فَرَضِیتُ بِمَا إِلَیْهِ صَیَّرْتَنِی وَ إِنْ کَانَ الضُّرُّ قَدْ مَسَّنِی وَ الْفَقْرُ قَدْ أَذَلَّنِی وَ الْبَلَاءُ قَدْ حَلَّ بِی فَإِنْ یَکُ ذَلِکَ مِنْ سَخَطٍ مِنْکَ فَأَعُوذُ بِحِلْمِکَ مِنْ سَخَطِکَ وَ إِنْ کُنْتَ أَرَدْتَ أَنْ تَبْلُوَنِی فَقَدْ عَرَفْتَ ضَعْفِی وَ قِلَّهًَْ حِیلَتِی إِذْ قُلْتَ تَبَارَکْتَ وَ تَعَالَیْتَ إِنَّ الْإِنْسانَ خُلِقَ هَلُوعاً إِذا مَسَّهُ الشَّرُّ جَزُوعا.
امام سجاد (علیه السلام)- راضی هستم به آنچه مرا به آن [حالت] منتقل فرمودی؛ اگرچه بد حالی و مشکلات به من روی آورده و فقر مرا ذلیل و خوار ساخته و مصیبت بر من وارد شده است؛ پس اگر آن از ناحیه‌ی خشم تو است، از خشم تو به حلمت پناه می‌برم و اگر خواسته بودی مرا بیازمایی، [نیازی به آزمودن نداری به خاطر اینکه] ضعف و کم‌بودن راه چاره مرا می‌دانی؛ چون تو فرمودی: إِنَّ الْإِنْسانَ خُلِقَ هَلُوعا إِذا مَسَّهُ الشَّرُّ جَزُوعا.
Imam Sajjad (peace be upon him): I am content with that [state] to which You have transferred me, even though hardship has touched me, poverty has humiliated and abased me, and calamity has befallen me. So if that is from Your wrath, I take refuge from Your wrath in Your forbearance; and if You wished to test me, [You have no need to test me because] You know my weakness and the scarcity of my recourse — for You said: إِنَّ الْإِنْسانَ خُلِقَ هَلُوعا إِذا مَسَّهُ الشَّرُّ جَزُوعا [Surely man is created of a hasty temperament, being greatly grieved when evil afflicts him].
ઇમામ સજ્જાદ (અલયહિસ્સલામ): જે [હાલત] તરફ તેં મને પલટાવ્યો તેનાથી હું રાજી છું; જોકે તકલીફો અને મુશ્કેલીઓ મારા પર આવી પડી છે, ફકીરીએ મને ઝલીલ અને ખ્વાર બનાવ્યો છે અને મુસીબત મારા પર ઊતરી છે. તો જો તે તારા ગુસ્સા તરફથી હોય, તો હું તારા ગુસ્સાથી તારી બુર્દબારી તરફ પનાહ માંગું છું; અને જો તેં મને આજમાવવા ઈચ્છ્યું હોય, [તો આજમાવવાની જરૂર નથી કારણ કે] તું મારી નબળાઈ અને મારી ઓછી કરામતને જાણે છે; કારણ કે તેં ફરમાવ્યું: إِنَّ الْإِنْسانَ خُلِقَ هَلُوعا إِذا مَسَّهُ الشَّرُّ جَزُوعا [ખરેખર માનવીને અધીર સ્વભાવનો બનાવવામાં આવ્યો છે, જ્યારે તેને બુરાઈ પહોંચે છે ત્યારે ઘણો દુઃખી થઈ જાય છે].