سورة هود

Verse 45 of 123

11:45

وَ نادى نُوحٌ رَبَّهُ فَقالَ رَبِّ إِنَّ ابْني مِنْ أَهْلي وَ إِنَّ وَعْدَكَ الْحَقُّ وَ أَنْتَ أَحْكَمُ الْحاكِمينَ

نوح به پروردگارش عرض کرد: «پروردگارا! پسرم از خاندان من است؛ و وعده‌ی تو [در مورد نجات خاندانم] حقّ است؛ و تو بهترین حکم‌کنندگانى».

And Nuh cried out to his Lord and said: My Lord! surely my son is of my family, and Thy promise is surely true, and Thou art the most just of the judges.

અને નૂહે પોતાના પરવરદિગારને પૂકાર્યો અય મારા પરવરદિગાર! ખરેખર મારો ફરઝંદ મારા એહલથી છે, અને તારો વાયદો સાચો છે અને તું બેહતરીન ફેસલો કરનાર છે.

أمیرالمؤمنین (علیه السلام) Imam Ali, Commander of the Faithful (peace be upon him) ઇમામ અલી, અમીરુલ મોઅમેનીન (અલયહિસ્સલામ)

أَنَّ یَهُودِیّاً مِنْ یَهُودِ الشَّامِ وَ أَحْبَارِهِمْ جَاءَ إِلَی مَجْلِسٍ فِیهِ أَصْحَابُ رَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) فَقَالَ یَا أُمَّهًَْ مُحَمَّدٍ (صلی الله علیه و آله) مَا تَرَکْتُمْ لِنَبِیٍّ دَرَجَهًًْ وَ لَا لِمُرْسَلٍ فَضِیلَهًًْ إِلَّا نَحَلْتُمُوهَا نَبِیَّکُمْ فَهَلْ تُجِیبُونِّی عَمَّا أَسْأَلُکُمْ عَنْهُ فَکَاعَ الْقَوْمُ عَنْهُ فَقَالَ عَلِیُّ‌بْنُ‌أَبِی‌طَالِبٍ (علیه السلام) نَعَمْ ... فَقَالَ لَهُ الْیَهُودِیُّ فَهَذَا نُوحٌ (علیه السلام) صَبَرَ فِی ذَاتِ اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ وَ أَعْذَرَ قَوْمَهُ إِذْ کُذِّبَ قَالَ لَهُ عَلِیٌّ (علیه السلام) لَقَدْ کَانَ کَذَلِکَ وَ مُحَمَّدٌ (صلی الله علیه و آله) صَبَرَ فِی ذَاتِ اللَّهِ وَ أَعْذَرَ قَوْمَهُ إِذْ کُذِّبَ وَ شُرِّدَ وَ حُصِبَ بِالْحَصَی وَ عَلَاهُ أَبُو لَهَبٍ بِسَلَا شَاهًٍْ فَأَوْحَی اللَّهُ تَبَارَکَ وَ تَعَالَی إِلَی جَابِیلَ مَلَکِ الْجِبَالِ أَنْ شُقَّ الْجِبَالَ وَ انْتَهِ إِلَی أَمْرِ مُحَمَّدٍ (صلی الله علیه و آله) فَأَتَاهُ فَقَالَ لَهُ إِنِّی قَدْ أُمِرْتُ لَکَ بِالطَّاعَهًِْ فَإِنْ أَمَرْتَ أَنْ أُطْبِقَ عَلَیْهِمُ الْجِبَالَ فَأَهْلَکْتُهُمْ بِهَا قَالَ (صلی الله علیه و آله) إِنَّمَا بُعِثْتُ رَحْمَهًًْ رَبِّ اهْدِ أُمَّتِی فَإِنَّهُمْ لَا یَعْلَمُونَ وَیْحَکَ یَا یَهُودِیُّ إِنَّ نُوحاً (علیه السلام) لَمَّا شَاهَدَ غَرَقَ قَوْمِهِ رَقَّ عَلَیْهِمْ رِقَّهًَْ الْقَرَابَهًِْ وَ أَظْهَرَ عَلَیْهِمْ شَفَقَهًًْ فَقَالَ رَبِّ إِنَّ ابْنِی مِنْ أَهْلِی فَقَالَ اللَّهُ تَبَارَکَ وَ تَعَالَی اسْمُهُ إِنَّهُ لَیْسَ مِنْ أَهْلِکَ إِنَّهُ عَمَلٌ غَیْرُ صالِحٍ أَرَادَ جَلَّ ذِکْرُهُ أَنْ یُسَلِّیَهُ بِذَلِکَ وَ مُحَمَّدٌ (صلی الله علیه و آله) لَمَّا عَلَنَتْ مِنْ قَوْمِهِ الْمُعَانَدَهًُْ شَهَرَ عَلَیْهِمْ سَیْفَ النَّقِمَهًِْ وَ لَمْ تُدْرِکْهُ فِیهِمْ رِقَّهًُْ الْقَرَابَهًِْ وَ لَمْ یَنْظُرْ إِلَیْهِمْ بِعَیْنِ مَقْتٍ.

امام علی (علیه السلام)- روزی یکی از علمای یهودی اهل شام به مجلسی که در آن گروهی از اصحاب رسول خدا (صلی الله علیه و آله) بودند، وارد شد. یهودی گفت: «ای امّت محمّد (صلی الله علیه و آله)! هیچ درجه و فضیلتی را از انبیاء (و مرسلین ترک نگفتید، جز آنکه همه‌ی آن‌ها را به پیامبر خودتان نسبت دادید. حال حاضرید به سؤالات من در آن مورد پاسخ گویید»؟ با این سؤال همه زمین‌گیر شده و هیچ نگفتند. علیّ‌بن‌ابی‌طالب (علیه السلام) [‍وقتی این‌گونه دید]، فرمود: «آری من حاضرم»!... یهودی به او گفت: «نوح (علیه السلام) برای ذات خدای عزّوجلّ صبر کرد و هنگامی‌که از سوی قوم خود تکذیب می‌شد از آنان می‌گذشت». علی (علیه السلام) به او فرمود: «همین‌طور است و محمّد (صلی الله علیه و آله) در راه خدا صبر کرد و وقتی او را تکذیب کرده و بیرونش کردند و او را با سنگ هدف قرار دادند و ابولهب زهدان گوسفند را از بالا بر سر او ریخت. از قومش در گذشت. خداوند تبارک‌وتعالی به جابیل، فرشته‌ی مأمور کوه‌ها وحی‌کرد که؛ «کوه‌ها را بشکاف و تحت فرمان محمّد (صلی الله علیه و آله) باش»! جابیل خدمت پیامبر (صلی الله علیه و آله) آمد و گفت: «مأمورم دستور شما را اطاعت کنم؛ اگر دستور می‌دهی کوه‌ها را بر سر آن‌ها فرود آورم و هلاکشان کنم»؟! پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله) فرمود: «من برای رحمت مبعوث شده‌ام؛ خدایا امّت مرا هدایت فرما! آن‌ها نمی‌دانند». وای بر تو ای یهودی! نوح (علیه السلام) وقتی شاهد غرق‌شدن قوم خود بود، برای خویشاوندانش رقّت قلب پیدا کرد و برای آن‌ها دلسوزی کرد و گفت: رَبِّ إِنَّ ابْنِی مِنْ أَهْلِی و خداوند متعال فرمود: او از خاندان تو نیست، او عملی است ناصالح. ( هود/۴۶ ) خدای عزّوجلّ می‌خواست بدین‌وسیله نوح (علیه السلام) را تسلّی بخشد. و محمّد (صلی الله علیه و آله) وقتی دشمنی قومش بر او بالا گرفت، شمشیر انتقام از نیام برکشید [درحالی‌که] نه براساس خویشاوندی از آنان گذشت و نه به خاطر بغض و خشم با آنان جنگید [بلکه مطیع امر الهی بود].

Imam Ali (peace be upon him): One day one of the Jewish scholars of Sham entered a gathering in which a group of the companions of the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) were present. The Jew said: "O ummah of Muhammad (peace be upon him and his family)! You have not left any rank or virtue of the prophets (and messengers) except that you have attributed all of them to your own Prophet. Are you now ready to answer my questions in that regard?" At this question everyone froze and said nothing. Ali ibn Abi Talib (peace be upon him), [when he saw it thus], said: "Yes, I am ready!"... The Jew said to him: "Nuh (peace be upon him) was patient for the sake of Allah the Mighty and Majestic, and when he was denied by his people he overlooked them." Ali (peace be upon him) said to him: "It is so, and Muhammad (peace be upon him and his family) was patient in the path of Allah, and when they denied him and drove him out and made him a target of stones, and Abu Lahab poured a sheep's womb from above onto his head, he overlooked his people. Allah the Blessed and Exalted revealed to Jabil, the angel in charge of the mountains: 'Split the mountains and be under the command of Muhammad (peace be upon him and his family)!' Jabil came to the Prophet (peace be upon him and his family) and said: 'I am ordered to obey your command; if you order, I will bring the mountains down upon their heads and destroy them.' The noble Prophet (peace be upon him and his family) said: 'I have been sent as a mercy; O Allah, guide my ummah! They do not know.' Woe to you, O Jew! Nuh (peace be upon him), when he witnessed the drowning of his people, felt a tenderness of heart for his kin and showed compassion for them and said: رَبِّ إِنَّ ابْنِی مِنْ أَهْلِی [My Lord, indeed my son is of my family], and Allah the Exalted said: He is not of your household, indeed he is an unrighteous deed. (Hud/46) Allah the Mighty and Majestic wished by this to console Nuh (peace be upon him). And Muhammad (peace be upon him and his family), when the enmity of his people mounted against him, drew the sword of retribution from its sheath, [while] he neither overlooked them on the basis of kinship nor fought them out of hatred and anger [rather he was obedient to the divine command]."

ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ): એક દિવસ શામના યહૂદી આલિમો પૈકીનો એક એવી મજલિસમાં દાખલ થયો જેમાં અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ના અસ્હાબોનું એક જૂથ હાજર હતું. યહૂદીએ કહ્યું: "ઓ મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ની ઉમ્મત! તમે અંબિયા (અને મુરસલીન)ના કોઈ દરજ્જા અને ફઝીલતને છોડ્યાં નથી, પણ તે બધાં તમારા પોતાના પયગંબરને નિસ્બત આપ્યાં છે. હવે શું તમે તે બાબતે મારા સવાલોના જવાબ આપવા તૈયાર છો?" આ સવાલથી બધા સ્તબ્ધ થઈ ગયા અને કંઈ ન બોલ્યા. અલી ઇબ્ને અબી તાલિબ (અલયહિસ્સલામ)એ [જ્યારે આમ જોયું], ફરમાવ્યું: "હા, હું તૈયાર છું!"... યહૂદીએ તેમને કહ્યું: "નૂહ (અલયહિસ્સલામ)એ અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લની ઝાત માટે સબ્ર કરી અને જ્યારે તેમની કૌમ તેમને જૂઠલાવતી ત્યારે તેમનાથી દરગુઝર કરતા." અલી (અલયહિસ્સલામ)એ તેને ફરમાવ્યું: "એમ જ છે અને મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ અલ્લાહના રસ્તામાં સબ્ર કરી અને જ્યારે તેમને જૂઠલાવીને બહાર કાઢી મૂક્યા અને તેમને પથ્થરોનું નિશાન બનાવ્યા અને અબુ લહબે ઘેટાની ઓર ઉપરથી તેમના માથા પર નાખી, ત્યારે તેમણે પોતાની કૌમથી દરગુઝર કર્યું. અલ્લાહ તબારક વ તઆલાએ પર્વતોના મુકર્રર ફરિશ્તા જાબીલ પર વહી કરી કે; 'પર્વતોને ચીરી નાખ અને મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ના હુકમ હેઠળ થા!' જાબીલ પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ની ખિદમતમાં આવ્યા અને કહ્યું: 'મને હુકમ છે કે તમારા આદેશનું પાલન કરું; જો તમે હુકમ આપો તો હું પર્વતોને તેમના માથા પર પટકી દઉં અને તેમને હલાક કરી નાખું?' રસૂલે અકરમ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ ફરમાવ્યું: 'હું રહમત માટે મોકલવામાં આવ્યો છું; ઓ અલ્લાહ, મારી ઉમ્મતને હિદાયત આપ! તેઓ જાણતા નથી.' અફસોસ છે તારા પર ઓ યહૂદી! નૂહ (અલયહિસ્સલામ) જ્યારે પોતાની કૌમના ડૂબવાના સાક્ષી હતા, ત્યારે તેમના સગાં-સંબંધીઓ માટે તેમના દિલમાં નરમાશ પેદા થઈ અને તેમના માટે દયા દર્શાવી અને કહ્યું: رَبِّ إِنَّ ابْنِی مِنْ أَهْلِی [ઓ મારા પરવરદિગાર! ખરેખર મારો દીકરો મારા ઘરવાળાઓ પૈકીનો છે] અને અલ્લાહ તઆલાએ ફરમાવ્યું: તે તમારા ખાનદાનમાંથી નથી, તે તો એક નાસાલેહ અમલ છે. (હૂદ/૪૬) અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લ આ રીતે નૂહ (અલયહિસ્સલામ)ને દિલાસો આપવા ચાહતા હતા. અને મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) જ્યારે તેમની કૌમની દુશ્મની તેમની ઉપર વધી ગઈ, ત્યારે તેમણે ઇન્તકામની તલવાર મ્યાનમાંથી ખેંચી કાઢી [જ્યારે કે] ન તો કરાબતના આધારે તેમનાથી દરગુઝર કર્યું અને ન બુગ્ઝ અને ગુસ્સાના કારણે તેમની સાથે લડાઈ કરી [પરંતુ તેઓ ઇલાહી હુકમના તાબેદાર હતા].

الرّضا (علیه السلام) Imam Rida (peace be upon him) ઇમામ રેઝા (અલયહિસ્સલામ)

حَضَرَ الرِّضَا (علیه السلام) مَجْلِسَ الْمَأْمُونِ بِمَرْوَ وَ قَدِ اجْتَمَعَ فِی مَجْلِسِهِ جَمَاعَهًٌْ مِنْ عُلَمَاءِ أَهْلِ الْعِرَاقِ وَ خُرَاسَانَ ... فقَالَتِ الْعُلَمَاءُ أَخْبِرْنَا یَا أَبَا الْحَسَنِ (علیه السلام) عَنِ الْعِتْرَهًِْ أَ هُمُ الْآلُ (أَمْ غَیْرُ الْآلِ (فَقَالَ الرِّضَا (علیه السلام) هُمُ الْآلُ (فَقَالَتِ الْعُلَمَاءُ فَهَذَا رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) یُؤْثَرُ عَنْهُ أَنَّهُ قَالَ أُمَّتِی آلِی وَ هَؤُلَاءِ أَصْحَابُهُ یَقُولُونَ بِالْخَبَرِ الْمُسْتَفَاضِ الَّذِی لَا یُمْکِنُ دَفْعُهُ آلُ مُحَمَّدٍ (أُمَّتُهُ فَقَالَ أَبُو الْحَسَنِ (علیه السلام) أَخْبِرُونِی هَلْ تَحْرُمُ الصَّدَقَهًُْ عَلَی الْآلِ (قَالُوا نَعَمْ قَالَ فَتَحْرُمُ عَلَی الْأُمَّهًِْ قَالُوا لَا قَالَ هَذَا فَرْقُ مَا بَیْنَ الْآلِ (وَ الْأُمَّهًِْ وَیْحَکُمْ أَیْنَ یُذْهَبُ بِکُمْ أَ ضَرَبْتُمْ عَنِ الذِّکْرِ صَفْحاً أَمْ أَنْتُمْ قَوْمٌ مُسْرِفُونَ أَ مَا عَلِمْتُمْ أَنَّهُ وَقَعَتِ الْوِرَاثَهًُْ وَ الطَّهَارَهًُْ عَلَی الْمُصْطَفَیْنَ الْمُهْتَدِینَ دُونَ سَائِرِهِمْ قَالُوا وَ مِنْ أَیْنَ یَا أَبَا الْحَسَنِ (علیه السلام) قَالَ مِنْ قَوْلِ اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ وَ لَقَدْ أَرْسَلْنا نُوحاً وَ إِبْراهِیمَ وَ جَعَلْنا فِی ذُرِّیَّتِهِمَا النُّبُوَّةَ وَ الْکِتابَ فَمِنْهُمْ مُهْتَدٍ وَ کَثِیرٌ مِنْهُمْ فاسِقُونَ فَصَارَتْ وِرَاثَهًُْ النُّبُوَّهًِْ وَ الْکِتَاب لِلْمُهْتَدِینَ دُونَ الْفَاسِقِینَ أَ مَا عَلِمْتُمْ أَنَّ نُوحاً (علیه السلام) حِینَ سَأَلَ رَبَّهُ فَقالَ رَبِّ إِنَّ ابْنِی مِنْ أَهْلِی وَ إِنَّ وَعْدَکَ الْحَقُّ وَ أَنْتَ أَحْکَمُ الْحاکِمِینَ وَ ذَلِکَ أَنَّ اللَّهَ عَزَّوَجَلَّ وَعَدَهُ أَنْ یُنْجِیَهُ وَ أَهْلَهُ فَقَالَ لَهُ رَبُّهُ عَزَّوَجَلَّ یا نُوحُ إِنَّهُ لَیْسَ مِنْ أَهْلِکَ إِنَّهُ عَمَلٌ غَیْرُ صالِحٍ فَلا تَسْئَلْنِ ما لَیْسَ لَکَ بِهِ عِلْمٌ إِنِّی أَعِظُکَ أَنْ تَکُونَ مِنَ الْجاهِلِین.

امام رضا (علیه السلام)- امام رضا (علیه السلام) در مرو به مجلس مأمون که در آن جمعی از دانشمندان عراق و خراسان جمع شده بودند، حاضر شد. آن علماء پرسیدند: «ای اباالحسن (علیه السلام)! آیا [فقط] عترت پیامبر (صلی الله علیه و آله)، خاندان او هستند یا غیر این است»؟ امام (علیه السلام) فرمود: «آنان خاندان پیامبر (صلی الله علیه و آله) هستند». علماء گفتند: «ما از پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله) شنیده‌ایم که فرموده است: امّت من خاندان من هستند». اصحاب از آن جناب حدیثی که بین مردم شایع و منتشر شده که نمی‌توان ردّ کرد نقل کرده‌اند که خاندان محمّد (صلی الله علیه و آله)، امّت او هستند. امام (علیه السلام) پرسید: «آیا به عقیده‌ی شما صدقه بر خاندان محمّد (صلی الله علیه و آله) حرام است»؟ گفتند: «آری»! فرمود: «آیا بر امّت نیز صدقه حرام است»؟ گفتند: «نه»! فرمود: «این خود فرق آشکاری است که بین امّت و خاندان پیامبر (صلی الله علیه و آله) است. وای بر شما! به کجا کشانده شدید؟! آیا از قرآن روی برگرداندید!؟ شما گروهی اسراف‌کار [و منحرف] هستید مگر شما تشخیص نمی‌دهید که وراثت و طهارت اختصاص به برگزیدگان هدایت‌شده دارد نه دیگران»! گفتند: «این ادّعا را به چه دلیل می‌گویید»؟ فرمود: «از این آیه: ما نوح و ابراهیم را به رسالت فرستادیم و در میان فرزندانشان نبوّت و کتاب نهادیم. بعضیشان هدایت‌یافتگان بودند ولی بیشترینشان نافرمانان. ( حدید/۲۶ ) پس [طبق این آیه] میراث نبوّت و کتاب، به هدایت‌یافتگان می‌رسد نه به تبهکاران؛ مگر نمی‌دانید که نوح (علیه السلام) وقتی از خداوند چنین درخواست نمود: فَقالَ رَبِّ إِنَّ ابْنِی مِنْ أَهْلِی وَ إِنَّ وَعْدَکَ الحَقُّ وَ أَنْتَ أَحْکَمُ الْحاکِمِین خداوند در جواب او فرمود: ای نوح، او از خاندان تو نیست، او عملی است ناصالح. از سر ناآگاهی از من چیزی مخواه. برحذر می‌دارم تو را که از مردم نادان باشی. ( هود/۴۶ )

Imam Rida (peace be upon him): Imam Rida (peace be upon him) attended the gathering of Ma'mun in Marw, in which a group of scholars from Iraq and Khurasan had assembled. Those scholars asked: "O Aba al-Hasan (peace be upon him)! Are [only] the 'itrah of the Prophet (peace be upon him and his family) his family, or is it otherwise?" The Imam (peace be upon him) said: "They are the family of the Prophet (peace be upon him and his family)." The scholars said: "We have heard from the noble Prophet (peace be upon him and his family) that he said: My ummah are my family." The companions have narrated from him a hadith that has become widespread and disseminated among the people, which cannot be rejected, that the family of Muhammad (peace be upon him and his family) are his ummah. The Imam (peace be upon him) asked: "In your view, is charity (sadaqah) forbidden upon the family of Muhammad (peace be upon him and his family)?" They said: "Yes!" He said: "Is charity also forbidden upon the ummah?" They said: "No!" He said: "This itself is a clear distinction between the ummah and the family of the Prophet (peace be upon him and his family). Woe to you! Where are you being led?! Have you turned away from the Qur'an?! You are a people of excess [and deviation]. Do you not realise that inheritance and purity belong exclusively to the chosen, guided ones and not to others!" They said: "On what basis do you make this claim?" He said: "From this verse: 'We sent Nuh and Ibrahim and placed prophethood and the Book among their descendants. Some of them were rightly guided, but most of them were disobedient.' (Hadid/26) So [according to this verse] the inheritance of prophethood and the Book reaches the guided ones, not the wrongdoers. Do you not know that when Nuh (peace be upon him) made this request of Allah: فَقالَ رَبِّ إِنَّ ابْنِی مِنْ أَهْلِی وَ إِنَّ وَعْدَکَ الحَقُّ وَ أَنْتَ أَحْکَمُ الْحاکِمِین [He said: My Lord! surely my son is of my family, and Your promise is true, and You are the most just of judges], Allah replied to him: 'O Nuh, he is not of your family; he is an unrighteous deed. Do not ask of Me that of which you have no knowledge. I warn you lest you be among the ignorant.' (Hud/46)"

ઇમામ રિઝા (અલયહિસ્સલામ): ઇમામ રિઝા (અલયહિસ્સલામ) મર્વમાં મામૂનની સભામાં હાજર થયા, જેમાં ઇરાક અને ખુરાસાનના વિદ્વાનોનો એક સમૂહ એકત્રિત થયો હતો. તે ઉલમાઓએ પૂછ્યું: "હે અબુલ હસન (અલયહિસ્સલામ)! શું [ફક્ત] પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ની ઇતરત જ તેમનો ખાનદાન છે કે તેનાથી અલગ છે?" ઇમામ (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: "તેઓ પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)નો ખાનદાન છે." ઉલમાઓએ કહ્યું: "અમે પયગંબર અકરમ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પાસેથી સાંભળ્યું છે કે તેમણે ફરમાવ્યું છે: મારી ઉમ્મત મારો ખાનદાન છે." અસ્હાબોએ તે હઝરત પાસેથી એક હદીસ કે જે લોકોમાં પ્રચલિત અને ફેલાયેલી છે અને જેને નકારી શકાય તેમ નથી, નકલ કરી છે કે મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)નો ખાનદાન તેમની ઉમ્મત છે. ઇમામ (અલયહિસ્સલામ)એ પૂછ્યું: "શું તમારા મત મુજબ સદકો મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ના ખાનદાન પર હરામ છે?" તેઓએ કહ્યું: "હા!" ફરમાવ્યું: "શું ઉમ્મત પર પણ સદકો હરામ છે?" તેઓએ કહ્યું: "ના!" ફરમાવ્યું: "આ જ પોતે ઉમ્મત અને પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ના ખાનદાન વચ્ચે એક સ્પષ્ટ ફર્ક છે. તમારા પર અફસોસ! તમને ક્યાં લઈ જવામાં આવ્યા?! શું તમે કુરઆનથી મોં ફેરવી લીધું!? તમે એક ઇસરાફ કરનાર [અને પથભ્રષ્ટ] સમૂહ છો. શું તમે નથી સમજતા કે વિરાસત અને પવિત્રતા ફક્ત હિદાયત પામેલા બ્રગુઝીદાઓ માટે ખાસ છે, બીજા માટે નહીં!" તેઓએ કહ્યું: "આ દાવો તમે કયા દલીલથી કરો છો?" ફરમાવ્યું: "આ આયતથી: અમે નૂહ અને ઇબ્રાહીમને રિસાલત માટે મોકલ્યા અને તેમના સંતાનોમાં નબૂવ્વત અને કિતાબ મૂકી. તેમાંથી કેટલાક હિદાયત પામેલા હતા પણ મોટા ભાગના નાફરમાન હતા. (હદીદ/26) તો [આ આયત મુજબ] નબૂવ્વત અને કિતાબની વિરાસત હિદાયત પામેલાઓને પહોંચે છે, દુષ્કર્મીઓને નહીં; શું તમને ખબર નથી કે નૂહ (અલયહિસ્સલામ)એ જ્યારે અલ્લાહ પાસેથી આ પ્રમાણે વિનંતી કરી: فَقالَ رَبِّ إِنَّ ابْنِی مِنْ أَهْلِی وَ إِنَّ وَعْدَکَ الحَقُّ وَ أَنْتَ أَحْکَمُ الْحاکِمِین [તેમણે કહ્યું: હે મારા રબ! ખરેખર મારો દીકરો મારા ખાનદાનનો છે અને ખરેખર તારો વાયદો સાચો છે અને તું ન્યાય કરનારાઓમાં સૌથી શ્રેષ્ઠ છે], અલ્લાહે તેમના જવાબમાં ફરમાવ્યું: હે નૂહ, તે તમારા ખાનદાનમાંથી નથી, તે એક નાસાલેહ કર્મ છે. અજ્ઞાનતાના કારણે મારી પાસેથી કંઈ પણ ન માંગો. હું તમને સાવધ કરું છું કે તમે નાદાન લોકોમાંથી ન થાઓ. (હૂદ/46)"

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

خَیْثَمَهًَْ‌الْجُعْفِیِّ قَالَ کُنْتُ عِنْدَ جَعْفَرِ‌بْنِ‌مُحَمَّدٍ (علیه السلام) أَنَا وَ مُفَضَّلُ‌بْنُ‌عُمَرَ لَیْلًا لَیْسَ عِنْدَهُ أَحَدٌ غَیْرُنَا فَقَالَ لَهُ مُفَضَّلٌ‌الْجُعْفِیُّ جُعِلْتُ فِدَاکَ حَدِّثْنَا حَدِیثاً نُسَرُّ بِهِ قَالَ نَعَمْ إِذَا کَانَ یَوْمُ الْقِیَامَهًِْ حَشَرَ اللَّهُ الْخَلَائِقَ فِی صَعِیدٍ وَاحِدٍ حُفَاهًًْ عُرَاهًًْ غُرْلًا قَالَ فَقُلْتُ جُعِلْتُ فِدَاکَ مَا الْغُرْلُ قَالَ کَمَا خُلِقُوا أَوَّلَ مَرَّهًٍْ فَیَقِفُونَ حَتَّی یُلْجِمَهُمُ الْعَرَقُ فَیَقُولُونَ لَیْتَ اللَّهَ یَحْکُمُ بَیْنَنَا وَ لَوْ إِلَی النَّارِ یَرَوْنَ أَنَّ فِی النَّارِ رَاحَهًًْ فِیمَا هُمْ فِیهِ ثُمَّ یَأْتُونَ آدَمَ (علیه السلام) فَیَقُولُونَ أَنْتَ أَبُونَا وَ أَنْتَ نَبِیٌّ فَاسْأَلْ رَبَّکَ یَحْکُمْ بَیْنَنَا وَ لَوْ إِلَی النَّارِ فَیَقُولُ آدَمُ (علیه السلام) لَسْتُ بِصَاحِبِکُمْ خَلَقَنِی رَبِّی بِیَدِهِ وَ حَمَلَنِی عَلَی عَرْشِهِ وَ أَسْجَدَ لِی مَلَائِکَتَهُ ثُمَّ أَمَرَنِی فَعَصَیْتُهُ وَ لَکِنِّی أَدُلُّکُمْ عَلَی ابْنِیَ الصِّدِّیقِ الَّذِی مَکَثَ فِی قَوْمِهِ أَلْفَ سَنَهًٍْ إِلَّا خَمْسِینَ عَاماً یَدْعُوهُمْ کُلَّمَا کَذَّبُوا اشْتَدَّ تَصْدِیقُهُ (نوح (علیه السلام)) قَالَ فَیَأْتُونَ نُوحاً (علیه السلام) فَیَقُولُونَ سَلْ رَبَّکَ یَحْکُمْ بَیْنَنَا وَ لَوْ إِلَی النَّارِ قَالَ فَیَقُولُ لَسْتُ بِصَاحِبِکُمْ إِنِّی قُلْتُ إِنَّ ابْنِی مِنْ أَهْلِی وَ لَکِنِّی أَدُلُّکُمْ عَلَی مَنِ اتَّخَذَهُ اللَّهُ خَلِیلًا فِی دَارِ الدُّنْیَا ایتُوا إِبْرَاهِیمَ (علیه السلام) قَالَ فَیَأْتُونَ إِبْرَاهِیمَ (علیه السلام) فَیَقُولُ لَسْتُ بِصَاحِبِکُمْ إِنِّی قُلْتُ إِنِّی سَقِیمٌ وَ لَکِنِّی أَدُلُّکُمْ عَلَی مَنْ کَلَّمَ اللَّهُ تَکْلِیماً (موسی (علیه السلام)) قَالَ فَیَأْتُونَ مُوسَی (علیه السلام) فَیَقُولُونَ لَهُ فَیَقُولُ لَسْتُ بِصَاحِبِکُمْ إِنِّی قَتَلْتُ نَفْساً وَ لَکِنِّی أَدُلُّکُمْ عَلَی مَنْ کَانَ یَخْلُقُ بِإِذْنِ اللَّهِ وَ یُبْرِئُ الْأَکْمَهَ وَ الْأَبْرَصَ بِإِذْنِ اللَّهِ (عیسی (علیه السلام)) فَیَأْتُونَهُ فَیَقُولُ لَسْتُ بِصَاحِبِکُمْ وَ لَکِنِّی أَدُلُّکُمْ عَلَی مَنْ بَشَّرْتُکُمْ بِهِ فِی دَارِ الدُّنْیَا (أحمد (علیه السلام)) ثُمَّ قَالَ أَبُوعَبْدِ‌اللَّهِ (علیه السلام) مَا مِنْ نَبِیٍّ وُلِدَ مِنْ آدَمَ (علیه السلام) إِلَی مُحَمَّدٍ (صلی الله علیه و آله) إِلَّا وَ هُمْ تَحْتَ لِوَاءِ مُحَمَّدٍ (صلی الله علیه و آله).

امام صادق (علیه السلام)- خیثمه‌ی‌جعفی گوید: «شبی من و مفضّل بن عمر نزد امام صادق (علیه السلام) بودیم و غیر از ما کس دیگری نبود». مفضّل‌بن‌عمر به او عرض کرد: «فدایت شوم! حدیثی برای ما می‌فرمایی که با آن شاد شویم». امام (علیه السلام) فرمود: «بله! وقتی روز قیامت شود، خداوند همه‌ی خلایق را روی زمین همواری درحالی‌که پا برهنه و عریان و غُرل هستند جمع می‌کند». عرض‌کردم: «فدایت شوم! «غُرل» چیست»؟. فرمود: «یعنی همان شکلی که اوّلین‌بار آفریده شده‌اند. آنقدر می‌ایستند تا عرق آن‌ها را فرامی‌گیرد [و مثل لگامی بر دهانشان می‌شود، که نمی‌توانند حرف بزنند]. می‌گویند: «ای کاش! خداوند [زودتر] درباره‌ی ما حکم کند؛ اگرچه [آن حکمِ] رفتن به جهنّم باشد. چون می‌پندارند با رفتن به جهنّم از این حالتی که در آن هستند خلاصی می‌یابند. سپس پیش آدم (علیه السلام) می‌آیند و می‌گویند: «تو پدر ما هستی و تو پیامبری، از پروردگارت بخواه که درباره‌ی ما حکم کند؛ اگرچه [آن حکمِ] رفتن به جهنّم باشد. آدم (علیه السلام) می‌گوید: «من صاحب شما نیستم؛ پرودگارم مرا به دست خود آفرید، بر روی عرشش حمل کرد و ملائکه را به سجده‌کردن بر من واداشت؛ سپس به من امر کرد [تا از آن درخت نخورم] امّا من معصیت او کردم، ولی شما را به‌سوی فرزند بسیار راستگویم راهنمایی می‌کنم؛ کسی که نهصدوپنجاه‌سال در میان قومش ماند و آن‌ها را دعوت کرد؛ هرچه تکذیبش کردند، تصدیق او (نوح (علیه السلام)) بیشتر شد». آنان پیش نوح (علیه السلام) می‌آیند و می‌گویند: «از پروردگارت بخواه که بین ما حکم کند، اگرچه رفتنِ به جهنّم باشد». نوح (علیه السلام) می‌گوید: «من صاحب شما نیستم؛ [زیرا] من گفتم: إِنَّ ابْنِی مِنْ أَهْلِی [امّا حتّی فرزندم نیز از خاندان من حساب نشد و هلاک شد] ولی شما را راهنمایی می‌کنم به‌سوی کسی که خدا او را در دنیا برای خود دوست انتخاب کرد؛ نزد ابراهیم (علیه السلام) بیایید». نزد ابراهیم (علیه السلام) می‌آیند؛ او می‌گوید: «من صاحب شما نیستم؛ من همان کسی هستم که [در داستان شکستن بت‌ها] گفتم: من بیمارم. ( صافات/۸۹ ) [درحالی‌که بیمار نبودم]. ولی شما را راهنمایی می‌کنم؛ به‌سوی موسی (علیه السلام) که خدا با او سخن گفت». امام (علیه السلام) فرمود: «پیش موسی (علیه السلام) می‌آیند و به او [همان را] می‌گویند و او می‌گوید: «من صاحب شما نیستم؛ [چون] من کسی را کشته‌ام، ولی شما را راهنمایی می‌کنم به‌سوی عیسی (علیه السلام) که به‌اذن خدا خلق می‌کرد و به‌اذن خدا، کور مادرزاد و مبتلایان به پیسی را بهبودی می‌بخشید». پیش او (عیسی (علیه السلام)) می‌آیند. [او نیز] می‌گوید: «من صاحب شما نیستم ولی شما را راهنمایی می‌کنم به‌سوی احمد (صلی الله علیه و آله) که در دنیا شما را به او بشارت دادم»». سپس امام صادق (علیه السلام) فرمود: «هیچ پیامبری از فرزندان آدم (علیه السلام) تا محمّد (صلی الله علیه و آله) نیست مگر آنکه زیر پرچم محمّد (صلی الله علیه و آله) هستند».

Imam Sadiq (peace be upon him)- Khaythama al-Ju'fi said: "One night, Mufaddal ibn Umar and I were with Imam Sadiq (peace be upon him), and no one else was present." Mufaddal ibn Umar said to him: "May I be your ransom! Narrate to us a hadith by which we may be gladdened." The Imam (peace be upon him) said: "Yes! When the Day of Resurrection comes, Allah will gather all creatures on a level plain, barefoot, naked and ghurl." I said: "May I be your ransom! What is 'ghurl'?" He said: "It means in the same form in which they were first created. They will stand for so long that sweat will overtake them [and become like a bridle upon their mouths, so that they cannot speak]. They will say: 'If only Allah would judge between us [sooner], even if [that judgement] be to go to Hell.' Because they think that by going to Hell they will find release from the state they are in. Then they will come to Adam (peace be upon him) and say: 'You are our father and you are a prophet, ask your Lord to judge between us, even if [that judgement] be to go to Hell.' Adam (peace be upon him) will say: 'I am not the one for you; my Lord created me with His own hand, carried me upon His Throne, and made the angels prostrate to me; then He commanded me [not to eat from that tree] but I disobeyed Him. Rather, I will guide you to my most truthful son; one who remained among his people for nine hundred and fifty years and called them, and the more they denied him, the more his (Nuh's (peace be upon him)) affirmation increased.' They will come to Nuh (peace be upon him) and say: 'Ask your Lord to judge between us, even if it be going to Hell.' Nuh (peace be upon him) will say: 'I am not the one for you; [because] I said: إِنَّ ابْنِی مِنْ أَهْلِی [Indeed my son is of my family — but even my son was not counted from my household and perished]. Rather, I will guide you to one whom Allah took as His friend in the world; go to Ibrahim (peace be upon him).' They will come to Ibrahim (peace be upon him); he will say: 'I am not the one for you; I am the one who [in the story of the breaking of the idols] said: I am ill. (Saffat/89) [while I was not ill]. Rather, I will guide you to Musa (peace be upon him), with whom Allah spoke.'" The Imam (peace be upon him) said: "They will come to Musa (peace be upon him) and say [the same] to him, and he will say: 'I am not the one for you; [because] I have killed someone. Rather, I will guide you to Isa (peace be upon him), who by Allah's permission created, and by Allah's permission healed the one born blind and those afflicted with leprosy.' They will come to him (Isa (peace be upon him)). [He too] will say: 'I am not the one for you, but I will guide you to Ahmad (peace be upon him and his family), of whom I gave you glad tidings in the world.'" Then Imam Sadiq (peace be upon him) said: "There is no prophet from the descendants of Adam (peace be upon him) up to Muhammad (peace be upon him and his family) except that they are under the banner of Muhammad (peace be upon him and his family)."

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)- ખયસમએ જોઅફી કહે છે: "એક રાત્રે હું અને મુફદ્દલ બિન ઉમર ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ) પાસે હતા અને અમારા સિવાય બીજું કોઈ ન હતું." મુફદ્દલ બિન ઉમરે તેમને અરજ કરી: "હું આપ પર કુરબાન થાઉં! અમને એવી કોઈ હદીસ સંભળાવો કે જેનાથી અમે ખુશ થઈએ." ઇમામ (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: "હા! જ્યારે કયામતનો દિવસ આવશે, અલ્લાહ સર્વ મખ્લૂકને એક સપાટ જમીન પર ઉઘાડા પગે, નગ્ન અને 'ગુર્લ' હાલતમાં ભેગા કરશે." મેં અરજ કરી: "હું આપ પર કુરબાન થાઉં! 'ગુર્લ' શું છે?" ફરમાવ્યું: "એટલે તે જ સ્વરૂપમાં જેમાં તેઓ પ્રથમ વખત પેદા કરવામાં આવ્યા હતા. તેઓ એટલી વાર ઊભા રહેશે કે પરસેવો તેમને ઘેરી લેશે [અને તેમના મોં પર લગામની જેમ થઈ જશે, કે તેઓ વાત પણ કરી શકશે નહીં]. તેઓ કહેશે: 'કાશ! અલ્લાહ [જલદી] અમારા વિષે ફેંસલો કરે; ભલે [એ ફેંસલો] જહન્નમમાં જવાનો હોય.' કારણ કે તેઓ સમજશે કે જહન્નમમાં જવાથી તેઓ આ હાલતમાંથી છૂટકારો પામશે. પછી તેઓ આદમ (અલયહિસ્સલામ) પાસે આવીને કહેશે: 'તમે અમારા પિતા છો અને તમે પયગંબર છો, તમારા પરવરદિગાર પાસે માંગો કે તે અમારા વિષે ફેંસલો કરે; ભલે [એ ફેંસલો] જહન્નમમાં જવાનો હોય.' આદમ (અલયહિસ્સલામ) ફરમાવશે: 'હું તમારો સાહિબ નથી; મારા પરવરદિગારે મને પોતાના હાથે પેદા કર્યો, પોતાના અર્શ પર ઉઠાવ્યો અને ફરિશ્તાઓને મારી સામે સજદો કરાવ્યો; પછી મને હુકમ કર્યો [કે તે વૃક્ષમાંથી ન ખાઉં] પણ મેં તેની નાફરમાની કરી, પણ હું તમને મારા અત્યંત સાચા બોલા ફરઝંદ તરફ માર્ગદર્શન આપું છું; જે વ્યક્તિ પોતાની કૌમ વચ્ચે નવસો પચાસ વર્ષ રહ્યા અને તેમને દઅવત આપી; જેમ જેમ તેઓ ઝુઠલાવતા ગયા, તેમની (નૂહ (અલયહિસ્સલામ)ની) તસ્દીક વધુ થતી ગઈ.' તેઓ નૂહ (અલયહિસ્સલામ) પાસે આવીને કહેશે: 'તમારા પરવરદિગાર પાસે માંગો કે તે અમારી વચ્ચે ફેંસલો કરે, ભલે જહન્નમમાં જવાનો હોય.' નૂહ (અલયહિસ્સલામ) ફરમાવશે: 'હું તમારો સાહિબ નથી; [કેમ કે] મેં કહ્યું હતું: إِنَّ ابْنِی مِنْ أَهْلِی [ખરેખર મારો પુત્ર મારા ખાનદાનમાંથી છે — પરંતુ મારો ફરઝંદ પણ મારા ખાનદાનમાં ગણાયો નહીં અને હલાક થઈ ગયો], પણ હું તમને એવી વ્યક્તિ તરફ માર્ગદર્શન આપું છું જેને અલ્લાહે દુનિયામાં પોતાનો દોસ્ત પસંદ કર્યો; ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ) પાસે જાઓ.' તેઓ ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ) પાસે આવશે; તેઓ ફરમાવશે: 'હું તમારો સાહિબ નથી; હું તે જ છું જેણે [મૂર્તિઓ તોડવાના કિસ્સામાં] કહ્યું હતું: હું બીમાર છું. (સાફ્ફાત/૮૯) [જ્યારે હું બીમાર ન હતો]. પણ હું તમને માર્ગદર્શન આપું છું; મૂસા (અલયહિસ્સલામ) તરફ કે જેમની સાથે અલ્લાહે વાત કરી.'" ઇમામ (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: "તેઓ મૂસા (અલયહિસ્સલામ) પાસે આવીને તેમને [એ જ] કહેશે અને તેઓ ફરમાવશે: 'હું તમારો સાહિબ નથી; [કેમ કે] મેં કોઈને કત્લ કર્યું છે, પણ હું તમને ઈસા (અલયહિસ્સલામ) તરફ માર્ગદર્શન આપું છું જેઓ અલ્લાહની ઇજાઝતથી પેદા કરતા હતા અને અલ્લાહની ઇજાઝતથી જન્માંધ અને કોઢના રોગીઓને શિફા આપતા હતા.' તેઓ તેમની (ઈસા (અલયહિસ્સલામ)) પાસે આવશે. [તેઓ પણ] ફરમાવશે: 'હું તમારો સાહિબ નથી, પણ હું તમને અહમદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) તરફ માર્ગદર્શન આપું છું જેમની દુનિયામાં મેં તમને ખુશખબરી આપી હતી.'" પછી ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: "આદમ (અલયહિસ્સલામ)ના ફરઝંદોમાંથી મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) સુધી કોઈ પણ પયગંબર એવા નથી સિવાય એ કે તેઓ મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ના અલમ નીચે છે."

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

لَمَّا أَرَادَ اللَّهُ عَزَّ‌وَ‌جَلَّ هَلَاکَ قَوْمِ نُوحٍ (علیه السلام) ... قَالَ اللهُ عزَّوَجَلَّ إِرکَبُوا فِیهَا فَدَارَت السَّفِینَهًُْ وَ نَظَرَ نُوحٌ (علیه السلام) إِلَی ابْنِهِ یَقَعُ وَ یَقُومُ فَقَالَ لَهُ یا بُنَیَّ ارْکَبْ مَعَنا وَ لا تَکُنْ مَعَ الْکافِرِینَ فَقَالَ ابْنُهُ کَمَا حَکَی اللَّهُ عَزَّ‌وَ‌جَلَ سَآوِی إِلی جَبَلٍ یَعْصِمُنِی مِنَ الْماءِ قالَ نُوحٌ (علیه السلام) لا عاصِمَ الْیَوْمَ مِنْ أَمْرِ اللهِ إِلَّا مَنْ رَحِمَ اللَّهُ ثُمَّ قَالَ نُوحٌ (علیه السلام) رَبِّ إِنَّ ابْنِی مِنْ أَهْلِی وَ إِنَّ وَعْدَکَ الْحَقُّ وَ أَنْتَ أَحْکَمُ الْحاکِمِینَ فَقَالَ اللَّهُ یا نُوحُ إِنَّهُ لَیْسَ مِنْ أَهْلِکَ إِنَّهُ عَمَلٌ غَیْرُ صالِحٍ … وَ حالَ بَیْنَهُمَا الْمَوْجُ فَکانَ مِنَ الْمُغْرَقِینَ فَقَالَ أَبُوعَبْدِ‌اللَّهِ (علیه السلام) فَدَارَتِ السَّفِینَهًُْ وَ ضَرَبَتْهَا الْأَمْوَاجُ حَتَّی وَافَتْ مَکَّهًَْ وَ طَافَتْ بِالْبَیْتِ وَ غَرِقَ جَمِیعُ الدُّنْیَا إِلَّا مَوْضِعُ الْبَیْتِ وَ إِنَّمَا سُمِّیَ الْبَیْتُ الْعَتِیقَ لِأَنَّهُ أُعْتِقَ مِنَ الْغَرَقِ فَبَقِیَ الْمَاءُ یَنْصَبُّ مِنَ السَّمَاءِ أَرْبَعِینَ صَبَاحاً وَ مِنَ الْأَرْضِ الْعُیُونُ حَتَّی ارْتَفَعَتِ السَّفِینَهًُْ فَمَسَحَتِ السَّمَاءَ قَالَ فَرَفَعَ نُوحٌ (علیه السلام) یَدَهُ فَقَالَ یَا رهمان اخفرس (أتقن) {اتغر} تَفْسِیرُهَا رَبِّ أَحْسِنْ فَأَمَرَ اللَّهُ الْأَرْضَ أَنْ تَبْلَعَ مَاءَهَا ... فَأَرَادَ مَاءُ السَّمَاءِ أَنْ یَدْخُلَ فِی الْأَرْضِ فَامْتَنَعَتِ الْأَرْضُ مِنْ قَبُولِهَا وَ قَالَتْ إِنَّمَا أَمَرَنِی اللَّهُ عَزَّ‌وَ‌جَلَّ أَنْ أَبْلَعَ مَائِی فَبَقِیَ مَاءُ السَّمَاءِ عَلَی وَجْهِ الْأَرْضِ وَ اسْتَوَتِ السَّفِینَهًُْ عَلَی جَبَلِ الْجُودِیِّ وَ هُوَ بِالْمَوْصِلِ جَبَلٌ عَظِیمٌ، فَبَعَثَ اللَّهُ جَبْرَئِیلَ (علیه السلام) فَسَاقَ الْمَاءَ إِلَی الْبِحَارِ حَوْلَ الدُّنْیَا وَ أَنْزَلَ اللَّهُ عَلَی نُوحٍ (علیه السلام) یا نُوحُ اهْبِطْ بِسَلامٍ مِنَّا وَ بَرَکاتٍ عَلَیْکَ وَ عَلی أُمَمٍ مِمَّنْ مَعَکَ وَ أُمَمٌ سَنُمَتِّعُهُمْ ثُمَّ یَمَسُّهُمْ مِنَّا عَذابٌ أَلِیمٌ فَنَزَلَ نُوحٌ (علیه السلام) بِالْمَوْصِلِ مِنَ السَّفِینَهًِْ مَعَ الثَّمَانِینَ وَ بَنَوْا مَدِینَهًَْ الثَّمَانِینَ وَ کَانَتْ لِنُوحٍ (علیه السلام) ابْنَهًٌْ رَکِبَتْ مَعَهُ فِی السَّفِینَهًِْ فَتَنَاسَلَ النَّاسُ مِنْهَا وَ ذَلِکَ قَوْلُ النَّبِیِّ (صلی الله علیه و آله) نُوحٌ (علیه السلام) أَحَدُ الْأَبَوَیْنِ.

امام صادق (علیه السلام)- وقتی خداوند متعال اراده فرمود که قوم نوح (علیه السلام) را هلاک کند. [به نوح (علیه السلام)] امر کرد که سوار کشتی شوید و موج کشتی را می‌چرخاند؛ در این وقت چشم نوح (علیه السلام) به پسرش افتاد که [بر اثر امواج آب] بر زمین می‌افتاد و برمی‌خواست فرمود: ای پسر! با ما سوار شو و با کافران مباش. ( هود/۴۲ ). امّا پسر گفت: من بر سر کوهی که مرا از آب نگه دارد، جا خواهم گرفت. ( هود/۴۳ ) نوح (علیه السلام) به او فرمود: امروز هیچ نگهدارنده‌ای از فرمان خدا نیست مگر کسی را که بر او رحم آورد. ( هود/۴۳ ) [در همین اثناء پسر نوح (علیه السلام) که به بالای کوه رفته‌بود. در شرف غرق‌شدن قرار گرفت] و نوح (علیه السلام) گفت: رَبِّ إِنَّ ابْنِی مِنْ أَهْلِی وَ إِنَّ وَعْدَکَ الحَقُ؛ امّا خداوند متعال فرمود: ای نوح، او از خاندان تو نیست، او عملی است ناصالح. ( هود/۴۶ ) ناگهان موج میان آن دو حایل گشت و او از غرق‌شدگان بود. ( هود/۴۳ ) کشتی نوح (علیه السلام) در میان امواج خروشان می‌چرخید و با ضربه‌ی امواج متلاطم راه می‌پیمود؛ تا وقتی که به مکّه رسید و پیرامون کعبه به طواف پرداخت، دراین‌هنگام تمام عالم زیر آب رفته بود، مگر خانه‌ی کعبه و علّت نامگذاری کعبه به «بیت‌العتیق» این است که از غرق‌شدن در امان بوده است. باران تا چهل روز از آسمان می‌بارید و چشمه‌ها از زمین می‌جوشید و آب آنقدر بالا آمده بود که دکل‌های کشتی به آسمان می‌رسید، آن وقت نوح (علیه السلام) دستش را به‌سوی آسمان بلند کرد و به زبان سریانی گفت: «یا رهمان اتقن؛ یعنی پروردگارا احسان‌نما»! آنگاه خداوند به زمین امر کرد که آب خود را فرو ببرد و آب باران نیز می‌خواست وارد زمین شود، امّا زمین از قبول آن امتناع کرد و گفت: «من مأمور شده‌ام که آب خود را فروببرم». لذا آب آسمان در روی زمین باقی ماند، [وقتی بارش باران قطع شد و آب‌های زمین فرو رفت]، کشتی نوح (علیه السلام) بر فراز کوه جُودی که کوهی بزرگ در موصل‌است استقرار یافت سپس خداوند جبرئیل را مأمور ساخت تا آب‌ها را به‌سوی دریاهای اطراف زمین جریان دهد. آنگاه خدای تعالی به نوح (علیه السلام) وحی کرد: ای نوح، به سلامت و برکاتی که بر تو و آن‌ها که همراه تواند ارزانی داشته‌ایم، فرود آی. و امّت‌هایی هستند که آن‌ها را برخوردار می‌سازیم، آنگاه دستخوش عذاب دردآور ما می‌شوند. ( هود/۴۸ ) سپس نوح (علیه السلام) همراه هشتاد مرد در شهر موصل از کشتی پیاده شد و آن‌ها شهر ثمانین (شهر هشتاد نفره) را احداث کردند و نوح (علیه السلام) دارای دختری بود که همراه او سوار بر کشتی بود و نسل بشر از طریق آن دختر ادامه یافت و به همین‌جهت پیامبر (صلی الله علیه و آله) می‌فرماید: «نوح (علیه السلام) یکی از دو پدر انسان‌هاست»».

Imam Sadiq (peace be upon him): When Allah the Exalted willed to destroy the people of Nuh (peace be upon him), He commanded [Nuh (peace be upon him)]: "Board the ship." The waves began to spin the ship, and at that moment Nuh's (peace be upon him) eye fell upon his son who [because of the surging waves] was falling to the ground and rising up again. He said: "O my son! Board with us and be not with the disbelievers." (Hud/42) But the son said: "I shall take refuge on a mountain that will protect me from the water." (Hud/43) Nuh (peace be upon him) said to him: "Today there is no protector from the command of Allah except for the one on whom He has mercy." (Hud/43) [In the meantime, Nuh's (peace be upon him) son, who had climbed to the top of the mountain, was on the verge of drowning] and Nuh (peace be upon him) said: رَبِّ إِنَّ ابْنِی مِنْ أَهْلِی وَ إِنَّ وَعْدَکَ الحَقُ [My Lord! Indeed my son is of my family, and indeed Your promise is true]. But Allah the Exalted said: "O Nuh, he is not of your family; indeed he is [an embodiment of] unrighteous conduct." (Hud/46) Suddenly the wave came between the two of them and he was of those who were drowned. (Hud/43) Nuh's (peace be upon him) ship spun amidst the raging waves and moved along under the buffeting of the tumultuous waves until it reached Mecca and circumambulated the Ka'bah. At that time the whole world had gone under water, except for the House of the Ka'bah; and the reason the Ka'bah was named "Bayt al-Atiq" is that it was kept safe from being drowned. The rain poured down from the sky for forty days and the springs gushed forth from the earth, and the water had risen so high that the masts of the ship were reaching the sky. Then Nuh (peace be upon him) raised his hand toward the sky and said in Syriac: "Ya Rahman atqin," meaning: "O Lord, do good [to us]!" Then Allah commanded the earth to swallow its water, and the rainwater also wanted to enter the earth, but the earth refused to accept it and said: "I have been commanded to swallow only my own water." So the water of the sky remained on the surface of the earth. [When the rainfall stopped and the waters of the earth had gone down], Nuh's (peace be upon him) ship came to rest upon Mount Judi, which is a great mountain in Mosul. Then Allah appointed Jibra'il to drive the waters toward the seas around the world. Then Allah the Exalted revealed to Nuh (peace be upon him): "O Nuh, descend with peace and blessings from Us upon you and upon the nations who are with you. And there are nations whom We shall grant enjoyment, then a painful punishment from Us shall touch them." (Hud/48) Then Nuh (peace be upon him), together with eighty men, disembarked from the ship at the city of Mosul and they built the city of Thamanin (the city of the eighty). Nuh (peace be upon him) had a daughter who had boarded the ship with him, and the human lineage continued through that daughter, and for this reason the Prophet (peace be upon him and his family) says: "Nuh (peace be upon him) is one of the two fathers of mankind."

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): જ્યારે અલ્લાહ તઆલાએ નૂહ (અલયહિસ્સલામ)ની કૌમને હલાક કરવાનો ઇરાદો કર્યો, ત્યારે [નૂહ (અલયહિસ્સલામ)ને] આદેશ આપ્યો કે "કશ્તીમાં સવાર થઈ જાઓ." મોજાઓએ કશ્તીને ફેરવવાનું શરૂ કર્યું; આ સમયે નૂહ (અલયહિસ્સલામ)ની નજર તેમના પુત્ર પર પડી કે તે [પાણીના મોજાઓને કારણે] જમીન પર પડતો હતો અને ઊભો થતો હતો. તેમણે ફરમાવ્યું: "ઓ દીકરા! અમારી સાથે સવાર થઈ જા અને કાફિરો સાથે ન રહે." (હૂદ/૪૨) પરંતુ પુત્રએ કહ્યું: "હું એવા પહાડ પર જગ્યા લઈશ જે મને પાણીથી બચાવશે." (હૂદ/૪૩) નૂહ (અલયહિસ્સલામ)એ તેને ફરમાવ્યું: "આજે અલ્લાહના હુકમથી કોઈ બચાવનાર નથી સિવાય તેના જેના પર તે રહેમ કરે." (હૂદ/૪૩) [આ દરમિયાન નૂહ (અલયહિસ્સલામ)નો પુત્ર, જે પહાડની ટોચ પર ચડી ગયો હતો, ડૂબવાની અણી પર આવી ગયો] અને નૂહ (અલયહિસ્સલામ)એ કહ્યું: رَبِّ إِنَّ ابْنِی مِنْ أَهْلِی وَ إِنَّ وَعْدَکَ الحَقُ [મારા પરવરદિગાર! ખરેખર મારો પુત્ર મારા કુટુંબમાંથી છે અને ખરેખર તારું વચન સાચું છે]; પરંતુ અલ્લાહ તઆલાએ ફરમાવ્યું: "ઓ નૂહ, તે તમારા ખાનદાનમાંથી નથી, તે એક નાસાલિહ [અસદાચારી] કર્મ છે." (હૂદ/૪૬) અચાનક તે બંનેની વચ્ચે મોજું આવી ગયું અને તે ડૂબનારાઓમાંથી થઈ ગયો. (હૂદ/૪૩) નૂહ (અલયહિસ્સલામ)ની કશ્તી ઉછળતાં મોજાઓની વચ્ચે ફરતી હતી અને તોફાની મોજાઓના ધક્કાઓ સાથે માર્ગ કાપતી હતી; ત્યાં સુધી કે તે મક્કા પહોંચી અને કાબાની આસપાસ તવાફ કરવા લાગી. આ સમયે આખું જગત પાણી નીચે ડૂબી ગયું હતું, સિવાય કાબાના ઘરના, અને કાબાનું નામ "બૈતુલ અતીક" રાખવાનું કારણ એ છે કે તે ડૂબવાથી સુરક્ષિત રહ્યું હતું. ચાલીસ દિવસ સુધી આસમાનમાંથી વરસાદ પડતો રહ્યો અને જમીનમાંથી ઝરણાં ફૂટતાં હતાં અને પાણી એટલું ઊંચું આવી ગયું હતું કે કશ્તીના થાંભલા આસમાનને અડતાં હતાં. તે વખતે નૂહ (અલયહિસ્સલામ)એ પોતાનો હાથ આસમાન તરફ ઊંચો કર્યો અને સિરિયાની ભાષામાં કહ્યું: "યા રહમાન અતકિન; અર્થાત્ પરવરદિગાર, એહસાન કર!" પછી અલ્લાહે જમીનને આદેશ આપ્યો કે તે પોતાનું પાણી ગળી જાય, અને વરસાદનું પાણી પણ જમીનમાં દાખલ થવા માગતું હતું, પરંતુ જમીને તેને સ્વીકારવાનો ઇનકાર કર્યો અને કહ્યું: "મને તો હુકમ થયો છે કે હું મારું પોતાનું પાણી ગળી જાઉં." તેથી આસમાનનું પાણી જમીનની સપાટી પર બાકી રહ્યું. [જ્યારે વરસાદ બંધ થયો અને જમીનનું પાણી ઊતરી ગયું], નૂહ (અલયહિસ્સલામ)ની કશ્તી જૂદી પહાડ પર, જે મોસલમાં એક વિશાળ પહાડ છે, સ્થિર થઈ. પછી અલ્લાહે જિબ્રઈલને નિયુક્ત કર્યા કે તેઓ પાણીને જગતની આસપાસના દરિયાઓ તરફ વહાવે. પછી અલ્લાહ તઆલાએ નૂહ (અલયહિસ્સલામ) પર વહી કરી: "ઓ નૂહ, અમારી તરફથી સલામતી અને બરકતો સાથે જે તમારા પર અને તમારી સાથેના લોકો પર અમે વરસાવી છે, ઊતરી જાઓ. અને એવી ઉમ્મતો છે જેમને અમે લાભાન્વિત કરીશું, પછી અમારા દર્દનાક અઝાબમાં ગ્રસ્ત થશે." (હૂદ/૪૮) પછી નૂહ (અલયહિસ્સલામ) એંસી માણસો સાથે મોસલ શહેરમાં કશ્તીથી ઊતર્યા અને તેમણે સમાનીન શહેર (એંસી માણસોનું શહેર) બનાવ્યું. નૂહ (અલયહિસ્સલામ)ની એક પુત્રી હતી જે તેમની સાથે કશ્તી પર સવાર હતી અને માનવજાતિનો વંશ તે પુત્રી દ્વારા ચાલુ રહ્યો, અને એટલા માટે જ પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) ફરમાવે છે: "નૂહ (અલયહિસ્સલામ) મનુષ્યોના બે પિતાઓમાંથી એક છે."

عَنْ أَمِیرِالْمُؤْمِنِینَ (علیه السلام) حَدِیثٌ طَوِیلٌ وَ فِیهِ یَقُولُ (علیه السلام) مُجِیباً لِبَعْضِ الزَّنَادِقَهًِْ وَ قَدْ قَالَ: وَ أَجِدُهُ قَدْ شَهَرَ هَفَوَاتِ أَنْبِیَائِهِ (بِتَکْذِیبِهِ نُوحاً (علیه السلام) لَمَّا قَالَ إِنَّ ابْنِی مِنْ أَهْلِی بِقَوْلِهِ إِنَّهُ لَیْسَ مِنْ أَهْلِکَ: وَ أَمَّا هَفَوَاتُ الْأَنْبِیَاءِ (وَ مَا بَیَّنَهُ اللَّهُ فِی کِتَابِهِ فَإِنَّ ذَلِکَ مِنْ أَدَلِّ الدَّلَائِلِ عَلَی حِکْمَهًِْ اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ الْبَاهِرَهًِْ وَ قُدْرَتِهِ الْقَاهِرَهًِْ وَ عِزَّتِهِ الظَّاهِرَهًِْ لِأَنَّهُ عَلِمَ أَنَّ بَرَاهِینَ الْأَنْبِیَاءِ (تَکْبُرُ فِی صُدُورِ أُمَمِهِمْ وَ أَنَّ مِنْهُمْ مَنْ یَتَّخِذُ بَعْضَهُمْ إِلَهاً کَالَّذِی کَانَ مِنَ النَّصَارَی فِی ابْنِ مَرْیَمَ (علیه السلام) فَذِکْرُهَا دَلَالَهًٌْ عَلَی تَخَلُّفِهِمْ عَنِ الْکَمَالِ الَّذِی تَفَرَّدَ بِهِ عَزَّوَجَلَّ.

امام علی (علیه السلام)- در حدیثی طولانی از امیرالمؤمنین (علیه السلام) ایشان در جواب یکی از زندیق‌ها که گفته بود: «می‌بینم که [خدا در قرآن] لغزش‌های پیامبرانش را آشکار کرده است، مثل اینکه وقتی نوح (علیه السلام) گفت: او از خاندان تو نیست. ( هود/۴۶ ) او را تکذیب کرد». امام (علیه السلام) فرمود: «لغزش‌های انبیاء (و آنچه خدا در کتابش بیان فرموده، از روشن‌ترین دلیل‌ها بر حکمت نورانی و قدرت غالب و عزّت آشکار خدای عزّوجلّ است. زیرا می‌دانست که معجزات پیامبران (در نظر امّت‌هایشان بزرگ جلوه می‌کند و بعضی از این امّت‌ها، برخی از انبیاء (را معبود خود قرار می‌دهند؛ مثل آنچه نصاری در مورد فرزند مریم (سلام الله علیها) انجام دادند. پس آن را بیان‌کرد؛ تا بر پایین‌بودن آن‌ها از کمالی که مخصوص خداوند عزّوجلّ است دلالت کند».

Imam Ali (peace be upon him): In a long hadith from the Commander of the Faithful (peace be upon him), in reply to one of the heretics who had said, "I see that [Allah in the Qur'an] has exposed the slips of His prophets, such as when Nuh (peace be upon him) said: he is of your family, and Allah refuted him [by saying]: he is not of your family (Hud/46)," the Imam (peace be upon him) said: "The slips of the prophets (and what Allah has explained in His Book are among the clearest proofs of the luminous wisdom, dominant power and manifest might of Allah the Mighty and Majestic. For He knew that the miracles of the prophets loom large in the eyes of their communities, and that some of these communities take some of the prophets as their god — as the Christians did concerning the son of Maryam (peace be upon her). So He mentioned it, so that it might indicate their falling short of the perfection which belongs exclusively to Allah the Mighty and Majestic."

ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ): અમીરુલ મુઅમેનીન (અલયહિસ્સલામ) થી એક લાંબી હદીસમાં, જેમાં તેઓ એક ઝિન્દીકના જવાબમાં — જેણે કહ્યું હતું: "હું જોઉં છું કે [અલ્લાહે કુરઆનમાં] પોતાના પયગંબરોની ભૂલો જાહેર કરી છે, જેમ કે જ્યારે નૂહ (અલયહિસ્સલામ) એ કહ્યું: તે તમારા ખાનદાનમાંથી નથી (હૂદ/૪૬), તો તેમને જૂઠલાવ્યા" — ઇમામ (અલયહિસ્સલામ) એ ફરમાવ્યું: "અંબિયાની ભૂલો (અને જે અલ્લાહે પોતાની કિતાબમાં બયાન કરી છે, તે અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લની નૂરાની હિકમત, ગાલિબ કુદરત અને ઝાહિર ઇઝ્ઝત પર સૌથી સ્પષ્ટ દલીલોમાંથી છે. કારણ કે તે જાણતો હતો કે પયગંબરોના મોઅજિઝાઓ (તેમની ઉમ્મતોની નજરમાં મોટા દેખાય છે, અને આ ઉમ્મતોમાંથી કેટલીક કેટલાક અંબિયાને (પોતાના મઅબૂદ બનાવી લે છે; જેમ કે નસારાએ મરયમ (સલામુલ્લાહિ અલયહા) ના ફરઝંદ બાબતે કર્યું. તેથી તેણે તે બયાન કર્યું; જેથી તે તેમના પર દલાલત કરે કે તેઓ એ કમાલથી નીચે છે જે અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લ માટે ખાસ છે."