کَنْزُ الْفَوَائِدِ لِلْکَرَاجُکِیِّ: ذکروا أَنَّ أَبَاحَنِیفَهًَْ أَکَلَ طَعَاماً مَعَ الْإِمَامِ الصَّادِقِ جَعْفَرِبْنِمُحَمَّدٍ (علیه السلام) فَلَمَّا رَفَعَ (علیه السلام) یَدَهُ مِنْ أَکْلِهِ قَالَ الْحَمْدُ لِلهِ رَبِّ الْعالَمِینَ اللَّهُمَّ إِنَّ هَذَا مِنْکَ وَ مِنْ رَسُولِکَ (صلی الله علیه و آله) فَقَالَ أَبُوحَنِیفَهًَْ یَا أَبَاعَبْدِاللَّهِ أَ‌جَعَلْتَ مَعَ اللَّهِ شَرِیکاً فَقَالَ لَهُ وَیْلَکَ إِنَّ اللَّهَ تَعَالَی یَقُولُ فِی کِتَابِهِ وَ ما نَقَمُوا إِلَّا أَنْ أَغْناهُمُ اللهُ وَ رَسُولُهُ مِنْ فَضْلِهِ وَ یَقُولُ فِی مَوْضِعٍ آخَرَ وَ لَوْ أَنَّهُمْ رَضُوا ما آتاهُمُ اللهُ وَ رَسُولُهُ وَ قالُوا حَسْبُنَا اللهُ سَیُؤْتِینَا اللهُ مِنْ فَضْلِهِ وَ رَسُولُهُ فَقَالَ أَبُو حَنِیفَهًَْ: وَ اللَّهِ لَکَأَنِّی مَا قَرَأْتُهُمَا قَطُّ مِنْ کِتَابِ اللَّهِ وَ لَا سَمِعْتُهُمَا إِلَّا فِی هَذَا الْوَقْتِ فَقَالَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ (علیه السلام) بَلَی قَدْ قَرَأْتَهُمَا وَ سَمِعْتَهُمَا وَ لَکِنَّ اللَّهَ تَعَالَی أَنْزَلَ فِیکَ وَ فِی أَشْبَاهِکَ أَمْ عَلی قُلُوبٍ أَقْفالُها وَ قَالَ کَلَّا بَلْ رانَ عَلی قُلُوبِهِمْ ما کانُوا یَکْسِبُونَ.
امام صادق (علیه السلام)- در کتاب کنزالفواید کراجکی آمده است: ابوحنیفه با امام صادق (علیه السلام) غذا می‌خورد وقتی امام (علیه السلام) دست از غذا کشید، فرمود: «الحَمْدُ لِلهِ رَبِّ الْعالَمِینَ، خدایا این نعمت از تو و پیامبر توست». ابوحنیفه گفت: «یا اباعبداللَّه! با خدا شریک قرار دادی»؟ فرمود: «وای بر تو! خدا در قرآن می‌فرماید: آن‌ها فقط از این انتقام می‌گیرند که خداوند و رسولش، آنان را به فضل [و کرم] خود، بی‌نیاز ساختند!. ( توبه/۷۴ ). در آیه‌ی دیگر می‌فرماید: وَ لَوْ أَنَّهُمْ رَضُوا ما آتاهُمُ اللهُ وَ رَسُولُهُ وَ قالُوا حَسْبُنَا اللهُ سَیُؤْتِینَا اللهُ مِنْ فَضْلِهِ وَ رَسُولُهُ». ابوحنیفه گفت: «به خدا قسم! مثل اینکه تاکنون این دو آیه را در قرآن نخوانده بودم و تا حالا نشنیده بودم». امام صادق (علیه السلام) فرمود: «بلی من خوانده‌ام و شنیده‌ام ولی خداوند این آیه را درباره‌ی تو و امثال تو نازل نموده است: یا بر دلهایشان قفل نهاده شده است؟!. ( محمّد/۲۴ ). و فرمود: چنین نیست که آن‌ها می‌پندارند، بلکه اعمالشان چون زنگاری بر دلهایشان نشسته است!. (مطّفقین/۱۴)».
Imam Sadiq (peace be upon him): In the book Kanz al-Fawa'id of al-Karajaki it is reported: Abu Hanifa was eating food with Imam Sadiq (peace be upon him). When the Imam (peace be upon him) took his hand away from the food, he said: "الحَمْدُ لِلهِ رَبِّ الْعالَمِینَ [Praise be to Allah, Lord of the worlds], O Allah, this blessing is from You and from Your Messenger." Abu Hanifa said: "O Aba Abdillah! Have you set up a partner with Allah?" He said: "Woe to you! Allah says in the Quran: 'They only take vengeance for this — that Allah and His Messenger enriched them out of His grace [and generosity]!' (at-Tawba/74). And in another verse He says: وَ لَوْ أَنَّهُمْ رَضُوا ما آتاهُمُ اللهُ وَ رَسُولُهُ وَ قالُوا حَسْبُنَا اللهُ سَیُؤْتِینَا اللهُ مِنْ فَضْلِهِ وَ رَسُولُهُ [And if they had been content with what Allah and His Messenger gave them and had said, 'Allah is sufficient for us; Allah will give us of His bounty, and so will His Messenger.']." Abu Hanifa said: "By Allah! It is as though I had never read these two verses in the Quran before and had never heard them until now." Imam Sadiq (peace be upon him) said: "Yes, I have read them and heard them, but Allah has sent down this verse concerning you and the likes of you: 'Or are there locks upon their hearts?!' (Muhammad/24). And He said: 'Nay, but what they used to earn has rusted upon their hearts!' (al-Mutaffifin/14)."
ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): કિતાબ કન્ઝુલ ફવાઇદે કરાજકીમાં આવ્યું છે: અબૂ હનીફા ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ) સાથે ખાણું ખાઈ રહ્યા હતા. જ્યારે ઇમામ (અલયહિસ્સલામ) એ ખાણાથી હાથ ઉઠાવ્યો, ત્યારે ફરમાવ્યું: "الحَمْدُ لِلهِ رَبِّ الْعالَمِینَ [સર્વ પ્રશંસા અલ્લાહ માટે છે જે સમગ્ર જગતોનો પાલનહાર છે], હે અલ્લાહ! આ નેઅમત તારા અને તારા રસૂલ તરફથી છે." અબૂ હનીફાએ કહ્યું: "હે અબા અબ્દિલ્લાહ! શું આપે અલ્લાહ સાથે કોઈને ભાગીદાર બનાવ્યો?" ફરમાવ્યું: "તારા પર અફસોસ! અલ્લાહ કુરઆનમાં ફરમાવે છે: તેઓ ફક્ત આ વાતનો બદલો લે છે કે અલ્લાહ અને તેના રસૂલે તેમને પોતાના ફઝલ [અને કરમ]થી બેપરવા બનાવ્યા! (તૌબા/૭૪). બીજી આયતમાં ફરમાવે છે: وَ لَوْ أَنَّهُمْ رَضُوا ما آتاهُمُ اللهُ وَ رَسُولُهُ وَ قالُوا حَسْبُنَا اللهُ سَیُؤْتِینَا اللهُ مِنْ فَضْلِهِ وَ رَسُولُهُ [અને જો તેઓ એ વસ્તુથી રાજી થઈ જાય જે અલ્લાહ અને તેના રસૂલે તેમને આપ્યું છે અને કહે કે અલ્લાહ અમારા માટે પૂરતો છે; અલ્લાહ પોતાના ફઝલથી અમને આપશે અને તેનો રસૂલ પણ]." અબૂ હનીફાએ કહ્યું: "અલ્લાહની કસમ! જાણે મેં આ બે આયતોને કુરઆનમાં અત્યાર સુધી ક્યારેય વાંચી ન હતી અને અત્યાર સુધી ક્યારેય સાંભળી ન હતી." ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ) એ ફરમાવ્યું: "હા, મેં વાંચી છે અને સાંભળી છે, પરંતુ અલ્લાહે આ આયત તારા અને તારા જેવાઓ વિશે નાઝિલ કરી છે: અથવા શું તેમના દિલો પર તાળાં લગાવી દેવામાં આવ્યાં છે?! (મુહમ્મદ/૨૪). અને ફરમાવ્યું: એવું નથી જેવું તેઓ સમજે છે, બલ્કે તેમના આમાલ કાટ સમાન તેમના દિલો પર બેસી ગયા છે! (મુતફ્ફિફીન/૧૪)."