إِنَّ عَاداً کَانَتْ بِلَادُهُمْ فِی الْبَادِیَهًِْ مِنَ الشُّقُوقِ إِلَی الْأَجْفَرِ أَرْبَعَهًَْ مَنَازِلَ وَ کَانَ لَهُمْ زَرْعٌ وَ نَخْلٌ کَثِیرٌ وَ لَهُمْ أَعْمَارٌ طَوِیلَهًٌْ وَ أَجْسَامٌ طَوِیلَهًٌْ فَعَبَدُوا الْأَصْنَامَ وَ بَعَثَ اللَّهُ إِلَیْهِمْ هُوداً (علیه السلام) یَدْعُوهُمْ إِلَی الْإِسْلَامِ وَ خَلْعِ الْأَنْدَادِ فَأَبَوْا وَ لَمْ یُؤْمِنُوا بِهُودٍ وَ آذَوْهُ فَکَفَّ السَّمَاءُ عَنْهُمْ سَبْعَ سِنِینَ حَتَّی قُحِطُوا وَ کَانَ هُودٌ (علیه السلام) زَرَّاعاً وَ کَانَ یَسْقِی الزَّرْعَ فَجَاءَ قَوْمٌ إِلَی بَابِهِ یُرِیدُونَهُ فَخَرَجَتْ عَلَیْهِمُ امْرَأَتُهُ شَمْطَاءَ عَوْرَاءَ فَقَالَتْ مَنْ أَنْتُمْ فَقَالُوا نَحْنُ مِنْ بِلَادِ کَذَا وَ کَذَا أَجْدَبَتْ بِلَادُنَا فَجِئْنَا إِلَی هُودٍ (علیه السلام) نَسْأَلُهُ أَنْ یَدْعُوَ اللَّهَ لَنَا حَتَّی تُمْطَرَ وَ تُخْصِبَ بِلَادُنَا فَقَالَتْ لَوِ اسْتُجِیبَ لِهُودٍ (علیه السلام) لَدَعَا لِنَفْسِهِ فَقَدِ احْتَرَقَ زَرْعُهُ لِقِلَّهًِْ الْمَاءِ قَالُوا فَأَیْنَ هُوَ قَالَتْ هُوَ فِی مَوْضِعِ کَذَا وَ کَذَا فَجَاءُوا إِلَیْهِ فَقَالُوا یَا نَبِیَّ اللَّهِ قَدْ أَجْدَبَتْ بِلَادُنَا وَ لَمْ نُمْطَرْ فَاسْأَلِ اللَّهَ أَنْ تُخْصِبَ بِلَادُنَا وَ نُمْطَرَ فَتَهَیَّأَ لِلصَّلَاهًِْ وَ صَلَّی وَ دَعَا لَهُمْ فَقَالَ لَهُمُ ارْجِعُوا فَقَدْ أُمْطِرْتُمْ فَأَخْصَبَتْ بِلَادُکُمْ فَقَالُوا یَا نَبِیَّ اللَّهِ إِنَّا رَأَیْنَا عَجَباً قَالَ وَ مَا رَأَیْتُمْ قَالُوا رَأَیْنَا فِی مَنْزِلِکَ امْرَأَهًًْ شَمْطَاءَ عَوْرَاءَ قَالَتْ لَنَا مَنْ أَنْتُمْ وَ مَنْ تُرِیدُونَ قُلْنَا جِئْنَا إِلَی نَبِیِّ اللَّهِ هُودٍ (علیه السلام) لِیَدْعُوَ اللَّهَ لَنَا فَنُمْطَرَ فَقَالَتْ لَوْ کَانَ هُودٌ (علیه السلام) دَاعِیاً لَدَعَا لِنَفْسِهِ فَإِنَّ زَرْعَهُ قَدِ احْتَرَقَ فَقَالَ هُودٌ (علیه السلام) ذَاکَ امْرَأَتِی وَ أَنَا أَدْعُو اللَّهَ لَهَا بِطُولِ الْبَقَاءِ فَقَالُوا فَکَیْفَ ذَلِکَ قَالَ لِأَنَّهُ مَا خَلَقَ اللَّهُ مُؤْمِناً إِلَّا وَ لَهُ عَدُوٌّ یُؤْذِیهِ وَ هِیَ عَدُوَّتِی فَلَأَنْ یَکُونَ عَدُوِّی مِمَّنْ أَمْلِکُهُ خَیْرٌ مِنْ أَنْ یَکُونَ عَدُوِّی مِمَّنْ یَمْلِکُنِی فَبَقِیَ هُودٌ (علیه السلام) فِی قَوْمِهِ یَدْعُوهُمْ إِلَی اللَّهِ وَ یَنْهَاهُمْ عَنْ عِبَادَهًِْ الْأَصْنَامِ حَتَّی تُخْصِبَ بِلَادُهُمْ وَ أَنْزَلَ اللَّهُ عَلَیْهِمُ الْمَطَرَ وَ هُوَ قَوْلُهُ عَزَّوَجَلَّ وَ یا قَوْمِ اسْتَغْفِرُوا رَبَّکُمْ ثُمَّ تُوبُوا إِلَیْهِ یُرْسِلِ السَّماءَ عَلَیْکُمْ مِدْراراً وَ یَزِدْکُمْ قُوَّةً إِلی قُوَّتِکُمْ وَ لا تَتَوَلَّوْا مُجْرِمِینَ فَقَالُوا کَمَا حَکَی اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ یا هُودُ ما جِئْتَنا بِبَیِّنَةٍ وَ ما نَحْنُ بِتارِکِی آلِهَتِنا عَنْ قَوْلِکَ وَ ما نَحْنُ لَکَ بِمُؤْمِنِینَ إِلَی آخِرِ الْآیَهًِْ فَلَمَّا لَمْ یُؤْمِنُوا أَرْسَلَ اللَّهُ عَلَیْهِمُ الرِّیحَ الصَّرْصَرَ یَعْنِی الْبَارِدَهًَْ.
علیّ‌بن‌ابراهیم (رحمة الله علیه)- سرزمین‌های قوم «عاد» در بیابان بود، به‌اندازه‌ی چهار منزل از شقوق تا اجفر (منزلی در راه مکّه) بود. و آن‌ها دارای کشت و زرع و درختان خرمای فراوانی بودند و عمری طولانی و قامت‌هایی بلند داشتند؛ و بت‌ها را می‌پرستیدند. خداوند هود (علیه السلام) را بر آن‌ها مبعوث کرد و او آن‌ها را به‌سوی تسلیم‌شدن و توحید دعوت نمود؛ ولی آن‌ها امتناع ورزیده و به هود (علیه السلام) ایمان نیاوردند و او را اذیّت کردند؛ بنابراین آسمان تا هفت‌سال بر آن‌ها نبارید، تا اینکه دچار قحطی شدند. هود (علیه السلام) کشاورز بود و کشت خود را آبیاری می‌کرد، گروهی به در خانه‌ی او آمدند تا او را ببینند، همسرش که زنی سپید موی و دارای کجی چشم بود، بیرون آمد و گفت: «شما کیستید»؟ گفتند: «ما مردم فلان شهر هستیم، سرزمین‌های ما خشک شده است؛ به‌سوی هود (علیه السلام) آمده‌ایم تا از او بخواهیم به درگاه خداوند برای ما دعا کند تا باران ببارد و سرزمین‌های ما سرسبز شود». همسر هود (علیه السلام) گفت: «اگر دعای هود (علیه السلام) مستجاب بود برای خودش دعا می‌کرد؛ زراعتش از کمی آب سوخته است». گفتند: «او کجاست»؟ همسرش گفت: «او در فلان مکان است». آن‌ها به نزد هود (علیه السلام) آمدند و گفتند: «ای پیامبر خدا! سرزمین‌های ما خشک شده و بارانی نمی‌بارد، تو از خداوند بخواه که سرزمین‌های ما سرسبز شود و باران ببارد»! هود (علیه السلام) آماده‌ی نماز شد و نماز خواند و برای آن‌ها دعا کرده و فرمود: «برگردید که باران بر شما بارید و سرزمین‌هایتان سرسبز شد». گفتند: «ای پیامبرخدا! ما چیز عجیبی‌دیدیم». [هود (علیه السلام)] فرمود: «چه دیدید»؟ گفتند: «در خانه‌ی تو زنی سپید موی و دارای کجی چشم دیدیم که به ما گفت: «شما کیستید و چه کسی را می‌خواهید»؟ گفتیم: «ما به‌سوی پیامبر خدا هود (علیه السلام) آمده‌ایم تا به درگاه الهی برای ما دعا کند و باران ببارد». [آن زن] گفت: «اگر هود (علیه السلام) دعاکننده بود، برای خودش دعا می‌کرد؛ چون زراعت خودش سوخته است». هود (علیه السلام) فرمود: «او همسر من است و من از خداوند طول عمر او را می‌خواهم». گفتند: «چگونه چنین چیزی ممکن است»؟ هود (علیه السلام) فرمود: «خداوند برای هر مؤمنی دشمنی آفریده که وی را آزار می‌دهد و این زن دشمن من است و دشمنی که در اختیار من باشد، بهتر است از دشمنی که من در اختیار او باشم»! هود (علیه السلام) [سال‌ها] در میان قومش ماند و آن‌ها را به‌سوی خدا دعوت و از عبادت بت‌ها نهی می‌کرد؛ تا دوباره سرزمین‌هایشان سبز و خرّم شد و خداوند باران را بر آنان نازل کرد و در همین رابطه است سخن خداوند عزّوجلّ که می‌فرماید: وَ یا قَوْمِ اسْتَغْفِرُوا رَبَّکُمْ ثُمَّ تُوبُوا إِلَیْهِ یُرْسِلِ السَّماءَ عَلَیْکُمْ مِدْراراً وَ یَزِدْکُمْ قُوَّةً إِلی قُوَّتِکُمْ وَ لا تَتَوَلَّوْا مُجْرِمِینَ امّا مردم قومش همان‌طور که خدای عزّوجلّ حکایت فرموده در جواب گفتند: ای هود، تو برای ما دلیل روشنی نیاورده‌ای و ما به گفتار تو خدایان خویش را ترک نمی‌کنیم و به تو ایمان نمی‌آوریم. ( هود/۵۳ ) و زمانی‌که ایمان نیاوردند، خداوند بادی به نام «صَرصَر» به‌معنای «شدید و سرد» به‌سوی آن‌ها فرستاد.
Ali ibn Ibrahim (may Allah have mercy on him): The lands of the people of 'Ad were in the desert, a distance of four stages from al-Shuquq to al-Ajfar (a stage on the road to Makkah). They had abundant crops and date palms, long lifespans and tall statures, and they used to worship idols. Allah sent Hud (peace be upon him) to them, and he called them to submission and monotheism, but they refused, did not believe in Hud (peace be upon him), and harmed him. So the sky withheld rain from them for seven years, until they were struck by drought. Hud (peace be upon him) was a farmer and used to irrigate his crops. A group came to the door of his house wanting to see him, and his wife — a woman with white hair and a squint in her eye — came out and said: "Who are you?" They said: "We are the people of such and such a city. Our lands have become dry, and we have come to Hud (peace be upon him) to ask him to pray to Allah for us so that rain may fall and our lands may become green." The wife of Hud (peace be upon him) said: "If the prayer of Hud (peace be upon him) were answered, he would pray for himself; his own crops have been burnt from lack of water." They said: "Where is he?" His wife said: "He is at such and such a place." They came to Hud (peace be upon him) and said: "O Prophet of Allah! Our lands have dried up and no rain is falling. Ask Allah to make our lands green and to send us rain." Hud (peace be upon him) prepared himself for prayer, prayed, and supplicated for them, and said: "Return, for rain has been sent upon you and your lands have become green." They said: "O Prophet of Allah! We saw something amazing." [Hud (peace be upon him)] said: "What did you see?" They said: "In your house we saw a woman with white hair and a squint in her eye, who said to us: 'Who are you and whom do you seek?' We said: 'We have come to the Prophet of Allah, Hud (peace be upon him), so that he may pray to Allah for us and rain may fall.' [That woman] said: 'If Hud (peace be upon him) were one whose prayers were answered, he would pray for himself, for his own crops have burnt.'" Hud (peace be upon him) said: "She is my wife, and I ask Allah for a long life for her." They said: "How can such a thing be?" Hud (peace be upon him) said: "Allah has created for every believer an enemy who harms him, and this woman is my enemy; and an enemy who is under my control is better than an enemy in whose control I am." Hud (peace be upon him) remained [for years] among his people, calling them to Allah and forbidding them from the worship of idols, until once again their lands became green and flourishing and Allah sent rain down upon them. And in this connection is the saying of Allah the Mighty and Majestic: وَ یا قَوْمِ اسْتَغْفِرُوا رَبَّکُمْ ثُمَّ تُوبُوا إِلَیْهِ یُرْسِلِ السَّماءَ عَلَیْکُمْ مِدْراراً وَ یَزِدْکُمْ قُوَّةً إِلی قُوَّتِکُمْ وَ لا تَتَوَلَّوْا مُجْرِمِینَ [And, O my people! Ask forgiveness of your Lord, then turn to Him; He will send on you clouds pouring down abundance of rain and add strength to your strength, and do not turn back guilty]. But the people of his community, as Allah the Mighty and Majestic has recounted, replied: "O Hud, you have brought us no clear proof, and we will not abandon our gods on your word, nor will we believe in you." (Hud/53) And when they did not believe, Allah sent upon them a wind called "Sarsar," meaning "severe and cold."
અલી બિન ઇબ્રાહીમ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ): કૌમે "આદ"ની ધરતીઓ રણમાં હતી, શુકૂકથી અજ્ફર (મક્કાના રસ્તા પરનું એક મંઝિલ) સુધી ચાર મંઝિલ જેટલી હતી. તેઓ પાસે પુષ્કળ ખેતી અને ખજૂરના વૃક્ષો હતાં, અને તેઓની ઉંમર લાંબી અને કદ ઊંચા હતાં; અને તેઓ મૂર્તિઓની પૂજા કરતા હતા. અલ્લાહે હૂદ (અલયહિસ્સલામ)ને તેઓ પર મબઊસ કર્યા અને તેમણે તેઓને તસ્લીમ (સમર્પણ) અને તૌહીદ તરફ બોલાવ્યા; પરંતુ તેઓએ ઇનકાર કર્યો અને હૂદ (અલયહિસ્સલામ) પર ઈમાન ન લાવ્યા અને તેમને તકલીફ આપી; તેથી આકાશે સાત વર્ષ સુધી તેઓ પર વરસાદ ન વરસાવ્યો, ત્યાં સુધી કે તેઓ દુષ્કાળનો ભોગ બન્યા. હૂદ (અલયહિસ્સલામ) ખેડૂત હતા અને પોતાની ખેતીને પાણી આપતા હતા. એક જૂથ તેમના ઘરના દ્વારે તેમને મળવા આવ્યું, તેમની પત્ની — જે સફેદ વાળ અને આંખમાં ત્રાસ ધરાવતી સ્ત્રી હતી — બહાર આવી અને કહ્યું: "તમે કોણ છો?" તેઓએ કહ્યું: "અમે ફલાણા શહેરના લોકો છીએ, અમારી ધરતીઓ સૂકાઈ ગઈ છે; અમે હૂદ (અલયહિસ્સલામ) પાસે એ માટે આવ્યા છીએ કે તેમની પાસેથી અરજ કરીએ કે તેઓ અલ્લાહની બારગાહમાં અમારા માટે દુઆ કરે જેથી વરસાદ પડે અને અમારી ધરતીઓ લીલીછમ થાય." હૂદ (અલયહિસ્સલામ)ની પત્નીએ કહ્યું: "જો હૂદ (અલયહિસ્સલામ)ની દુઆ કબૂલ થતી હોત તો પોતાના માટે દુઆ કરત; તેમની ખેતી પાણીની અછતથી બળી ગઈ છે." તેઓએ કહ્યું: "તેઓ ક્યાં છે?" તેમની પત્નીએ કહ્યું: "તેઓ ફલાણી જગ્યાએ છે." તેઓ હૂદ (અલયહિસ્સલામ) પાસે આવ્યા અને કહ્યું: "હે અલ્લાહના પયગંબર! અમારી ધરતીઓ સૂકાઈ ગઈ છે અને વરસાદ પડતો નથી, આપ અલ્લાહ પાસે માંગો કે અમારી ધરતીઓ લીલીછમ થાય અને વરસાદ પડે!" હૂદ (અલયહિસ્સલામ) નમાઝ માટે તૈયાર થયા અને નમાઝ પઢી અને તેઓ માટે દુઆ કરી અને ફરમાવ્યું: "પાછા જાવ, વરસાદ તમારા પર વરસી ગયો છે અને તમારી ધરતીઓ લીલીછમ થઈ ગઈ છે." તેઓએ કહ્યું: "હે અલ્લાહના પયગંબર! અમે એક અજીબ વસ્તુ જોઈ." [હૂદ (અલયહિસ્સલામ)] ફરમાવ્યું: "શું જોયું?" તેઓએ કહ્યું: "તમારા ઘરમાં અમે એક સફેદ વાળવાળી અને આંખમાં ત્રાસવાળી સ્ત્રી જોઈ, જેણે અમને કહ્યું: 'તમે કોણ છો અને કોને શોધો છો?' અમે કહ્યું: 'અમે અલ્લાહના પયગંબર હૂદ (અલયહિસ્સલામ) પાસે આવ્યા છીએ કે તેઓ અલ્લાહની બારગાહમાં અમારા માટે દુઆ કરે અને વરસાદ પડે.' [તે સ્ત્રીએ] કહ્યું: 'જો હૂદ (અલયહિસ્સલામ) દુઆ કરનાર હોત તો પોતાના માટે દુઆ કરત; કારણ કે તેની પોતાની ખેતી બળી ગઈ છે.'" હૂદ (અલયહિસ્સલામ) ફરમાવ્યું: "તે મારી પત્ની છે અને હું અલ્લાહ પાસેથી તેની લાંબી ઉંમર માંગું છું." તેઓએ કહ્યું: "આવું કઈ રીતે શક્ય છે?" હૂદ (અલયહિસ્સલામ) ફરમાવ્યું: "અલ્લાહે દરેક મોમિન માટે એક દુશ્મન બનાવ્યો છે જે તેને તકલીફ આપે છે, અને આ સ્ત્રી મારી દુશ્મન છે; અને એવો દુશ્મન જે મારા હાથમાં હોય, તે એ દુશ્મન કરતાં બહેતર છે જેના હાથમાં હું હોઉં!" હૂદ (અલયહિસ્સલામ) [વર્ષો સુધી] પોતાની કૌમ વચ્ચે રહ્યા અને તેઓને અલ્લાહ તરફ બોલાવતા અને મૂર્તિઓની ઇબાદતથી રોકતા રહ્યા; ત્યાં સુધી કે ફરી તેઓની ધરતીઓ લીલીછમ અને ખુશહાલ થઈ અને અલ્લાહે વરસાદ તેઓ પર નાઝિલ કર્યો, અને એ જ સંબંધમાં અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લનું કથન છે જે ફરમાવે છે: وَ یا قَوْمِ اسْتَغْفِرُوا رَبَّکُمْ ثُمَّ تُوبُوا إِلَیْهِ یُرْسِلِ السَّماءَ عَلَیْکُمْ مِدْراراً وَ یَزِدْکُمْ قُوَّةً إِلی قُوَّتِکُمْ وَ لا تَتَوَلَّوْا مُجْرِمِینَ [અને હે મારી કૌમ! તમારા પરવરદિગાર પાસે માફી માંગો, પછી તેની તરફ પલટો, તે તમારા પર મુસળધાર વરસાદ મોકલશે અને તમારી તાકતમાં તાકત વધારશે, અને ગુનેહગાર થઈને પીઠ ન ફેરવો]. પરંતુ તેમની કૌમના લોકોએ, જેમ અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લે વર્ણન કર્યું છે, જવાબમાં કહ્યું: હે હૂદ, તમે અમારા માટે કોઈ સ્પષ્ટ દલીલ લાવ્યા નથી અને અમે તમારા કહેવાથી અમારા ખુદાઓને છોડીશું નહીં અને તમારા પર ઈમાન લાવીશું નહીં. (હૂદ/૫૩) અને જ્યારે તેઓ ઈમાન ન લાવ્યા, ત્યારે અલ્લાહે તેઓ તરફ "સરસર" નામનો પવન મોકલ્યો, જેનો અર્થ "તીવ્ર અને ઠંડો" છે.