قَالَ أَبُویَعْقُوبَ قُلْتُ لِلْإِمَامِ (علیه السلام) هَلْ کَانَ لِرَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) وَ لِأَمِیرِ الْمُؤْمِنِینَ (علیه السلام) آیَاتٌ تُضَاهِی آیَاتِ مُوسَی (علیه السلام) فَقَالَ عَلِیٌّ (علیه السلام) نَفْسُ رَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) وَ آیَاتُ رَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) آیَاتُ عَلِیٍّ (علیه السلام) وَ آیَاتُ عَلِیٍّ (علیه السلام)آیَاتُ رَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) وَ مَا آیَهًٌْ أَعْطَاهَا اللَّهُ مُوسَی (علیه السلام) وَ لَا غَیْرَهُ مِنَ الْأَنْبِیَاءِ (علیهم السلام) إِلَّا وَ قَدْ أَعْطَی اللَّهُ مُحَمَّداً (صلی الله علیه و آله) مِثْلَهَا أَوْ أَعْظَمَ مِنْهَا أَمَّا الْعَصَا الَّتِی کَانَتْ لِمُوسَی (علیه السلام) فَانْقَلَبَتْ ثُعْبَاناً فَتَلَقَّفَتْ مَا أَلْقَتْهُ السَّحَرَهًُْ مِنْ عِصِیِّهِمْ وَ حِبَالِهِمْ فَلَقَدْ کَانَ لِمُحَمَّدٍ (صلی الله علیه و آله) أَفْضَلُ مِنْهَا وَ هُوَ أَنَّ قَوْماً مِنَ الْیَهُودِ أَتَوْا مُحَمَّداً (صلی الله علیه و آله) فَسَأَلُوهُ وَ جَادَلُوهُ فَمَا أَتَوْهُ بِشَیْءٍ إِلَّا أَتَاهُمْ فِی جَوَابِهِ بِمَا بَهَرَهُمْ فَقَالُوا لَهُ یَا مُحَمَّدُ إِنْ کُنْتَ نَبِیّاً فَأْتِنَا بِمِثْلِ عَصَا مُوسَی (علیه السلام) فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) إِنَّ الَّذِی أَتَیْتُکُمْ بِهِ أَفْضَلُ مِنْ عَصَا مُوسَی (علیه السلام) لِأَنَّهُ بَاقٍ بَعْدِی إِلَی یَوْمِ الْقِیَامَهًِْ مُتَعَرِّضٌ لِجَمِیعِ الْأَعْدَاءِ الْمُخَالِفِینَ لَا یَقْدِرُ أَحَدٌ عَلَی مُعَارَضَهًِْ سُورَهًٍْ مِنْهُ وَ إِنَّ عَصَا مُوسَی (علیه السلام) زَالَتْ وَ لَمْ تَبْقَ بَعْدَهُ فَتُمْتَحَنَ کَمَا یَبْقَی الْقُرْآنُ فَیُمْتَحَنُ ثُمَّ إِنِّی سَآتِیکُمْ بِمَا هُوَ أَعْظَمُ مِنْ عَصَا مُوسَی (علیه السلام) وَ أَعْجَبُ فَقَالُوا فَأْتِنَا فَقَالَ إِنَّ مُوسَی (علیه السلام) کَانَتْ عَصَاهُ بِیَدِهِ یُلْقِیهَا وَ کَانَتِ الْقِبْطُ یَقُولُ کَافِرُهُمْ هَذَا یَحْتَالُ فِی الْعَصَا بِحِیلَهًٍْ وَ إِنَّ اللَّهَ سَوْفَ یُقَلِّبُ خَشَباً لِمُحَمَّدٍ (صلی الله علیه و آله) ثَعَابِینَ بِحَیْثُ لَا یَمَسُّهَا یَدُ مُحَمَّدٍ (صلی الله علیه و آله) وَ لَا یَحْضُرُهَا إِذَا رَجَعْتُمْ إِلَی بُیُوتِکُمْ وَ اجْتَمَعْتُمْ اللَّیْلَهًَْ فِی مَجْمَعِکُمْ فِی ذَلِکَ الْبَیْتِ قَلَّبَ اللَّهُ جُذُوعَ سُقُوفِکُمْ کُلَّهَا أَفَاعِیَ وَ هِیَ أَکْثَرُ مِنْ مِائَهًِْ جِذْعٍ فَتَتَصَدَّعُ مَرَارَاتُ أَرْبَعَهًٍْ مِنْکُمْ فَیَمُوتُونَ وَ یُغْشَی عَلَی الْبَاقِینَ مِنْکُمْ إِلَی غَدَاهًِْ غَدٍ فَیَأْتِیکُمْ یَهُودُ فَتُخْبِرُونَهُمْ بِمَا رَأَیْتُمْ فَلَا یُصَدِّقُونَکُمْ فَتَعُودُ بَیْنَ أَیْدِیهِمْ وَ یَمْلَأُ أَعْیُنَهُمْ ثَعَابِینُ کَمَا کَانَتْ فِی بَارِحَتِکُمْ فَیَمُوتُ مِنْهُمْ جَمَاعَهًٌْ وَ تُخْبَلُ جَمَاعَهًٌْ یَغُشَی عَلَی أَکْثَرِهِمْ قَالَ (علیه السلام) فَوَ الَّذِی بَعَثَهُ بِالْحَقِّ نَبِیّاً لَقَدْ ضَحِکَ الْقَوْمُ کُلُّهُمْ بَیْنَ یَدَیْ رَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) لَا یَحْتَشِمُونَهُ وَ لَا یَهَابُونَهُ وَ یَقُولُ بَعْضُهُمْ لِبَعْضٍ انْظُرُوا مَا ادَّعَی وَ کَیْفَ عَدَا طَوْرَهُ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) إِنْ کُنْتُمْ الْآنَ تَضْحَکُونَ فَسَوْفَ تَبْکُونَ وَ تَتَحَیَّرُونَ إِذَا شَاهَدْتُمْ مَا عَنْهُ تُخْبَرُونَ أَلَا فَمَنْ هَالَهُ ذَلِکَ مِنْکُمْ وَ خَشِیَ عَلَی نَفْسِهِ أَنْ یَمُوتَ أَوْ یُخْبَلَ فَلْیَقُلْ اللَّهُمَّ بِجَاهِ مُحَمَّدٍ (صلی الله علیه و آله) الَّذِی اصْطَفَیْتَهُ وَ عَلِیٍّ (علیه السلام) الَّذِی ارْتَضَیْتَهُ وَ أَوْلِیَائِهِمَا الَّذِینَ مَنْ سَلَّمَ لَهُمْ أَمْرَهُمْ اجْتَبَیْتَهُ لَمَّا قَوَّیْتَنِی عَلَی مَا أَرَی وَ إِنْ کَانَ مَنْ یَمُوتُ هُنَاکَ مِمَّنْ یُحِبُّهُ وَ یُرِیدُ حَیَاتَهُ فَلْیَدْعُ لَهُ بِهَذَا الدُّعَاءِ یَنْشُرُهُ اللَّهُ تَعَالَی وَ یُقَوِّیهِ قَالَ (علیه السلام) فَانْصَرَفُوا وَ اجْتَمَعُوا فِی ذَلِکَ الْمَوْضِعِ وَ جَعَلُوا یَهْزَءُونَ بِمُحَمَّدٍ (صلی الله علیه و آله) وَ قَوْلِهِ إِنَّ تِلْکَ الْجُذُوعَ تَنْقَلِبُ أَفَاعِیَ فَسَمِعُوا حَرَکَهًًْ مِنَ السَّقْفِ فَإِذَا بِتِلْکَ الْجُذُوعِ انْقَلَبَت‌أَفَاعِیَ وَ قَدْ لَوَّتْ رُءُوسَهَا عَنِ الْحَائِطِ وَ قَصَدَتْ نَحْوَهُمْ تَلْتَقِمُهُمْ فَلَمَّا وَصَلَتْ إِلَیْهِمْ کَفَّتْ عَنْهُمْ وَ عَدَلَتْ إِلَی مَا فِی الدَّارِ مِنْ حُبَابٍ وَ جِرَارٍ وَ کِیزَانٍ وَ صَلَایَاتٍ وَ کَرَاسِیَّ وَ خَشَبٍ وَ سَلَالِیمَ وَ أَبْوَابٍ فَالْتَقَمَتْهَا وَ أَکَلَتْهَا فَأَصَابَهُمْ مَا قَالَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) إِنَّهُ یُصِیبُهُمْ فَمَاتَ مِنْهُمْ أَرْبَعَهًٌْ وَ خَبِلَ جَمَاعَهًٌْ وَ جَمَاعَهًٌْ خَافُوا عَلَی أَنْفُسِهِمْ فَدَعَوْا بِمَا قَالَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) فَقَوِیَتْ قُلُوبُهُمْ وَ کَانَتِ الْأَرْبَعَهًُْ أَتَی بَعْضُهُمْ فَدَعَا لَهُمْ بِهَذَا الدُّعَاءِ فَنُشِرُوا فَلَمَّا رَأَوْا ذَلِکَ قَالُوا إِنَّ هَذَا الدُّعَاءَ مُجَابٌ بِهِ وَ إِنَّ مُحَمَّداً (صلی الله علیه و آله) صَادِقٌ وَ إِنْ کَانَ یَثْقُلُ عَلَیْنَا تَصْدِیقُهُ أَ فَلَا نَدْعُو بِهِ لِتَلِینَ لِلْإِیمَانِ بِهِ وَ التَّصْدِیقِ لَهُ وَ الطَّاعَهًِْ لِأَوَامِرِهِ وَ زَوَاجِرِهِ قُلُوبُنَا فَدَعَوْا بِذَلِکَ الدُّعَاءِ فَحَبَّبَ اللَّهتَعَالَی إِلَیْهِمُ الْإِیمَانَ وَ طَیَّبَهُ فِی قُلُوبِهِمْ وَ کَرَّهَ إِلَیْهِمُ الْکُفْرَ فَآمَنُوا بِاللَّهِ وَ رَسُولِهِ (صلی الله علیه و آله) فَلَمَّا أَصْبَحُوا مِنْ غَدٍ جَاءَتِ الْیَهُودُ وَ قَدْ عَادَتِ الْجُذُوعُ ثَعَابِینَ کَمَا کَانَتْ فَشَاهَدُوهَا وَ تَحَیَّرُوا وَ مَاتَ مِنْهُمْ جَمَاعَهًٌْ وَ غَلَبَ الشَّقَاءُ عَلَی الْآخَرِینَ وَ قَالَ (علیه السلام) وَ أَمَّا الْیَدُ فَلَقَدْ کَانَ لِمُحَمَّدٍ (صلی الله علیه و آله) مِثْلُهَا وَ أَفْضَلُ مِنْهَا وَ أَکْثَرُ مِنْهَا أَلْفَ مَرَّهًٍْ کَانَ (صلی الله علیه و آله) یُحِبُّ أَنْ یَأْتِیَهُ الْحَسَنُ وَ الْحُسَیْنُ (علیها السلام) وَ کَانَا یَکُونَانِ عِنْدَ أَهْلِهِمَا أَوْ مَوَالِیهِمَا أَوْ دَایَتِهِمَا وَ کَانَ یَکُونُ فِی ظُلْمَهًِْ اللَّیْلِ فَیُنَادِیهِمَا رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) یَا بَا مُحَمَّدٍ یَا بَا عَبْدِ اللَّهِ هَلُمَّا إِلَیَّ فَیُقْبِلَانِ نَحْوَهُ مِنْ ذَلِکَ الْبُعْدِ قَدْ بَلَغَهُمَا صَوْتُهُ فَیَقُولُ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) بِسَبَّابَتِهِ هَکَذَا یُخْرِجُهَا مِنَ الْبَابِ فَتُضِیءُ لَهُمَا أَحْسَنَ مِنْ ضَوْءِ الْقَمَرِ وَ الشَّمْسِ فَیَأْتِیَانِ فَتَعُودُ الْإِصْبَعُ کَمَا کَانَتْ فَإِذَا قَضَی وَطَرَهُ مِنْ لِقَائِهِمَا وَ حَدِیثِهِمَا قَالَ ارْجِعَا إِلَی مَوْضِعِکُمَا فَقَال بَعْدُ بِسَبَّابَتِهِ هَکَذَا فَأَضَاءَتْ أَحْسَنَ مِنْ ضِیَاءِ الْقَمَرِ وَ الشَّمْسِ قَدْ أَحَاطَ بِهِمَا إِلَی أَنْ یَرْجِعَا إِلَی مَوْضِعِهِمَا ثُمَّ تَعُودُ إِصْبَعُهُ (صلی الله علیه و آله) کَمَا کَانَتْ مِنْ لَوْنِهَا فِی سَائِرِ الْأَوْقَاتِ وَ أَمَّا الطُّوفَانُ الَّذِی أَرْسَلَهُ اللَّهُ تَعَالَی عَلَی الْقِبْطِ فَقَدْ أَرْسَلَ اللَّهُ مِثْلَهُ عَلَی قَوْمٍ مُشْرِکِینَ آیَهًًْ لِمُحَمَّدٍ (صلی الله علیه و آله) فَقَالَ (علیه السلام) إِنَّ رَجُلًا مِنْ أَصْحَابِ رَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) یُقَالُ لَهُ ثَابِتُ بْنُ الْأَفْلَحِ قَتَلَ رَجُلًا مِنَ الْمُشْرِکِینَ فِی بَعْضِ الْمَغَازِی فَنَذَرَتْ امْرَأَهًُْ ذَلِکَ الْمُشْرِکِ الْمَقْتُولِ لَتَشْرَبَنَّ فِی قِحْفِ رَأْسِ ذَلِکَ الْقَاتِلِ الْخَمْرَ فَلَمَّا وَقَعَ بِالْمُسْلِمِینَ یَوْمَ أُحُدٍ مَا وَقَعَ قُتِلَ ثَابِتٌ هَذَا عَلَی رَبْوَهًٍْ مِنَ الْأَرْضِ فَانْصَرَفَ الْمُشْرِکُونَ وَ اشْتَغَلَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) وَ أَصْحَابُه بِدَفْنِ أَصْحَابِهِ فَجَاءَتِ الْمَرْأَهًُْ إِلَی أَبِی سُفْیَانَ تَسْأَلُهُ أَنْ یَبْعَثَ رَجُلًا مَعَ عَبْدٍ لَهَا إِلَی مَکَانِ ذَلِکَ الْمَقْتُولِ لِیَجْتَزَّ رَأْسَهُ فَیُؤْتَی بِهِ لِتَفِیَ بِنَذْرِهَا فَتَشْرَبَ فِی قِحْفِهِ خَمْراً وَ قَدْ کَانَتِ الْبِشَارَهًُْ أَتَتْهَا بِقَتْلِهِ أَتَاهَا بِهَا عَبْدٌ لَهَا فَأَعْتَقَتْهُ وَ أَعْطَتْهُ جَارِیَهًًْ لَهَا ثُمَّ سَأَلَتْ أَبَا سُفْیَانَ فَبَعَثَ إِلَی ذَلِکَ الْمَقْتُولِ مِائَتَیْنِ مِنْ أَصْحَابِ الْجَلْدِ فِی جَوْفِ اللَّیْلِ لِیَجْتَزُّوا رَأْسَهُ فَیَأْتُوهَا بِهِ فَذَهَبُوا فَجَاءَتْ رِیحٌ فَدَحْرَجَتِ الرَّجُلَ إِلَی حَدُورٍ فَتَبِعُوهُ لِیَقْطَعُوا رَأْسَهُ فَجَاءَ مِنَ الْمَطَرِ وَابِلٌ عَظِیمٌ فَغَرَّقَ الْمِائَتَیْنِ وَ لَمْ یُوقَفْ لِذَلِکَ الْمَقْتُولِ وَ لَا لِوَاحِدٍ مِنَ الْمِائَتَیْنِ عَلَی عَیْنٍ وَ لَا أَثَرٍ وَ مَنَعَ اللَّهُ الْکَافِرَهًَْ مِمَّا أَرَادَتْ فَهَذَا أَعْظَمُ مِنَ الطُّوفَانِ آیَهًًْ لَهُ (صلی الله علیه و آله)وَ أَمَّا الْجَرَادُ الْمُرْسَلُ عَلَی بَنِی إِسْرَائِیلَ فَقَدْ فَعَلَ اللَّهُ أَعْظَمَ وَ أَعْجَبَ مِنْهُ بِأَعْدَاءِ مُحَمَّدٍ (صلی الله علیه و آله) فَإِنَّهُ أَرْسَلَ عَلَیْهِمْ جَرَاداً أَکَلَهُمْ وَ لَمْ یَأْکُلْ جَرَادُ مُوسَی (علیه السلام) رِجَالَ الْقِبْطِ وَ لَکِنَّهُ أَکَلَ زُرُوعَهُمْ وَ ذَلِکَ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) کَانَ فِی بَعْضِ أَسْفَارِهِ إِلَی الشَّامِ وَ قَدْ تَبِعَهُ مِائَتَانِ مِنْ یَهُودِهَا فِی خُرُوجِهِ عَنْهَا وَ إِقْبَالِهِ نَحْوَ مَکَّهًَْ یُرِیدُونَ قَتْلَهُ مَخَافَهًَْ أَنْ یُزِیلَ اللَّهُ دَوْلَهًَْ الْیَهُودِ عَلَی یَدِهِ فَرَامُوا قَتْلَهُ وَ کَانَ فِی الْقَافِلَهًِْ فَلَمْ یَجْسُرُوا عَلَیْهِ وَ کَانَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) إِذَا أَرَادَ حَاجَهًًْ أَبْعَدَ وَ اسْتَتَرَ بِأَشْجَارٍ تَکْنِفُه أَوْ بَرِّیَّهًٍْ بَعِیدَهًٍْ فَخَرَجَ ذَاتَ یَوْمٍ لِحَاجَتِهِ فَأَبْعَدَ وَ تَبِعُوهُ وَ أَحَاطُوا بِهِ وَ سَلُّوا سُیُوفَهُمْ عَلَیْهِ فَأَثَارَ اللَّهُ جَلَّ وَ عَلَا مِنْ تَحْتِ رِجْلِ مُحَمَّدٍ (صلی الله علیه و آله) مِنْ ذَلِکَ الرَّمْلِ جَرَاداً فَاحْتَوَشَتْهُمْ وَ جَعَلَتْ تَأْکُلُهُمْ فَاشْتَغَلُوا بِأَنْفُسِهِمْ عَنْهُ فَلَمَّا فَرَغَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) مِنْ حَاجَتِهِ وَ هُمْ یَأْکُلُهُمُ الْجَرَادُ وَ رَجَعَ إِلَی أَهْلِ الْقَافِلَهًِْ فَقَالُوا لَهُ (صلی الله علیه و آله) مَا بَالُ الْجَمَاعَهًِْ خَرَجُوا خَلْفَکَ لَمْ یَرْجِعْ مِنْهُمْ أَحَدٌ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) جَاءُوا یَقْتُلُونَنِی فَسَلَّطَ اللَّهُ عَلَیْهِمُ الْجَرَادَ فَجَاءُوا وَ نَظَرُوا إِلَیْهِمْ فَبَعْضُهُمْ قَدْ مَاتَ وَ بَعْضُهُمْ قَدْ کَادَ یَمُوتُ وَ الْجَرَادُ یَأْکُلُهُمْ فَمَا زَالُوا یَنْظُرُونَ إِلَیْهِمْ حَتَّی أَتَی الْجَرَادُ عَلَی أَعْیَانِهِمْ فَلَمْ تُبْقِ مِنْهُمْ شَیْئاً وَ أَمَّا الْقَمْلُ فَأَظْهَرَ اللَّهُ قُدْرَتَهُ عَلَی أَعْدَاءِ مُحَمَّدٍ (صلی الله علیه و آله) بِالْقَمْلِ وَ قِصَّهًُْ ذَلِکَ أَنَّ رَسُولَ اللَّه (صلی الله علیه و آله) لَمَّا ظَهَرَ بِالْمَدِینَهًِْ أَمْرُهُ وَ عَلَا بِهَا شَأْنُهُ حَدَّثَ یَوْماً أَصْحَابَهُ عَنِ امْتِحَانِ اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ لِلْأَنْبِیَاءِ (علیهم السلام) وَ عَنْ صَبْرِهِمْ عَلَی الْأَذَی فِی طَاعَهًِْ اللَّهِ فَقَالَ فِی حَدِیثِهِ إِنَّ بَیْنَ الرُّکْنِ وَ الْمَقَامِ قُبُورَ سَبْعِینَ نَبِیّاً مَا مَاتُوا إِلَّا بِضُرِّ الْجُوعِ وَ الْقَمْلِ فَسَمِعَ بِذَلِکَ بَعْضُ الْمُنَافِقِینَ مِنَ الْیَهُودِ وَ بَعْضُ مَرَدَهًِْ قُرَیْشٍ فَتَآمَرُوا بَیْنَهُمْ لَیُلْحِقُنَّ مُحَمَّداً (صلی الله علیه و آله) بِهِمْ فَیَقْتُلُوهُ بِسُیُوفِهِمْ حَتَّی لَا یَکْذِبَ فَتَآمَرُوا بَیْنَهُمْ وَ هُمْ مِائَتَانِ عَلَی الْإِحَاطَهًِْ بِهِ یَوْماً یَجِدُونَهُ مِنَ الْمَدِینَهًِْ خَارِجاً فَخَرَجَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) یَوْماً خَالِیاً فَتَبِعَهُ الْقَوْمُ وَ نَظَرَ أَحَدُهُمْ إِلَی ثِیَابِ نَفْسِهِ وَ فِیهَا قَمْلٌ ثُمَّ جَعَلَ بَدَنَهُ وَ ظَهْرَهُ یَحُکُّهُ مِنَ الْقَمْلِ فَأَنِفَ مِنْ أَصْحَابِهِ وَ اسْتَحْیَا فَانْسَلَّ عَنْهُمْ وَ أَبْصَرَ آخَرُ ذَلِکَ مِنْ نَفْسِهِ وَ فِیهَا قَمْلٌ مِثْلُ ذَلِکَ فَانْسَلَّ فَمَا زَالَ کَذَلِکَ حَتَّی وَجَدَ ذَلِکَ کُلُّ وَاحِدٍ مِنْ نَفْسِهِ فَرَجَعُوا ثُمَّ زَادَ ذَلِکَ عَلَیْهِمْ حَتَّی اسْتَوْلَی عَلَیْهِمُ الْقَمْلُ وَ انْطَبَقَتْ حُلُوقُهُمْ فَلَمْ یَدْخُلْ فِیهَا طَعَامٌ وَ لَا شَرَابٌ فَمَاتُوا کُلُّهُمْ فِی شَهْرَیْنِ مِنْهُمْ مَنْ مَاتَ فِی خَمْسَهًِْ أَیَّامٍ وَ مِنْهُمْ مَنْ مَاتَ فِی عَشَرَهًِْ أَیَّامٍ وَ أَقَلَّ وَ أَکْثَرَ فَلَمْ یَزِدْ عَلَی شَهْرَیْنِ حَتَّی مَاتُوا بِأَجْمَعِهِمْ بِذَلِکَ الْقَمْلِ وَ الْجُوعِ وَ الْعَطَشِ فَهَذَا الْقَمْلُ الَّذِی أَرْسَلَهُ اللَّهُ تَعَالَی عَلَی أَعْدَاءِ مُحَمَّدٍ (صلی الله علیه و آله) آیَهًًْ لَهُ وَ أَمَّا الضَّفَادِعُ فَقَدْ أَرْسَلَ اللَّهُ مِثْلَهَا عَلَی أَعْدَاءِ مُحَمَّدٍ (صلی الله علیه و آله) حِینَ قَصَدُوا قَتْلَهُ فَأَهْلَکَهُمْ بِالْجُرَذِ وَ ذَلِکَ أَنَّ مِائَتَیْنِ بَعْضُهُمْ کُفَّارُ الْعَرَبِ وَ بَعْضُهُمْ یَهُودُ وَ بَعْضُهُمْ أَخْلَاطٌ مِنَ النَّاسِ اجْتَمَعُوا بِمَکَّهًَْ فِی أَیَّامِ الْمَوْسِمِ وَ هَمُّوا فِیمَا بَیْنَهُمْ لَنَقْتُلَنَّ مُحَمَّداً (صلی الله علیه و آله) فَخَرَجُوا نَحْوَ الْمَدِینَهًِْ فَبَلَغُوا بَعْضَ تِلْکَ الْمَنَازِلِ وَ إِذَا هُنَاکَ مَاءٌ فِی بِرْکَهًٍْ أَطْیَبُ مِنْ مَائِهِمُ الَّذِی کَانَ مَعَهُمْ فَصَبُّوا مَاکَانَ مَعَهُمْ مِنْهُ وَ مَلَئُوا رَوَایَاهُمْ وَ مَزَاوِدَهُمْ مِنْ ذَلِکَ الْمَاءِ وَ ارْتَحَلُوا فَبَلَغُوا أَرْضاً ذَاتَ جُرَذٍ کَثِیرٍ فَحَطُّوا رَوَاحِلَهُمْ عِنْدَهَا فَسُلِّطَتْ عَلَی مَزَاوِدِهِمْ وَ رَوَایَاهُمْ وَ سَطَائِحِهِمُ الْجُرَذُ وَ خَرَقَتْهَا وَ نَقَبَتْهَا وَ سَالَ مِیَاهُهَا فِی تِلْکَ الْحَرَّهًِْ فَلَمْ یَشْعُرُوا إِلَّا وَ قَدْ عَطِشُوا وَ لَا مَاءَ مَعَهُمْ فَرَجَعُوا الْقَهْقَرَی إِلَی تِلْکَ الْبِرْکَهًِْ الَّتِی کَانُوا تَزَوَّدُوا مِنْهَا تِلْکَ الْمِیَاهَ وَ إِذَا الْجُرَذُ قَدْ سَبَقَهُمْ إِلَیْهَا فَنَقَبَتْ أَفْوَاهَهَا وَ سَالَتْ فِی الْحَرَّهًِْ مِیَاهُهَا فَوَقَفُوا آیِسِینَ مِنَ الْمَاءِ وَ تَمَاوَتُوا وَ لَمْ یُفْلِتْ مِنْهُمْ أَحَدٌ إِلَّا وَاحِدٌ کَانَ لَا یَزَالُ یَکْتُبُ عَلَی لِسَانِهِ مُحَمَّداً (صلی الله علیه و آله) وَ عَلَی بَطْنِهِ مُحَمَّداً (صلی الله علیه و آله) وَ یَقُولُ یَا رَبَّ مُحَمَّدٍ (صلی الله علیه و آله) وَ آلِ مُحَمَّدٍ (علیهم السلام) قَدْ تُبْتُ مِنْ أَذَی مُحَمَّدٍ (صلی الله علیه و آله) فَفَرِّجْ عَنِّی بِجَاهِ مُحَمَّدٍ (صلی الله علیه و آله) وَ آلِ مُحَمَّدٍ (علیهم السلام) فَسَلِمَ وَ کَفَ عَنْهُ الْعَطَشُ فَوَرَدَتْ عَلَیْهِ قَافِلَهًٌْ فَسَقَوْهُ وَ حَمَلُوهُ وَ أَمْتِعَهًَْ الْقَوْمِ وَ جِمَالَهُمْ وَ کَانَتْ أَصْبَرَ عَلَی الْعَطَشِ مِنْ رِجَالِهَا فَآمَنَ بِرَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) وَ جَعَلَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) تِلْکَ الْجِمَالَ وَ الْأَمْوَالَ لَهُ قَالَ وَ أَمَّا الدَّمُ فَإِنَّ رَسُولَ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) احْتَجَمَ مَرَّهًًْ فَدَفَعَ الدَّمَ الْخَارِجَ مِنْهُ إِلَی أَبِیسَعِیدٍالْخُدْرِیِّ وَ قَالَ لَهُ غَیِّبْهُ فَذَهَبَ فَشَرِبَهُ فَقَالَ لَهُ مَا صَنَعْتَ بِهِ قَالَ شَرِبْتُهُ یَا رَسُولَ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) قَالَ أَ وَ لَمْ أَقُلْ لَکَ غَیِّبْهُ فَقَالَ غَیَّبْتُهُ فِی وِعَاءٍ حَرِیزٍ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) إِیَّاکَ وَ أَنْ تَعُودَ لِمِثْلِ هَذَا ثُمَّ اعْلَمْ أَنَّ اللَّهَ قَدْ حَرَّمَ عَلَی النَّارِ لَحْمَکَ وَ دَمَکَ لِمَا اخْتَلَطَ بِدَمِی وَ لَحْمِی فَجَعَلَ أَرْبَعُونَ مِنَ الْمُنَافِقِینَ یَهْزَءُونَ بِرَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) وَ یَقُولُونَ زَعَمَ أَنَّهُ قَدْ أَعْتَق الْخُدْرِیَّ مِنَ النَّارِ لِاخْتِلَاطِ دَمِهِ بِدَمِهِ وَ مَا هُوَ إِلَّا کَذَّابٌ مُفْتَرٍ وَ أَمَّا نَحْنُ فَنَسْتَقْذِرُ دَمَهُ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) أَمَا إِنَّ اللَّهَ یُعَذِّبُهُمْ بِالدَّمِ وَ یُمِیتُهُمْ بِهِ وَ إِنْ کَانَ لَمْ یُمِتِ الْقِبْطَ فَلَمْ یَلْبَثُوا إِلَّا یَسِیراً حَتَّی لَحِقَهُمُ الرُّعَافُ الدَّائِمُ وَ سَیَلَانُ الدِّمَاءِ مِنْ أَضْرَاسِهِمْ فَکَانَ طَعَامُهُمْ وَ شَرَابُهُمْ یَخْتَلِطُ بِالدَّمِ فَیَأْکُلُونَهُ فَبَقُوا کَذَلِکَ أَرْبَعِینَ صَبَاحاً مُعَذَّبِینَ ثُمَّ هَلَکُوا وَ أَمَّا السِّنِینُ وَ نَقْصٌ مِنَ الثَّمَرَاتِ فَإِنَّ رَسُولَ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) دَعَا عَلَی مُضَرَ فَقَالَ (صلی الله علیه و آله) اللَّهُمَّ اشْدُدْ وَطْأَتَکَ عَلَی مُضَرَ وَ اجْعَلْهَا عَلَیْهِمْ سِنِینَ کَسِنِی یُوسُفَ (علیه السلام) فَابْتَلَاهُمُ اللَّهُ بِالْقَحْطِ وَ الْجُوعِ فَکَانَ الطَّعَامُ یُجْلَبُ إِلَیْهِمْ مِنْ کُلِّ نَاحِیَهًٍْ فَإِذَا اشْتَرَوْهُ وَ قَبَضُوهُ لَمْ یَصِلُوا بِهِ إِلَی بُیُوتِهِمْ حَتَّی یُسَوَّسَ وَ یُنْتِنَ وَ یَفْسُدَ فَتَذْهَبُ أَمْوَالُهُمْ وَ لَا یَحْصُلُ لَهُمْ فِی الطَّعَامِ نَفْعٌ حَتَّی أَضَرَّ بِهِمُ الْأَزْمُ وَ الْجُوعُ الشَّدِیدُ الْعَظِیمُ حَتَّی أَکَلُوا الْکِلَابَ الْمَیْتَهًَْ وَ أَحْرَقُوا عِظَامَ الْمَوْتَی فَأَکَلُوهَا وَ حَتَّی نَبَشُوا عَنْ قُبُورِ الْمَوْتَی فَأَکَلُوهُمْ وَ حَتَّی رُبَّمَا أَکَلَتِ الْمَرْأَهًُْ طِفْلَهَا إِلَی أَنْ مَشَی جَمَاعَهًٌْ مِنْ رُؤَسَاءِ قُرَیْشٍ إِلَی رَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) فَقَالُوا یَا مُحَمَّدُ (صلی الله علیه و آله)هَبْکَ عَادَیْتَ الرِّجَالَ فَمَا بَالُ النِّسَاءِ وَ الصِّبْیَانِ وَ الْبَهَائِمِ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) أَنْتُمْ بِهَذَا مُعَاقَبُونَ وَ أَطْفَالُکُمْ وَ حَیَوَانَاتُکُمْ بِهَذَا غَیْرُ مُعَاقَبَهًٍْ بَلْ هِیَ مُعَوَّضَهًٌْ لِجَمِیعِ الْمَنَافِعِ حَیْثُ یَشَاءُ رَبُّنَا فِی الدُّنْیَا وَ الْآخِرَهًِْ فَسَوْفَ یُعَوِّضُهَا اللَّهُ تَعَالَی عَمَّا أَصَابَهَا ثُمَّ عَفَا عَنْ مُضَرَ وَ قَالَ اللَّهُمَّ افرِجْ عَنْهُمْ فَعَادَ إِلَیْهِمُ الْخِصْبُ وَ الدَّعَهًُْ وَ الرَّفَاهِیَهًُْ فَذَلِکَ قَوْلُهُ عَزَّوَجَلَّ فِیهِمْ یُعَدِّدُ عَلَیْهِمْ نِعَمَهُ فَلْیَعْبُدُوا رَبَّ هذَا الْبَیْتِ الَّذِی أَطْعَمَهُمْ مِنْ جُوعٍ وَ آمَنَهُمْ مِنْ خَوْفٍ قَالَ الْإِمَامُ (علیه السلام) وَ أَمَّا الطَّمْسُ عَلَی الْأَمْوَالِ فَیَأْتِی مِثْلُهَا لِلنَّبِیِّ (صلی الله علیه و آله) فِی قَوْلِهِ تَعَالَی رَبَّنَا اطْمِسْ عَلی أَمْوالِهِمْ وَ اشْدُدْ عَلی قُلُوبِهِمْ. الْعَیَّاشِیُّ عَنِ الْفَضْلِ بْنِ أَبِی قُرَّهًَْ عَنِ الصَّادِقِ (علیه السلام): أَوْحَی اللَّهُ إِلَی إِبْرَاهِیمَ (علیه السلام) أَنَّهُ سَیُولَدُ لَکَ. فَقَالَ لِسَارَهًَْ، فَقَالَتْ: أَ أَلِدُ وَ أَنَا عَجُوزٌ. فَأَوْحَی اللَّهُ إِلَیْهِ أَنَّهَا سَتَلِدُ وَ یُعَذَّبُ أَوْلَادُهَا أَرْبَعَمِائَهًِْ سَنَهًٍْ بِرَدِّهَا الْکَلَامَ عَلَیَّ. قَالَ: فَلَمَّا طَالَ عَلَی بَنِی إِسْرَائِیلَ الْعَذَابُ ضَجُّوا وَ بَکَوْا إِلَی اللَّهِ أَرْبَعِینَ صَبَاحاً فَأَوْحَی اللَّهُ إِلَی مُوسَی (علیه السلام) وَ هَارُونَ (علیه السلام) یُخَلِّصُهُمْ مِنْ فِرْعَوْنَ فَحَطَّ عَنْهُمْ سَبْعِینَ وَ مِائَهًَْ سَنَهًٍْ. قَالَ: وَ قَالَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ (علیه السلام) هَکَذَا أَنْتُمْ، لَوْ فَعَلْتُمْ لَفَرَّجَ اللَّهُ عَنَّا فَأَمَّا إِذَا لَمْ تَکُونُوا فَإِنَّ الْأَمْرَ یَنْتَهِی إِلَی مُنْتَهَاهُ.
امام عسکری ( ابویعقوب گوید: به امام حسن عسکری (عرض کردم: «آیا رسول خدا (و امیرمؤمنان (آیاتی داشتند که با آیات و نشانه‌های موسی (برابری کند»؟ امام (فرمود: «علی (خود رسول الله است و آیه‌های رسول خدا (همان آیه‌های علی (و آیه‌های علی (همان آیه‌های رسول خدا (است و هیچ آیه‌ای نیست که خدای عزّوجلّ به موسی (و یا دیگر انبیاء (داده باشد، مگر اینکه به مانند آن و یا بزرگتر از آن را به محمّد (نیز داده است. امّا [درباره‌ی] عصایی که موسی (داشت و به افعی مبدّل شد و آنچه را جادوگران از چوب دستی و طناب هایشان نشان دادند، بلعیده بود، [باید گفت]: محمّد (بهتر از آن را داشت. گروهی از یهودیان نزد محمّد (آمدند و از وی سؤال کردند و به بحث و مجادله با او پرداختند. هرچه آنان آوردند، پیامبر (چیزی را برایشان آورد که آنان را دچار شگفتی کرد. آنان به وی گفتند: «ای محمّد (! اگر واقعاً پیامبر هستی، پس عصایی مانند عصای موسی (را برای ما بیاور». رسول خدا (فرمود: «چیزی را که برای شما آورده‌ام (قرآن) بزرگتر از عصای موسی (است؛ زیرا پس از من تا روز قیامت ماندگار خواهد ماند و با همه‌ی دشمنان و مخالفان روبه‌رو خواهد شد و هیچ‌کس از آنان نمی‌تواند سوره‌ای از آن را مورد معارضه قرار دهد و مانند آن را بیاورد. ولی عصای موسی (از بین رفت و نزد او باقی نماند که مورد آزمایش قرار گیرد. آن‌طور که قرآن مورد آزمایش قرار گرفته است. وانگهی من چیزی را برایتان می‌آورم که بزرگتر از عصای موسی (است». گفتند: «بیاور». فرمود: «عصای موسی (در دست او بود و آن را می‌انداخت. پس آن دسته از قبطیّان که کافر بودند، می‌گفتند: موسی (در به کار بردن عصای خود، حیله و نیرنگ اعمال می‌کند. امّا خداوند چوب را برای محمّد به اژدها تبدیل خواهد کرد به‌طوری که دست او با آن چوب ها تماس پیدا نمی‌کند و آن را زیرنظر نمی‌گیرد. وقتی به خانه‌های خود بازگشتید و امشب در محل تجمّعتان در آن خانه گرد آمدید، خدای عزّوجلّ همه‌ی ستون های چوبی سقف های آن خانه را به اژدها مبدّل خواهد کرد و این ستون ها بیش از صد ستون است و زَهره (صفرای) چهار نفر از شما خواهد ترکید و سایرین تا صبح فردا بی‌هوش خواهند افتاد و یهودیان نزد شما خواهند آمد و داستان را برای آنان باز خواهید گفت. ولی آنان شما را باور نخواهند کرد. سپس آن مارها در میان آنان ظاهر می‌شوند و چشم هایشان پر از مار خواهد شد، همچنان‌که شب قبل برای شما اتّفاق افتاد. سپس گروهی از آنان خواهند مرد و گروهی دچار دیوانگی و اضطراب خواهند شد و بیشترشان بی‌هوش می شوند». امام (فرمود: «قسم به آن کسی که خدا او را به حق به پیامبری فرستاده است، همه‌ی آن قوم به رسول خدا (خندیدند، بی آنکه به او احترام بگذارند یا او را بزرگ دارند. آنان به همدیگر می‌گفتند: به آنچه ادّعا کرده است نگاه کنید که چگونه از جایگاه خود بالاتر رفته است»؟! رسول خدا فرمود: «اگر الان می‌خندید، فردا گریه خواهید کرد، و از آنچه که به شما خبر می‌دهم و مشاهده می‌کنید، دچار حیرت و سرگردانی خواهید شد. هان! هرکه از شما از مشاهده آن اتّفاق در ترس و وحشت بیفتد و از مرگ در هراس افتد، بگوید: خدایا! به محمّد مصطفی (و علی مرتضی (و اولیایشان که هرکه امرش را برای آنان تسلیم کند، نجات می‌یابد، قسمت می‌دهم که به من بر آنچه می‌بینم قوّت قلب دهی. اگر اشخاص مورد علاقه‌تان که آنان را دوست می‌دارید و می‌خواهید زنده بمانند، بمیرند، این دعا را برای آنان بخوانید تا خدای عزّوجلّ آنان را زنده کند و قوّت قلب دهد». پس آنان آنجا را ترک کردند و در آن جایگاه گرد هم آمدند و شروع کردند به تمسخر محمّد (و گفته‌ی وی مبنی بر اینکه آن ستون‌ها به اژدها مبدّل خواهد شد. آنان صدای جنبشی در سقف شنیدند و ناگهان آن ستون‌ها به اژدها تبدیل شدند درحالی‌که سرهایشان را به سمت دیوار پیچیدند و به سمت آنان به حرکت در آمدند تا آنان را ببلعند. هنگامی‌که به آن قوم رسیدند، از آنان روی گردانیدند و به‌طرف آنچه که در خانه از خمره و کوزه و هاون و صندلی و چوب و نرده بود، حرکت کردند تا آن‌ها را ببلعند و بخورند. پس به آنچه رسول خدا (گفته بود، مبتلا شدند و چهار نفر از آنان مردند و گروهی دچار اضطراب شدند و گروهی از مرگ به وحشت افتادند. پس همان دعای رسول خدا (را خواندند و دل‌هایشان پایدار و استوار و قوی شد. برخی از آنان برای چهار نفری که مردند، دعا کردند و سپس زنده شدند. هنگامی‌که این صحنه را دیدند، گفتند: «این دعا مستجاب است و به‌درستی که محمّد (راستگو است؛ اگرچه برای ما سخت است که او را باور کنیم و از وی پیروی کنیم. چرا آن دعا را نخوانیم تا دل های ما به او ایمان بیاورد و او را باور کند و از اوامر و نواهی او اطاعت کند؟ سپس آن دعا را خواندند و خدای عزّوجلّ دل های آنان را به ایمان متمایل و خوشایند ساخت و کفر را در دل هایشان منفور کرد. پس به خدا و رسولش ایمان آوردند. هنگامی‌که صبح فرا رسید، یهودیان آمدند و ستون‌ها دوباره به اژدها مبدّل شدند، چنان‌که بودند. یهودیان آن را مشاهده کردند، پس متحیّر و سرگردان شدند و بدبختی بر آنان چیره و غالب شد». فرمود: «و امّا ید (ید بیضا) نیز برای محمّد (بود؛ بلکه هزار بار بهتر از آن را داشت. آن حضرت (دوست می‌داشت که حسن و حسین (پیش او بیایند و آنان نزد دایه‌شان بودند. رسول خدا (در تاریکی شب آنان را صدا می‌زد و می فرمود: «ای ابومحمّد! ای ابوعبدالله! نزد من بیایید. با وجود فاصله‌ی دور آنان، پس از اینکه صدایش به گوش آنان می رسید، می‌آمدند و رسول خدا (انگشت سبابه‌اش را [به‌این‌صورت] از در خارج می‌کرد و آن انگشت برای آنان زیباتر و بهتر از ماه و خورشید می‌درخشید. آنان می‌آمدند و سپس انگشت به حالت قبلی برمی‌گشت. هرگاه حاجتش از ملاقات و سخن‌گفتن با آنان برآورده می‌شد، می‌فرمود: «به‌جای قبلی خود برگردید؛ و با سبابه‌اش [به‌این‌صورت] همه‌جا را نورانی می کرد، درحالی‌که این سبابه زیباتر و بهتر از ماه خورشید می‌درخشید و آنان را احاطه می‌کرد و از آنان تا برگشت به‌جای قبلی محافظت می‌کرد. سپس انگشت ایشان به رنگ معمول خود برمی‌گشت». امّا [درباره‌ی] طوفانی که خدا برای قبطی‌ها فرستاد، خدای عزّوجلّ مانند آن را برای قوم مشرکان به‌عنوان نشانه‌ای برای محمّد (فرستاده بود. مردی از اصحاب رسول خدا (که به او ثابت ابن‌ابی‌اقلح می‌گفتند در یکی از غزوه‌ها مردی از مشرکان را کشت و زن آن مرد نذر کرد که در جمجمه قاتل شوهرش شراب بخورد. هنگامی‌که در جنگ احد آن حوادث برای مسلمانان اتّفاق افتاد، ثابت بر روی تپه‌ای کشته شد و مشرکان آنجا را ترک کردند و رسول خدا (و اصحابش سرگرم به خاک سپردن یارانش بود. آن زن نزد ابوسفیان آمد و از او درخواست کرد که کسی را به جایگاه آن مرد کشته شده بفرستد تا سرش را ببرد و برای او بیاورد تا بدین‌وسیله به نذر خود وفا کند و در جمجمه‌اش شراب بخورد. مژده‌ی قتل او قبلاً توسط یکی از بردگانش به وی رسیده بود، پس او را آزاد کرد و به او کنیزکی بخشید. سپس این درخواست را از ابوسفیان کرد و او نیز دویست‌نفر از افراد نترس را در تاریکی شب فرستاد تا سر او را ببرند و برای آن زن بیاورند. آنان به راه افتادند. پس بادی آمد و آن مرد (ثابت) را به سرازیری درّه برد و آنان او را تعقیب کردند تا سرش را ببرند. آنگاه باران شدیدی باریدن گرفت و آن دویست‌نفر را غرق کرد و کسی نتوانست اثری را نه از آن مرد مقتول و نه از آن دویست نفر پیدا کند. بدین‌وسیله، خدا آن زن کافر را از آنچه می‌خواست بازداشت. این حادثه بزرگتر از طوفان بود و به‌عنوان آیه و نشانه ای برای پیامبر اکرم (محسوب می شود». امّا [درباره‌ی] ملخی که بر بنی‌اسرائیل فرستاده شد، [باید گفت] که خدا بزرگتر از آن را نسبت به دشمنان محمّد (انجام داد. چراکه خدا ملخی را فرستاد که خود مشرکان را خورد؛ درصورتی‌که ملخ موسی (مردان قبطی را نخورد، بلکه کشت آنان را خورد. حکایت آن بدین‌صورت بود که رسول خدا (در یکی از سفرهایش به‌سوی شام بود درحالی‌که دویست‌نفر از یهودیان این منطقه، او را درهنگام ترک مکّه و بازگشت به آن تعقیب می‌کردند و قصد کشتن او را داشتند زیرا می ترسیدند که دولت یهود به دست او از بین برود. پس قصد قتل او را کردند، امّا چون همراه کاروان بود، جرأت نکردند. رسول خدا (هرگاه می‌خواست قضای حاجت کند به‌جایی دور، پشت درختان انبوه یا خرابه‌ای و یا صحرا می‌رفت. آن حضرت روزی برای قضای حاجت بیرون آمد و دور شد و مشرکان او را تعقیب کردند و دور او را گرفتند و شمشیرهایشان را برای قتل ایشان بیرون کشیدند. خدای عزّوجلّ از زیر پای محمّد (از زیر شن ها، ملخ های بسیاری بیرون آورد. ملخ ها به آنان هجوم آوردند و بدین‌ترتیب مشرکان به ملخ ها سرگرم شده و از حضرت بازماندند. هنگامی‌که رسول خدا (قضای حاجت کرد، به کاروان برگشت درحالی‌که ملخ ها هنوز مشغول خوردن آنان بودند. کاروانیان به وی گفتند: «ای محمّد (! آن گروهی که به‌دنبال تو افتادند را چه شده است؛ چرا هیچ‌کدام از آنان برنگشتند»؟ رسول خدا (فرمود: «آمده بودند تا مرا بکشند، امّا خدا ملخ را بر آنان فرستاد. کاروانیان آمدند و دیدند که برخی از آنان به هلاکت رسیده و برخی دیگر نزدیک است بمیرند و ملخ ها سرگرم خوردن آنان هستند. همچنان به آنان نگاه می‌کردند تا اینکه ملخ ها همه‌ی اجسادشان را خورده و چیزی را باقی نگذاشتند». امّا درباره‌ی شپش، باید گفت که خدا قدرتش را برای دشمنان محمّد (به‌وسیله‌ی شپش نیز نشان داده است. داستان به‌این‌ترتیب است که هنگامی‌که دعوت ایشان در مدینه گسترش یافت و مقام و جایگاه او در پرتو رسالت بالا رفت، روزی برای اصحابش درباره‌ی آزمایش و امتحان انبیاء (توسط خدا و از صبرشان در اطاعت از او سخن می‌گفتند. ایشان می فرمود: «همانا میان رکن و مقام، قبر هفتاد پیامبر وجود دارد و آنان بر اثر آسیبی که به‌سبب گرسنگی و شپش به آنان رسید، درگذشتند. برخی از منافقین یهود و بعضی از شیاطین کافر قریش این خبر را شنیدند و در محفل خود به توطئه و دسیسه پرداختند و به توافق رسیدند که محمّد (را یافته و او را با شمشیرهای خود بکشند تا دروغ نگوید. آنان‌که تعدادشان دویست نفر بود، توطئه چیدند که او را به هنگام بیرون آمدن از مدینه محاصره کنند». رسول خدا (روزی تنها بیرون آمد. آن قوم شروع به تعقیب او کردند. درهمین‌هنگام، یکی از آنان در لباس های خود شپش دید. سپس بدن و پشتش شروع به خارش کرد. او خجالت کشید و از یارانش فاصله گرفت. یکی دیگر از مشرکان نیز در لباسش شپش دید. او هم دور شد. این ماجرا همین‌طور ادامه یافت تا اینکه همه‌ی آنان متوجّه شدند که بدنشان شپش گذاشته است. سپس برگشتند. شپش آن‌قدر زیاد شد که بر آنان چیره شد و حلق آنان را فراگرفت و دهان های آنان بسته شد و غذا و آب در دهان هایشان فرو نمی‌رفت و به‌این‌ترتیب، همه‌ی آنان طی دو ماه مردند. برخی از آنان در مدّت پنج روز و برخی در ده روز یا کمتر و یا بیشتر هلاک شدند. هنوز دو ماه نگذشته بود که همه‌ی آنان بر اثر شپش و گرسنگی و تشنگی جان سپردند. این بود آن شپشی که خدا بر دشمنان محمّد (به‌عنوان نشانه فرستاد. امّا درباره‌ی قورباغه‌ها نیز باید گفت که خدا مانند آن را برای دشمنان محمّد (فرستاد و آن هنگامی بود که خواستند ایشان را بکشند. البتّه خداوند تبارک‌وتعالی آنان را به‌وسیله‌ی موش به هلاکت رساند. حکایت به‌این‌صورت بود که دویست نفر که برخی از آنان از کفّار عرب و برخی یهودی و برخی از عامه مردم بودند، در موسم حج گرد هم آمدند و با خود گفتند: «حتماً محمّد (را خواهیم کشت. پس به‌طرف مدینه به راه افتادند. وقتی چند منزل را سپری کردند، ناگهان آبی را در برکه ای یافتند که از آبی که حمل می‌کردند، گواراتر بود. پس آنچه از آب که همراهشان بود را بر زمین ریختند و مشک‌هایشان را با آن آب پر کردند و آنجا را ترک کردند تا به زمینی رسیدند که موش و قورباغه در آن بسیار بود. در آنجا فرود آمدند و بار سفر و شترهایشان را در همان مکان گذاشتند. قورباغه ها و موش ها به جان مشک‌هایشان افتادند و آن‌ها را سوراخ کردند و آب آن‌ها در آن زمین سنگلاخی ریخت. مدّتی نگذشت که احساس تشنگی کردند، ولی آبی همراه آنان نبود. پس به‌طرف حوض هایی که از آن آب برداشته بودند برگشتند و دیدند که موش ها و قورباغه ها قبل از آن‌ها به آنجا رسیده اند و آبراهه هایی ایجاد کرده و آب آن برکه ها در آن زمین سنگلاخ فرو رفته است. آنان بر زمین افتادند و از یافتن آب ناامید شدند. نشانه‌های مرگ بر آنان ظاهر شد و هیچ‌کس از آنان رهایی نیافت، مگر یک نفر از آنان که همچنان بر زبان خود و بر شکم خود، نام محمّد (را می‌نوشت و می‌گفت: «ای پروردگار محمّد و آل محمّد (! من از آزار رساندن به محمّد (توبه کردم. پس به حقّ محمّد و آل محمّد (گرفتاری مرا برطرف کن». او نجات یافت و خدا تشنگی را از او دور ساخت. کاروانی به وی رسید و کاروانیان او را آب دادند و متاع قوم و شترهای آنان بردند. شتران بر تحمّل تشنگی از مردان کاروان صبورتر بودند. آن مرد به رسول خدا (ایمان آورد و رسول خدا (آن شتران و اموال را به او بخشید. امّا درباره‌ی خون، باید گفت که رسول خدا (روزی حجامت کرد و خون خارج شده از خود را به ابوسعید خدّری داد و به او فرمود: «آن را دور انداز». امّا وی آن را خورد. رسول خدا (به وی فرمود: «با آنچه کردی»؟ گفت: «ای رسول خدا (! آن را خوردم». فرمود: «مگر به تو نگفتم دور بیانداز»؟ گفت: «آن را در جایی که کسی نبیند مخفی کردم». رسول (فرمود: «مبادا که دیگر چنین کاری بکنی. بدان‌که خداوند تبارک‌وتعالی، گوشت و خون تو را بر آتش حرام کرد؛ چون با گوشت و خون من درآمیخته است. دراین‌هنگام، چهل‌نفر از منافقین شروع به تمسخر رسول خدا (کردند و می‌گفتند: «او ادّعا کرده که خدری را از آتش رها کرده است زیرا خونش با خون او مخلوط شده است. او دروغگویی بیش نیست و ما خون او را کثیف می‌دانیم». پیامبر (فرمود: «به خدا قسم، خدا آنان را با خون شکنجه خواهد کرد و آنان را با آن به هلاکت خواهد رساند، اگرچه قبطیان با آن نمردند». مدّت زیادی نگذشته بود که به خونریزی دایمی از بینی و ریزش خون از دندان های آسیای خود مبتلا شدند و غذا ها و نوشیدنی‌هایشان با خون مخلوط می‌شد و آن را می‌خوردند. به مدّت چهل بامداد دراین‌حالت شکنجه و عذاب باقی ماندند تا اینکه در نهایت، به هلاکت رسیدند. امّا درباره‌ی سنین (سال های قحطی) و کمبود میوه باید گفت که رسول خدا (قبیله‌ی مضر را نفرین کرد و فرمود: «خدایا! عذابت را بر مضر شدّت ببخش و بر آنان سال های قحطی مانند سال های یوسف (بفرست». پس خدای تبارک‌وتعالی آنان را به قحطی و گرسنگی مبتلا کرد. از اطراف برای آنان مواد غذایی می آمد، ولی هرگاه آن را می‌خریدند، پیش از اینکه به خانه‌هایشان برسانند می گندید و فاسد می‌شد و اموالشان از بین می‌رفت و نفع و فایده‌ای در غذای خویش نمی‌یافتند، تا اینکه بحران قحطی و گرسنگی شدید، سخت به آنان آزار و آسیب رساند تا جایی‌که مجبور شدند سگ های مرده را بخورند. آنان استخوان‌های مردگان را می‌سوزاندند و می‌خوردند و کارشان به جایی رسید که قبرهای مردگان را نبش کردند و آنان را خوردند. حتّی گاهی اوقات، زنان، بچّه‌های خودشان را می‌خوردند، تا اینکه گروه‌هایی از رؤسای قریش نزد رسول خدا (آمدند و گفتند: «ای محمّد (! تو با مردان دشمنی؛ این زنان و بچّه‌ها و حیوانات چه گناهی کرده اند»؟ رسول خدا (فرمود: «شما بابت کارتان مورد مجازات قرار گرفته‌اید و بچّه‌ها و حیوانات شما هدف عذاب نیستند؛ هرگاه خدا بخواهد، خسارت آنان را با همه‌ی منافع در دنیا و آخرت جبران خواهد کرد. خداوند تبارک‌وتعالی خسارت آنان را جبران خواهد کرد و مضر را خواهد بخشید و آنگاه گفت: «خدایا! گرفتاری آنان را برطرف کن. خرّمی و آسایش و رفاه به آنان بازگشت و این همان گفته خدای عزّوجلّ در مورد آنان است؛ درجایی که نعمت های او را بر آنان بر می‌شمرد و می فرماید: باید خداوند این خانه را بپرستند همان (خدایی) که در گرسنگی غذایشان داد و از بیم [دشمن] آسوده خاطرشان کرد. ( قریش/۴۳ ). امّا حکایت کاستن (طمس) اموال را نیز پیامبر (داشت که در تفسیر این فرموده خدای عزّوجلّ: پروردگارا اموالشان را نابود کن و آنان را دل‌سخت گردان خواهد آمد. ( یونس/۸۸ ) عیاشی در تفسیر خود از فضل‌بن‌ابی‌قرّه روایت نموده که گفت: «از امام صادق (شنیدم که می‌فرمود: خداوند به حضرت ابراهیم (وحی فرستاد که به‌زودی فرزندی برای تو متولّد خواهد شد»! ابراهیم (هم به ساره (همسرش) خبر داد: ساره گفت: «من پیر زن هستم! با این وصف خداوند به‌سوی ابراهیم (وحی فرستاد که ساره به‌زودی فرزندی می‌آورد و اولادش چهارصدسال گرفتار خواهند بود». آنگاه حضرت فرمود: «چون گرفتاری بنی‌اسرائیل به طول انجامید چهل صبح رو به درگاه الهی آورده به گریه‌وزاری پرداختند. خدا هم به موسی ([و برادرش] هارون وحی فرستاد که [با امداد غیبی] آن‌ها را از شر فرعون نجات دهد و صدوهفتاد سال از چهارصد سال گرفتاری آن‌ها را برداشت». سپس امام (فرمود: «همچنین شما هم اگر مثل بنی‌اسرائیل در درگاه خداوند به گریه‌وزاری بپردازید؛ خداوند فرج ما را نزدیک خواهد کرد. امّا اگر چنین نباشید، این سختی تا پایان مدّتش خواهد رسید».
Imam al-Askari (peace be upon him): Abu Yaqub said: I asked Imam Hasan al-Askari (peace be upon him), "Did the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) and the Commander of the Faithful (peace be upon him) have signs equal to the signs of Musa (peace be upon him)?" The Imam (peace be upon him) said: "Ali (peace be upon him) is himself the Messenger of Allah, and the signs of the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) are the very signs of Ali (peace be upon him), and the signs of Ali (peace be upon him) are the very signs of the Messenger of Allah (peace be upon him and his family). There is no sign that Allah the Mighty and Majestic gave to Musa (peace be upon him) or to any of the other prophets (peace be upon them) except that He has also given to Muhammad (peace be upon him and his family) the like of it or greater than it.
As for the staff which Musa (peace be upon him) had, which turned into a serpent and swallowed what the magicians had presented of their sticks and ropes — Muhammad (peace be upon him and his family) had something better than that. A group of Jews came to Muhammad (peace be upon him and his family), questioned him, and engaged him in debate and dispute. Whatever they brought, the Prophet (peace be upon him and his family) brought them something in response that astonished them. They said to him: 'O Muhammad! If you are truly a prophet, then bring us a staff like the staff of Musa (peace be upon him).' The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) said: 'What I have brought you (the Qur'an) is greater than the staff of Musa (peace be upon him), because it will remain after me until the Day of Resurrection, confronting all enemies and opponents, and none of them will be able to challenge a single surah of it or bring the like of it. But the staff of Musa (peace be upon him) passed away and did not remain with him to be tested, in the way that the Qur'an has been tested. Moreover, I shall bring you something greater than the staff of Musa (peace be upon him).' They said: 'Bring it.' He said: 'The staff of Musa (peace be upon him) was in his hand, and he would cast it. Those of the Copts who were disbelievers used to say: Musa is using some trick with his staff. But Allah will transform wood into serpents for Muhammad in such a way that his hand does not touch that wood, nor does he oversee it. When you return to your homes and gather tonight in your assembly in that house, Allah the Mighty and Majestic will turn all the wooden pillars of the ceilings of that house into serpents — and these pillars are more than a hundred — and the gallbladders of four of you will burst and they will die, and the rest will fall unconscious until the following morning. Then the Jews will come to you and you will tell them the story, but they will not believe you. Then those serpents will appear among them and their eyes will be filled with serpents, just as happened to you the night before. Then a group of them will die, a group will be struck with madness and anxiety, and most of them will fall unconscious.'"
The Imam (peace be upon him) said: "By the One who sent him as a prophet in truth, all of that people laughed at the Messenger of Allah (peace be upon him and his family), without showing him respect or holding him in awe. They said to one another: 'Look at what he claims — how he has stepped beyond his station!' The Messenger of Allah said: 'If you laugh now, tomorrow you will weep, and from what I inform you of and what you will witness, you will be seized by bewilderment and confusion. Behold! Whoever among you is terrified by the sight of that event and fears death, let him say: O Allah, by the standing of Muhammad al-Mustafa (peace be upon him and his family) and Ali al-Murtada (peace be upon him) and their friends — whoever submits his affair to them attains salvation — I ask You to strengthen my heart over what I see. And if those you love and wish to keep alive should die there, recite this supplication for them, and Allah the Mighty and Majestic will bring them back to life and strengthen their hearts.'
They left and gathered in that place and began mocking Muhammad (peace be upon him and his family) and his saying that those pillars would be turned into serpents. Then they heard a movement in the ceiling, and suddenly those pillars turned into serpents, their heads bent from the wall and moving toward them to devour them. When the serpents reached them, they turned away from them and moved toward the jars, pitchers, mortars, chairs, wood, ladders, and doors that were in the house, and swallowed and ate them. So what the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) had said befell them: four of them died, a group was struck with anxiety, and a group was terrified of death. So they recited the very supplication of the Messenger of Allah (peace be upon him and his family), and their hearts became firm, steady, and strong. Some of them prayed for the four who had died, and then they came back to life. When they saw this, they said: 'This supplication is answered, and truly Muhammad (peace be upon him and his family) is truthful — even though it is hard for us to believe him and follow him. Why should we not recite that supplication, so that our hearts may incline to faith in him, to accepting him, and to obedience to his commands and prohibitions?' Then they recited that supplication, and Allah the Mighty and Majestic made faith beloved and pleasing to their hearts and made disbelief detestable to them. So they believed in Allah and His Messenger. When morning came, the Jews arrived, and the pillars had again turned into serpents as they had been. The Jews witnessed it and were bewildered and confused, and misery overcame them."
He (peace be upon him) said: "As for the [white] hand — Muhammad (peace be upon him and his family) had its like; rather, a thousand times better than it. The Prophet (peace be upon him and his family) used to love that Hasan and Husayn (peace be upon them) should come to him, while they were with their nurse. The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) would call them in the darkness of night and say: 'O Aba Muhammad! O Aba Abdillah! Come to me.' Despite the great distance, once his voice reached them, they would come, and the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) would put out his index finger [like this] through the door, and that finger would shine for them more beautifully than the light of the moon and the sun. They would come, and then the finger would return to its previous state. Whenever his need of meeting and speaking with them was fulfilled, he would say: 'Return to your place'; and with his index finger [like this] he would illuminate everywhere, while this finger shone more beautifully than the moon and the sun, encompassing them and protecting them until they returned to their place. Then his finger would return to its usual color.
As for the flood that Allah sent upon the Copts — Allah the Mighty and Majestic sent the like of it upon a people of polytheists as a sign for Muhammad (peace be upon him and his family). A man from the companions of the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) called Thabit ibn Aflah killed a polytheist man in one of the campaigns, and the wife of that slain polytheist vowed that she would drink wine from the skull of her husband's killer. When on the day of Uhud what befell the Muslims befell them, this Thabit was slain on a hilltop. The polytheists left, and the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) and his companions were occupied with burying his companions. That woman came to Abu Sufyan and asked him to send someone to the place of the slain man to cut off his head and bring it to her, so that she might fulfill her vow and drink wine from his skull. News of his killing had already reached her earlier through one of her slaves, and so she had freed him and given him a slave-girl. Then she asked Abu Sufyan, and he sent two hundred of the boldest men in the depths of night to cut off his head and bring it to her. They set out. Then a wind came and rolled the man (Thabit) down a slope, and they pursued him to cut off his head. Then a great downpour of rain came and drowned the two hundred, and no trace could be found of the slain man nor of any of the two hundred. In this way, Allah prevented that disbelieving woman from what she wished. This event was greater than the flood, and it counts as a sign for the Prophet (peace be upon him and his family).
As for the locusts that were sent upon the Children of Israel — Allah did what was greater than that against the enemies of Muhammad (peace be upon him and his family). For He sent upon them locusts that ate the polytheists themselves, whereas the locusts of Musa (peace be upon him) did not eat the Coptic men but ate their crops. The story is that the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) was on one of his journeys to Sham, and two hundred of the Jews of that region followed him at his departure from it and his return toward Mecca, intending to kill him, fearing that Allah would abolish the state of the Jews at his hand. They plotted to kill him, but since he was with a caravan, they did not dare. Whenever the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) wished to relieve himself, he would go far off and take cover behind dense trees, ruins, or open wilderness. One day he went out to relieve himself and went far, and they followed him and surrounded him and drew their swords to kill him. Allah the Mighty and Majestic brought forth from beneath the feet of Muhammad (peace be upon him and his family), from that sand, many locusts. The locusts attacked them, and thus the polytheists became preoccupied with the locusts and were kept from him. When the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) had finished his need, he returned to the caravan while the locusts were still busy eating them. The caravan people said to him: 'O Muhammad! What has become of the group that went out after you? Not one of them has returned.' The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) said: 'They came to kill me, but Allah sent locusts upon them.' The caravan came and saw that some of them had perished, others were near death, and the locusts were busy eating them. They kept watching until the locusts had eaten all their bodies and left nothing.
As for the lice — Allah displayed His power against the enemies of Muhammad (peace be upon him and his family) by means of lice as well. The story is that when the call of the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) spread in Medina and his rank and standing rose under the shade of prophethood, one day he spoke to his companions about Allah's trial and testing of the prophets (peace be upon them) and of their patience in obeying Him. He said: 'Indeed, between the Corner and the Station lie the graves of seventy prophets, who died only from the affliction of hunger and lice.' Some of the hypocrites of the Jews and some of the disbelieving devils of Quraysh heard this and, in their gathering, plotted and conspired, and agreed that they would find Muhammad (peace be upon him and his family) and kill him with their swords so that he would not tell falsehoods. They were two hundred in number, and they plotted to besiege him when he came out of Medina.
The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) came out alone one day. That people began to follow him. At that moment, one of them saw lice on his clothing, and his body and back began to itch. He felt ashamed and moved away from his companions. Another of the polytheists also saw lice on his garment, and he too moved away. This went on until each of them realized that lice had infested his body. Then they turned back. The lice multiplied to the point that they overwhelmed them and filled their throats, and their mouths closed so that food and drink would not go down, and thus all of them died within two months. Some of them perished within five days, some within ten days, some in less, and some in more. Not more than two months had passed before all of them had died from lice, hunger, and thirst. These were the lice which Allah sent upon the enemies of Muhammad (peace be upon him and his family) as a sign for him.
As for the frogs — Allah also sent the like of them upon the enemies of Muhammad (peace be upon him and his family) when they intended to kill him. However, Allah the Blessed and Exalted destroyed them by means of rats. The story is that two hundred men — some of them Arab disbelievers, some Jews, and some from the common people — gathered in Mecca during the season of the Hajj, and they said among themselves: 'We shall certainly kill Muhammad.' So they set out toward Medina. When they had covered several stages, they suddenly found water in a pool that was sweeter than the water they were carrying. So they poured out the water that was with them and filled their waterskins with that water and left. They came to a land where there were many rats and frogs. They alighted there and left their travel gear and camels in that place. Frogs and rats fell upon their waterskins and pierced them, and their water spilled out onto that rocky ground. Before long they felt thirst, but there was no water with them. So they returned back toward the pools from which they had drawn that water, only to find that the rats and frogs had preceded them there and had made channels, and the water of those pools had drained into that rocky ground. They fell to the ground and despaired of finding water. The signs of death appeared upon them, and none of them was saved except one man, who kept writing on his tongue and on his belly the name of Muhammad (peace be upon him and his family) and saying: 'O Lord of Muhammad and the Family of Muhammad (peace be upon them)! I have repented of harming Muhammad (peace be upon him and his family). By the standing of Muhammad and the Family of Muhammad (peace be upon them), relieve my distress.' He was saved, and Allah removed thirst from him. A caravan came to him, and its people gave him water, and they took the belongings and camels of the group, for the camels were more patient of thirst than were the men. That man believed in the Messenger of Allah (peace be upon him and his family), and the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) gifted those camels and possessions to him.
As for the blood — the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) once performed cupping and handed the blood that came out of him to Abu Sa'id al-Khudri and said to him: 'Get rid of it.' But he drank it. The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) said to him: 'What did you do with it?' He said: 'O Messenger of Allah! I drank it.' He said: 'Did I not tell you to get rid of it?' He said: 'I hid it in a place where no one would see it.' The Messenger (peace be upon him and his family) said: 'Beware of ever doing such a thing again. Know that Allah the Blessed and Exalted has forbidden your flesh and blood to the Fire, because it has mingled with my flesh and blood.' Thereupon forty of the hypocrites began mocking the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) and saying: 'He has claimed that he has freed al-Khudri from the Fire because his blood mixed with his — he is nothing but a liar, and as for us, we regard his blood as filthy.' The Prophet (peace be upon him and his family) said: 'By Allah, Allah will torment them with blood and destroy them by it, even though it did not kill the Copts.' Not long after, they were afflicted with continuous nosebleeds and bleeding from their molars, and their food and drink would mix with the blood and they would consume it. They remained in this state of torment for forty mornings, until finally they perished.
As for the "years" (of famine) and the shortage of fruits — the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) invoked against the tribe of Mudar and said: 'O Allah, intensify Your grip upon Mudar and make the years upon them like the years of Yusuf (peace be upon him).' So Allah the Blessed and Exalted afflicted them with drought and hunger. Food would be brought to them from every quarter, but whenever they bought it, before they could bring it to their homes it would become wormy and rotten and go bad, and their money would be lost, and they would gain no benefit from the food, until the crisis of famine and severe hunger harmed them, so much so that they were forced to eat dead dogs. They would burn the bones of the dead and eat them, and they went so far as to dig up the graves of the dead and eat them. Sometimes, even, women ate their own children — until groups of the chiefs of Quraysh came to the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) and said: 'O Muhammad! You are at enmity with the men — what sin have these women, children, and animals committed?' The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) said: 'You are being punished for what you have done, and your children and animals are not the target of the punishment; whenever Allah wills, He will compensate them with all sorts of benefits in this world and the next. Allah the Blessed and Exalted will make up their losses and forgive Mudar.' Then he said: 'O Allah, relieve their distress.' Prosperity, ease, and comfort returned to them. This is the very statement of Allah the Mighty and Majestic concerning them, where He enumerates His blessings upon them and says: "So let them worship the Lord of this House, who has fed them against hunger and made them secure against fear." (Quraysh/4)
The Imam (peace be upon him) said: "As for the effacing (tams) of wealth — the like of it will come for the Prophet (peace be upon him and his family) as well; the account of this will be given in the exegesis of the saying of Allah the Mighty and Majestic: رَبَّنَا اطْمِسْ عَلی أَمْوالِهِمْ وَ اشْدُدْ عَلی قُلُوبِهِمْ [Our Lord, efface their wealth and harden their hearts]. (Yunus/88)"
Al-Ayyashi, in his tafsir, narrates from al-Fadl ibn Abi Qurra from Imam al-Sadiq (peace be upon him): "Allah revealed to Ibrahim (peace be upon him) that a son would soon be born to him. Ibrahim (peace be upon him) informed Sara (his wife). Sara said: 'I am an old woman!' At this, Allah revealed to Ibrahim (peace be upon him) that Sara would indeed soon bear a son, but her descendants would be afflicted for four hundred years, because of her having answered back to Him." He said: "When the affliction of the Children of Israel had grown long, they cried out and wept before Allah for forty mornings. Allah then revealed to Musa (peace be upon him) and his brother Harun (peace be upon him) to save them [with unseen aid] from the evil of Pharaoh, and He remitted one hundred and seventy years of their four hundred years of affliction." Then the Imam (peace be upon him) said: "You too are like this — if, like the Children of Israel, you turn to Allah with weeping and lamentation, Allah will hasten our relief. But if you do not, this hardship will run to the end of its term."
ઇમામ અસ્કરી (અલયહિસ્સલામ): અબૂ યાકૂબ કહે છે: મેં ઇમામ હસન અસ્કરી (અલયહિસ્સલામ)ને પૂછ્યું: "શું અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) અને અમીરુલ મોમેનીન (અલયહિસ્સલામ) પાસે એવી નિશાનીઓ હતી જે મૂસા (અલયહિસ્સલામ)ની નિશાનીઓ સમાન હોય?" ઇમામ (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: "અલી (અલયહિસ્સલામ) પોતે અલ્લાહના રસૂલ છે, અને અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ની નિશાનીઓ એ જ અલી (અલયહિસ્સલામ)ની નિશાનીઓ છે, અને અલી (અલયહિસ્સલામ)ની નિશાનીઓ એ જ અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ની નિશાનીઓ છે. કોઈ પણ નિશાની એવી નથી જે અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લે મૂસા (અલયહિસ્સલામ) અથવા બીજા અંબિયા (અલયહિમુસ્સલામ)ને આપી હોય, સિવાય કે તેના જેવી અથવા તેનાથી મોટી નિશાની મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ને પણ આપી હોય.
પરંતુ મૂસા (અલયહિસ્સલામ) પાસે જે લાકડી હતી જે સાપ બની ગઈ અને જાદુગરોએ જે લાકડીઓ અને દોરડાં દેખાડ્યાં તે બધાં ગળી ગઈ, તેના વિષે [કહેવું જોઈએ] કે: મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પાસે તેનાથી પણ ઉત્તમ વસ્તુ હતી. યહૂદીઓનો એક જૂથ મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પાસે આવ્યો અને તેમને પ્રશ્નો પૂછ્યા અને તેમની સાથે ચર્ચા અને વિવાદ કર્યો. તેમણે જે કંઈ રજૂ કર્યું, પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ તેમને એવો જવાબ આપ્યો કે તેમને આશ્ચર્યચકિત કરી દીધા. તેમણે તેમને કહ્યું: "હે મુહમ્મદ! જો તમે ખરેખર પયગંબર છો તો અમને મૂસા (અલયહિસ્સલામ)ની લાકડી જેવી લાકડી લાવી આપો." અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ ફરમાવ્યું: "જે વસ્તુ (કુરઆન) હું તમારી પાસે લાવ્યો છું તે મૂસા (અલયહિસ્સલામ)ની લાકડી કરતાં મોટી છે; કારણ કે તે મારા પછી કયામતના દિવસ સુધી બાકી રહેશે અને બધા દુશ્મનો અને વિરોધીઓનો સામનો કરશે, અને તેમાંથી કોઈ પણ તેની એક સૂરહનો પણ મુકાબલો કરી શકશે નહીં અને તેના જેવી લાવી શકશે નહીં. પરંતુ મૂસા (અલયહિસ્સલામ)ની લાકડી નષ્ટ થઈ ગઈ અને તેમની પાસે બાકી ન રહી કે જેની આઝમાયશ થઈ શકે, જેમ કુરઆનની આઝમાયશ થઈ છે. વધુમાં, હું તમારા માટે એવી વસ્તુ લાવીશ જે મૂસા (અલયહિસ્સલામ)ની લાકડી કરતાં મોટી છે." તેમણે કહ્યું: "લાવો." આપે ફરમાવ્યું: "મૂસા (અલયહિસ્સલામ)ની લાકડી તેમના હાથમાં હતી અને તેઓ તેને ફેંકતા હતા. કિબ્તીઓ પૈકી જેઓ કાફિર હતા તેઓ કહેતા: મૂસા (અલયહિસ્સલામ) પોતાની લાકડી વાપરવામાં કોઈ ચાલાકી અને છળકપટ કરે છે. પરંતુ અલ્લાહ મુહમ્મદ માટે લાકડાને અજગરમાં ફેરવી નાખશે એવી રીતે કે તેમનો હાથ તે લાકડાને સ્પર્શશે નહીં અને તેમની નજર તેના પર નહીં હોય. જ્યારે તમે તમારા ઘરે પાછા જશો અને આજે રાત્રે તે ઘરમાં તમારા મેળાવડામાં એકઠા થશો, ત્યારે અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લ તે ઘરની છતના બધા લાકડાના થાંભલાઓને અજગર બનાવી દેશે — અને આ થાંભલા સો કરતાં વધુ છે — અને તમારામાંથી ચાર જણની પિત્તાશય ફાટી જશે અને તેઓ મરી જશે, અને બાકીના બીજા દિવસની સવાર સુધી બેહોશ પડી રહેશે. પછી યહૂદીઓ તમારી પાસે આવશે અને તમે તેમને આ ઘટના જણાવશો, પરંતુ તેઓ તમારી વાત માનશે નહીં. પછી તે સાપ તેમની વચ્ચે પ્રગટ થશે અને તેમની આંખો સાપોથી ભરાઈ જશે, જેમ આગલી રાત્રે તમારી સાથે થયું હતું. પછી તેમાંથી કેટલાક મરી જશે, કેટલાક પાગલપણ અને વ્યાકુળતામાં ફસાશે, અને મોટા ભાગના બેહોશ થઈ જશે."
ઇમામ (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: "કસમ છે તે ઝાતની જેણે તેમને હકની સાથે પયગંબર બનાવીને મોકલ્યા, તે આખી કોમ અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પર હસી, તેમનું સન્માન કર્યા વગર અને તેમને મોટા ગણ્યા વગર. તેઓ એકબીજાને કહેતા હતા: 'જુઓ તે શું દાવો કરે છે — તે પોતાની હદથી કેવી રીતે આગળ વધી ગયો છે!' અલ્લાહના રસૂલે ફરમાવ્યું: 'જો તમે અત્યારે હસો છો તો કાલે રડશો, અને જે વાત હું તમને જણાવું છું અને તમે જોશો તેનાથી તમે હેરાન અને ભ્રમમાં પડશો. ખબરદાર! તમારામાંથી જે કોઈ તે ઘટના જોઈને ડરી જાય અને મૃત્યુથી ગભરાય, તે કહે: હે અલ્લાહ! મુહમ્મદ મુસ્તફા (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) અને અલી મુર્તઝા (અલયહિસ્સલામ) અને તેમના અવલિયાની — જેઓએ પોતાનો મામલો તેમને સોંપી દીધો છે તેઓને નજાત મળે છે — હેસિયતના વસીલાથી હું તારી પાસે માંગુ છું કે જે હું જોઈ રહ્યો છું તેના પર મને દિલની તાકાત આપ. અને જો તમારા પ્રિય લોકો, જેમને તમે પસંદ કરો છો અને જીવતા રહે તેમ ઇચ્છો છો, ત્યાં મરી જાય, તો તેમના માટે આ દુઆ પઢો, જેથી અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લ તેમને જીવતા કરે અને દિલની તાકાત આપે.'
પછી તેઓ ત્યાંથી ચાલ્યા ગયા અને તે જગ્યાએ ભેગા થયા અને મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) અને તેમની આ વાત — કે તે થાંભલા અજગર બની જશે — તેની મશ્કરી કરવા લાગ્યા. તેમણે છતમાં હલચલનો અવાજ સાંભળ્યો, અને અચાનક તે થાંભલા અજગરમાં ફેરવાઈ ગયા, પોતાના માથા દીવાલથી વાળીને તેમની તરફ ગળી જવા માટે વધ્યા. જ્યારે તેઓ તેમની પાસે પહોંચ્યા, ત્યારે તેમની તરફથી ફર્યા અને ઘરમાં જે માટલા, ઘડા, ખલબત્તા, ખુરશીઓ, લાકડાં, નીસરણી અને દરવાજા હતા તેની તરફ વળ્યા અને તેમને ગળી અને ખાઈ ગયા. આમ, અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ જે કહ્યું હતું તે તેમના પર આવ્યું: તેમાંથી ચાર જણ મરી ગયા, એક જૂથ વ્યાકુળતામાં ફસાયું, અને એક જૂથ મૃત્યુથી ગભરાયું. તેમણે અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ની તે દુઆ પઢી અને તેમના દિલ સ્થિર, દ્રઢ અને મજબૂત થયા. તેમાંથી કેટલાકે તે ચાર જણ માટે દુઆ કરી જે મરી ગયા હતા, અને પછી તેઓ જીવતા થયા. જ્યારે તેમણે આ દ્રશ્ય જોયું, ત્યારે તેમણે કહ્યું: 'આ દુઆ કબૂલ થાય છે, અને ખરેખર મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) સાચા છે — જોકે તેમની વાત માનવી અને તેમનું અનુસરણ કરવું અમારા માટે મુશ્કેલ છે. શા માટે આપણે તે દુઆ ન પઢીએ જેથી અમારા દિલો તેમના પર ઈમાન લાવવા, તેમને માનવા અને તેમના આદેશ અને મનાઈનું પાલન કરવા તરફ ઝૂકે?' પછી તેમણે તે દુઆ પઢી, અને અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લે તેમના દિલોને ઈમાન તરફ મુકાબલ અને પ્રિય કર્યા અને કુફ્રને તેમના દિલોમાં ઘૃણિત કર્યો. તેઓ અલ્લાહ અને તેના રસૂલ પર ઈમાન લાવ્યા. જ્યારે સવાર થઈ ત્યારે યહૂદીઓ આવ્યા, અને થાંભલા ફરીથી અજગર બન્યા હતા જેમ પહેલા હતા. યહૂદીઓએ તે જોયું અને હેરાન અને ભ્રમમાં પડ્યા, અને દુર્ભાગ્ય તેમના પર છવાઈ ગયું."
આપ (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: "અને યદ [બૈઝા — ચમકતો હાથ]ની બાબતમાં પણ મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પાસે તેના જેવું હતું; બલ્કે તેનાથી હજાર ગણું બહેતર હતું. પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ને ગમતું કે હસન અને હુસૈન (અલયહિમસ્સલામ) તેમની પાસે આવે, જ્યારે તેઓ પોતાની દાયા પાસે હતા. અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) રાત્રિના અંધકારમાં તેમને બોલાવતા અને ફરમાવતા: 'હે અબા મુહમ્મદ! હે અબા અબ્દિલ્લાહ! મારી પાસે આવો.' ઘણા દૂરના અંતરે હોવા છતાં, જ્યારે તેમનો અવાજ તેમને પહોંચતો, તેઓ આવતા, અને અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પોતાની તર્જની આંગળી [આ રીતે] દરવાજામાંથી બહાર કાઢતા, અને તે આંગળી તેમના માટે ચંદ્ર અને સૂર્યના પ્રકાશ કરતાં પણ વધુ સુંદર ચમકતી. તેઓ આવતા, અને પછી આંગળી પોતાની પહેલાની સ્થિતિમાં પાછી આવી જતી. જ્યારે તેમની મુલાકાત અને વાતચીતની હાજત પૂરી થતી, ત્યારે ફરમાવતા: 'તમારી પહેલાની જગ્યાએ પાછા જાઓ'; અને પોતાની તર્જની આંગળીથી [આ રીતે] ચારે તરફ પ્રકાશ ફેલાવતા, જ્યારે આ આંગળી ચંદ્ર અને સૂર્ય કરતાં પણ સુંદર ચમકતી અને તેમને ઘેરી લેતી અને પોતાની જગ્યાએ પાછા પહોંચે ત્યાં સુધી તેમની હિફાઝત કરતી. પછી તેમની આંગળી પોતાના સામાન્ય રંગમાં પાછી ફરી જતી.
અને તૂફાનની બાબતમાં જે અલ્લાહે કિબ્તીઓ પર મોકલ્યું હતું — અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લે તેના જેવું મુશરિકોના એક ટોળા પર મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ની નિશાની તરીકે મોકલ્યું. અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ના સહાબીઓમાંથી એક વ્યક્તિ, જેને સાબિત બિન અફ્લહ કહેતા હતા, તેમણે એક ગઝવામાં એક મુશરિકને કત્લ કર્યો, અને તે કત્લ થયેલ મુશરિકની પત્નીએ નઝર માની કે તે પોતાના પતિના કાતિલની ખોપરીમાં શરાબ પીશે. જ્યારે ઉહુદની જંગમાં મુસલમાનો પર જે વીત્યું તે વીત્યું, ત્યારે આ સાબિત એક ટેકરી પર કત્લ થયો. મુશરિકો ત્યાંથી નીકળી ગયા, અને અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) અને તેમના સહાબીઓ પોતાના સહાબીઓને દફન કરવામાં વ્યસ્ત હતા. તે સ્ત્રી અબૂ સુફિયાન પાસે આવી અને તેને વિનંતી કરી કે તે કત્લ થયેલ વ્યક્તિની જગ્યાએ કોઈને મોકલે જેથી તેનું માથું કાપીને તેની પાસે લાવે, જેથી તે પોતાની નઝર પૂરી કરી શકે અને તેની ખોપરીમાં શરાબ પી શકે. તેના કત્લના ખુશખબર તેને પહેલા તેના એક ગુલામ દ્વારા મળ્યા હતા, અને તેણે તેને આઝાદ કર્યો હતો અને એક કનીઝ આપી હતી. પછી તેણે અબૂ સુફિયાનને આ વિનંતી કરી, અને તેણે પણ રાત્રીના અંધકારમાં બસો બહાદુર માણસો મોકલ્યા જેથી તેનું માથું કાપીને તે સ્ત્રી પાસે લાવે. તેઓ નીકળી પડ્યા. પછી એક પવન આવ્યો અને તે માણસ (સાબિત)ને ખીણમાં નીચે ગબડાવ્યો, અને તેઓ તેનું માથું કાપવા માટે તેની પાછળ ગયા. પછી ભારે વરસાદ પડ્યો અને તે બસો માણસોને ડુબાડી દીધા, અને કત્લ થયેલ માણસનું કે તે બસો પૈકી કોઈનું પણ કંઈ નિશાન કોઈને મળ્યું નહીં. આ રીતે, અલ્લાહે તે કાફિર સ્ત્રીને તેની ઇચ્છાથી રોકી. આ ઘટના તૂફાન કરતાં પણ મોટી હતી અને પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) માટે એક નિશાની ગણાય છે.
અને તીડની બાબતમાં જે બની ઇસ્રાઈલ પર મોકલવામાં આવ્યાં — [કહેવું જોઈએ] કે અલ્લાહે તેનાથી પણ મોટું કામ મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ના દુશ્મનો સાથે કર્યું. કારણ કે અલ્લાહે એવાં તીડ મોકલ્યાં જેણે ખુદ મુશરિકોને ખાઈ લીધા, જ્યારે કે મૂસા (અલયહિસ્સલામ)ના તીડોએ કિબ્તી પુરુષોને નહોતા ખાધા, બલ્કે તેમની ખેતીને ખાઈ ગયા હતા. તેની હકીકત આ પ્રમાણે હતી કે અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) શામ તરફની પોતાની એક સફરમાં હતા, જ્યારે તે વિસ્તારના બસો યહૂદીઓ તેમનું મક્કા છોડવા અને પાછા ફરવા વખતે તેમનો પીછો કરી રહ્યા હતા અને તેમને કત્લ કરવાનો ઈરાદો ધરાવતા હતા, કારણ કે તેઓ ડરતા હતા કે યહૂદીઓની હકૂમત તેમના હાથે ખતમ થઈ જશે. તેમણે તેમને કત્લ કરવાનો ઈરાદો કર્યો, પરંતુ તેઓ કાફલા સાથે હતા, તેથી હિંમત ન કરી શક્યા. અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) જ્યારે પણ કઝાએ હાજત કરવા માગતા, ત્યારે દૂર જતા અને ગાઢ ઝાડ, ખંડેર અથવા દૂરના જંગલમાં પડદો કરતા. એક દિવસ તેઓ કઝાએ હાજત માટે બહાર નીકળ્યા અને દૂર ગયા, અને મુશરિકોએ તેમનો પીછો કર્યો અને તેમને ઘેરી લીધા અને તેમને કત્લ કરવા માટે તલવારો કાઢી. અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લે મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ના પગ નીચે તે રેતીમાંથી ઘણા બધા તીડ કાઢ્યા. તીડ તેમના પર તૂટી પડ્યા, અને આ રીતે મુશરિકો તીડોમાં વ્યસ્ત થઈ ગયા અને આપ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)થી પાછળ રહી ગયા. જ્યારે અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ પોતાની હાજત પૂરી કરી, ત્યારે તેઓ કાફલા તરફ પાછા ફર્યા જ્યારે તીડ હજુ પણ તેમને ખાવામાં વ્યસ્ત હતા. કાફલાવાળાઓએ તેમને કહ્યું: 'હે મુહમ્મદ! તે જૂથ કે જે તમારી પાછળ પડ્યું હતું તેમને શું થયું; તેમાંથી કોઈ કેમ પાછું ન આવ્યું?' અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ ફરમાવ્યું: 'તેઓ મને કત્લ કરવા આવ્યા હતા, પરંતુ અલ્લાહે તેમના પર તીડ મોકલ્યાં.' કાફલાવાળા આવ્યા અને જોયું કે તેમાંથી કેટલાક હલાક થઈ ગયા હતા, કેટલાક મરવાની અણી પર હતા, અને તીડ તેમને ખાવામાં વ્યસ્ત હતાં. તેઓ તેમને જોતા રહ્યા ત્યાં સુધી કે તીડ તેમના બધા શરીરોને ખાઈ ગયા અને કંઈ બાકી ન છોડ્યું.
જૂ વિષે, [કહેવું જોઈએ] કે અલ્લાહે મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ના દુશ્મનો પર જૂ દ્વારા પણ પોતાની કુદરત દર્શાવી. હકીકત આ પ્રમાણે છે કે જ્યારે મદીનામાં તેમની દઅવત ફેલાઈ અને રિસાલતના પ્રકાશમાં તેમનો દરજ્જો અને મુકામ ઊંચો થયો, ત્યારે એક દિવસ તેઓ પોતાના સહાબીઓને અલ્લાહ દ્વારા અંબિયા (અલયહિમુસ્સલામ)ની આઝમાયશ અને ઈમ્તિહાન વિષે અને તેની આજ્ઞાપાલનમાં તેમના સબર વિષે વાત કરતા હતા. તેઓ ફરમાવતા હતા: 'ખરેખર રુકન અને મકામની વચ્ચે સિત્તેર પયગંબરોની કબરો છે, અને તેઓ ભૂખ અને જૂના કારણે વારિદ થયેલી તકલીફથી ગુજરી ગયા.' યહૂદીઓમાંથી કેટલાક મુનાફિકો અને કુરૈશના કેટલાક કાફિર શેતાનોએ આ ખબર સાંભળી, અને પોતાની બેઠકમાં ષડયંત્ર ઘડ્યું અને એ સહમતિ પર પહોંચ્યા કે તેઓ મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ને શોધીને પોતાની તલવારોથી કત્લ કરશે જેથી તેઓ જૂઠ ન બોલે. તેઓ, જેમની સંખ્યા બસો હતી, ષડયંત્ર રચ્યું કે જ્યારે તેઓ મદીનાથી બહાર નીકળે ત્યારે તેમને ઘેરી લે.
અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) એક દિવસ એકલા બહાર નીકળ્યા. તે કોમે તેમનો પીછો કરવો શરૂ કર્યો. તે વખતે, તેમાંથી એકે પોતાનાં કપડાંમાં જૂ જોઈ. પછી તેનું શરીર અને પીઠ ખંજવાળવા લાગ્યાં. તે શરમાયો અને પોતાના સાથીઓથી દૂર ગયો. બીજા એક મુશરિકે પણ પોતાના કપડામાં જૂ જોઈ. તે પણ દૂર થયો. આ સિલસિલો ચાલુ રહ્યો ત્યાં સુધી કે તેઓ બધા સમજી ગયા કે તેમના શરીરમાં જૂ લાગી છે. પછી તેઓ પાછા ફર્યા. જૂ એટલી વધી ગઈ કે તેમના પર છવાઈ ગઈ અને તેમના ગળાં ભરી દીધા અને તેમના મોં બંધ થઈ ગયા અને ખોરાક અને પાણી તેમના મોંમાં ન જતાં, અને આ રીતે તેઓ બધા બે મહિનામાં મરી ગયા. તેમાંથી કેટલાક પાંચ દિવસમાં, કેટલાક દસ દિવસમાં, કેટલાક ઓછામાં અને કેટલાક વધુમાં હલાક થયા. બે મહિનાથી વધુ સમય પસાર થાય તે પહેલાં જ તેઓ બધા જૂ, ભૂખ અને તરસના કારણે મરી ગયા. આ તે જૂ હતી જે અલ્લાહે મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ના દુશ્મનો પર નિશાની તરીકે મોકલી.
દેડકા વિષે પણ કહેવું જોઈએ કે અલ્લાહે તેના જેવું મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ના દુશ્મનો પર મોકલ્યું, અને તે તે વખતે હતું જ્યારે તેમણે તેમને કત્લ કરવાનું ઇચ્છ્યું. અલબત્ત, અલ્લાહ તબારક વ તઆલાએ તેમને ઉંદરો દ્વારા હલાક કર્યા. હકીકત આ પ્રમાણે હતી કે બસો માણસો, જેમાંથી કેટલાક અરબ કાફિરો હતા, કેટલાક યહૂદી હતા, અને કેટલાક સામાન્ય લોકો હતા, હજના મોસમમાં મક્કામાં ભેગા થયા અને પોતાનામાં કહ્યું: 'અમે ચોક્કસ મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ને કત્લ કરીશું.' પછી તેઓ મદીના તરફ ચાલ્યા. જ્યારે તેમણે થોડા મંઝિલ પસાર કર્યા, ત્યારે અચાનક તેમને એક તળાવમાં પાણી મળ્યું જે તેમની પાસે લઈ જતા પાણી કરતાં વધુ મીઠું હતું. તેથી તેમની પાસે જે પાણી હતું તે જમીન પર ઢોળી નાખ્યું અને પોતાની મશકો તે પાણીથી ભરી અને ત્યાંથી ચાલી નીકળ્યા ત્યાં સુધી કે એક એવી જમીન પર પહોંચ્યા જ્યાં ઉંદરો અને દેડકા ઘણા હતા. તેઓ ત્યાં ઊતર્યા અને પોતાનો સામાન અને ઊંટ તે જ જગ્યાએ મૂક્યા. દેડકા અને ઉંદરો તેમની મશકો પર તૂટી પડ્યા અને તેમને છિદ્રિત કરી નાખી, અને તેમનું પાણી તે પથરાળ જમીન પર વહી ગયું. લાંબો સમય ન વીત્યો કે તેમને તરસ લાગી, પરંતુ તેમની પાસે પાણી ન હતું. તેથી તેઓ તે તળાવ તરફ પાછા ગયા જ્યાંથી તેમણે પાણી ભર્યું હતું અને જોયું કે ઉંદરો અને દેડકા તેમના પહેલા ત્યાં પહોંચી ગયા હતા અને નાળા બનાવ્યાં હતાં અને તે તળાવોનું પાણી તે પથરાળ જમીનમાં વહી ગયું હતું. તેઓ જમીન પર પડ્યા અને પાણી મળવાથી નિરાશ થયા. મૃત્યુના ચિહ્નો તેમના પર દેખાયા અને તેમાંથી કોઈ પણ બચ્યું નહીં, સિવાય એક વ્યક્તિ, જે સતત પોતાની જીભ પર અને પોતાના પેટ પર મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)નું નામ લખતો હતો અને કહેતો હતો: 'હે મુહમ્મદ અને આલે મુહમ્મદ (અલયહિમુસ્સલામ)ના પરવરદિગાર! મેં મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ને દુ:ખ પહોંચાડવાથી તૌબા કરી. તો મુહમ્મદ અને આલે મુહમ્મદ (અલયહિમુસ્સલામ)ના હકના વસીલાથી મારી મુસીબત દૂર કર.' તે બચી ગયો અને અલ્લાહે તેની તરસ દૂર કરી. એક કાફલો તેની પાસે આવ્યો અને કાફલાવાળાઓએ તેને પાણી પાયું અને તે કોમનો સામાન અને તેમનાં ઊંટ ઉપાડ્યાં. ઊંટ તરસ સહન કરવામાં કાફલાના પુરુષો કરતાં વધુ ધીરજવાન હતાં. તે વ્યક્તિ અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પર ઈમાન લાવ્યો, અને અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ તે ઊંટ અને માલ તેને ભેટ કર્યાં.
લોહી વિષે કહેવું જોઈએ કે અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ એક દિવસ હિજામહ (પછાડ) કરાવી અને પોતાનામાંથી નીકળેલું લોહી અબૂ સઈદ ખુદરીને આપ્યું અને તેને ફરમાવ્યું: 'આને ફેંકી દે.' પરંતુ તેણે તેને પી લીધું. અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ તેને ફરમાવ્યું: 'તેનું શું કર્યું?' તેણે કહ્યું: 'હે અલ્લાહના રસૂલ! મેં તેને પી લીધું.' આપે ફરમાવ્યું: 'શું મેં તને કહ્યું નહોતું કે તેને ફેંકી દે?' તેણે કહ્યું: 'મેં તેને એવી જગ્યાએ છુપાવ્યું જ્યાં કોઈ ન જુએ.' રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ ફરમાવ્યું: 'ખબરદાર! ફરી આવું ન કરીશ. જાણી લે કે અલ્લાહ તબારક વ તઆલાએ તારા માંસ અને લોહીને આગ પર હરામ કર્યું છે; કારણ કે તે મારા માંસ અને લોહી સાથે ભળી ગયું છે.' આ સમયે, ચાળીસ મુનાફિકોએ અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ની મશ્કરી કરવી શરૂ કરી અને કહેતા: 'તેમણે દાવો કર્યો છે કે તેમણે ખુદરીને આગથી છુટકારો આપ્યો છે કારણ કે તેનું લોહી તેમના લોહી સાથે ભળી ગયું છે — તે તો બસ એક જૂઠાબોલો છે અને અમે તેમના લોહીને ગંદું ગણીએ છીએ.' પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ ફરમાવ્યું: 'ખુદાની કસમ, અલ્લાહ તેમને લોહી દ્વારા યાતના આપશે અને તેમને તેનાથી હલાક કરશે, જોકે કિબ્તીઓ તેનાથી મર્યા નહોતા.' લાંબો સમય ન વીત્યો કે તેઓ સતત નાકમાંથી લોહી નીકળવા અને દાળના દાંતોમાંથી લોહી વહેવાના રોગમાં પડ્યા, અને તેમનો ખોરાક અને પીણું લોહી સાથે ભળી જતાં અને તેઓ તે ખાતાં. તેઓ ચાળીસ સવાર સુધી આ યાતના અને અઝાબમાં રહ્યા ત્યાં સુધી કે અંતે તેઓ હલાક થઈ ગયા.
સિનીન (દુકાળના વર્ષો) અને ફળોની અછત વિષે કહેવું જોઈએ કે અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ મુઝર કબીલા પર બદદુઆ કરી અને ફરમાવ્યું: 'હે અલ્લાહ! મુઝર પર તારો અઝાબ સખત કર અને તેમના પર યુસુફ (અલયહિસ્સલામ)ના વર્ષો જેવા દુકાળના વર્ષો મોકલ.' પછી અલ્લાહ તબારક વ તઆલાએ તેમને દુકાળ અને ભૂખમાં ફસાવ્યા. ચારે તરફથી તેમના માટે અન્ન આવતું, પરંતુ જ્યારે તેઓ તેને ખરીદતા, પોતાના ઘરે પહોંચાડે તે પહેલાં જ તેમાં કીડા પડતા અને સડી જતું અને બગડી જતું, અને તેમનું ધન નષ્ટ થતું અને પોતાના ખોરાકમાંથી કોઈ ફાયદો મળતો નહીં, ત્યાં સુધી કે દુકાળ અને તીવ્ર ભૂખના સંકટે તેમને સખત ત્રાસ આપ્યો, અહીં સુધી કે તેઓ મૃત કૂતરાઓ ખાવા મજબૂર થયા. તેઓ મુડદાના હાડકાં બાળીને ખાતા, અને તેમની હાલત એટલી ખરાબ થઈ ગઈ કે તેમણે મુડદાની કબરો ખોદી અને તેમને ખાધા. કેટલીકવાર તો સ્ત્રીઓ પોતાના જ બાળકોને ખાતી, ત્યાં સુધી કે કુરૈશના મુખિયાઓના જૂથ અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પાસે આવ્યા અને કહ્યું: 'હે મુહમ્મદ! તમે પુરુષોના દુશ્મન છો; આ સ્ત્રીઓ, બાળકો અને પ્રાણીઓએ શું ગુનો કર્યો છે?' અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ ફરમાવ્યું: 'તમે તમારા કામની સજા પામી રહ્યા છો, અને તમારાં બાળકો અને પ્રાણીઓ સજાનો હેતુ નથી; જ્યારે અલ્લાહ ઇચ્છશે, ત્યારે તેમના નુકસાનની ભરપાઈ દુનિયા અને આખેરતમાં તમામ ફાયદાઓ સાથે કરશે. અલ્લાહ તબારક વ તઆલા તેમના નુકસાનની ભરપાઈ કરશે અને મુઝરને માફ કરશે.' અને પછી ફરમાવ્યું: 'હે અલ્લાહ! તેમની મુસીબત દૂર કર.' સમૃદ્ધિ, આરામ અને શાંતિ તેમની પાસે પાછી આવી, અને આ જ અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લનું ફરમાન છે તેમના વિષે; જ્યાં તેઓ તેમના પર પોતાની નેમતોની ગણતરી કરે છે અને ફરમાવે છે: فَلْیَعْبُدُوا رَبَّ هذَا الْبَیْتِ الَّذِی أَطْعَمَهُمْ مِنْ جُوعٍ وَ آمَنَهُمْ مِنْ خَوْفٍ [તો તેઓ આ ઘરના રબની ઇબાદત કરે, જેણે ભૂખમાં તેમને ખવડાવ્યું અને [દુશ્મન]ના ડરથી તેમને સુરક્ષિત કર્યા]. (કુરૈશ/૪)
ઇમામ (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: 'અને માલોને નષ્ટ કરવા (તમ્સ)ની બાબતમાં પણ પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) માટે તેના જેવું આવશે, જેનો ઉલ્લેખ અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લના આ કથન: رَبَّنَا اطْمِسْ عَلی أَمْوالِهِمْ وَ اشْدُدْ عَلی قُلُوبِهِمْ [અમારા પરવરદિગાર! તેમના માલોને નષ્ટ કર અને તેમનાં દિલોને કઠોર કર]ના તફસીરમાં આવશે. (યુનુસ/૮૮)"
અય્યાશીએ પોતાના તફસીરમાં ફદ્લ બિન અબી કુર્રહથી રિવાયત કરી છે કે તેણે કહ્યું: "મેં ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)ને સાંભળ્યા, જેઓ ફરમાવતા હતા: 'અલ્લાહે ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ)ને વહી મોકલી કે તમારા માટે જલ્દી એક પુત્ર જન્મશે!' ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ)એ પણ સારા (તેમની પત્ની)ને ખબર આપી: સારાએ કહ્યું: 'હું તો બુઢ્ઢી સ્ત્રી છું!' આ કારણે અલ્લાહે ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ) તરફ વહી મોકલી કે સારા જલ્દી પુત્ર જન્માવશે અને તેની ઔલાદ ચારસો વર્ષ સુધી મુસીબતમાં ફસાયેલી રહેશે.' પછી હઝરતે ફરમાવ્યું: 'જ્યારે બની ઇસ્રાઈલની મુસીબત લાંબી થઈ, ત્યારે તેઓ ચાળીસ સવાર સુધી અલ્લાહની બારગાહમાં રડ્યા અને વિનંતી કરી. અલ્લાહે મૂસા [અલયહિસ્સલામ] અને [તેમના ભાઈ] હારૂનને વહી મોકલી કે [ગૈબી મદદથી] તેમને ફિરઔનની બુરાઈથી બચાવે, અને તેમની ચારસો વર્ષની મુસીબતમાંથી એકસો સિત્તેર વર્ષ ઓછા કર્યા.' પછી ઇમામ (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: 'એવી જ રીતે તમે પણ, જો બની ઇસ્રાઈલની જેમ અલ્લાહની બારગાહમાં રડો અને વિનંતી કરો, તો અલ્લાહ અમારા ફરજને નઝદીક કરશે. પરંતુ જો તમે એવું ન કરો, તો આ મુશ્કેલી પોતાની મુદ્દતના અંત સુધી ચાલશે.'"