَّذِینَ یَدْعُونَ إِلَی قَوْلِهِ أَ لَیْسَ اللهُ بِأَعْلَمَ بِالشَّاکِرِینَ فَنَحَّی رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) الصَّحِیفَهًَْ وَ أَقْبَلَ عَلَیْنَا وَ دَنَوْنَا مِنْه.

پیامبر (صلی الله علیه و آله)- طبرسی (رحمة الله علیه) در مورد کلام پروردگار متعال وَ لاَ تَطْرُدِ الَّذِینَ یَدْعُونَ رَبَّهُم گفت: از ثعلبی با استناد به قول عبدالله‌بن‌مسعود روایت شده است: «جمعی از قریش از کنار رسول خدا (صلی الله علیه و آله) عبور کردند و اصحاب ایشان از جمله صهیب، خباب، بلال، عمّار و تعدادی از مسلمانان مستضعف نیز حضور داشتند». قریشیان گفتند: «ای محمّد (صلی الله علیه و آله) آیا از اینکه کنار این افراد نشسته‌ای خشنود هستی؟ آیا ما باید تابع و پیرو آن‌ها باشیم؟ آیا این جماعت همان کسانی هستند که خداوند بر آن‌ها منّت نهاد؟ آن‌ها را از خود دور کن، اگر چنین کنی شاید ما از تو پیروی کنیم». خداوند بعد از این واقعه این آیه: وَ لاَ تَطْرُدِ ... را نازل کرد. سلمان (رحمة الله علیه) و خباب گفتند: «این آیه در مورد ما نازل شده است. اقرع‌بن‌حابس التمیمی و عیینهًْ‌ابن‌حصن الفزاری و تعدادی دیگر که مثل خودشان بودند پیش رسول خدا (صلی الله علیه و آله) آمدند و دیدند که پیامبر (صلی الله علیه و آله) همراه با بلال، صهیب، عمّار و خباب در بین مؤمنان مستضعف نشسته است. آن جماعت را تحقیر کردند و گفتند: «ای رسول خدا (صلی الله علیه و آله) اگر تو به آن‌ها بی‌اعتنایی کنی ما با تو خلوت می‌کنیم و به تو می‌پیوندیم. نمایندگان عرب پیش تو می‌آیند و خجالت می‌کشیم از اینکه ما را با این برده‌ها ببینند. اگر تو بخواهی ما کنار می‌رویم پس آن‌ها را به جلسات خود دعوت کن». رسول خدا (صلی الله علیه و آله) به آن‌ها جواب داد، ابن‌حابس و ابن‌حصن به پیامبر (صلی الله علیه و آله) گفتند: «برای ما این مطلب را بنویس»، نامه را آماده کردند، و علی (علیه السلام) را طلبیدند تا نامه‌ای در این زمینه بنویسد. این جماعت گفتند: ما نشسته بودیم که ناگهان جبرئیل با این آیه فرود آمد: وَ لا تَطْرُدِ الَّذینَ یَدْعُونَ رَبَّهُمْ بِالْغَداةِ وَ الْعَشِیِّ یُریدُونَ وَجْهَهُ ما عَلَیْکَ مِنْ حِسابِهِمْ مِنْ شَیْءٍ وَ ما مِنْ حِسابِکَ عَلَیْهِمْ مِنْ شَیْءٍ فَتَطْرُدَهُمْ فَتَکُونَ مِنَ الظَّالِمین، وَ کَذلِکَ فَتَنَّا بَعْضَهُمْ بِبَعْضٍ لِیَقُولُوا أَ هؤُلاءِ مَنَّ اللهِ عَلَیْهِمْ مِنْ بَیْنِنا أَ لَیْسَ اللهُ بِأَعْلَمَ بِالشَّاکِرین؛ رسول خدا (صلی الله علیه و آله) از نامه خودداری کرد و پیش ما آمد و ما به او نزدیک شدیم.

The Prophet (peace be upon him and his family): Tabarsi (may Allah have mercy on him), concerning the words of the Exalted Lord وَ لاَ تَطْرُدِ الَّذِینَ یَدْعُونَ رَبَّهُم [And do not drive away those who call upon their Lord], said: It is narrated from Tha'labi on the authority of Abdullah ibn Mas'ud: "A group of Quraysh passed by the Messenger of Allah (peace be upon him and his family), and his companions — among them Suhayb, Khabbab, Bilal, Ammar, and a number of the weak Muslims — were also present." The Quraysh said: "O Muhammad (peace be upon him and his family), are you pleased to sit with these people? Are we supposed to be their followers? Are these the ones upon whom Allah has bestowed His favour? Drive them away from you; if you do so, perhaps we will follow you." After this incident, Allah revealed this verse: وَ لاَ تَطْرُدِ ... [And do not drive away...]. Salman (may Allah have mercy on him) and Khabbab said: "This verse was revealed concerning us. Al-Aqra' ibn Habis al-Tamimi and Uyaynah ibn Hisn al-Fazari and a number of others like them came to the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) and found the Prophet (peace be upon him and his family) sitting together with Bilal, Suhayb, Ammar and Khabbab among the weak of the believers. They belittled that group and said: 'O Messenger of Allah (peace be upon him and his family), if you disregard them we will sit privately with you and join you. The delegations of the Arabs come to you and we are ashamed to be seen with these slaves. If you wish, we will withdraw, so invite them [instead] to your gatherings.' The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) responded to them, [and] Ibn Habis and Ibn Hisn said to the Prophet (peace be upon him and his family): 'Write this matter down for us.' The document was prepared, and Ali (peace be upon him) was summoned to write a letter on this matter." This group said: We were seated when suddenly Jibra'il descended with this verse: وَ لا تَطْرُدِ الَّذینَ یَدْعُونَ رَبَّهُمْ بِالْغَداةِ وَ الْعَشِیِّ یُریدُونَ وَجْهَهُ ما عَلَیْکَ مِنْ حِسابِهِمْ مِنْ شَیْءٍ وَ ما مِنْ حِسابِکَ عَلَیْهِمْ مِنْ شَیْءٍ فَتَطْرُدَهُمْ فَتَکُونَ مِنَ الظَّالِمین، وَ کَذلِکَ فَتَنَّا بَعْضَهُمْ بِبَعْضٍ لِیَقُولُوا أَ هؤُلاءِ مَنَّ اللهِ عَلَیْهِمْ مِنْ بَیْنِنا أَ لَیْسَ اللهُ بِأَعْلَمَ بِالشَّاکِرین [And do not drive away those who call upon their Lord in the morning and the evening, seeking His countenance; nothing of their reckoning is upon you, and nothing of your reckoning is upon them, that you should drive them away and be of the unjust. And thus have We tried some of them by means of others, that they may say: 'Are these the ones upon whom Allah has bestowed favour from among us?' Does not Allah know best those who are grateful?]; the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) refrained from [writing] the letter and came to us, and we drew close to him.

પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ): તબરસી (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ), પરવરદિગારે મુતઆલના કલામ વ લા તત્રુદિલ્લઝીન યદ્ઉન રબ્બહુમ્ وَ لاَ تَطْرُدِ الَّذِینَ یَدْعُونَ رَبَّهُم [અને જેઓ પોતાના પરવરદિગારને પોકારે છે તેમને દૂર ન કરો] વિશે કહ્યું: સઅલબીથી અબ્દુલ્લાહ બિન મસ્ઊદના કથનના આધારે રિવાયત થઈ છે: "કુરૈશની એક ટોળી રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પાસેથી પસાર થઈ, અને તેમની પાસે તેમના અસ્હાબ - જેમાં સોહૈબ, ખબ્બાબ, બિલાલ, અમ્માર અને કેટલાક મુસ્તઝઅફ (નબળા) મુસલમાનો પણ હાજર હતા." કુરૈશીઓએ કહ્યું: "હે મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ), શું આ લોકોની બાજુમાં બેઠા છો તેનાથી તમે ખુશ છો? શું અમારે તેમના તાબેદાર અને પૈરવ થવું જોઈએ? શું આ એ જ લોકો છે જેમના પર અલ્લાહે એહસાન કર્યો છે? તેમને તમારાથી દૂર કરો, જો તમે એમ કરો તો કદાચ અમે તમારી પૈરવી કરીએ." આ બનાવ પછી અલ્લાહે આ આયત: وَ لاَ تَطْرُدِ ... [અને દૂર ન કરો ...] નાઝિલ કરી. સલમાન (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ) અને ખબ્બાબે કહ્યું: "આ આયત અમારા વિશે નાઝિલ થઈ છે. અક્રઅ બિન હાબિસ અત્તમીમી અને ઉયયનહ બિન હિસ્ન અલ ફઝારી અને તેમના જેવા બીજા કેટલાક લોકો રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પાસે આવ્યા અને જોયું કે પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) બિલાલ, સોહૈબ, અમ્માર અને ખબ્બાબ સાથે મુસ્તઝઅફ મોમિનોમાં બેઠા છે. તેઓએ એ ટોળીને તુચ્છ ગણી અને કહ્યું: 'હે રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ), જો તમે તેમનાથી બેધ્યાન થાવ તો અમે તમારી સાથે એકાંતમાં બેસીશું અને તમારી સાથે જોડાઈશું. અરબોના પ્રતિનિધિઓ તમારી પાસે આવે છે અને અમે શરમાઈએ છીએ કે અમને આ ગુલામો સાથે જુએ. જો તમે ઈચ્છો તો અમે દૂર જઈએ, પછી તેમને તમારી બેઠકોમાં આમંત્રિત કરો.' રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ તેમને જવાબ આપ્યો, ઇબ્ને હાબિસ અને ઇબ્ને હિસ્ને પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ને કહ્યું: 'આ બાબત અમારા માટે લખી આપો', પત્ર તૈયાર કર્યો, અને અલી (અલયહિસ્સલામ)ને બોલાવ્યા કે આ સંદર્ભમાં પત્ર લખે." આ ટોળીએ કહ્યું: અમે બેઠા હતા કે અચાનક જિબ્રઈલ આ આયત સાથે ઊતર્યા: وَ لا تَطْرُدِ الَّذینَ یَدْعُونَ رَبَّهُمْ بِالْغَداةِ وَ الْعَشِیِّ یُریدُونَ وَجْهَهُ ما عَلَیْکَ مِنْ حِسابِهِمْ مِنْ شَیْءٍ وَ ما مِنْ حِسابِکَ عَلَیْهِمْ مِنْ شَیْءٍ فَتَطْرُدَهُمْ فَتَکُونَ مِنَ الظَّالِمین، وَ کَذلِکَ فَتَنَّا بَعْضَهُمْ بِبَعْضٍ لِیَقُولُوا أَ هؤُلاءِ مَنَّ اللهِ عَلَیْهِمْ مِنْ بَیْنِنا أَ لَیْسَ اللهُ بِأَعْلَمَ بِالشَّاکِرین [અને એ લોકોને દૂર ન કરો જેઓ સવારે અને સાંજે પોતાના પરવરદિગારને પોકારે છે અને તેની ખુશી ચાહે છે; તેમના હિસાબમાંથી કંઈ પણ તમારા પર નથી, અને તમારા હિસાબમાંથી કંઈ પણ તેમના પર નથી, કે તમે તેમને દૂર કરો અને ઝાલિમોમાંથી થઈ જાવ. અને એ રીતે અમે તેમાંના કેટલાકને બીજા વડે અજમાવ્યા, જેથી તેઓ કહે: 'શું આ એ છે જેમના પર અલ્લાહે અમારી વચ્ચેથી એહસાન કર્યો છે?' શું અલ્લાહ શુક્ર કરનારાઓને વધુ સારી રીતે નથી જાણતો?]; રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ પત્રથી પરહેજ કર્યો અને અમારી પાસે આવ્યા અને અમે તેમની નજીક થયા.

الرّسول (صلی الله علیه و آله) The Prophet (peace be upon him and his family) રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)

یَا ابْنَ‌مَسْعُودٍ اصْبِرْ مَعَ الَّذِینَ یَذْکُرُونَ اللَّهَ وَ یُسَبِّحُونَهُ وَ یُهَلِّلُونَهُ وَ یَحْمَدُونَ وَ یَعْمَلُونَ بِطَاعَتِهِ وَ یَدْعُونَهُ بُکْرَهًًْ وَ عَشِیّاً فَإِنَّ اللَّهَ یَقُولُ وَ اصْبِرْ نَفْسَکَ مَعَ الَّذِینَ یَدْعُونَ رَبَّهُمْ بِالْغَداةِ وَ الْعَشِیِّ یُرِیدُونَ وَجْهَهُ وَ لا تَعْدُ عَیْناکَ عَنْهُمْ ما عَلَیْکَ مِنْ حِسابِهِمْ مِنْ شَیْءٍ وَ ما مِنْ حِسابِکَ عَلَیْهِمْ مِنْ شَیْءٍ فَتَطْرُدَهُمْ فَتَکُونَ مِنَ الظَّالِمِین.

پیامبر (صلی الله علیه و آله)- ای پسر مسعود! برکسانی که خدا را یاد می‌کنند تسبیح و تهلیل و ستایش او را می‌نمایند و فرمانش را اطاعت می‌کنند و صبح و شام او را می‌خوانند، صبر کن. همانا خدا می‌فرماید: با کسانی باش که پروردگار خود را صبح و عصر می‌خوانند، و تنها رضای او را می‌طلبند! و هرگز چشمان خود را از آن‌ها برمگیر!. ( کهف/۲۸ ). نه چیزی از حساب آن‌ها بر توست، و نه چیزی از حساب تو بر آن‌ها. اگر آن‌ها را طرد کنی، از ستمکاران خواهی بود.

The Prophet (peace be upon him and his family): O son of Mas'ud! Be patient with those who remember Allah and offer His tasbih (glorification), tahlil (declaration of His oneness) and praise, obey His command, and call upon Him morning and evening. Indeed, Allah says: "And keep yourself patient with those who call upon their Lord morning and evening, seeking His countenance! And never let your eyes turn away from them!" (al-Kahf/28). Nothing of their reckoning is upon you, and nothing of your reckoning is upon them. If you drive them away, you will be among the wrongdoers.

પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ): હે મસ્ઊદના પુત્ર! જેઓ અલ્લાહને યાદ કરે છે અને તેની તસ્બીહ (પવિત્રતાનું બયાન), તહલીલ (એકતાનું બયાન) અને પ્રશંસા કરે છે અને તેના આદેશની ઇતાઅત કરે છે અને સવારે અને સાંજે તેને પોકારે છે, તેમની સાથે સબર કરો. ખરેખર અલ્લાહ ફરમાવે છે: "એવા લોકો સાથે રહો જેઓ સવારે અને સાંજે પોતાના પરવરદિગારને પોકારે છે, અને માત્ર તેની ખુશી ચાહે છે! અને તમારી આંખો તેમના પરથી કદી ન ફેરવો!" (કહ્ફ/૨૮). ન તેમના હિસાબમાંથી કંઈ તમારા પર છે, અને ન તમારા હિસાબમાંથી કંઈ તેમના પર છે. જો તમે તેમને દૂર કરો, તો તમે ઝાલિમોમાંથી થશો.

أمیرالمؤمنین (علیه السلام) Imam Ali, Commander of the Faithful (peace be upon him) ઇમામ અલી, અમીરુલ મોઅમેનીન (અલયહિસ્સલામ)

عَنِ ابْنِ نُبَاتَهًَْ قَالَ: بَیْنَمَا عَلِیٌّ (علیه السلام) یَخْطُبُ یَوْمَ جُمُعَهًٍْ عَلَی الْمِنْبَرِ فَجَاءَ الْأَشْعَثُ بْنُ قَیْسٍ یَتَخَطَّی رِقَابَ النَّاسِ فَقَالَ یَا أَمِیرَ الْمُؤْمِنِینَ (علیه السلام) حَالَتِ الْخُمَلَاءُ بَیْنِی وَ بَیْنَ وَجْهِکَ قَالَ فَقَالَ عَلِیٌّ (علیه السلام) مَا لِی وَ مَا لِلضَّیَاطِرَهًِْ أَطْرُدُ قَوْماً غَدَوْا أَوَّلَ النَّهَارِ یَطْلُبُونَ رِزْقَ اللَّهِ وَ آخِرَ النَّهَارِ ذَکَرُوا اللَّهَ أَ فَأَطْرُدُهُمْ فَأَکُونَ کَالظَّالِمِینَ.

امام علی (علیه السلام)- ابن‌نباته گوید: حضرت علی (علیه السلام) بر روی منبر درحال ایراد خطبه نماز جمعه بود که اشعث‌بن‌قیس با عجله از روی سر و گردن مردم به‌سوی او شتافت و گفت: «ای امیرمؤمنان (علیه السلام)! حُمْر (فقرا و تنگدستان) مانع شدند از اینکه روی تو را ببینم». حضرت علی (علیه السلام) فرمود: «مرا با مردان تنومند چه کار؟ آیا قومی را از خود برانم که در ابتدای روز در طلب رزق و روزی خدا خارج می‌شوند و در آخر روز خدا را یاد می‌کنند؟ آیا آنان را از خود برانم تا از جمله ستمگران باشم»؟!

Imam Ali (peace be upon him): Ibn Nubata said: Ali (peace be upon him) was delivering the Friday sermon on the pulpit when al-Ash'ath ibn Qays came hurrying, stepping over the heads and necks of the people towards him, and said, "O Amir al-Mu'minin (peace be upon him)! The humr (the poor and the destitute) have prevented me from seeing your face." Imam Ali (peace be upon him) said, "What have I to do with the burly, stout men? Shall I drive away a people who go out at the beginning of the day seeking the sustenance of Allah and at the end of the day remember Allah? Shall I drive them away and thus become of the wrongdoers?!"

ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ): ઇબ્ને નબાતાહ કહે છે: હઝરત અલી (અલયહિસ્સલામ) મિમ્બર પર જુમ્આની નમાઝનો ખુત્બો આપી રહ્યા હતા કે અશ્અસ બિન કૈસ ઉતાવળે લોકોના માથા અને ગરદન ઓળંગીને તેમની તરફ ધસી આવ્યો અને કહ્યું: "હે અમીરુલ મોઅમેનીન (અલયહિસ્સલામ)! હુમ્ર (ફકીરો અને ગરીબો) એ મને તમારો ચહેરો જોવાથી રોક્યો છે." હઝરત અલી (અલયહિસ્સલામ) એ ફરમાવ્યું: "મારે તગડા અને હૃષ્ટપુષ્ટ માણસો સાથે શું કામ? શું હું એવી કૌમને પોતાનાથી દૂર કરું જેઓ દિવસની શરૂઆતમાં અલ્લાહની રોઝીની શોધમાં નીકળે છે અને દિવસના અંતે અલ્લાહને યાદ કરે છે? શું હું તેમને પોતાનાથી દૂર કરું જેથી ઝુલ્મ કરનારાઓમાંથી બની જાઉં?!"

ابن‌عبّاس (رحمة الله علیه) Ibn Abbas (may Allah have mercy on him) ઇબ્ને અબ્બાસ (રહમતુલ્લાહે અલયહે)

فَتَکُونَ مِنَ الضَّارِینَ لِنَفْسِکَ بِالْمَعْصِیَهًِْ.

ابن‌عبّاس (رحمة الله علیه)- با معصیت، از ضررزنندگان به خودت خواهی بود.

Ibn Abbas (may Allah have mercy on him): Through disobedience, you would be among those who harm themselves.

ઇબ્ને અબ્બાસ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ): ગુનાહ દ્વારા, તમે પોતાને નુકસાન પહોંચાડનારાઓમાંથી થઈ જશો.