أُنْزِلَتْ فِی أَبِی لُبَابَهًَْ بْنِ عَبْدِ الْمُنْذِرِ الْأَنْصَارِیِّ وَ ذَلِکَ أَنَّ رَسُولَ اللهِ (صلی الله علیه و آله) حَاصَرَ یَهُودَ قُرَیْظَهًَْ إِحْدَی وَ عِشْرِینَ لَیْلَهًًْ فَسَأَلُوا رَسُولَ اللهِ (صلی الله علیه و آله) عَلَی مَا صَالَحَ عَلَیْهِ إِخْوَانَهُمْ مِنْ بَنِی النَّضِیرِ عَلَی أَنْ یَسِیرُوا إِلَی إِخْوَانِهِمْ إِلَی أَذْرِعَاتٍ وَادِی مِنْ أَرْضِ الشَّامِ فَأَبَی أَنْ یُعْطِیَهُمْ ذَلِکَ رَسُولُ اللهِ (صلی الله علیه و آله) إِلَّا أَنْ یَنْزِلُوا عَلَی حُکْمِ سَعْدِ بْنِ مُعَاذٍ. فَقَالُوا: أَرْسِلْ إِلَیْنَا أَبَا لُبَابَهًَْ. وَ کَانَ مُنَاصِحاً لَهُمْ لِأَنَّ عِیَالَهُ وَ مَالَهُ وَ وُلْدَهُ کَانَتْ عِنْدَهُمْ. فَبَعَثَهُ رَسُولُ اللهِ (صلی الله علیه و آله) فَأَتَاهُمْ فَقَالُوا: مَا تَرَی یَا أَبَا لُبَابَهًَْ أَ تَنْزِلُ عَلَی حُکْمِ سَعْدِ بْنِ مُعَاذٍ؟ فَأَشَارَ أَبُو لُبَابَه بِیَدِهِ إِلَی حَلْقِهِ أَنَّهُ الذِّبْحُ فَلَا تَفْعَلُوا. فَأَتَاهُ جَبْرَئِیلُ (علیه السلام) فَأَخْبَرَهُ بِذَلِکَ. قَالَ أَبُو لُبَابَهًَْ: فَوَ اللَّهِ مَا زَالَتْ قَدَمَایَ مِنْ مَکَانِهِمَا حَتَّی عَرَفْتُ أَنِّی قَدْ خُنْتُ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ (صلی الله علیه و آله) فَنَزَلَتِ الْآیَهًُْ فِیهِ. فَلَمَّا نَزَلَتْ شَدَّ نَفْسَهُ عَلَی سَارِیَهًٍْ مِنْ سَوَارِی الْمَسْجِدِ وَ قَالٍ: وَ اللَّهِ لَا أَذُوقُ طَعَاماً وَ لَا شَرَاباً. حَتَّی خَرَّ مَغْشِیّاً عَلَیْهِ ثُمَّ تَابَ اللَّهُ عَلَیْهِ فَقِیلَ لَهُ: یَا أَبَا لُبَابَهًَْ قَدْ تِیبَ عَلَیْکَ. فَقَالَ: لَا وَ اللَّهِ لَا أَحِلُّ نَفْسِی حَتَّی یَکُونَ رَسُولُ اللهِ (صلی الله علیه و آله) هُوَ الَّذِی یَحِلُّنِی. فَجَاءَهُ فَحَلَّهُ بِیَدِهِ ثُمَّ قَالَ أَبُو لُبَابَهًَْ: إِنَّ مِنْ تَمَامِ تَوْبَتِی أَنْ أَهْجُرَ دَارَ قَوْمِی الَّتِی أَصَبْتُ فِیهَا الذَّنْبَ وَ أَنِ أَنْخَلِعَ مِنْ مَالِی. فَقَالَ النَّبِیُّ (صلی الله علیه و آله): یُجْزِیکَ الثُّلُثُ أَنْ تَصَدَّقَ بِهِ.
امام باقر ( این آیه درباره‌ی ابولبابهًْبنعبدالمنذر انصاری نازل شده است. داستان از این قرار بود که رسول خدا (یهودیان بنی‌قریظه را بیست‌ویک شب محاصره کرد. آنان از رسول خدا (خواستند که همان‌طور که با بنی‌نضیر صلح کرد، با آنان نیز صلح کند. به این شرط که نزد برادران خود در اذرعات و اریحا به سرزمین شام بروند. امّا آن حضرت (نپذیرفت که با آنان صلح کند، مگر اینکه به حکم سعدبن‌معاذ تن دهند. ایشان گفتند: «ابولبابه را به‌سوی ما بفرست». ابولبابه با آنان پیمان صلح داشت و عیال و مال و فرزندانش نزد ایشان بود. رسول خدا (ابولبابه را نزد آنان فرستاد. آنان به ابولبابه گفتند: «نظر تو چیست؟ آیا زیر ولایت سعدبن‌معاذ قرار بگیریم»؟ ابولبابه با دست به حلق خود اشاره کرد که این کار به‌معنای ذبح و خودکشی است و نباید انجام بدهید. جبرئیل نزد رسول خدا (آمد و او را از این خبر مطّلع ساخت. ابولبابه گفت: «به خدا سوگند که هنوز قدم از قدم برنداشته بودم که دانستم به خدا و رسولش خیانت کرده‌ام». پس این آیه در مورد او نازل شد. وقتی آیه فرود آمد، ابولبابه خود را به یکی از ستون های مسجد بست و گفت: «به خدا سوگند که غذا و آب نمی خورم تا بمیرم یا آنکه خداوند توبه مرا بپذیرد». هفت روز گذشت و او نه آب خورد و نه غذا، به‌طوری که بی‌هوش بر زمین افتاد. سپس خداوند توبه‌ی او را پذیرفت. به او گفته شد: «ای ابولبابه! توبه‌ی تو پذیرفته شد». گفت: «نه به خدا سوگند! من خودم را باز نمی کنم تا اینکه رسول خدا (مرا باز کند». پس آن حضرت آمدند و او را با دست خود باز کردند سپس ابولبابه گفت: «توبه ام در صورتی کامل می‌شود که خانه‌ی قومم را که به خاطر آن به گناه دست زدم، ترک گویم و از مالم دست بکشم». رسول خدا (فرمود: «اگر ثلث اموالت را صدقه بدهی، مقصود حاصل می‌شود».
Imam Baqir (peace be upon him): This verse was revealed concerning Abu Lubaba ibn Abd al-Mundhir al-Ansari. The story is that the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) besieged the Jews of Banu Qurayza for twenty-one nights. They asked the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) to make peace with them just as he had made peace with Banu Nadir — on the condition that they would go to their brothers in Adhri'at and Ariha in the land of Sham. But the Prophet (peace be upon him and his family) refused to make peace with them unless they submitted to the judgement of Sa'd ibn Mu'adh. They said: 'Send Abu Lubaba to us.' Abu Lubaba had a peace pact with them, and his family, wealth and children were with them. The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) sent Abu Lubaba to them. They said to Abu Lubaba: 'What is your view? Shall we place ourselves under the authority of Sa'd ibn Mu'adh?' Abu Lubaba pointed with his hand to his throat, indicating that this meant slaughter and self-destruction, and that they should not do it. Jibra'il came to the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) and informed him of this. Abu Lubaba said: 'By Allah, I had not yet moved a step when I realised that I had betrayed Allah and His Messenger.' So this verse was revealed concerning him. When the verse came down, Abu Lubaba tied himself to one of the pillars of the mosque and said: 'By Allah, I will neither eat food nor drink water until I die or until Allah accepts my repentance.' Seven days passed and he neither drank nor ate, until he fell unconscious to the ground. Then Allah accepted his repentance. He was told: 'O Abu Lubaba! Your repentance has been accepted.' He said: 'No, by Allah! I will not untie myself until the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) is the one who unties me.' So the Prophet came and untied him with his own hand. Then Abu Lubaba said: 'My repentance will only be complete if I abandon the home of my people where I committed the sin, and give up my wealth.' The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) said: 'If you give a third of your wealth in charity, the purpose will be achieved.'
ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): આ આયત અબૂ લુબાબા બિન અબ્દુલ મુન્ઝિર અન્સારીના વિષયમાં નાઝિલ થઈ છે. વાત એવી હતી કે અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ બની કુરૈઝાના યહૂદીઓને એકવીસ રાતો સુધી ઘેરો ઘાલ્યો. તેમણે અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પાસે માંગ કરી કે જેમ તેમણે બની નઝીર સાથે સંધિ કરી હતી, તેમ તેમની સાથે પણ સંધિ કરે. આ શરત પર કે તેઓ પોતાના ભાઈઓ પાસે અઝરિઆત અને અરીહા, શામની ધરતી પર જાય. પરંતુ તે હઝરત (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ સ્વીકાર્યું નહીં કે તેમની સાથે સંધિ કરે, સિવાય કે તેઓ સઅદ બિન મુઆઝના ચુકાદાને સ્વીકારે. તેઓએ કહ્યું: 'અબૂ લુબાબાને અમારી પાસે મોકલો.' અબૂ લુબાબાનો તેમની સાથે સંધિનો કરાર હતો અને તેમની પત્ની, માલ અને સંતાનો તેમની પાસે હતાં. અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ અબૂ લુબાબાને તેમની પાસે મોકલ્યા. તેઓએ અબૂ લુબાબાને કહ્યું: 'તમારો શું અભિપ્રાય છે? શું અમે સઅદ બિન મુઆઝની હકૂમત હેઠળ જઈએ?' અબૂ લુબાબાએ પોતાના હાથથી પોતાના ગળા તરફ ઈશારો કર્યો કે આ કામ ઝબ્હ અને આત્મહત્યાનો અર્થ છે અને તમારે ન કરવું જોઈએ. જિબ્રઈલ અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પાસે આવ્યા અને તેમને આ સમાચારથી અવગત કર્યા. અબૂ લુબાબાએ કહ્યું: 'અલ્લાહની કસમ! હજુ મેં એક કદમ પણ ઉઠાવ્યું ન હતું કે મને ખબર પડી ગઈ કે મેં અલ્લાહ અને તેના રસૂલ સાથે ખયાનત કરી છે.' પછી આ આયત તેમના વિષયમાં નાઝિલ થઈ. જ્યારે આયત નાઝિલ થઈ, અબૂ લુબાબાએ પોતાને મસ્જિદના એક સ્તંભ સાથે બાંધી લીધા અને કહ્યું: 'અલ્લાહની કસમ! હું ખાવાનું અને પાણી નહીં લઉં ત્યાં સુધી કે મરી જાઉં અથવા અલ્લાહ મારી તૌબાને કબૂલ કરે.' સાત દિવસ પસાર થયા અને તેમણે ન પાણી પીધું ન ખાવાનું ખાધું, ત્યાં સુધી કે બેહોશ થઈને જમીન પર પડી ગયા. પછી અલ્લાહે તેમની તૌબા કબૂલ કરી. તેમને કહેવામાં આવ્યું: 'ઓ અબૂ લુબાબા! તમારી તૌબા કબૂલ થઈ ગઈ.' તેમણે કહ્યું: 'ના, અલ્લાહની કસમ! હું પોતાને છોડાવીશ નહીં ત્યાં સુધી કે અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) મને છોડાવે.' પછી તે હઝરત આવ્યા અને તેમને પોતાના હાથે છોડાવ્યા. પછી અબૂ લુબાબાએ કહ્યું: 'મારી તૌબા તે સૂરતમાં પૂર્ણ થશે કે હું મારી કૌમના ઘરને, જેના કારણે મેં પાપ કર્યું, છોડી દઉં અને મારા માલથી હાથ ઉઠાવી લઉં.' અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ ફરમાવ્યું: 'જો તમે તમારી સંપત્તિનો એક તૃતીયાંશ સદકો આપી દો, તો હેતુ પ્રાપ્ત થઈ જશે.'