إِنَّمَا مَثَلُ عَلِیٍّ (علیه السلام) وَ مَثَلُنَا مِنْ بَعْدِهِ مِنْ هَذِهِ الْأُمَّهًِْ کَمَثَلِ مُوسَی (علیه السلام) النَّبِیِّ وَ الْعَالِمِ حِینَ لَقِیَهُ وَ اسْتَنْطَقَهُ وَ سَأَلَهُ الصُّحْبَهًَْ فَکَانَ مِنْ أَمْرِهِمَا مَا اقْتَصَّهُ اللَّهُ لِنَبِیِّهِ (صلی الله علیه و آله) فِی کِتَابِهِ وَ ذَلِکَ أَنَّ اللَّهَ قَالَ لِمُوسَی (علیه السلام) إِنِّی اصْطَفَیْتُکَ عَلَی النَّاسِ بِرِسالاتِی وَ بِکَلامِی فَخُذْ ما آتَیْتُکَ وَ کُنْ مِنَ الشَّاکِرِینَ ثُمَّ قَالَ وَ کَتَبْنا لَهُ فِی الْأَلْواحِ مِنْ کُلِّ شَیْءٍ مَوْعِظَةً وَ تَفْصِیلًا لِکُلِّ شَیْءٍ وَ قَدْ کَانَ عِنْدَ الْعَالِمِ عِلْمٌ لَمْ یُکْتَبْ لِمُوسَی فِی الْأَلْوَاحِ وَ کَانَ مُوسَی (علیه السلام) یَظُنُّ أَنَّ جَمِیعَ الْأَشْیَاءِ الَّتِی یَحْتَاجُ إِلَیْها {فِی نُبُوَّتِهِ} وَ جَمِیعَ الْعِلْمِ قَدْ کُتِبَ لَهُ فِی الْأَلْوَاحِ کَمَا یَظُنُّ هَؤُلَاءِ الَّذِینَ یَدَّعُونَ أَنَّهُمْ فُقَهَاءُ وَ عُلَمَاءُ وَ أَنَّهُمْ قَدْ أُوتُوا جَمِیعَ الْعِلْمِ وَ الْفِقْهِ فِی الدِّینِ مِمَّا تَحْتَاجُ هَذِهِ الْأُمَّهًُْ إِلَیْهِ وَ صَحَّ ذَلِکَ لَهُمْ عَنْ رَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) وَ عَلِمُوهُ وَ حَفِظُوهُ وَ لَیْسَ کُلُّ عِلْمِ رَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) عَلِمُوهُ وَ لَا صَارَ إِلَیْهِمْ عَنْ رَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) وَ لَا عَرَفُوهُ وَ ذَلِکَ أَنَّ الشَّیْءَ مِنَ الْحَلَالِ وَ الْحَرَامِ وَ الْأَحْکَامِ قَدْ یَرِدُ عَلَیْهِمْ فَیُسْأَلُونَ عَنْهُ وَ لَا یَکُونُ عِنْدَهُمْ فِیهِ أَثَرٌ عَنْ رَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) فَیَسْتَحْیُونَ أَنْ یَنْسِبَهُمُ النَّاسُ إِلَی الْجَهْلِ وَ یَکْرَهُونَ أَنْ یُسْأَلُوا فَلَا یُجِیبُونَ فَیَطْلُبُ النَّاسُ الْعِلْمَ مِنْ مَعْدِنِهِ فَلِذَلِکَ اسْتَعْمَلُوا الرَّأْیَ وَ الْقِیَاسَ فِی دِینِ اللَّهِ وَ تَرَکُوا الْآثَارَ وَ دَانُوا اللَّهَ بِالْبِدَعِ وَ قَدْ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) کُلُّ بِدْعَهًٍْ ضَلَالَهًٌْ فَلَوْ أَنَّهُمْ إِذْ سُئِلُوا عَنْ شَیْءٍ مِنْ دِینِ اللَّهِ فَلَمْ یَکُنْ عِنْدَهُمْ مِنْهُ أَثَرٌ عَنْ رَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) رَدُّوهُ إِلَی اللَّهِ وَ إِلَی الرَّسُولِ وَ إِلَی أُولِی الْأَمْرِ مِنْهُمْ لَعَلِمَهُ الَّذِینَ یَسْتَنْبِطُونَهُ مِنْهُمْ مِنْ آلِ مُحَمَّدٍ (صلی الله علیه و آله).
امام صادق ( علیّ‌بن‌ابی‌طالب (و ما ائمّه (بعد از او در میان این امّت، همچون موسی (و عالمی هستیم که موسی (او را دیدار کرد و با او سخن گفت و از او اجازه‌ی همراهی خواست و بدین شکل، خداوند داستان آن دو را در کتابش برای پیامبر (بیان کرده است؛ آنجا که خداوند به موسی (فرمود: إِنِّی اصْطَفَیْتُکَ علَی النَّاسِ بِرِسَالاَتِی وَ بِکَلاَمِی فَخُذْ مَا آتَیْتُکَ وَ کُن مِّنَ الشَّاکِرِینَ سپس فرمود: وَ کَتَبْنَا لَهُ فِی الأَلْوَاحِ مِن کُلِّ شَیْءٍ مَّوْعظَةً وَ تَفْصِیلاً لِّکُلِّ شَیْءٍ؛ و آن عالم، علمی داشت که در الواح برای موسی (نگاشته نشده بود. موسی (گمان می‌کرد تمامی مسائلی که در نبوّتش به آن نیاز دارد و تمامی علم مورد نیاز، در الواح برای او نگاشته شده است. همان‌گونه که مدّعی‌های علم و فقه چنین گمان می‌کنند؛ آنان تصوّر می‌کنند تمامی فقه و علم مورد نیاز این امّت در دین را دارا هستند و این علم را از رسول خدا (آموخته‌اند و حفظ کرده‌اند. حال آنکه به تمام آنچه رسول خدا (عالم بود، علم ندارند و از علم او اطّلاعی ندارند و او را نمی‌شناسند. هرگاه از حلال و حرام و احکام از آنان سؤال می‌شود، اگر از رسول خدا (چیزی درآن‌باره، روایت نشده باشد، از اینکه مردم آنان را به جهل نسبت دهند، شرم دارند و اکراه دارند از اینکه نتوانند سؤالی را جواب دهند. این چنین است که مردم، علم را از غیر معدنش طلب می‌کنند. آنان نیز نظر و قیاس خود را در دین خدا وارد می‌کنند و کلام رسول خدا (را رها می‌کنند و می‌خواهند با بدعت، کار خدا را انجام دهند؛ حال آنکه رسول خدا (فرمود: «هرگونه بدعتی گمراهی است. اگر از آنان در مورد مسأله‌ای در دین خدا سؤال شود و از رسول خدا (در مورد آن روایتی وجود نداشته باشد، آن را به خدا و رسولش (و اولی الأمر ارجاع می‌دهند، کسانی که علم را از آل محمّد (آموخته‌اند، پاسخ آن را می‌دانستند.
Imam Sadiq (peace be upon him): The likeness of Ali ibn Abi Talib (peace be upon him) and of us, the Imams after him among this Ummah, is like the likeness of Musa (peace be upon him) and the learned one (al-'Alim) whom Musa (peace be upon him) met and spoke with and asked permission to accompany. In this manner, Allah has related their story in His Book for His Prophet (peace be upon him and his family), where Allah said to Musa (peace be upon him): إِنِّی اصْطَفَیْتُکَ عَلَی النَّاسِ بِرِسَالاَتِی وَ بِکَلاَمِی فَخُذْ مَا آتَیْتُکَ وَ کُنْ مِنَ الشَّاکِرِینَ [Surely I have chosen you above the people with My messages and with My words, therefore take hold of what I give to you and be of the grateful ones]. Then He said: وَ کَتَبْنَا لَهُ فِی الأَلْوَاحِ مِنْ کُلِّ شَیْءٍ مَوْعِظَةً وَ تَفْصِیلاً لِکُلِّ شَیْءٍ [And We wrote for him on the Tablets of everything an admonition and an explanation of all things]. And that learned one had knowledge which had not been written for Musa on the Tablets. Musa (peace be upon him) supposed that all the matters he needed in his prophethood, and all the knowledge required, had been written for him on the Tablets — just as those who claim knowledge and jurisprudence suppose today; they imagine that they possess all the jurisprudence and knowledge that this Ummah needs in religion, and that they have learned it from the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) and preserved it. Yet they do not have knowledge of all that the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) knew, nor are they aware of his knowledge, nor do they recognise it. Whenever they are asked about the halal, the haram and the rulings, if no narration from the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) exists on the matter, they are ashamed that people should ascribe ignorance to them and dislike being unable to answer a question. This is how people come to seek knowledge from other than its source. They then bring their own opinion and analogy into the religion of Allah and abandon the words of the Messenger of Allah (peace be upon him and his family), and they wish to carry out the affair of Allah through innovation — though the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) said: 'Every innovation is misguidance.' If, when they are asked about some matter of the religion of Allah and no narration from the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) exists on it, they were to refer it to Allah and His Messenger (peace be upon him and his family) and to those in authority among them (Uli al-Amr), those who have learned knowledge from the Family of Muhammad (peace be upon him and his family) would know its answer.
ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): અલી ઇબ્ને અબી તાલિબ (અલયહિસ્સલામ) અને તેમના પછી આ ઉમ્મતમાં અમે ઇમામોનું ઉદાહરણ મુસા (અલયહિસ્સલામ) અને એ આલિમ જેવું છે જેમને મુસા (અલયહિસ્સલામ)એ મુલાકાત કરી અને તેમની સાથે વાત કરી અને તેમની સાથે રહેવાની પરવાનગી માંગી. આ રીતે, અલ્લાહે તે બંનેની વાર્તા પોતાની કિતાબમાં પોતાના પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) માટે બયાન કરી છે; જ્યાં અલ્લાહે મુસા (અલયહિસ્સલામ)ને ફરમાવ્યું: إِنِّی اصْطَفَیْتُکَ عَلَی النَّاسِ بِرِسَالاَتِی وَ بِکَلاَمِی فَخُذْ مَا آتَیْتُکَ وَ کُنْ مِنَ الشَّاکِرِینَ [ખરેખર મેં તને લોકો પર મારી રિસાલતો અને મારા કલામ સાથે પસંદ કર્યો છે, તો જે મેં તને આપ્યું છે તેને લે અને શુક્ર કરનારાઓમાંથી થા]. પછી ફરમાવ્યું: وَ کَتَبْنَا لَهُ فِی الأَلْوَاحِ مِنْ کُلِّ شَیْءٍ مَوْعِظَةً وَ تَفْصِیلاً لِکُلِّ شَیْءٍ [અને અમે તેમના માટે લોહો પર દરેક વસ્તુમાંથી નસીહત અને દરેક વસ્તુની તફસીલ લખી]; અને તે આલિમ પાસે એવું ઇલ્મ હતું જે લોહો પર મુસા (અલયહિસ્સલામ) માટે લખાયું ન હતું. મુસા (અલયહિસ્સલામ) ધારતા હતા કે તેમની નબુવ્વતમાં જરૂરી બધા મસાએલ અને જરૂરી બધું ઇલ્મ લોહો પર તેમના માટે લખાયું છે. જેમ ઇલ્મ અને ફિકહનો દાવો કરનારાઓ પણ એવું જ ધારે છે; તેઓ કલ્પના કરે છે કે આ ઉમ્મતને દીનમાં જરૂરી બધી ફિકહ અને ઇલ્મ તેમની પાસે છે અને આ ઇલ્મ તેમણે રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પાસેથી શીખ્યું છે અને હિફઝ કર્યું છે. જ્યારે કે રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) જે બધું જાણતા હતા તે બધું તેઓ જાણતા નથી અને તેમના ઇલ્મ વિશે તેમને કોઈ માહિતી નથી અને તેમને ઓળખતા નથી. જ્યારે પણ તેમને હલાલ અને હરામ અને અહકામ વિશે પૂછવામાં આવે છે, જો રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) તરફથી તે વિશે કંઈ રિવાયત ન થઈ હોય, તો લોકો તેમને જહાલત તરફ નિસ્બત આપે તેનાથી શરમાય છે અને સવાલનો જવાબ ન આપી શકે તે તેમને નાપસંદ છે. આવી રીતે લોકો ઇલ્મને તેની અસલી જગ્યા સિવાય બીજેથી માંગે છે. તેઓ પણ પોતાના રાય અને કિયાસને અલ્લાહના દીનમાં દાખલ કરે છે અને રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ના કલામને છોડી દે છે અને બિદઅત સાથે અલ્લાહનું કામ કરવા માંગે છે; જ્યારે કે રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ ફરમાવ્યું: 'દરેક બિદઅત ગુમરાહી છે.' જો તેમને અલ્લાહના દીનના કોઈ મસઅલા વિશે પૂછવામાં આવે અને રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) તરફથી તે વિશે કોઈ રિવાયત ન હોય, તો તેને અલ્લાહ અને તેમના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) અને ઉલિલ અમ્ર તરફ પાછું ફેરવે, તો જેઓએ ઇલ્મ આલે મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પાસેથી શીખ્યું છે, તેનો જવાબ જાણતા હોત.