عَنْ جَعْفَرِبْنِمُحَمَّدٍ عَنْ أَمِیرِ‌الْمُؤْمِنِینَ (علیه السلام) أَنَّهُ قَال عَنْ عَلِیٍّ (علیه السلام) أَنَّهُ قَالَ کُنَّا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) ذَاتَ لَیْلَهًٍْ إِذْ رُمِیَ بِنَجْمٍ فَاسْتَنَارَ فَقَالَ لِلْقَوْمِ مَا کُنْتُمْ تَقُولُونَ فِی الْجَاهِلِیَّهًِْ إِذَا رَأَیْتُمْ مِثْلَ هَذَا قَالُوا: کُنَّا نَقُولُ مَاتَ عَظِیمٌ وَ وُلِدَ عَظِیمٌ. قَالَ: فَإِنَّهُ لَا یُرْمَی بِهِ لِمَوْتِ أَحَدٍ وَ لِحَیَاهًِْ أَحَدٍ وَ لَکِنْ رَبُّنَا إِذَا قَضَی أَمْراً سَبَّحَ حَمَلَهًُْ الْعَرْشِ وَ قَالُوا قَضَی رَبُّنَا بِکَذَا فَیَسْمَعُ ذَلِکَ أَهْلُ السَّمَاءِ الَّتِی تَلِیهِمْ فَیَقُولُونَ ذَلِکَ حَتَّی یَبْلُغَ ذَلِکَ أَهْلَ السَّمَاءِ الدُّنْیَا فَیَسْتَرِقُ الشَّیَاطِینُ السَّمْعَ فَرُبَّمَا اعْتَلَقُوا شَیْئاً فَأَتَوْا بِهِ الْکَهَنَهًَْ فَیَزِیدُونَ وَ یَنْقُصُونَ فَتُخْطِئُ الْکَهَنَهًُْ وَ تُصِیبُ ثُمَّ إِنَّ اللَّهَ عَزَّوَجَلَّ مَنَعَ السَّمَاءَ بِهَذِهِ النُّجُومِ فَانْقَطَعَتِ الْکِهَانَهًُْ فَلَا کِهَانَهًَْ وَ تَلَا جَعْفَرُبْنُمُحَمَّدٍ (علیه السلام) إِلَّا مَنِ اسْتَرَقَ السَّمْعَ فَأَتْبَعَهُ شِهابٌ ثاقِبٌ وَ قَوْلُهُ: وَ أَنَّا کُنَّا نَقْعُدُ مِنْها مَقاعِدَ لِلسَّمْعِ ...
پیامبر (صلی الله علیه و آله)- امام صادق (علیه السلام) از امام علی (علیه السلام) روایت می‌کند که می‌فرماید: یک شب به همراه رسول خدا (صلی الله علیه و آله) بودیم که ستاره‌ای پرتاب شد و نهان گردید، و آن حضرت به مردم فرمود: «شما در زمان جاهلیّت که مانند آن را می‌دیدید چه می‌گفتید»؟ گفتند: «می‌گفتیم بزرگی مرده و بزرگی زاده شده است». فرمود: «آن برای مرگ کسی یا زندگی کسی پرتاب نشود، امّا چون پروردگار ما کاری را فرمان دهد و مقدّر سازد، حاملان عرش تسبیح گویند و آن را بگویند و اهل آسمان نیز که در کنار آن‌ها قرار دارند آن را می‌شنوند و تکرار می‌کنند تا اینکه به اهل آسمان دنیا برسد. دیوان به گوش می ایستند تا شاید چیزی از آن را دریابند و به کاهنان رسانند و در آن بیش و کم کنند و کاهنان بسا خطا کنند و بسا درست گویند. سپس خداوند با این اختران آسمان را ورود آنان منع کرد و کهانت برداشته شد و دیگر پیشگوئی نیست. سپس امام صادق (علیه السلام) این آیه را خواند: مگر آن کس که استراق سمع کند [و دزدانه گوش فرا دهد] که «شهاب مبین» او را تعقیب می‌کند [و می‌راند]. ( حجر/۱۸ ) و فرمود: این است فرموده‌ی خدا: وَ أَنَّا کُنَّا نَقْعُدُ مِنْها مَقاعِدَ لِلسَّمْعِ فَمَنْ یَسْتَمِعِ الْآنَ یَجِدْ لَهُ شِهاباً رَصَدا.
The Prophet (peace be upon him and his family): Imam Sadiq (peace be upon him) narrates from Imam Ali (peace be upon him) who said: One night we were with the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) when a star was hurled and vanished, and he said to the people: "What did you say in the time of Jahiliyya when you saw something like this?" They said: "We used to say a great one has died and a great one has been born." He said: "It is not hurled for anyone's death or life, but when our Lord decrees a matter, the bearers of the Throne glorify Him and say it, and the inhabitants of the heaven adjacent to them hear it and repeat it, until it reaches the inhabitants of the lowest heaven. The devils listen in stealthily so that perhaps they may catch something and bring it to the soothsayers, and they add to it and subtract from it, so the soothsayers sometimes err and sometimes hit the mark. Then Allah the Mighty and Majestic guarded the heaven from their entry with these stars, and soothsaying was cut off, and there is no more soothsaying." Then Imam Sadiq (peace be upon him) recited this verse: "Except one who steals a hearing [and listens by stealth], for a manifest shihab pursues him [and drives him away]." (Al-Hijr / 18) And he said: This is the saying of Allah: وَ أَنَّا کُنَّا نَقْعُدُ مِنْها مَقاعِدَ لِلسَّمْعِ فَمَنْ یَسْتَمِعِ الْآنَ یَجِدْ لَهُ شِهاباً رَصَداً [And that we used to sit in some of its places to listen, but whoever listens now finds a flame lying in wait for him].
પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ): ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ) ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ)થી રિવાયત કરે છે કે તેઓ ફરમાવે છે: એક રાત્રે અમે અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ની સાથે હતા કે એક તારો ફેંકાયો અને છુપાઈ ગયો, અને તે હઝરતે લોકોને ફરમાવ્યું: "તમે જાહિલિય્યતના સમયમાં જ્યારે આવું જોતા હતા ત્યારે શું કહેતા હતા?" તેઓએ કહ્યું: "અમે કહેતા કે કોઈ મોટો માણસ મરી ગયો છે અને કોઈ મોટો માણસ જન્મ્યો છે." ફરમાવ્યું: "તે કોઈના મરવા કે જીવવા માટે ફેંકાતો નથી, પરંતુ જ્યારે અમારા પરવરદિગાર કોઈ કામનો હુકમ આપે અને મુકદ્દર કરે, ત્યારે અર્શના ઉઠાવનારાઓ તસ્બીહ કરે છે અને તેને કહે છે અને આસમાનવાળાઓ જે તેમની બાજુમાં છે તે પણ સાંભળે છે અને દોહરાવે છે યાહાં સુધી કે દુનિયાના આસમાનવાળાઓ સુધી પહોંચે છે. શેતાનો કાન ધરીને ઊભા રહે છે કે કદાચ કંઈક પકડી પાડે અને કાહિનો (જ્યોતિષીઓ) સુધી પહોંચાડે અને તેમાં વધારો-ઘટાડો કરે અને કાહિનો ઘણી વાર ખોટા પડે અને ઘણી વાર સાચા પડે. પછી અલ્લાહે આ તારાઓ દ્વારા આસમાનમાં તેમનો પ્રવેશ રોકી લીધો અને કિહાનત ખતમ થઈ ગઈ અને હવે કોઈ ભવિષ્યવાણી નથી." પછી ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)એ આ આયત વાંચી: સિવાય તેના જે ચોરીછૂપીથી સાંભળે [અને છૂપી રીતે કાન ધરે] જેને "શહાબે મુબીન" પીછો કરે છે [અને દૂર કરે છે]. (હિજ્ર/18) અને ફરમાવ્યું: આ અલ્લાહનું ફરમાન છે: وَ أَنَّا کُنَّا نَقْعُدُ مِنْها مَقاعِدَ لِلسَّمْعِ فَمَنْ یَسْتَمِعِ الْآنَ یَجِدْ لَهُ شِهاباً رَصَداً [અને ખરેખર અમે તેમાંથી કેટલીક જગ્યાઓ પર સાંભળવા બેસતા હતા, પરંતુ હવે જે કોઈ સાંભળે તે પોતાના માટે એક શહાબ ઘાતમાં જુએ છે].