سورة الأنفال

Verse 65 of 75

8:65

يا أَيُّهَا النَّبِيُّ حَرِّضِ الْمُؤْمِنينَ عَلَى الْقِتالِ إِنْ يَكُنْ مِنْكُمْ عِشْرُونَ صابِرُونَ يَغْلِبُوا مِائَتَيْنِ وَ إِنْ يَكُنْ مِنْكُمْ مِائَةٌ يَغْلِبُوا أَلْفاً مِنَ الَّذينَ كَفَرُوا بِأَنَّهُمْ قَوْمٌ لا يَفْقَهُونَ

اى پيامبر! مؤمنان را به جنگ [با دشمنان خطرناك] برانگيز. هرگاه از شما بيست نفر با استقامت باشند، بر دويست نفر غلبه مى‌كنند و اگر صد نفر باشند، بر هزار نفر از كسانى‌كه كافر شدند، پيروز مى‌گردند، چراكه ‌آن‌ها گروهى هستند كه نمى‌فهمند.

O Prophet! urge the believers to war; if there are twenty patient ones of you they shall overcome two hundred, and if there are a hundred of you they shall overcome a thousand of those who disbelieve, because they are a people who do not understand.

અય નબી ! મોઅમીનોને જેહાદ માટે હોસલા અફઝાઇ (પ્રોત્સાહિત) કર; અગર તમારામાંથી વીસ સબ્ર કરનારા (અડગ રહેનાર) હશે તો તેઓ બસો ઉપર ગાલીબ રહેશે, અને જો તમારામાંથી એક સો હશે તો એક હજાર નાસ્તિકો પર ગાલીબ થશે, એ માટે કે તે એવી કોમ છે કે જે સમજી શકતી નથી.

أمیرالمومنین (علیه السلام) Imam Ali, Commander of the Faithful (peace be upon him) ઇમામ અલી, અમીરુલ મોઅમેનીન (અલયહિસ્સલામ)

عَنْ جَعْفَرِ‌بْنِ‌مُحَمَّدٍ عَنْ آبَائِهِ (علیهم السلام) عَنْ عَلِیٍّ (علیه السلام) فِی بَیَانِ النَّاسِخِ وَ الْمَنْسُوخِ قَالَ ... وَ مِنْ ذَلِکَ أَنَّ اللَّهَ فَرَضَ الْقِتَالَ عَلَی الْأُمَّهًِْ فَجَعَلَ عَلَی الرَّجُلِ الْوَاحِدِ أَنْ یُقَاتِلَ عَشَرَهًًْ مِنَ الْمُشْرِکِینَ فَقَالَ إِنْ یَکُنْ مِنْکُمْ عِشْرُونَ صابِرُونَ یَغْلِبُوا مِائَتَیْنِ وَ إِنْ یَکُنْ مِنْکُمْ مِائَةٌ یَغْلِبُوا أَلْفاً مِنَ الَّذِینَ کَفَرُوا ثُمَّ نَسَخَهَا سُبْحَانَهُ فَقَالَ الْآنَ خَفَّفَ اللهُ عَنْکُمْ وَ عَلِمَ أَنَّ فِیکُمْ ضَعْفاً فَإِنْ یَکُنْ مِنْکُمْ مِائَةٌ صابِرَةٌ یَغْلِبُوا مِائَتَیْنِ وَ إِنْ یَکُنْ مِنْکُمْ أَلْفٌ یَغْلِبُوا أَلْفَیْنِ فَنَسَخَ بِهَذِهِ الْآیَهًِْ مَا قَبْلَهَا فَصَارَ فَرْضُ الْمُؤْمِنِینَ فِی الْحَرْبِ إِذَا کَانَ عِدَّهًُْ الْمُشْرِکِینَ أَکْثَرَ مِنْ رَجُلَیْنِ لِرَجُلٍ لَمْ یَکُنْ فَارّاً مِنَ الزَّحْفِ وَ إِنْ کَانَ الْعِدَّهًُْ رَجُلَیْنِ لِرَجُلٍ کَانَ فَارّاً مِنَ الزَّحْفِ.

امام علی ( امام صادق (از پدرانش، از امام علی (در بیان ناسخ و منسوخ روایت کرد و فرمود: «... و از جمله‌ی این آیات آن است که خداوند جنگیدن را بر امّت اسلامی واجب کرد و یک مرد را مکلّف نمود با ده‌تن از مشرکان پیکار نماید و فرمود: إِنْ یَکُنْ مِنْکُمْ عِشْرُونَ صابِرُونَ یَغْلِبُوا مِائَتَیْنِ وَ إِنْ یَکُنْ مِنْکُمْ مِائَةٌ یَغْلِبُوا أَلْفاً مِنَ الَّذِینَ کَفَرُوا، سپس خداوند [حکمِ] این آیه را نسخ کرده و فرمود: الْآنَ خَفَّفَ اللهُ عَنْکُمْ وَ عَلِمَ أَنَّ فیکُمْ ضَعْفاً فَإِنْ یَکُنْ مِنْکُمْ مِائَةٌ صابِرَةٌ یَغْلِبُوا مِائَتَیْنِ وَ إِنْ یَکُنْ مِنْکُمْ أَلْفٌ یَغْلِبُوا أَلْفَیْنِ بِإِذْنِ اللهِ وَ اللهُ مَعَ الصَّابِرینَ؛ پس خدا با این آیه، [حکمِ] آیه‌ی قبلش را نسخ کرد و وظیفه‌ی مؤمنان در جنگ این شد که اگر تعداد مشرکان بیشتر از دو برابر بود [و کسی از مسلمانان فرار کرد] مصداقِ فرار از میدان نبرد [که در آیه‌ی ۱۵ از همین سوره مذمّت شده] نیست و اگر تعداد مشرکان دو برابر بود مصداق فرار از میدان نبرد خواهد بود».

Imam Ali (peace be upon him) — Imam Sadiq (peace be upon him) narrated from his forefathers, from Imam Ali (peace be upon him), on explaining the abrogating and the abrogated, and he said: "... And among these verses is the one in which Allah made fighting obligatory upon the Muslim community and made it incumbent upon one man to fight ten of the polytheists, and He said: إِنْ یَکُنْ مِنْکُمْ عِشْرُونَ صابِرُونَ یَغْلِبُوا مِائَتَیْنِ وَ إِنْ یَکُنْ مِنْکُمْ مِائَةٌ یَغْلِبُوا أَلْفاً مِنَ الَّذِینَ کَفَرُوا [If there are twenty patient ones of you they shall overcome two hundred, and if there are a hundred of you they shall overcome a thousand of those who disbelieve]. Then Allah abrogated [the ruling of] this verse and said: الْآنَ خَفَّفَ اللهُ عَنْکُمْ وَ عَلِمَ أَنَّ فیکُمْ ضَعْفاً فَإِنْ یَکُنْ مِنْکُمْ مِائَةٌ صابِرَةٌ یَغْلِبُوا مِائَتَیْنِ وَ إِنْ یَکُنْ مِنْکُمْ أَلْفٌ یَغْلِبُوا أَلْفَیْنِ بِإِذْنِ اللهِ وَ اللهُ مَعَ الصَّابِرینَ [Now Allah has lightened it for you, and He knows that there is weakness in you; so if there are a hundred patient ones of you they shall overcome two hundred, and if there are a thousand of you they shall overcome two thousand by Allah's permission, and Allah is with the patient]. So with this verse Allah abrogated [the ruling of] the previous verse, and the duty of the believers in war became that if the number of the polytheists was more than double [and one of the Muslims fled], he is not considered as one who fled from the battlefield [which is condemned in verse 15 of this same surah], and if the number of the polytheists was double, he would be considered as one who fled from the battlefield."

ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ) — ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ) એ પોતાના પૂર્વજોથી, ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ) થી, નાસિખ અને મન્સૂખના બયાનમાં રિવાયત કરી અને ફરમાવ્યું: "... અને આ આયતોમાંથી એક એ છે કે અલ્લાહે ઇસ્લામી ઉમ્મત પર જંગ કરવાનું વાજિબ કર્યું અને એક માણસ પર ફરજિયાત કર્યું કે તે મુશરિકોના દસ માણસો સાથે લડે, અને ફરમાવ્યું: إِنْ یَکُنْ مِنْکُمْ عِشْرُونَ صابِرُونَ یَغْلِبُوا مِائَتَیْنِ وَ إِنْ یَکُنْ مِنْکُمْ مِائَةٌ یَغْلِبُوا أَلْفاً مِنَ الَّذِینَ کَفَرُوا [જો તમારામાંથી વીસ ધીરજવાનો હશે તો બસો પર વિજય મેળવશે, અને જો તમારામાંથી સો હશે તો કાફિરોના હજાર પર વિજય મેળવશે], ત્યાર બાદ અલ્લાહે આ આયતના [હુકમને] મન્સૂખ કર્યો અને ફરમાવ્યું: الْآنَ خَفَّفَ اللهُ عَنْکُمْ وَ عَلِمَ أَنَّ فیکُمْ ضَعْفاً فَإِنْ یَکُنْ مِنْکُمْ مِائَةٌ صابِرَةٌ یَغْلِبُوا مِائَتَیْنِ وَ إِنْ یَکُنْ مِنْکُمْ أَلْفٌ یَغْلِبُوا أَلْفَیْنِ بِإِذْنِ اللهِ وَ اللهُ مَعَ الصَّابِرینَ [હવે અલ્લાહે તમારા પરથી હળવું કર્યું છે, અને તેણે જાણ્યું કે તમારામાં નબળાઈ છે; તો જો તમારામાંથી સો ધીરજવાનો હશે તો બસો પર વિજય મેળવશે, અને જો તમારામાંથી હજાર હશે તો અલ્લાહની પરવાનગીથી બે હજાર પર વિજય મેળવશે, અને અલ્લાહ ધીરજવાનો સાથે છે]; તો અલ્લાહે આ આયત વડે અગાઉની આયતના [હુકમને] મન્સૂખ કર્યો અને જંગમાં મોમિનોની ફરજ એ થઈ કે જો મુશરિકોની સંખ્યા બમણી કરતાં વધારે હોય [અને મુસલમાનોમાંથી કોઈ ભાગી જાય] તો તે જંગના મેદાનમાંથી ભાગનારો [જેની આ સૂરાની આયત ૧૫ માં નિંદા કરવામાં આવી છે] ગણાશે નહીં, અને જો મુશરિકોની સંખ્યા બમણી હોય તો તે જંગના મેદાનમાંથી ભાગનારો ગણાશે."

علی‌بن‌إبراهیم (رحمة الله علیه) Ali ibn Ibrahim (may Allah have mercy on him) અલી બિન ઇબ્રાહીમ (રહમતુલ્લાહે અલયહે)

فِی قَوْلِهِ تَعَالَی یا أَیُّهَا النَّبِیُّ حَرِّضِ الْمُؤْمِنِینَ عَلَی الْقِتالِ ... قَالَ کَانَ الْحُکْمُ فِی أَوَّلِ النُّبُوَّهًِْ فِی أَصْحَابِ رَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) أَنَّ الرَّجُلَ الْوَاحِدَ وَجَبَ عَلَیْهِ أَنْ یُقَاتِلَ عَشَرَهًًْ مِنَ الْکُفَّارِ فَإِنْ هَرَبَ مِنْهُ فَهُوَ الْفَارُّ مِنَ الزَّحْفِ وَ الْمِائَهًَْ یُقَاتِلُونَ أَلْفاً ثُمَّ عَلِمَ اللَّهُ أَنَّ فِیهِمْ ضَعْفاً لَا یَقْدِرُونَ عَلَی ذَلِکَ فَأَنْزَلَ الْآنَ خَفَّفَ اللهُ عَنْکُمْ الآیهًْ فَفَرَضَ اللَّهُ عَلَیْهِمْ أَنْ یُقَاتِلَ رَجُلٌ مِنَ الْمُؤْمِنِینَ رَجُلَیْنِ مِنَ الْکُفَّارِ فَإِنْ فَرَّ مِنْهُمَا فَهُوَ الْفَارُّ مِنَ الزَّحْفِ وَ إِنْ کَانُوا ثَلَاثَهًًْ مِنَ الْکُفَّارِ وَ وَاحِدٌ مِنَ الْمُسْلِمِینَ فَفَرَّ الْمُسْلِمُ مِنْهُمْ فَلَیْسَ هُوَ الْفَارَّ مِنَ الزَّحْفِ.

علیّ‌بن‌ابراهیم ( یا أَیُّهَا النَّبِیُّ حَرِّضِ المُؤْمِنِینَ عَلَی الْقِتالِ، ... حکم در آغاز پیامبری در میان اصحاب رسول خدا (چنین بود که بر هریک از آنان واجب بود که با ده نفر از کفّار بجنگد و اگر از [جنگ با] آنان فرار کند، [حکم او] مصداق همان کسی است که از پیشروی به‌سوی دشمن فرار کرده است و هر صد نفر باید با هزار نفر بجنگد. خدا می‌دانست که در آنان ضعف و سستی وجود دارد و نمی‌توانند از عهده‌ی جنگ با آن شرایط برآیند، بنابراین این آیه را نازل کرد: الآنَ خَفَّفَ اللهُ عَنکُمْ وَعَلِمَ أَنَّ فِیکُمْ ضَعْفًا فَإِن یَکُن مِّنکُم مِّئَةٌ صَابِرَةٌ یَغْلِبُواْ مِئَتَیْنِ. خداوند بر آنان واجب کرد که هر مردی از مؤمنان با دو مرد از کفّار بجنگد، پس اگر از [جنگ با] آنان فرار کند، [حکم او] مصداق فرار از پیشروی خواهد بود و اگر سه نفر از کفّار و یک نفر از مسلمانان رو در رو باشند و مسلمان از آنان فرار کند، این مصداق فرار از پیشروی نخواهد بود.

Ali ibn Ibrahim (may Allah have mercy on him): يا أَیُّهَا النَّبِیُّ حَرِّضِ المُؤْمِنِینَ عَلَی الْقِتالِ [O Prophet! urge the believers to war], ... The ruling at the beginning of prophethood among the companions of the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) was such that it was obligatory upon each one of them to fight ten of the disbelievers, and if he fled from [fighting] them, [his ruling] would be that of one who fled from advancing towards the enemy; and every hundred were to fight a thousand. Allah knew that there was weakness and frailty in them and that they could not manage a war under those conditions, so He revealed this verse: الآنَ خَفَّفَ اللهُ عَنکُمْ وَعَلِمَ أَنَّ فِیکُمْ ضَعْفًا فَإِن یَکُن مِّنکُم مِّئَةٌ صَابِرَةٌ یَغْلِبُواْ مِئَتَیْنِ [Now Allah has lightened it for you, and He knows that there is weakness in you; so if there are a hundred patient ones of you they shall overcome two hundred]. Allah made it obligatory upon them that every man of the believers should fight two men of the disbelievers; so if he fled from [fighting] them, [his ruling] would be that of one who fled from advancing; and if three of the disbelievers and one of the Muslims were facing each other and the Muslim fled from them, this would not be considered fleeing from advancing.

અલી બિન ઇબ્રાહીમ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ): یا أَیُّهَا النَّبِیُّ حَرِّضِ المُؤْمِنِینَ عَلَی الْقِتالِ [હે નબી! મોમિનોને જંગ માટે પ્રોત્સાહિત કરો], ... પયગંબરીના શરૂઆતના સમયમાં રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ના અસ્હાબોમાં હુકમ એવો હતો કે તેમાંથી દરેક પર વાજિબ હતું કે તે કાફિરોના દસ માણસો સાથે લડે, અને જો તે તેમની [સાથે લડવાથી] ભાગી જાય, તો [તેનો હુકમ] એ જ છે જે દુશ્મન તરફ આગળ વધવાથી ભાગ્યો છે; અને દરેક સો માણસોએ હજાર માણસો સાથે લડવું જોઈએ. અલ્લાહ જાણતો હતો કે તેમનામાં નબળાઈ અને સુસ્તી છે અને તેઓ તે પરિસ્થિતિમાં જંગનો સામનો કરી શકતા નથી, તેથી તેણે આ આયત નાઝિલ કરી: الآنَ خَفَّفَ اللهُ عَنکُمْ وَعَلِمَ أَنَّ فِیکُمْ ضَعْفًا فَإِن یَکُن مِّنکُم مِّئَةٌ صَابِرَةٌ یَغْلِبُواْ مِئَتَیْنِ [હવે અલ્લાહે તમારા પરથી હળવું કર્યું છે, અને તેણે જાણ્યું કે તમારામાં નબળાઈ છે; તો જો તમારામાંથી સો ધીરજવાનો હશે તો બસો પર વિજય મેળવશે]. અલ્લાહે તેમના પર વાજિબ કર્યું કે મોમિનોમાંથી દરેક માણસ કાફિરોના બે માણસો સાથે લડે, પછી જો તે તેમની [સાથે લડવાથી] ભાગી જાય, તો [તેનો હુકમ] આગળ વધવાથી ભાગનારો ગણાશે; અને જો કાફિરોના ત્રણ માણસો અને મુસલમાનોમાંથી એક માણસ સામસામે હોય અને મુસલમાન તેમનાથી ભાગી જાય, તો આ આગળ વધવાથી ભાગનારો ગણાશે નહીં.

وَ أَمَّا مَنْ أَنْکَرَ الْبَدَاءَ فَقَدْ قَالَ اللَّهُ فِی کِتَابِه ... إِنْ یَکُنْ مِنْکُمْ عِشْرُونَ صابِرُونَ یَغْلِبُوا مِائَتَیْنِ وَ إِنْ یَکُنْ مِنْکُمْ مِائَةٌ یَغْلِبُوا أَلْفاً مِنَ الَّذِینَ کَفَرُوا ثُمَّ بَدَا لَهُ تَعَالَی فَقَالَ الْآنَ خَفَّفَ اللهُ عَنْکُمْ وَ عَلِمَ أَنَّ فِیکُمْ ضَعْفاً فَإِنْ یَکُنْ مِنْکُمْ مِائَةٌ صابِرَةٌ یَغْلِبُوا مِائَتَیْنِ وَ إِنْ یَکُنْ مِنْکُمْ أَلْفٌ یَغْلِبُوا أَلْفَیْنِ بِإِذْنِ اللهِ وَ اللهُ مَعَ الصَّابِرِینَ وَ هَکَذَا یَجْرِی الْأَمْرُ فِی النَّاسِخِ وَ الْمَنْسُوخِ وَ هُوَ یَدُلُّ عَلَی تَصْحِیحِ الْبَدَاءِ.

امام علی ( امّا کسی که منکر بَداء باشد [نمونه‌اش این است که] خداوند در قرآن فرموده است: ... إِنْ یَکُنْ مِنْکُمْ عِشْرُونَ صابِرُونَ یَغْلِبُوا مِائَتَیْنِ وَ إِنْ یَکُنْ مِنْکُمْ مِائَةٌ یَغْلِبُوا أَلْفاً مِنَ الَّذِینَ کَفَرُوا سپس برای خدا بداء حاصل شده و فرمود: الْآنَ خَفَّفَ اللهُ عَنْکُمْ وَ عَلِمَ أَنَّ فیکُمْ ضَعْفاً فَإِنْ یَکُنْ مِنْکُمْ مِائَةٌ صابِرَةٌ یَغْلِبُوا مِائَتَیْنِ وَ إِنْ یَکُنْ مِنْکُمْ أَلْفٌ یَغْلِبُوا أَلْفَیْنِ بِإِذْنِ اللهِ وَ اللهُ مَعَ الصَّابِرینَ و مسأله در ناسخ و منسوخ هم به همین‌صورت جریان دارد [یعنی وقتی آیه‌ای نازل می‌شود به گمان مسلمانان، حکمش برای همیشه است، وقتی آیه‌ی دیگری نازل شده و آن را نسخ می‌کند معلوم می‌شود آیه‌ی نسخ شده از اوّل برای مدّت مشخّصی بوده است] و مسأله‌ی ناسخ و منسوخ دلالت بر صحّت [عقیده‌ی] بداء دارد.

Imam Ali (peace be upon him): But as for one who denies bada' (Allah's altering His decree) [an example of it is that] Allah has said in the Quran: ... إِنْ یَکُنْ مِنْکُمْ عِشْرُونَ صابِرُونَ یَغْلِبُوا مِائَتَیْنِ وَ إِنْ یَکُنْ مِنْکُمْ مِائَةٌ یَغْلِبُوا أَلْفاً مِنَ الَّذِینَ کَفَرُوا [If there are twenty patient ones of you they shall overcome two hundred, and if there are a hundred of you they shall overcome a thousand of those who disbelieve]. Then bada' occurred for Allah, and He said: الْآنَ خَفَّفَ اللهُ عَنْکُمْ وَ عَلِمَ أَنَّ فیکُمْ ضَعْفاً فَإِنْ یَکُنْ مِنْکُمْ مِائَةٌ صابِرَةٌ یَغْلِبُوا مِائَتَیْنِ وَ إِنْ یَکُنْ مِنْکُمْ أَلْفٌ یَغْلِبُوا أَلْفَیْنِ بِإِذْنِ اللهِ وَ اللهُ مَعَ الصَّابِرینَ [Now Allah has lightened it for you, and He knows that there is weakness in you; so if there are a hundred patient ones of you they shall overcome two hundred, and if there are a thousand of you they shall overcome two thousand by Allah's permission, and Allah is with the patient]. And the matter proceeds in the same way regarding the abrogating and the abrogated [that is, when a verse is revealed, in the Muslims' understanding its ruling is forever; when another verse is revealed and abrogates it, it becomes clear that the abrogated verse was from the beginning for a specific period]; and the matter of the abrogating and the abrogated indicates the correctness of [the belief in] bada'.

ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ): પરંતુ જે બદાનો ઇન્કાર કરે [તેનું ઉદાહરણ એ છે કે] અલ્લાહે કુરઆનમાં ફરમાવ્યું છે: ... إِنْ یَکُنْ مِنْکُمْ عِشْرُونَ صابِرُونَ یَغْلِبُوا مِائَتَیْنِ وَ إِنْ یَکُنْ مِنْکُمْ مِائَةٌ یَغْلِبُوا أَلْفاً مِنَ الَّذِینَ کَفَرُوا [જો તમારામાંથી વીસ ધીરજવાનો હશે તો બસો પર વિજય મેળવશે, અને જો તમારામાંથી સો હશે તો કાફિરોના હજાર પર વિજય મેળવશે]. પછી અલ્લાહ માટે બદા થયું અને તેણે ફરમાવ્યું: الْآنَ خَفَّفَ اللهُ عَنْکُمْ وَ عَلِمَ أَنَّ فیکُمْ ضَعْفاً فَإِنْ یَکُنْ مِنْکُمْ مِائَةٌ صابِرَةٌ یَغْلِبُوا مِائَتَیْنِ وَ إِنْ یَکُنْ مِنْکُمْ أَلْفٌ یَغْلِبُوا أَلْفَیْنِ بِإِذْنِ اللهِ وَ اللهُ مَعَ الصَّابِرینَ [હવે અલ્લાહે તમારા પરથી હળવું કર્યું છે, અને તેણે જાણ્યું કે તમારામાં નબળાઈ છે; તો જો તમારામાંથી સો ધીરજવાનો હશે તો બસો પર વિજય મેળવશે, અને જો તમારામાંથી હજાર હશે તો અલ્લાહની પરવાનગીથી બે હજાર પર વિજય મેળવશે, અને અલ્લાહ ધીરજવાનો સાથે છે]. અને નાસિખ અને મન્સૂખમાં પણ મામલો આ જ રીતે ચાલે છે [એટલે કે જ્યારે કોઈ આયત નાઝિલ થાય છે, મુસલમાનોના ખયાલ પ્રમાણે તેનો હુકમ હંમેશા માટે હોય છે; જ્યારે બીજી આયત નાઝિલ થઈને તેને મન્સૂખ કરે છે, ત્યારે માલૂમ થાય છે કે મન્સૂખ થયેલી આયત શરૂઆતથી જ ચોક્કસ મુદ્દત માટે હતી], અને નાસિખ અને મન્સૂખનો મામલો બદા [ની માન્યતા]ની સચ્ચાઈ પર દલાલત કરે છે.

مَنْ فَرَّ مِنْ رَجُلَیْنِ فِی الْقِتَالِ مِنَ الزَّحْفِ، فَقَدْ فَرَّ مِنَ الزَّحْفِ؛ وَ مَنْ فَرَّ مِنْ ثَلَاثَهًٍْ فِی الْقِتَالِ مِنَ الزَّحْفِ، فَلَمْ یَفِر مِنَ الزَّحْفِ.

امام علی ( هرکه در [بحبوحه‌ی] جنگ، در مقابل دو مرد فرار کند، پس او فراری است و هرکه در جنگ در مقابل سه نفر از لشکر فرار کند، فراری محسوب نمی‌شود.

Imam Ali (peace be upon him): Whoever flees in [the thick of] battle in the face of two men, he is a fugitive; and whoever flees in battle in the face of three men of the army, he is not considered a fugitive.

ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ): જે કોઈ [જંગની] લડાઈમાં બે માણસોની સામે ભાગી જાય, તો તે ભાગનારો છે, અને જે કોઈ જંગમાં લશ્કરના ત્રણ માણસોની સામે ભાગી જાય, તે ભાગનારો ગણાશે નહીં.

عَنْ عَمْرِوبْنِ‌أَبِی‌الْمِقْدَامِ عَنْ أَبِیهِ عَنْ جَدِّهِ قَالَ: مَا أَتَی عَلَی عَلِیٍّ (علیه السلام) یَوْمٌ قَطُّ أَعْظَمُ مِنْ یَوْمَیْنِ أَتَیَاهُ فَأَمَّا أَوَّلُ یَوْمٍ فَیَوْمَ قُبِضَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) وَ أَمَّا الْیَوْمُ الثَّانِی فَوَ اللَّهِ إِنِّی لَجَالِسٌ فِی سَقِیفَهًِْ بَنِی‌سَاعِدَهًَْ عَنْ یَمِینِ أَبِی‌بَکْرٍ وَ النَّاسُ یُبَایِعُونَه ... وَ جَلَسَ أَبُوبَکْرٍ فِی سَقِیفَهًِْ بَنِی‌سَاعِدَهًَْ وَ قَدِمَ عَلِیٌّ (علیه السلام) فَقَالَ لَهُ عُمَرُ بَایِعْ فَقَالَ لَهُ عَلِیٌّ (علیه السلام) فَإِنْ أَنَا لَمْ أَفْعَلْ فَمَهْ فَقَالَ لَهُ عُمَرُ إِذاً أَضْرِبَ وَ اللَّهِ عُنُقَکَ فَقَالَ لَهُ عَلِیٌّ (علیه السلام) إِذاً وَ اللَّهِ أَکُونَ عَبْدَ‌اللَّهِ الْمَقْتُولَ وَ أَخَا رَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) فَقَالَ عُمَرُ أَمَّا عَبْدُ‌اللَّهِ الْمَقْتُولُ فَنَعَمْ وَ أَمَّا أَخُورَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) فَلَا حَتَّی قَالَهَا ثَلَاثاً فَبَلَغَ ذَلِکَ الْعَبَّاسَ‌بْنَ‌عَبْدِ‌الْمُطَّلِبِ (رحمة الله علیه) فَأَقْبَلَ مُسْرِعاً یُهَرْوِلُ فَسَمِعْتُهُ یَقُولُ ارْفُقُوا بِابْنِ أَخِی وَ لَکُمْ عَلَیَّ أَنْ یُبَایِعَکُمْ فَأَقْبَلَ الْعَبَّاسُ (رحمة الله علیه) وَ أَخَذَ بِیَدِ عَلِیٍّ (علیه السلام) فَمَسَحَهَا عَلَی یَدِ أَبِی‌بَکْرٍ ثُمَّ خَلَّوْهُ مُغْضَباً فَسَمِعْتُهُ یَقُولُ وَ رَفَعَ رَأْسَهُ إِلَی السَّمَاءِ اللَّهُمَّ إِنَّکَ تَعْلَمُ أَنَّ النَّبِیَّ (صلی الله علیه و آله) قَدْ قَالَ لِی إِنْ تَمُّوا عِشْرِینَ فَجَاهِدْهُمْ وَ هُوَ قَوْلُکَ فِی کِتَابِکَ إِنْ یَکُنْ مِنْکُمْ عِشْرُونَ صابِرُونَ یَغْلِبُوا مِائَتَیْنِ قَالَ وَ سَمِعْتُهُ یَقُولُ اللَّهُمَّ وَ إِنَّهُمْ لَمْ یَتِمُّوا عِشْرِینَ حَتَّی قَالَهَا ثَلَاثاً ثُمَّ انْصَرَفَ.

امام علی ( از عمروبن‌ابی‌المقدام روایت است: شدیدترین و سخت‌ترین روزهایی که با آن مواجه شدم دو روز بود؛ روز اوّل همان روزی بود که رسول خدا (در آن روز رحلت کرد و روز دوّم؛ روزی که زیر سقیفه‌ی بنی‌ساعده نشسته بودم و در سمت راست ابوبکر بودم، درحالی‌که مردم با او بیعت می‌کردند. ... ابوبکر در سقیفه‌ی بنی‌ساعده نشست و علی (آمد. عمر به وی گفت: «بیعت کن». علی (به او فرمود: «اگر این کار را نکنم، چه خواهد شد»؟ عمر گفت: «به خدا قسم! گردنت را خواهم زد». علی (به او فرمود: «در این صورت، بنده‌ی کُشته شده‌ی خدا و برادر رسول خدا (خواهم بود». عمر گفت: «اینکه بنده‌ی کُشته شده‌ی خدا می شوی درست است و امّا اینکه برادر رسول خدا (شوی، خیر»! او این عبارت را سه بار تکرار کرد. این خبر به عبّاس‌بن‌عبدالمطلّب رسید و شتابان آمد و شنیدم که گفت: «با برادرزاده‌ام مهربان باشید و من تضمین می‌کنم که با شما بیعت کند». سپس عبّاس آمد و دست علی (را گرفت و آن را به‌دست ابوبکر مالید. سپس او را درحالی‌که خشمگین بود، رها کردند. از علی (شنیدم که می‌فرمود: «خدایا! تو می‌دانی که پیامبر (به من فرمود: «هرگاه یاران تو به بیست نفر برسند، با آنان جهاد کن و این همان سخن توست که در کتابت فرمودی: إِن یَکُن مِّنکُمْ عِشْرُونَ صَابِرُونَ یَغْلِبُواْ مِئَتَیْنِ خداوندا! تعداد آنان به بیست نفر نرسید». این را سه‌بار گفت و سپس آنجا را ترک کرد.

Imam Ali (peace be upon him): It is narrated from Amr ibn Abi al-Miqdam: The most severe and hardest days I ever faced were two days. The first day was the day on which the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) passed away. The second day was the day on which I was sitting under the Saqifa of Bani Sa'ida, on the right side of Abu Bakr, while the people were pledging allegiance to him. ... Abu Bakr sat in the Saqifa of Bani Sa'ida and Ali (peace be upon him) came. Umar said to him: "Pledge allegiance." Ali (peace be upon him) said to him: "If I do not do this, what will happen?" Umar said: "By Allah! I will strike off your neck." Ali (peace be upon him) said to him: "In that case, I will be Allah's slave who was killed, and the brother of the Messenger of Allah (peace be upon him and his family)." Umar said: "As for being Allah's slave who was killed, that is correct, but as for being the brother of the Messenger of Allah (peace be upon him and his family), no!" He repeated this phrase three times. This news reached Abbas ibn Abd al-Muttalib (may Allah have mercy on him), and he came hurrying, and I heard him say: "Be gentle with my nephew, and I guarantee that he will pledge allegiance to you." Then Abbas came and took Ali's (peace be upon him) hand and rubbed it against the hand of Abu Bakr. Then they let him go while he was angry. I heard Ali (peace be upon him) saying: "O Allah! You know that the Prophet (peace be upon him and his family) said to me: 'Whenever your companions reach twenty in number, wage jihad against them, and this is Your saying which You said in Your Book: إِن یَکُن مِّنکُمْ عِشْرُونَ صَابِرُونَ یَغْلِبُواْ مِئَتَیْنِ [If there are twenty patient ones of you they shall overcome two hundred]. O Allah! their number did not reach twenty." He said this three times and then left that place.

ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ): અમ્ર બિન અબીલ મિકદામથી રિવાયત છે: સૌથી કઠિન અને સખત દિવસો જેનો મેં સામનો કર્યો તે બે દિવસ હતા; પહેલો દિવસ એ જ દિવસ હતો કે જે દિવસે રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ની વફાત થઈ, અને બીજો દિવસ; એ દિવસ કે જ્યારે હું બની સાએદાના સકીફા હેઠળ બેઠો હતો અને અબૂ બક્રની જમણી બાજુ હતો, જ્યારે લોકો તેની સાથે બયઅત કરી રહ્યા હતા. ... અબૂ બક્ર બની સાએદાના સકીફામાં બેઠો અને અલી (અલયહિસ્સલામ) આવ્યા. ઉમરે તેમને કહ્યું: "બયઅત કરો." અલી (અલયહિસ્સલામ)એ તેને ફરમાવ્યું: "જો હું આ કામ ન કરું, તો શું થશે?" ઉમરે કહ્યું: "અલ્લાહની કસમ! હું તારી ગરદન ઉડાવી દઈશ." અલી (અલયહિસ્સલામ)એ તેને ફરમાવ્યું: "એ સ્થિતિમાં, હું અલ્લાહનો કત્લ થયેલો બંદો અને રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)નો ભાઈ હોઈશ." ઉમરે કહ્યું: "તું અલ્લાહનો કત્લ થયેલો બંદો બને છે તે તો સાચું છે, પરંતુ તું રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)નો ભાઈ બને, તે નહીં!" તેણે આ વાક્ય ત્રણ વાર દોહરાવ્યું. આ ખબર અબ્બાસ બિન અબ્દુલ મુત્તલિબ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ)ને પહોંચી અને તેઓ દોડતાં આવ્યા અને મેં સાંભળ્યું કે તેમણે કહ્યું: "મારા ભત્રીજા સાથે નરમાશથી વર્તો અને હું ખાતરી આપું છું કે તેઓ તમારી સાથે બયઅત કરશે." પછી અબ્બાસ આવ્યા અને અલી (અલયહિસ્સલામ)નો હાથ પકડ્યો અને તેને અબૂ બક્રના હાથ પર ફેરવ્યો. પછી તેમને ગુસ્સામાં છોડી દીધા. મેં અલી (અલયહિસ્સલામ)ને સાંભળ્યા કે તેઓ ફરમાવી રહ્યા હતા: "હે અલ્લાહ! તું જાણે છે કે પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ મને ફરમાવ્યું હતું: 'જ્યારે તમારા સાથીઓ વીસની સંખ્યાએ પહોંચે, ત્યારે તેમની સાથે જિહાદ કરો, અને આ તે જ તારી વાત છે જે તેં તારા કિતાબમાં ફરમાવી છે: إِن یَکُن مِّنکُمْ عِشْرُونَ صَابِرُونَ یَغْلِبُواْ مِئَتَیْنِ [જો તમારામાંથી વીસ ધીરજવાન હોય તો તેઓ બસો પર વિજય મેળવશે]. હે અલ્લાહ! તેમની સંખ્યા વીસ સુધી પહોંચી નહીં." આ તેમણે ત્રણ વાર કહ્યું અને પછી ત્યાંથી ચાલ્યા ગયા.

فِی کِتَابِهِ إلَی مُعَاوِیَهًَْ ... إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) قَدْ کَانَ خَبَّرَنِی أَنَّهُ رَأَی عَلَی مِنْبَرِهِ اثْنَیْ عَشَرَ رَجُلًا أَئِمَّهًَْ ضَلَالَهًٍْ مِنْ قُرَیْشٍ یَصْعَدُونَ عَلَی مِنْبَرِ رَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) وَ یَنْزِلُونَ عَلَی صُورَهًِْ الْقُرُودِ یَرُدُّونَ أُمَّتَهُ عَلَی أَدْبَارِهِمْ عَنِ الصِّرَاطِ الْمُسْتَقِیمِ ... وَ سَمِعْتُهُ یَقُولُ إِنَّ بَنِی‌أَبِی‌الْعَاصِ إِذَا بَلَغُوا ثَلَاثِینَ رَجُلًا جَعَلُوا کِتَابَ اللَّهِ دَخَلًا وَ عِبَادَ اللَّهِ خَوَلًا وَ مَالَ اللَّهِ دُوَلًا وَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) یَا أَخِی إِنَّکَ لَسْتَ کَمِثْلِی إِنَّ اللَّهَ أَمَرَنِی أَنْ أَصْدَعَ بِالْحَقِّ وَ أَخْبَرَنِی أَنَّهُ یَعْصِمُنِی مِنَ النَّاسِ فَأَمَرَنِی أَنْ أُجَاهِدَ وَ لَوْ بِنَفْسِی فَقَالَ فَقاتِلْ فِی سَبِیلِ اللهِ لا تُکَلَّفُ إِلَّا نَفْسَکَ وَ قَالَ حَرِّضِ الْمُؤْمِنِینَ عَلَی الْقِتالِ وَ قَدْ مَکَثْتُ بِمَکَّهًَْ مَا مَکَثْتُ لَمْ أُومَرْ بِقِتَالٍ ثُمَّ أَمَرَنِی بِالْقِتَالِ لِأَنَّهُ لَا یُعْرَفُ الدِّینُ إِلَّا بِی وَ لَا الشَّرَائِعُ وَ لَا السُّنَنُ وَ الْأَحْکَامُ وَ الْحُدُودُ وَ الْحَلَالُ وَ الْحَرَامُ وَ إِنَّ النَّاسَ یَدَعُونَ بَعْدِی مَا أَمَرَهُمُ اللَّهُ بِهِ وَ مَا أَمَرَهُمْ فِیکَ مِنْ وَلَایَتِکَ وَ مَا أَظْهَرْتُ مِنْ مَحَبَّتِکَ مُتَعَمِّدِینَ غَیْرَ جَاهِلِینَ مُخَالِفَهًًْ لِمَا أَنْزَلَ اللَّهُ فِیکَ فَإِنْ وَجَدْتَ أَعْوَاناً عَلَیْهِمْ فَجَاهِدْهُمْ فَإِنْ لَمْ تَجِدْ أَعْوَاناً فَاکْفُفْ یَدَکَ وَ احْقِنْ دَمَکَ فَإِنَّکَ إِنْ نَابَذْتَهُمْ قَتَلُوکَ وَ إِنْ تَابَعُوکَ وَ أَطَاعُوکَ فَاحْمِلْهُمْ عَلَی الْحَقِّ وَ إِلَّا فَادْعُ النَّاسَ فَإِنِ اسْتَجَابُوا لَکَ وَ وَازَرُوکَ فَنَابِذْهُمْ وَ جَاهِدْهُمْ وَ إِنْ لَمْ تَجِدْ أَعْوَاناً فَاکْفُفْ یَدَکَ وَ احْقِنْ دَمَک.

امام علی ( نامه‌ی امام (به معاویه: ... و به راستی رسول خدا (به من خبر داده است که دوازده مرد از ائمّه ضلالت از قریش را دید که از منبرش بالا می⁭روند و در⁭صورت میمون پایین می⁭آیند، امّت او را از صراط مستقیم منحرف می⁭کنند». ... از او شنیدم که می⁭فرمود: «فرزندان ابو العاص زمانی⁭که به سی مرد برسند کتاب خدا را درآمد و بندگان او را برده و اموال خدا را سلسله وار قرار می⁭دهند» و رسول⁭ خدا (فرمود: «ای برادرم! تو مثل من نیستی که خداوند به من امر کرده است که حق را اجرا کنم و به من خبر داده است که برخی از مردم از من سرکشی می⁭کنند و به من امر کرده است که جهاد کنم ولو با جانم. فرمود: در راه خدا پیکار کن! تنها مسئول وظیفه خود هستی! ( نساء/۸۴ ) و فرموده است: حَرِّضِ المُؤْمِنِینَ عَلَی الْقِتالِ. و در مدتی که در مکه اقامت کردم به جنگ امر نشدم؛ بعد از آن به جنگ امر کرد زیرا نه دین جز با من شناخته می⁭شود و نه شرایع، سنّت⁭ها، احکام، حدود، حلال و حرام، و اینکه مردم پس از من آنچه که خداوند به آنان امر کرده است و آنچه که در خصوص ولایت تو امر کرده است و آنچه که از محبت تو اظهار کردم را به متعمّدانه و از روی آگاهی و در مخالفت با آنچه که خداوند درباره تو امر کرده است رها می⁭کنند پس اگر با آنان ستیز کنی تو را به قتل می⁭رسانند و اگر از تو پیروی و اطاعت کنند آنان را بر حق وادار کن و در غیر این⁭صورت مردم را دعوت کن اگر استجابتت کردند و تو را یاری کردند با آنها ستیز کن و جهاد کن و اگر یاری⁭گری نیافتی دست بکش و خونت را نریز».

Imam Ali (peace be upon him) — from his letter to Muawiya: ... Indeed the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) informed me that he saw twelve men from Quraysh, imams of misguidance, ascending his pulpit and descending in the form of monkeys, turning his ummah back on their heels away from the straight path. ... And I heard him say: 'When the sons of Abu al-As reach thirty men, they will make the Book of Allah a means of deceit, the servants of Allah slaves, and the wealth of Allah passed around among themselves.' And the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) said: 'O my brother! You are not like me. Allah commanded me to proclaim the truth openly, and He informed me that He would protect me from the people, and He commanded me to strive even if alone. He said: فَقاتِلْ فِی سَبِیلِ اللهِ لا تُکَلَّفُ إِلَّا نَفْسَکَ [So fight in the way of Allah; you are not responsible except for yourself] (Nisa/84), and He said: حَرِّضِ الْمُؤْمِنِینَ عَلَی الْقِتالِ [Urge the believers to fight]. And I remained in Mecca as long as I remained, not commanded to fight; then He commanded me to fight, because the religion is not known except through me, nor the sacred laws, nor the sunnahs, nor the rulings, nor the hudud, nor the lawful and the unlawful. And indeed, after me, the people will abandon what Allah has commanded them and what He has commanded regarding your wilayah and what I have manifested of love for you — deliberately and knowingly, in opposition to what Allah revealed concerning you. So if you find helpers against them, then wage jihad against them; and if you do not find helpers, then hold back your hand and preserve your blood, for if you confront them they will kill you. And if they follow and obey you, then lead them upon the truth; otherwise, call the people — and if they respond to you and support you, then confront them and wage jihad against them; and if you do not find helpers, then hold back your hand and preserve your blood.'

ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ) — મુઆવિયાને લખેલા પત્રમાં: ... અને ખરેખર રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમે) મને ખબર આપી કે તેમણે કુરૈશમાંથી ગુમરાહીના ઇમામોમાંના બાર માણસોને જોયા જેઓ તેમના મિમ્બર ઉપર ચઢી રહ્યા હતા અને વાંદરાના રૂપમાં નીચે ઊતરી રહ્યા હતા, અને તેમની ઉમ્મતને સીરાતે મુસ્તકીમથી ફેરવી નાખતા હતા. ... અને મેં તેમને કહેતા સાંભળ્યા: 'અબુલ આસના પુત્રો જ્યારે ત્રીસ માણસો સુધી પહોંચશે, ત્યારે તેઓ અલ્લાહની કિતાબને છળનું સાધન બનાવશે, અલ્લાહના બંદાઓને ગુલામ બનાવશે, અને અલ્લાહની સંપત્તિને પોતાની વચ્ચે ફેરવતા રહેશે.' અને રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમે) ફરમાવ્યું: 'હે મારા ભાઈ! તમે મારા જેવા નથી. અલ્લાહે મને હુકમ આપ્યો છે કે હું હકને ખુલ્લી રીતે જાહેર કરું, અને મને ખબર આપી છે કે તે મને લોકોથી બચાવશે, અને મને હુકમ આપ્યો છે કે હું જિહાદ કરું, ભલે એકલો હોઉં. તેણે ફરમાવ્યું: فَقاتِلْ فِی سَبِیلِ اللهِ لا تُکَلَّفُ إِلَّا نَفْسَکَ [તો અલ્લાહના રસ્તામાં લડ; તું ફક્ત તારા પોતાના માટે જવાબદાર છે] (નિસા/84), અને ફરમાવ્યું: حَرِّضِ الْمُؤْمِنِینَ عَلَی الْقِتالِ [મોમિનોને લડાઈ પર પ્રોત્સાહિત કરો]. અને હું જેટલા સમય મક્કામાં રહ્યો, મને લડાઈનો હુકમ નહોતો; ત્યાર પછી તેણે મને લડાઈનો હુકમ આપ્યો કારણ કે દીન મારા વગર ઓળખાતો નથી, અને ન શરીઅતો, ન સુન્નતો, ન અહકામ, ન હદો, ન હલાલ અને હરામ. અને ખરેખર લોકો મારા પછી અલ્લાહે તેમને જે હુકમ આપ્યો છે, અને તમારી વિલાયત વિશે જે હુકમ આપ્યો છે, અને તમારી મુહબ્બતથી મેં જે જાહેર કર્યું છે તેને જાણી-બુઝીને અને જ્ઞાનપૂર્વક છોડી દેશે, અલ્લાહે તમારા વિશે જે ઉતાર્યું છે તેની વિરુદ્ધમાં. તો જો તમને તેમની વિરુદ્ધ મદદગારો મળે, તો તેમની સાથે જિહાદ કરો; અને જો મદદગારો ન મળે, તો પોતાનો હાથ રોકી લો અને પોતાનું લોહી બચાવો, કારણ કે જો તમે તેમનો સામનો કરશો તો તેઓ તમને કત્લ કરી નાખશે. અને જો તેઓ તમારું અનુસરણ કરે અને આજ્ઞા પાળે, તો તેમને હક પર ચલાવો; અને જો નહીં, તો લોકોને બોલાવો — જો તેઓ તમને જવાબ આપે અને તમારી મદદ કરે, તો તેમનો સામનો કરો અને જિહાદ કરો; અને જો મદદગારો ન મળે, તો પોતાનો હાથ રોકી લો અને પોતાનું લોહી બચાવો.'

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) کُلِّفَ مَا لَمْ یُکَلَّفْ أَحَدٌ أَنْ یُقَاتَلَ فِی سَبِیلِ اللَّهِ وَحْدَهُ وَ قَالَ حَرِّضِ الْمُؤْمِنِینَ عَلَی الْقِتالِ وَ قَالَ إِنَّمَا کُلِّفْتُمُ الْیَسِیرَ مِنَ الْأَمْرِ أَنْ تَذْکُرُوا اللَّهَ.

امام صادق ( رسول خدا (ملزم به دستور سختی شد که کس دیگری ملزم به آن نشده است و آن دستور این است که به تنهایی در راه خدا پیکار کند و خداوند فرمود: حَرِّضِ المُؤْمِنِینَ عَلَی الْقِتالِ؛ شما مکلّف به دستور آسانی شده‌اید و آن اینکه پیوسته خدا را یاد کنید.

Imam Sadiq (peace be upon him): The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) was charged with what no one else was charged with — that he should fight in the way of Allah alone. And Allah said: حَرِّضِ الْمُؤْمِنِینَ عَلَی الْقِتالِ [Urge the believers to fight]. You have been charged only with what is easy, that you should remember Allah.

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) એવા સખત હુકમથી બંધાયેલા થયા જેનાથી બીજું કોઈ બંધાયેલું ન થયું, અને તે હુકમ એ છે કે તેઓ એકલા જ અલ્લાહના રસ્તામાં લડે, અને અલ્લાહે ફરમાવ્યું: حَرِّضِ الْمُؤْمِنِینَ عَلَی الْقِتالِ [મોમિનોને લડાઈ પર પ્રોત્સાહિત કરો]; તમે એક આસાન હુકમથી મુકલ્લફ કરવામાં આવ્યા છો, અને તે એ કે તમે સતત અલ્લાહને યાદ કરો.