سورة الأنعام

Verse 65 of 165

6:65

قُلْ هُوَ الْقادِرُ عَلى أَنْ يَبْعَثَ عَلَيْكُمْ عَذاباً مِنْ فَوْقِكُمْ أَوْ مِنْ تَحْتِ أَرْجُلِكُمْ أَوْ يَلْبِسَكُمْ شِيَعاً وَ يُذيقَ بَعْضَكُمْ بَأْسَ بَعْضٍ انْظُرْ كَيْفَ نُصَرِّفُ الْآياتِ لَعَلَّهُمْ يَفْقَهُونَ

بگو: «او قادر است كه از فرازتان يا از زير پاى شما، عذابى بر شما بفرستد؛ يا به‌صورت دسته‌هاى پراكنده شما را با هم بياميزد؛ و طعم جنگ [و اختلاف] را به هريك از شما به‌وسيله‌ی ديگرى بچشاند». ببين چگونه آيات گوناگون را [براى آن‌ها] شرح مى‌دهيم؛ شايد بفهمند [و بازگردند].

Say: He has the power that He should send on you a chastisement from above you or from beneath your feet, or that He should throw you into confusion, (making you) of different parties; and make some of you taste the fighting of others. See how We repeat the communications that they may understand.

કહે કે તે તમારી ઉપરથી અથવા તમારા પગો હેઠળથી અઝાબ મોકલવાને શકિતમાન છે, અથવા તમારા (જુદા જુદા) ભાગલા પાડી સામ સામે લડાવી દે અને તમારામાંના એકબીજાથી લડાઇની મજા ચખાડે; તું જો, અમે આયતોને કેવી જુદી જુદી રીતે બયાન કરીએ છીએ કે કદાચને તેઓ સમજી શકે.

#1 بگو: «او قادر است که از فرازتان یا از زیر پای شما، عذابی بر شما بفرستد Say: He is able to send a punishment upon you from above you or from beneath your feet કહો: તે કાદિર છે કે તમારા ઉપરથી અથવા તમારા પગ નીચેથી તમારા પર અઝાબ મોકલે

الرّسول (صلی الله علیه و آله) The Prophet (peace be upon him and his family) રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)

رَوَی جَابِرُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ الْأَنْصَارِیُّ (رحمة الله علیه) قَالَ حَجَجْتُ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) حِجَّهًَْ الْوَدَاعِ فَلَمَّا قَضَی النَّبِیُّ (صلی الله علیه و آله) مَا افْتُرِضَ عَلَیْهِ مِنَ الْحَجِ أَتَی مُوَدِّعَ الْکَعْبَهًِْ فَلَزِمَ حَلْقَهًَْ الْبَابِ وَ نَادَی بِرَفِیعِ صَوْتِهِ أَیُّهَا النَّاسُ فَاجْتَمَعَ أَهْلُ الْمَسْجِدِ وَ أَهْلُ السُّوقِ فَقَالَ (صلی الله علیه و آله) اسْمَعُوا أَنِّی قَائِلٌ مَا هُوَ بَعْدِی کَائِنٌ فَلْیُبَلِّغْ شَاهِدُکُمْ غَائِبَکُمْ ثُمَّ بَکَی رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) حَتَّی بَکَی لِبُکَائِهِ النَّاسُ أَجْمَعُونَ فَلَمَّا سَکَتَ مِنْ بُکَائِهِ قَالَ اعْلَمُوا رَحِمَکُمُ اللَّهُ أَنَّ مَثَلَکُمْ فِی هَذَا الْیَوْمِ کَمَثَلِ وَرَقٍ لَا شَوْکَ فِیهِ إِلَی أَرْبَعِینَ وَ مِائَهًِْ سَنَهًٍْ ثُمَّ یَأْتِی مِنْ بَعْدِ ذَلِکَ شَوْکٌ وَ وَرَقٌ إِلَی مِائَتَیْ سَنَهًٍْ ثُمَّ یَأْتِی مِنْ بَعْدِ ذَلِکَ شَوْکٌ لَا وَرَقَ فِیهِ حَتَّی لَا یُرَی فِیهِ إِلَّا سُلْطَانٌ جَائِرٌ أَوْ غَنِیٌّ بَخِیلٌ أَوْ عَالِمٌ رَاغِبٌ فِی الْمَالِ أَوْ فَقِیرٌ کَذَّابٌ أَوْ شَیْخٌ فَاجِرٌ أَوْ صَبِیٌّ وَقِحٌ أَوِ امْرَأَهًٌْ رَعْنَاءُ ثُمَّ بَکَی رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) فَقَامَ إِلَیْهِ سَلْمَانُ الْفَارِسِیُّ (رحمة الله علیه) وَ قَالَ یَا رَسُولَ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) أَخْبِرْنَا مَتَی یَکُونُ ذَلِکَ فَقَالَ (صلی الله علیه و آله) یَا سَلْمَانُ (رحمة الله علیه) إِذَا قَلَّتْ عُلَمَاؤُکُمْ وَ ذَهَبَتْ قُرَّاؤُکُمْ وَ قَطَعْتُمْ زَکَاتَکُمْ وَ أَظْهَرْتُمْ مُنْکَرَاتِکُمْ وَ عَلَتْ أَصْوَاتُکُمْ فِی مَسَاجِدِکُمْ وَ جَعَلْتُمُ الدُّنْیَا فَوْقَ رُءُوسِکُمْ وَ الْعِلْمَ تَحْتَ أَقْدَامِکُمْ وَ الْکَذِبَ حَدِیثَکُمْ وَ الْغِیبَهًَْ فَاکِهَتَکُمْ وَ الْحَرَامَ غَنِیمَتَکُمْ وَ لَا یَرْحَمُ کَبِیرُکُمْ صَغِیرَکُمْ وَ لَا یُوَقِّرُ صَغِیرُکُمْ کَبِیرَکُمْ فَعِنْدَ ذَلِکَ تَنْزِلُ اللَّعْنَهًُْ عَلَیْکُمْ وَ یُجْعَلُ بَأْسُکُمْ بَیْنَکُمْ وَ بَقِیَ الدِّینُ بَیْنَکُمْ لَفْظاً بِأَلْسِنَتِکُمْ فَإِذَا أَتَیْتُمْ {أُوتِیتُمْ} هَذِهِ الْخِصَالَ تَوَقَّعُوا الرِّیحَ الْحَمْرَاءَ أَوْ مَسْخاً أَوْ قَذْفاً بِالْحِجَارَهًِْ وَ تَصْدِیقُ ذَلِکَ فِی کِتَابِ اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ قُلْ هُوَ الْقادِرُ عَلی أَنْ یَبْعَثَ عَلَیْکُمْ عَذاباً مِنْ فَوْقِکُمْ أَوْ مِنْ تَحْتِ أَرْجُلِکُمْ أَوْ یَلْبِسَکُمْ شِیَعاً وَ یُذِیقَ بَعْضَکُمْ بَأْسَ بَعْضٍ انْظُرْ کَیْفَ نُصَرِّفُ الْآیاتِ لَعَلَّهُمْ یَفْقَهُون.

پیامبر (صلی الله علیه و آله)- جابر (رحمة الله علیه) گوید: در سال حجهًْ الوداع با پیغمبر (صلی الله علیه و آله) به حج رفتم، پیغمبر (صلی الله علیه و آله) بعد از انجام اعمال حج آمد تا با خانه‌ی خدا تودیع کند. حلقه در را گرفت و با صدای رسا فرمود: «ای مردم»! با این صدا تمام مردمی که در مسجد الحرام و بازار بودند، جمع شدند. آنگاه پیغمبر (صلی الله علیه و آله) فرمود: «ای مردم آنچه را که بعد از من روی می‌دهد و هم اکنون به شما می‌گویم از من بشنوید! و حاضران شما به غائبین خود برسانند». سپس پیغمبر (صلی الله علیه و آله) گریست به‌طوری که از گریه حضرت همه‌ی مردم گریستند، چون حضرت (صلی الله علیه و آله) از گریستن آرام گرفت، فرمود: «ای مردم! خدا شما را بیامرزد! بدانید که شما از این روز تا صدوچهل سال بعد مانند برگی هستید که خار نداشته باشد، آنگاه تا دویست سال برگ و خار خواهد داشت و بعد از آن خار بدون برگ است به‌طوری که در آن زمان جز سلطان ظالم یا ثروتمند بخیل یا عالم دنیاپرست یا فقیر دروغگو یا پیرمرد زناکار یا بچّه بی‌آبرو و یا زن احمق دیده نمی‌شود»! آنگاه پیغمبر (صلی الله علیه و آله)گریست، سلمان فارسی (رحمة الله علیه) برخاست و عرض کرد: «ای رسول خدا (صلی الله علیه و آله) بفرمایید بدانیم: آنچه فرمودید کی واقع می‌شود»؟. فرمود: «ای سلمان (رحمة الله علیه) در زمانی‌که علمای شما کم شوند و قاریان قرآن شما از میان بروند، و زکات خود را ندهند و کارهای زشت خود را آشکار سازند. و صدای شما در مساجد بلند شود و امور دنیا را روی سر بگذارید، و دانش را زیر پا بنهید، سخنان شما دروغ، و شیرینی گفتارتان غیبت، و آنچه بدست می‌آورید حرام باشد! نه بزرگان شما به کوچک‌تر رحم کنند و نه کوچکتران احترام بزرگان را نگاه بدارند .در آن اوقات آثار غضب خدا بر شما فرود می‌آید، و سختی شما را به همان وضع در میان شما قرار می‌دهد، و در میان شما از دین جز لفظ آنکه به زبان می‌آورید، باقی نمی‌ماند هنگامی‌که این خصلت‌ها را پیدا کردید منتظر باد سرخ یا مسخ‌شدن یا سنگ باران باشید؛ آنچه این را تصدیق می‌کند در کتاب خدا هست و آن این آیه است: قُلْ هُوَ الْقادِرُ عَلی أَنْ یَبْعَثَ عَلَیْکُمْ عَذاباً مِنْ فَوْقِکُمْ أَوْ مِنْ تَحْتِ أَرْجُلِکُمْ أَوْ یَلْبِسَکُمْ شِیَعاً وَ یُذِیقَ بَعْضَکُمْ بَأْسَ بَعْضٍ؛ انْظُرْ کَیْفَ نُصَرِّفُ الْآیاتِ لَعَلَّهُمْ یَفْقَهُون».

The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) — Jabir (may Allah have mercy on him) said: In the year of Hijjat al-Wada' I went on hajj with the Prophet (peace be upon him and his family). After the Prophet (peace be upon him and his family) completed the rites of hajj, he came to bid farewell to the House of Allah. He took hold of the ring of the door and called out in a loud voice: "O people!" At this call, all the people who were in the Masjid al-Haram and in the market gathered. Then the Prophet (peace be upon him and his family) said: "O people, hear from me what will come to pass after me and what I am telling you now! And let those of you present convey it to those absent." Then the Prophet (peace be upon him and his family) wept, so much so that all the people wept at his weeping. When he (peace be upon him and his family) grew quiet from his weeping, he said: "O people! May Allah have mercy on you! Know that from this day until one hundred and forty years hence you are like a leaf that has no thorn; then for two hundred years there will be leaves and thorns together; and after that there will be thorns without leaves, so that in that time nothing will be seen but a tyrannical ruler, or a stingy rich man, or a worldly scholar, or a lying pauper, or an adulterous old man, or a shameless child, or a foolish woman!" Then the Prophet (peace be upon him and his family) wept. Salman al-Farsi (may Allah have mercy on him) stood up and said: "O Messenger of Allah (peace be upon him and his family), tell us: when will what you have said come to pass?" He said: "O Salman (may Allah have mercy on him), at the time when your scholars become few and your reciters of the Qur'an pass away, and they do not give their zakat and openly display their evil deeds, and your voices are raised loud in your mosques, and you place the affairs of this world upon your heads and put knowledge beneath your feet, and your speech is lies, and the sweetness of your talk is backbiting, and what you acquire is unlawful, and your elders do not have mercy on the young nor do the young observe respect for the elders — at that time the marks of Allah's wrath will descend upon you, and He will place hardship among you from within yourselves, and nothing will remain of religion among you except the word that you utter on your tongues. When you find these traits in yourselves, expect the red wind, or metamorphosis, or a rain of stones. What confirms this is in the Book of Allah, and it is this verse: قُلْ هُوَ الْقادِرُ عَلى أَنْ یَبْعَثَ عَلَیْکُمْ عَذاباً مِنْ فَوْقِکُمْ أَوْ مِنْ تَحْتِ أَرْجُلِکُمْ أَوْ یَلْبِسَکُمْ شِیَعاً وَ یُذِیقَ بَعْضَکُمْ بَأْسَ بَعْضٍ؛ انْظُرْ کَیْفَ نُصَرِّفُ الْآیاتِ لَعَلَّهُمْ یَفْقَهُون [Say: He has the power that He should send on you a chastisement from above you or from beneath your feet, or that He should throw you into confusion, (making you) of different parties; and make some of you taste the fighting of others. See how We repeat the communications that they may understand]."

પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)- જાબિર (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ) કહે છે: હિજ્જતુલ વિદાઅના વર્ષે હું પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) સાથે હજ પર ગયો. પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) હજના અમલો પૂરા કર્યા પછી અલ્લાહના ઘરને વિદાય આપવા આવ્યા. તેમણે દરવાજાની કડી પકડી અને બુલંદ અવાજે ફરમાવ્યું: "હે લોકો!" આ અવાજથી મસ્જિદુલ હરામ અને બજારમાં જે લોકો હતા તે બધા ભેગા થઈ ગયા. ત્યાર બાદ પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) એ ફરમાવ્યું: "હે લોકો! મારા પછી જે થવાનું છે અને હમણાં તમને હું કહી રહ્યો છું તે મારી પાસેથી સાંભળી લો! અને તમારામાંથી હાજર લોકો ગેરહાજરો સુધી પહોંચાડે." પછી પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) એટલા રડ્યા કે તેમના રડવાથી બધા લોકો રડી પડ્યા. જ્યારે તેઓ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) રડવાથી શાંત થયા, ત્યારે ફરમાવ્યું: "હે લોકો! અલ્લાહ તમને માફ કરે! જાણી લો કે તમે આ દિવસથી એકસો ચાળીસ વર્ષ સુધી એવા પાંદડા જેવા છો જેમાં કાંટા ન હોય, ત્યાર બાદ બસ્સો વર્ષ સુધી પાંદડા અને કાંટા બંને હશે, અને ત્યાર બાદ પાંદડા વગરના કાંટા હશે એટલી હદે કે તે સમયે જુલ્મી શાસક, અથવા કંજૂસ ધનવાન, અથવા દુન્યાપરસ્ત આલિમ, અથવા જૂઠો ફકીર, અથવા ઝિનાકાર વૃદ્ધ, અથવા બેશરમ બાળક, અથવા મૂર્ખ સ્ત્રી સિવાય કોઈ જોવા નહીં મળે!" ત્યાર બાદ પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) રડ્યા. સલમાન ફારસી (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ) ઊભા થયા અને અરજ કરી: "હે અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) ફરમાવો કે અમે જાણી લઈએ: આપે જે ફરમાવ્યું તે ક્યારે થશે?" ફરમાવ્યું: "હે સલમાન (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ) જ્યારે તમારા આલિમો ઓછા થઈ જાય અને તમારા કુરઆનના કારીઓ ચાલ્યા જાય, અને પોતાની ઝકાત ન આપે અને પોતાના ખરાબ કામો જાહેર કરે, અને તમારો અવાજ મસ્જિદોમાં બુલંદ થાય, અને દુન્યાના કામોને માથા પર મૂકી દો, અને ઇલ્મને પગ નીચે કચડી નાખો, તમારી વાતો જૂઠી હોય, અને તમારી વાતચીતની મીઠાશ ગીબત હોય, અને જે તમે મેળવો તે હરામ હોય! ન તમારા મોટા નાના પર દયા કરે અને ન નાના મોટાનું સન્માન રાખે. તે સમયે તમારા પર અલ્લાહના ગુસ્સાના નિશાનો ઉતરશે, અને તમારી મુશ્કેલી તમારી વચ્ચે જ મૂકી દેશે, અને તમારી વચ્ચે દીનમાંથી ફક્ત તે શબ્દ સિવાય કંઈ બાકી નહીં રહે જે તમે જીભથી ઉચ્ચારો છો. જ્યારે તમે આ ખસલતોને પોતાનામાં જુઓ ત્યારે લાલ આંધી, અથવા શકલ બદલાઈ જવી, અથવા પથ્થરોના વરસાદની રાહ જુઓ; જે આની પુષ્ટિ કરે છે તે અલ્લાહની કિતાબમાં છે અને તે આ આયત છે: قُلْ هُوَ الْقادِرُ عَلى أَنْ یَبْعَثَ عَلَیْکُمْ عَذاباً مِنْ فَوْقِکُمْ أَوْ مِنْ تَحْتِ أَرْجُلِکُمْ أَوْ یَلْبِسَکُمْ شِیَعاً وَ یُذِیقَ بَعْضَکُمْ بَأْسَ بَعْضٍ؛ انْظُرْ کَیْفَ نُصَرِّفُ الْآیاتِ لَعَلَّهُمْ یَفْقَهُون [કહો: તે સામર્થ્યવાન છે કે તમારા પર તમારી ઉપરથી અથવા તમારા પગોની નીચેથી અઝાબ મોકલે, અથવા તમને જુદા જુદા જૂથોમાં વહેંચી નાખે, અને તમારામાંથી કેટલાકને બીજા કેટલાકના જંગનો સ્વાદ ચખાડે. જુઓ કે અમે કેવી રીતે આયતોને જુદી જુદી રીતે વર્ણવીએ છીએ, જેથી તેઓ સમજે]."

#2 بگو: «او قادر است که از فرازتان یا از زیر پای شما، عذابی بر شما بفرستد Say: He is able to send a punishment upon you from above you or from beneath your feet કહો: તે કાદિર છે કે તમારા ઉપરથી અથવા તમારા પગ નીચેથી તમારા પર અઝાબ મોકલે

علیّ‌بن‌ابراهیم (رحمة الله علیه) Ali ibn Ibrahim (may Allah have mercy on him) અલી બિન ઇબ્રાહીમ (રહમતુલ્લાહે અલયહે)

قُلْ هُوَ الْقادِرُ عَلی أَنْ یَبْعَثَ عَلَیْکُمْ عَذاباً مِنْ فَوْقِکُمْ قَالَ السُّلْطَانُ الْجَائِرُ أَوْ مِنْ تَحْتِ أَرْجُلِکُمْ قَالَ السَّفِلَهًُْ وَ مَنْ لَا خَیْرَ فِیهِ.

علیّ‌بن‌ابراهیم (رحمة الله علیه)- هُوَ الْقَادِرُ عَلَی أَن یَبْعَثَ عَلَیْکُمْ عَذَابًا مِّن فَوْقِکُمْ؛ منظور از عذاب، حاکم ستمگر است. أَوْ مِن تَحْتِ أَرْجُلِکُمْ؛ یعنی فرومایگان و کسی که بی‌خیر است.

Ali ibn Ibrahim (may Allah have mercy on him): هُوَ الْقَادِرُ عَلَی أَن یَبْعَثَ عَلَیْکُمْ عَذَابًا مِّن فَوْقِکُمْ [He has the power to send upon you a chastisement from above you]; what is meant by the chastisement is the tyrannical ruler. أَوْ مِن تَحْتِ أَرْجُلِکُمْ [or from beneath your feet]; that is, the base people and the one in whom there is no good.

અલી બિન ઇબ્રાહીમ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ): هُوَ الْقَادِرُ عَلَی أَن یَبْعَثَ عَلَیْکُمْ عَذَابًا مِّن فَوْقِکُمْ [તે એ વાત પર કાદિર છે કે તમારા પર તમારી ઉપરથી અઝાબ મોકલે]; અઝાબથી મુરાદ ઝાલિમ હાકિમ છે. أَوْ مِن تَحْتِ أَرْجُلِکُمْ [અથવા તમારા પગ નીચેથી]; એટલે કે નીચ લોકો અને એ વ્યક્તિ જેનામાં કોઈ ભલાઈ નથી.

#3 بگو: «او قادر است که از فرازتان یا از زیر پای شما، عذابی بر شما بفرستد Say: He is able to send a punishment upon you from above you or from beneath your feet કહો: તે કાદિર છે કે તમારા ઉપરથી અથવા તમારા પગ નીચેથી તમારા પર અઝાબ મોકલે

الباقر (علیه السلام) Imam Baqir (peace be upon him) ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)

هُوَ الْقادِرُ عَلی أَنْ یَبْعَثَ عَلَیْکُمْ عَذاباً مِنْ فَوْقِکُمْ قَالَ هُوَ الدَّجَّالُ وَ الصَّیْحَهًُْ أَوْ مِنْ تَحْتِ أَرْجُلِکُمْ وَ هُوَ الْخَسْفُ.

امام باقر (علیه السلام)- هُوَ الْقَادِرُ عَلَی أَن یَبْعَثَ عَلَیْکُمْ عَذَابًا مِّن فَوْقِکُمْ چنین آمده است که مراد از این عذاب، دود و فریاد است. أَوْ مِن تَحْتِ أَرْجُلِکُمْ؛ یعنی فرو رفتن زمین.

Imam Baqir (peace be upon him): هُوَ الْقَادِرُ عَلَی أَن یَبْعَثَ عَلَیْکُمْ عَذَابًا مِّن فَوْقِکُمْ [He has the power to send upon you a chastisement from above you]; it has come thus, that what is meant by this chastisement is smoke and the [great] cry. أَوْ مِن تَحْتِ أَرْجُلِکُمْ [or from beneath your feet]; that is, the swallowing up of the earth.

ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): هُوَ الْقَادِرُ عَلَی أَن یَبْعَثَ عَلَیْکُمْ عَذَابًا مِّن فَوْقِکُمْ [તે એ વાત પર કાદિર છે કે તમારા પર તમારી ઉપરથી અઝાબ મોકલે] આ પ્રમાણે આવ્યું છે કે આ અઝાબથી મુરાદ ધુમાડો અને ચીસ છે. أَوْ مِن تَحْتِ أَرْجُلِکُمْ [અથવા તમારા પગ નીચેથી]; એટલે કે જમીનમાં ધસી જવું.

#4 یا به‌صورت دسته‌های پراکنده شما را با هم بیامیزد Or He mingles you together in scattered groups અથવા વિખૂટા સમૂહોના રૂપમાં તમને એકબીજા સાથે ભેળવી દે

أَوْ یَلْبِسَکُمْ شِیَعاً قَالَ الْعَصَبِیَّهًُْ.

علیّ‌بن‌ابراهیم (رحمة الله علیه)- أَوْ یَلْبِسَکُمْ شِیَعاً؛ منظور تعصّب است.

Ali ibn Ibrahim (may Allah have mercy on him): أَوْ یَلْبِسَکُمْ شِیَعاً [or that He should throw you into confusion, making you of different parties]; what is meant is bigotry.

અલી બિન ઇબ્રાહીમ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ): أَوْ یَلْبِسَکُمْ شِیَعاً [અથવા તમને જુદા જુદા જૂથોમાં ભેળવી દે]; મુરાદ તઅસ્સુબ (કટ્ટરતા) છે.

#5 یا به‌صورت دسته‌های پراکنده شما را با هم بیامیزد Or He mingles you together in scattered groups અથવા વિખૂટા સમૂહોના રૂપમાં તમને એકબીજા સાથે ભેળવી દે

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

أَوْ یَلْبِسَکُمْ شِیَعاً یَعْنِی یَضْرِبُ بَعْضُکُمْ بِبَعْضٍ بِمَا یُلْقِیهِ مِنَ الْعَدَاوَهًِْ وَ الْعَصَبِیَّهًِْ.

امام صادق (علیه السلام)- أَوْ یَلْبِسَکُمْ شِیَعاً یعنی: به‌وسیله‌ی دشمنی و تعصّبی که میان آنان می‌اندازد، به نزاع و کشمکش می‌پردازند.

Imam Sadiq (peace be upon him): أَوْ یَلْبِسَکُمْ شِیَعاً [or that He should throw you into confusion, making you of different parties] means: through the enmity and bigotry which He casts among them, they engage in dispute and conflict.

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): أَوْ یَلْبِسَکُمْ شِیَعاً [અથવા તમને જુદા જુદા જૂથોમાં ભેળવી દે] એટલે કે: તેમની વચ્ચે નાખેલી દુશ્મની અને તઅસ્સુબ (કટ્ટરતા) દ્વારા તેઓ ઝઘડા અને સંઘર્ષમાં પડે છે.

#6 یا به‌صورت دسته‌های پراکنده شما را با هم بیامیزد Or He mingles you together in scattered groups અથવા વિખૂટા સમૂહોના રૂપમાં તમને એકબીજા સાથે ભેળવી દે

الباقر (علیه السلام) Imam Baqir (peace be upon him) ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)

أَوْ یَلْبِسَکُمْ شِیَعاً وَ هُوَ اخْتِلَافٌ فِی الدِّینِ وَ طَعْنُ بَعْضِکُمْ عَلَی بَعْضٍ.

امام باقر (علیه السلام)- أَوْ یَلْبِسَکُمْ شِیَعاً و آن عبارت است از اختلاف در دین و تهمت‌زدن به یکدیگر.

Imam Baqir (peace be upon him): أَوْ یَلْبِسَکُمْ شِیَعاً [or that He should throw you into confusion, making you of different parties], and that is difference in religion and accusing one another.

ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): أَوْ یَلْبِسَکُمْ شِیَعاً [અથવા તમને જુદા જુદા જૂથોમાં ભેળવી દે], અને તે એટલે દીનમાં મતભેદ અને એકબીજા પર આરોપ મૂકવો.

#7 یا به‌صورت دسته‌های پراکنده شما را با هم بیامیزد Or He mingles you together in scattered groups અથવા વિખૂટા સમૂહોના રૂપમાં તમને એકબીજા સાથે ભેળવી દે

الرّسول (صلی الله علیه و آله) The Prophet (peace be upon him and his family) રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)

قالَ الْحَسَنْ: قالَ رَسُولَ اللَّهِ سَأَلَتُ رَبِّی أَنْ لَا یُظْهِرَ عَلَی أُمَّتِی أَهْلَ دِینِ غَیْرِهِمْ فَأَعْطَانِی وَ سَأَلْتُهُ أَنْ لَا یُهْلِکَهُمْ جُوعاً فَأَعْطَانِی وَ سَأَلْتُهُ أَنْ لَا یَجْمَعُهُمْ عَلَی ضَلَالَهًٍْ فَأَعْطَانِی وَ سَأَلْتُهُ أَنْ لَا یَلْبِسَهُمْ شِیَعاً فَمَنَعَنِی.

پیامبر (صلی الله علیه و آله)- حسن گوید: پیامبر (صلی الله علیه و آله) فرمود: از پروردگارم خواستم که بر امّتم اهل دین‌های دیگر را پیروز نگرداند؛ پس به من عطا فرمود و از او خواستم که آن‌ها را با گرسنگی هلاک نکند؛ پس به من عطا فرمود و از او خواستم که آن‌ها را بر گمراهی جمع نکند؛ پس به من عطا فرمود و از او خواستم که آن‌ها را به‌صورت دسته‌های پراکنده به جان هم نیندازد؛ پس مرا محروم کرد.

The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) - Hasan said: The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) said: I asked my Lord not to give the followers of other religions victory over my Ummah, and He granted it to me. And I asked Him not to destroy them with famine, and He granted it to me. And I asked Him not to unite them upon misguidance, and He granted it to me. And I asked Him not to throw them against one another as scattered factions, and He denied me this.

પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) - હસને કહ્યું: પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમે) ફરમાવ્યું: મેં મારા પરવરદિગાર પાસે માંગ્યું કે અન્ય ધર્મોના લોકોને મારી ઉમ્મત પર વિજય ન અપાવે; તો તેણે મને આપ્યું, અને મેં તેની પાસે માંગ્યું કે તેમને ભૂખમરાથી હલાક ન કરે; તો તેણે મને આપ્યું, અને મેં તેની પાસે માંગ્યું કે તેમને ગુમરાહી પર એકત્ર ન કરે; તો તેણે મને આપ્યું, અને મેં તેની પાસે માંગ્યું કે તેમને વિખરાયેલા જૂથોના રૂપમાં એકબીજા સામે ન લડાવે; તો તેણે મને એનાથી વંચિત રાખ્યો.

#8 یا به‌صورت دسته‌های پراکنده شما را با هم بیامیزد Or He mingles you together in scattered groups અથવા વિખૂટા સમૂહોના રૂપમાં તમને એકબીજા સાથે ભેળવી દે

السّجّاد (علیه السلام) Imam Sajjad (peace be upon him) ઇમામ સજ્જાદ (અલયહિસ્સલામ)

عَنْ جَابِرِ‌بْنِ‌عَبْدِ اللَّهِ الْأَنْصَارِیِّ (رحمة الله علیه) قَال: خَرَجَ عَلَیْنَا رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) یَوْماً وَ نَحْنُ فِی مَسْجِدِهِ فَقَال یَا سلمان (رحمة الله علیه) اذْهَبْ إِلَی مَنْزِلِ أُمِّکَ أُمِّ سَلَمَهًَْ فَأْتِنِی بِبِسَاطِ الشَّعْرِ الْخَیْبَرِیِّ قَالَ جَابِرٌ فَذَهَبَ سلمان (رحمة الله علیه) فَلَمْ یَلْبَثْ أَنْ جَاءَ بِالْبِسَاطِ فَأَمَرَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) سَلمَانَ (رحمة الله علیه) فَبَسَطَهُ ثُمَّ قَالَ لِأَبِی‌بَکْرٍ وَ عُمَرَ وَ عَبْدِ الرَّحْمَنِ اجْلِسُوا عَلَی الْبِسَاطِ فَجَلَسُوا کَمَا أَمَرَهُمْ ثُمَّ خَلَا رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) سَلمَانَ (رحمة الله علیه) فَلَمَّا جَاءَهُ أَسَرَّ إِلَیْهِ شَیْئاً ثُمَّ قَالَ لَهُ اجْلِسْ فِی الزَّاوِیَهًِْ الرَّابِعَهًِْ فَجَلَسَ سَلمَانُ (رحمة الله علیه) ثُمَّ أَمَرَ عَلِیّاً (علیه السلام) أَنْ یَجْلِسَ فِی وَسَطِهِ ثُمَّ قَالَ لَهُ قُلْ مَا أَمَرْتُکَ فَوَ الَّذِی بَعَثَنِی بِالْحَقِّ نَبِیّاً لَوْ شِئْتُ قُلْتُ عَلَی الْجَبَلِ لَسَارَ فَحَرَّکَ عَلِیٌّ (علیه السلام) شَفَتَیْهِ قَالَ جَابِرٌ فَاخْتَلَجَ الْبِسَاطُ فَمَرَّ بِهِمْ قَالَ جَابِرٌ فَسَأَلْتُ سَلمَانَ (رحمة الله علیه) فَقُلْتُ أَیْنَ مَرَّ بِکُمُ الْبِسَاطُ قَالَ وَ اللَّهِ مَا شَعُرْنَا بِشَیْءٍ حَتَّی انْقَضَّ بِنَا الْبِسَاطُ فِی ذِرْوَهًِْ جَبَلٍ شَاهِقٍ وَ صرْنَا إِلَی بَابِ کَهْف قَالَ سَلمَانُ (رحمة الله علیه) قَامَ عَلِیٌّ (علیه السلام) فَصَاحَ بِهِمْ بِصَوْتٍ خَفِیٍّ فَانْفَتَحَ بَابُ الْکَهْفِِ فَأَعَادَ عَلِیٌّ (علیه السلام) سَلَامَهُ عَلَیْهِمْ فَقَالُوا کُلُّهُمْ وَ عَلَیْکَ وَ عَلَی مُحَمَّدٍ (صلی الله علیه و آله) مِنَّا السَّلَامُ نَشْهَدُ بِأَنَّکَ مَوْلَانَا وَ مَوْلَی کُلِّ مَنْ آمَنَ بِمُحَمَّدٍ (صلی الله علیه و آله) قَالَ سَلمَانُ (رحمة الله علیه) فَلَمَّا سَمِعَ الْقَوْمُ أَخَذُوا بِالْبُکَاءِ وَ فَزِعُوا وَ اعْتَذَرُوا إِلَی أَمِیرِالمُؤمِنِینَ (علیه السلام) وَ قَامُوا کُلُّهُمْ إِلَیْهِ یَقْبَلُونَ رَأْسَهُ وَ یَقُولُونَ قَدْ عَلِمْنَا مَا أَرَادَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) وَ مَدُّوا أَیْدِیَهُمْ وَ بَایَعُوهُ بِإِمْرَهًِْ الْمُؤْمِنِینَ وَ شَهِدُوا لَهُ بِالْوَلَایَهًِْ بَعْدَ مُحَمَّدٍ (صلی الله علیه و آله) ثُمَّ جَلَسَ کُلُّ وَاحِدٍ مَکَانَهُ مِنَ الْبِسَاطِ وَ جَلَسَ عَلِیٌّ (علیه السلام) فِی وَسَطِهِ ثُمَّ حَرَّکَ شَفَتَیْهِ فَاخْتَلَجَ الْبِسَاطُ فَلَمْ نَدْرِ کَیْفَ مَرَّ بِنَا فِی الْبَرِّ أَمْ فِی الْبَحْرِ حَتَّی انْقَضَّ بِنَا عَلَی بَابِ مَسْجِدِ رَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) قَالَ فَخَرَجَ إِلَیْنَا رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) فَقَالَ کَیْفَ رَأَیْتُمْ أَبَا بَکْرٍ قَالُوا نَشْهَدُ یَا رَسُولَ اللهِ (صلی الله علیه و آله) کَمَا شَهِدَ أَهْلُ الْکَهْفِ وَ نُؤْمِنُ کَمَا آمَنُوا فَقَالَ النَّبِیُّ (صلی الله علیه و آله) إِنْ صدَقْتُمْ فَقَدْ أُسْقِیتُمْ مَاءً غَدَقاً وَ أَکَلْتُمْ مِنْ فَوْقِکُمْ وَ مِنْ تَحْتِ أَرْجُلِکُمْ أَوْ یَلْبِسَکُمْ شِیَعاً وَ تَسْلُکُونَ طَرِیقَ بَنِی إِسْرَائِیلَ فَمَنْ تَمَسَّکَ بِوَلَایَهًِْ عَلِیٍّ (علیه السلام) لَقِیَنِی یَوْمَ الْقِیَامَهًِْ وَ أَنَا عَنْهُ رَاضٍ.

امام سجاد (علیه السلام)- جابر (رحمة الله علیه) گوید: روزی در مسجد رسول خدا (صلی الله علیه و آله) بودیم که آن حضرت بر ما وارد گردیده... فرمود: «سلمان (رحمة الله علیه)، به خانه‌ی مادرت اُمّ سلمه برو و جاجیم خیبری را بیاور». جابر گوید: سلمان (رحمة الله علیه) خیلی زود جاجیم را آورده و به دستور پیامبر (صلی الله علیه و آله) پهن کرد، سپس به ابوبکر، عمر و عبدالرحمان گفت: «روی جاجیم بنشینید»، و آن‌ها نیز اطاعت کرده و نشستند. سپس رسول خدا (صلی الله علیه و آله) سلمان (رحمة الله علیه) را طلبید، چون نزد آن حضرت آمد، پس رسول خدا (صلی الله علیه و آله) رازی را با سلمان (رحمة الله علیه) در میان نهاد سپس به وی فرمود: «در گوشه‌ی چهارم بنشین»! پس سلمان (رحمة الله علیه) همان جا نشست، سپس به علی (علیه السلام) امر نمود که در وسط آن فرش بنشیند، سپس به وی فرمود: «آنچه را به تو دستور دادم بگو زیرا سوگند به کسی که مرا به حق به نبوّت برانگیخت، اگر به کوه به گویی روان شود، حتماً راه خواهد افتاد». آنگاه علی (علیه السلام) چیزی زیر لب‌ها زمزمه فرمود، جابر (رحمة الله علیه) گوید: «سپس فرش به حرکت در آمده و آن‌ها را با خود برد». جابر گوید: «از سلمان (رحمة الله علیه) پرسیدم: آن فرش شما را به کجا برد»؟ گفت: «به خدا سوگند چیزی احساس نکردیم تا اینکه فرش ما را بر بالای کوهی بلند نشاند و از آنجا به در غاری رفتیم»، سلمان (رحمة الله علیه) گوید: «پس علی (علیه السلام) برخاسته و آهسته آنان را صدا زد که ناگاه در غار باز شد. و علی (علیه السلام) دوباره به ایشان سلام کرده و آنان همگی باهم پاسخ داده و گفتند: و علیک السّلام و رحمۀ الله و برکاته و بر محمّد رسول الله (صلی الله علیه و آله) و خاتم نبوّت از جانب ما سلام، سلام ما را به او برسان و به آن حضرت بگو: «آن‌ها گواهی به نبوّت تو داده اند همان نبوّتی که سال های زیادی پیش از بعثت شما از آن آگاه شده بودند، و به وصایت شما نیز یا علی (علیه السلام) گواهی می دهیم». سپس علی (علیه السلام) مجدّداً به آنان سلام کرد و آن‌ها نیز جملگی گفتند: «از جانب ما بر تو و بر محمّد (صلی الله علیه و آله) سلام، شهادت می دهیم که تو مولای ما و مولای هرکسی هستی که به محمّد (صلی الله علیه و آله) ایمان آورده است». سلمان (رحمة الله علیه) گوید: «چون آن جماعت این سخن را شنیدند، شروع کردند به گریستن و وحشت کرده از امیرالمؤمنین (علیه السلام) عذرخواهی نمودند و جملگی برخاسته سر مبارک آن حضرت را بوسیده و گفتند: اکنون دریافتیم خواست رسول خدا (صلی الله علیه و آله) چه بوده و به‌طرف آن حضرت دست دراز کرده و به‌عنوان امیرالمؤمنین با وی بیعت نمودند و به ولایتش پس از محمّد (صلی الله علیه و آله) گواهی می دادند، سپس هرکدام در جای خود بر روی بساط نشسته و علی (علیه السلام) در وسط آن جای گرفته، آنگاه چیزی زیرلب زمزمه فرمود که بساط به حرکت در آمده و نفهمیدیم چگونه ما را با خود برد، از خشکی برد یا دریا، تا اینکه بر در مسجد رسول خدا (صلی الله علیه و آله) ما را بر زمین نشاند، گوید: پس رسول خدا (صلی الله علیه و آله) نزد ما آمده و فرمود: «ای ابوبکر ماجرا را چگونه یافتید»؟ عرض کردند: «ای رسول خدا (صلی الله علیه و آله)، ما نیز همان شهادت را می‌دهیم که اصحاب کهف دادند و همان طور که آن‌ها ایمان آوردند، ما نیز ایمان می آوریم، پس پیامبر (صلی الله علیه و آله) فرمود: «اگر راست گفته باشید، به‌راستی که آبی فراوان و گوارا نوشانده شده اید و روزی شما از آسمان و زمین خواهد رسید؛ یا از زیر پای شما، عذابی بر شما بفرستد؛ یا به‌صورت دسته‌های پراکنده شما را با هم بیامیزد؛ و راه بنی اسرائیل را در پیش خواهید گرفت، پس هرکس به ولایت علی (علیه السلام) پایبند باشد، در روز قیامت درحالی با من دیدار خواهد کرد که من از وی راضی خواهیم بود».

Imam al-Sajjad (peace be upon him)— Jabir (may Allah have mercy on him) said: One day we were in the mosque of the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) when he came out to us and said: "Salman (may Allah have mercy on him), go to the house of your mother Umm Salamah and bring the Khaybari rug." Jabir said: Salman (may Allah have mercy on him) very quickly brought the rug, and at the Prophet's (peace be upon him and his family) order spread it out. Then he said to Abu Bakr, Umar and Abd al-Rahman: "Sit on the rug," and they obeyed and sat. Then the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) called Salman (may Allah have mercy on him), and when he came before him, the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) shared a secret with Salman (may Allah have mercy on him), then said to him: "Sit in the fourth corner!" So Salman (may Allah have mercy on him) sat there. Then he ordered Ali (peace be upon him) to sit in the middle of that rug, then said to him: "Say what I have commanded you, for by the One who sent me in truth as a Prophet, if you were to say to the mountain 'Move', it would surely move." Then Ali (peace be upon him) murmured something under his lips. Jabir (may Allah have mercy on him) said: "Then the rug began to move and carried them away." Jabir said: "I asked Salman (may Allah have mercy on him): Where did that rug take you?" He said: "By Allah, we felt nothing until the rug set us down atop a lofty mountain, and from there we went to the door of a cave." Salman (may Allah have mercy on him) said: "Then Ali (peace be upon him) rose and called out to them softly, whereupon the door of the cave opened. Ali (peace be upon him) greeted them again, and they all together answered and said: 'wa alayka al-salam wa rahmatullahi wa barakatuh [and upon you be peace and the mercy of Allah and His blessings], and upon Muhammad the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) and the seal of prophethood, from us peace — convey our greeting to him and say to him: They bear witness to your prophethood, the very prophethood of which they were aware many years before your mission, and we also bear witness to your successorship, O Ali (peace be upon him).' Then Ali (peace be upon him) greeted them once more, and they all said: 'From us, peace be upon you and upon Muhammad (peace be upon him and his family). We bear witness that you are our master and the master of everyone who has believed in Muhammad (peace be upon him and his family).'" Salman (may Allah have mercy on him) said: "When that group heard this speech, they began weeping and, terrified, apologised to the Commander of the Faithful (peace be upon him), and all of them rose, kissed the blessed head of the Imam and said: 'Now we have grasped what the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) wanted', and they stretched out their hands towards him and pledged allegiance to him as Commander of the Faithful and bore witness to his wilayah (guardianship) after Muhammad (peace be upon him and his family). Then each one sat in his place upon the rug and Ali (peace be upon him) took his place at its centre. Then he murmured something under his lips and the rug began to move, and we did not perceive how it carried us — whether over land or over sea — until it set us down at the door of the mosque of the Messenger of Allah (peace be upon him and his family). He said: Then the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) came to us and said: 'O Abu Bakr, how did you find the affair?' They said: 'O Messenger of Allah (peace be upon him and his family), we too bear the same witness that the Companions of the Cave bore, and just as they believed, we also believe.' Then the Prophet (peace be upon him and his family) said: 'If you have spoken truthfully, then indeed you have been given abundant, sweet water to drink, and your provision will come to you from the sky and the earth; or from beneath your feet, He may send a chastisement upon you; or He may throw you into confusion as scattered parties; and you will take the path of the Children of Israel. So whoever holds fast to the wilayah of Ali (peace be upon him) will meet me on the Day of Resurrection in a state in which I am pleased with him.'"

ઇમામ સજ્જાદ (અલયહિસ્સલામ)- જાબિર (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ) કહે છે: એક દિવસ અમે રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ની મસ્જિદમાં હતા કે તે હઝરત અમારી પાસે પધાર્યા અને ફરમાવ્યું: "સલમાન (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ), તમારી મા ઉમ્મે સલમાના ઘરે જાઓ અને ખૈબરી જાજમ લઈ આવો." જાબિર કહે છે: સલમાન (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ) ખૂબ જ જલ્દી જાજમ લઈ આવ્યા અને પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ના આદેશથી પાથરી. પછી અબૂબક્ર, ઉમર અને અબ્દુર્રહમાનને કહ્યું: "જાજમ પર બેસો," અને તેઓ પણ આજ્ઞા પાળીને બેસી ગયા. પછી રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ સલમાન (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ)ને બોલાવ્યા, જ્યારે તેઓ તે હઝરત પાસે આવ્યા, ત્યારે રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ સલમાન (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ)ને એક ભેદ કહ્યો, પછી તેમને ફરમાવ્યું: "ચોથા ખૂણામાં બેસો!" તો સલમાન (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ) ત્યાં જ બેસી ગયા. પછી અલી (અલયહિસ્સલામ)ને આદેશ આપ્યો કે તે જાજમની વચ્ચે બેસો, પછી તેમને ફરમાવ્યું: "જે મેં તમને આદેશ આપ્યો છે તે કહો, કારણ કે તે ઝાતના સોગંદ કે જેણે મને હકની સાથે નબૂવ્વત પર મબઊસ કર્યો, જો તમે પર્વતને કહો કે ચાલ, તો તે ખરેખર ચાલી નીકળશે." પછી અલી (અલયહિસ્સલામ)એ કંઈક હોઠોની નીચે ગણગણાટ કર્યો, જાબિર (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ) કહે છે: "પછી જાજમ ચાલવા લાગી અને તેમને પોતાની સાથે લઈ ગઈ." જાબિર કહે છે: "મેં સલમાન (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ)ને પૂછ્યું: તે જાજમ તમને ક્યાં લઈ ગઈ?" તેમણે કહ્યું: "અલ્લાહના સોગંદ, અમે કંઈ પણ મહસૂસ ન કર્યું ત્યાં સુધી કે જાજમે અમને એક ઊંચા પર્વતની ટોચ પર બેસાડ્યા અને ત્યાંથી અમે એક ગુફાના દરવાજા પર ગયા," સલમાન (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ) કહે છે: "પછી અલી (અલયહિસ્સલામ) ઊભા થયા અને ધીમેથી તેમને અવાજ આપ્યો, અચાનક ગુફાનો દરવાજો ખૂલી ગયો. અલી (અલયહિસ્સલામ)એ ફરીથી તેમને સલામ કર્યો અને તેઓ સૌએ સાથે જવાબ આપીને કહ્યું: 'وَ عَلَیْکَ السَّلَامُ وَ رَحْمَۀُ اللهِ وَ بَرَکَاتُهُ [અને તમારા પર સલામ અને અલ્લાહની રહમત અને તેની બરકતો], અને મુહમ્મદ રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) અને ખાતમે નબૂવ્વત પર અમારા તરફથી સલામ, અમારો સલામ તેમને પહોંચાડજો અને તે હઝરતને કહેજો: તેમણે તમારી નબૂવ્વતની ગવાહી આપી છે, એ જ નબૂવ્વત જેનાથી તેઓ તમારી બેઅસતના ઘણા વર્ષો પહેલાથી વાકિફ થઈ ચૂક્યા હતા, અને હે અલી (અલયહિસ્સલામ), તમારી વસાયતની પણ અમે ગવાહી આપીએ છીએ.' પછી અલી (અલયહિસ્સલામ)એ ફરીથી તેમને સલામ કર્યો અને તેઓ સૌએ સાથે કહ્યું: 'અમારા તરફથી તમારા પર અને મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પર સલામ, અમે ગવાહી આપીએ છીએ કે તમે અમારા મૌલા છો અને એ દરેકના મૌલા છો જે મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પર ઈમાન લાવ્યો છે.'" સલમાન (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ) કહે છે: "જ્યારે તે જમાતે આ વાત સાંભળી, તો તેઓ રડવા લાગ્યા અને ગભરાઈને અમીરુલ મોઅમેનીન (અલયહિસ્સલામ)થી માફી માંગી અને સૌ ઊભા થઈને તે હઝરતના મુબારક માથાને ચૂમ્યું અને કહ્યું: 'હવે અમે સમજી ગયા કે રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ની ઇચ્છા શું હતી', અને તે હઝરત તરફ હાથ લંબાવીને અમીરુલ મોઅમેનીન તરીકે તેમની સાથે બયઅત કરી અને મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પછી તેમની વિલાયતની ગવાહી આપી. પછી દરેક પોતાની જગ્યાએ જાજમ પર બેસી ગયા અને અલી (અલયહિસ્સલામ) તેની વચ્ચે બેઠા, પછી કંઈક હોઠોની નીચે ગણગણાટ કર્યો કે જાજમ ચાલવા લાગી અને અમને ખબર ન પડી કે તે અમને કેવી રીતે લઈ ગઈ, જમીન પરથી કે દરિયાથી, ત્યાં સુધી કે તે અમને રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ની મસ્જિદના દરવાજા પર ઉતારી. કહે છે: પછી રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) અમારી પાસે આવ્યા અને ફરમાવ્યું: 'ઓ અબૂબક્ર, ઘટના કેવી લાગી?' તેઓએ અરજ કરી: 'યા રસૂલલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ), અમે પણ એ જ ગવાહી આપીએ છીએ જે અસ્હાબે કહફે આપી હતી, અને જે રીતે તેઓ ઈમાન લાવ્યા હતા, અમે પણ ઈમાન લાવીએ છીએ.' પછી પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ ફરમાવ્યું: 'જો તમે સાચું બોલ્યા હો, તો ખરેખર તમને પુષ્કળ અને મીઠું પાણી પિવડાવવામાં આવ્યું છે અને તમારી રોજી આસ્માન અને જમીનથી પહોંચશે; અથવા તમારા પગની નીચેથી, તમારા પર અઝાબ મોકલે; અથવા વિખરાયેલા જૂથોના રૂપમાં તમને એકબીજા સાથે મિલાવી દે; અને તમે બની ઇસરાઈલનો રસ્તો અપનાવશો, તો જે કોઈ અલી (અલયહિસ્સલામ)ની વિલાયતને પકડી રાખશે, તે કયામતના દિવસે મારી સાથે એવી હાલતમાં મુલાકાત કરશે કે હું તેનાથી રાજી હોઈશ.'"

#9 و طعم جنگ [و اختلاف] را به هریک از شما به‌وسیله‌ی دیگری بچشاند And make each of you taste the bitterness of war [and discord] at the hands of the other અને તમારામાંના દરેકને એકબીજા દ્વારા યુદ્ધ [અને મતભેદ]નો સ્વાદ ચખાડે

وَ یُذِیقَ بَعْضَکُمْ بَأْسَ بَعْضٍ قَالَ سُوءُ الْجِوَارِ.

علیّ‌بن‌ابراهیم (رحمة الله علیه)- وَ یُذِیقَ بَعْضَکُم بَأْسَ بَعْض؛ ٍ همسایگی بد.

Ali ibn Ibrahim (may Allah have mercy on him): وَ یُذِیقَ بَعْضَکُم بَأْسَ بَعْضٍ [and make some of you taste the fighting of others]; bad neighbourliness.

અલી બિન ઇબ્રાહીમ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ): وَ یُذِیقَ بَعْضَکُم بَأْسَ بَعْضٍ [અને તમારામાંથી કેટલાકને બીજાના યુદ્ધનો સ્વાદ ચખાડે]; ખરાબ પડોશીપણું.

#10 و طعم جنگ [و اختلاف] را به هریک از شما به‌وسیله‌ی دیگری بچشاند And make each of you taste the bitterness of war [and discord] at the hands of the other અને તમારામાંના દરેકને એકબીજા દ્વારા યુદ્ધ [અને મતભેદ]નો સ્વાદ ચખાડે

الباقر (علیه السلام) Imam Baqir (peace be upon him) ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)

وَ یُذِیقَ بَعْضَکُمْ بَأْسَ بَعْضٍ وَ هُوَ أَنْ یَقْتُلَ بَعْضُکُمْ بَعْضاً وَ کُلُّ هَذَا فِی أَهْلِ الْقِبْلَهًِْ.

امام باقر (علیه السلام)- وَ یُذِیقَ بَعْضَکُم بَأْسَ بَعْضٍ؛ عبارت است از اینکه شما یکدیگر را خواهید کشت و تمام [این اعمال] در میان اهل قبله (مسلمانان) صورت می‌گیرد.

Imam Baqir (peace be upon him): وَ یُذِیقَ بَعْضَکُم بَأْسَ بَعْضٍ [and make some of you taste the fighting of others]; it means that you will kill one another, and all [these acts] take place among the people of the qibla (the Muslims).

ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): وَ یُذِیقَ بَعْضَکُم بَأْسَ بَعْضٍ [અને તમારામાંથી કેટલાકને બીજાના યુદ્ધનો સ્વાદ ચખાડે]; એટલે કે તમે એકબીજાને કત્લ કરશો, અને આ સર્વ [કૃત્યો] અહલે કિબ્લા (મુસલમાનો) વચ્ચે થશે.

#11 و طعم جنگ [و اختلاف] را به هریک از شما به‌وسیله‌ی دیگری بچشاند And make each of you taste the bitterness of war [and discord] at the hands of the other અને તમારામાંના દરેકને એકબીજા દ્વારા યુદ્ધ [અને મતભેદ]નો સ્વાદ ચખાડે

الرّسول (صلی الله علیه و آله) The Prophet (peace be upon him and his family) રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)

فِی تَفْسِیرِ الْکَلْبِیِ أَنَّهُ لَمَّا نَزَلَتْ هَذِهِ الْآیَهًُْ قَامَ النَّبِیُّ (صلی الله علیه و آله) فَتَوَضَّأَ وَ أَسْبَغَ وُضُوءَهُ ثُمَ قَامَ وَ صَلَّی فَأَحْسَنَ صَلَاتَهُ ثُمَّ سَأَلَ اللَّهَ سُبْحَانَهُ أَنْ لَا یَبْعَثَ عَلَی أُمَّتِهِ عَذَاباً مِنْ فَوْقِهِمْ وَ لَا مِنْ تَحْتِ أَرْجُلِهِمْ وَ لَا یُلْبِسَهُمْ شِیَعاً وَ لَا یُذِیقَ بَعْضَهُمْ بَأْسَ بَعْضٍ فَنَزَلَ جَبْرَئِیلُ فَقَالَ یَا مُحَمَّدُ (صلی الله علیه و آله) إِنَّ اللَّهَ تَعَالَی سَمِعَ مَقَالَتَکَ وَ إِنَّهُ قَدْ أَجَارَهُمْ مِنْ خَصْلَتَیْنِ وَ لَمْ یُجِرْهُمْ مِنْ خَصْلَتَیْنِ أَجَارَهُمْ مِنْ أَنْ یَبْعَثَ عَلَیْهِمْ عَذَاباً مِنْ فَوْقِهِمْ أَوْ مِنْ تَحْتِ أَرْجُلِهِمْ وَ لَمْ یُجِرْهُمْ مِنَ الْخَصْلَتَیْنِ الْأُخْرَیَیْنِ فَقَالَ (علیه السلام) یَا جَبْرَئِیلُ فَمَا بَقَاءُ أُمَّتِی مَعَ قَتْلِ بَعْضِهِمْ بَعْضاً؟ فَقَامَ وَ عَادَ إِلَی الدُّعَاءِ فَنَزَلَ الم أَ حَسِبَ النَّاسُ الْآیَتَیْنِ فَقَالَ لَا بُدَّ مِنْ فِتْنَهًٍْ تُبْتَلَی بِهَا الْأُمَّهًُْ بَعْدَ نَبِیِّهَا لِیَتَبَیَّنَ الصَّادِقُ مِنَ الْکَاذِبِ لِأَنَّ الْوَحْیَ انْقَطَعَ وَ بَقِیَ السَّیْفُ وَ افْتِرَاقُ الْکَلِمَهًِْ إِلَی یَوْمِ الْقِیَامَهًِْ وَ فِی الْخَبَرِ أَنَّهُ (صلی الله علیه و آله) قَالَ إِذَا وُضِعَ السَّیْفُ فِی أُمَّتِی لَمْ یُرفَعْ عَنهَا إِلَی یَوْمِ القِیَامَهًِْ.

پیامبر (صلی الله علیه و آله)- در تفسیر کلبی آمده است: وقتی این آیه بر پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله) نازل شد از جای حرکت نموده و وضویی شاداب گرفت سپس به نماز ایستاد و نماز نیکویی خواند بعد از نماز از خداوند درخواست کرد که امّتش را گرفتار عذاب بالا و پایین ننماید و گرفتار اختلاف و جنگ نکند. جبرئیل نازل شد و گفت: «یا محمّد (صلی الله علیه و آله) خداوند درخواست تو را شنید و آن‌ها را از دو چیز امان داد ولی دو چیز دیگر را اجرا خواهد کرد؛ به آن‌ها امان داد از اینکه عذابی از بالا یا از پایین نازل کند، امّا دو چیز را امان نداد». پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله) فرمود: «جبرئیل، دیگر از امّتم چه باقی می‌ماند درصورتی‌که گرفتار جنگ با یکدیگر شوند و یکدیگر را بکشند». باز از جای حرکت کرد و شروع به دعا نمود آن وقت این آیه نازل شد: الم، آیا مردم گمان کردند ... ( عنکبوت/۲۱ ). پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله) فرمود: «نه باید حتماً یک آزمایش بعد از پیامبر (صلی الله علیه و آله) باشد تا راستگو از دروغگو تشخیص داده شود چون وحی منقطع شده و شمشیر مانده و اختلاف و ناهماهنگی تا روز قیامت هست».

The Messenger of Allah (peace be upon him and his family): In Tafsir al-Kalbi it is reported that when this verse was revealed upon the noble Prophet (peace be upon him and his family), he rose and performed a full ablution, then stood in prayer and prayed a fine prayer. After the prayer he asked Allah not to afflict his ummah with a chastisement from above or from below, and not to afflict them with discord and fighting. Jibra'il descended and said: "O Muhammad (peace be upon him and his family), Allah has heard your request and has granted them safety from two things, but the other two He will carry out; He has granted them safety from a chastisement being sent down from above or from below, but the other two He has not granted them safety from." The noble Prophet (peace be upon him and his family) said: "O Jibra'il, what will remain of my ummah if they are afflicted with fighting one another and killing one another?" He rose again and began to supplicate, and then this verse was revealed: الم أَ حَسِبَ النَّاسُ [Alif Lam Mim. Do people think ...] (al-Ankabut/2:1). The noble Prophet (peace be upon him and his family) said: "No — there must inevitably be a trial after the Prophet (peace be upon him and his family), so that the truthful may be distinguished from the liar, because revelation has been cut off and what remains is the sword and disunity until the Day of Resurrection."

રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ): તફસીરે કલ્બીમાં આવ્યું છે: જ્યારે આ આયત પયગંબરે અકરમ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પર નાઝિલ થઈ, તો તેઓ ઊભા થયા અને સંપૂર્ણ વુઝૂ કર્યું, પછી નમાઝ માટે ઊભા થયા અને સુંદર નમાઝ પઢી. નમાઝ પછી અલ્લાહ પાસે વિનંતી કરી કે તેમની ઉમ્મતને ઉપરથી કે નીચેથી અઝાબમાં ગ્રસ્ત ન કરે અને મતભેદ તથા યુદ્ધમાં ગ્રસ્ત ન કરે. જિબ્રાઈલ નાઝિલ થયા અને કહ્યું: "યા મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ), અલ્લાહે તમારી વિનંતી સાંભળી અને તેમને બે વસ્તુઓથી અમાન આપી, પરંતુ બીજી બે વસ્તુઓ અમલમાં આવશે; તેમને એ વાતથી અમાન આપી કે ઉપરથી કે નીચેથી કોઈ અઝાબ ઉતારે, પરંતુ બે વસ્તુઓથી અમાન આપી નહીં." પયગંબરે અકરમ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમે) ફરમાવ્યું: "જિબ્રાઈલ, જો મારી ઉમ્મત એકબીજા સાથે યુદ્ધ કરે અને એકબીજાને કત્લ કરે તો પછી શું બાકી રહેશે?" ફરીથી ઊભા થયા અને દુઆ શરૂ કરી, ત્યારે આ આયત નાઝિલ થઈ: الم أَ حَسِبَ النَّاسُ [અલિફ લામ મીમ. શું લોકોએ ગુમાન કર્યું ...] (અન્કબૂત/૨૧). પયગંબરે અકરમ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમે) ફરમાવ્યું: "ના, પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પછી ખરેખર એક કસોટી હોવી જ જોઈએ જેથી સાચા બોલનારને જૂઠા બોલનારથી ઓળખી શકાય, કારણ કે વહી બંધ થઈ ગઈ છે અને તલવાર તથા મતભેદ કયામતના દિવસ સુધી બાકી છે."