عن أبی‌بصیر عن أبی‌عبد الله (علیه السلام) حدیث طویل یذکر فیه قصهًْ صالح (علیه السلام) و قومه: قَالَ یَا قَوْمِ إِنَّکُمْ تُصْبِحُونَ غَداً وَ وُجُوهُکُمْ مُصْفَرَّهًٌْ وَ الْیَوْمَ الثَّانِیَ وُجُوهُکُمْ مُحْمَرَّهًٌْ وَ الْیَوْمَ الثَّالِثَ وُجُوهُکُمْ مُسْوَدَّهًٌْ فَلَمَّا أَنْ کَانَ أَوَّلُ یَوْمٍ أَصْبَحُوا وَ وُجُوهُهُمْ مُصْفَرَّهًٌْ فَمَشَی بَعْضُهُمْ إِلَی بَعْضٍ وَ قَالُوا قَدْ جَاءَکُمْ مَا قَالَ لَکُمْ صَالِحٌ (علیه السلام) فَقَالَ الْعُتَاهًُْ مِنْهُمْ لَا نَسْمَعُ قَوْلَ صَالِحٍ (علیه السلام) وَ لَا نَقْبَلُ قَوْلَهُ وَ إِنْ کَانَ عَظِیماً فَلَمَّا کَانَ الْیَوْمُ الثَّانِی أَصْبَحَتْ وُجُوهُهُمْ مُحْمَرَّهًًْ فَمَشَی بَعْضُهُمْ إِلَی بَعْضٍ فَقَالُوا یَا قَوْمِ قَدْ جَاءَکُمْ مَا قَالَ لَکُمْ صَالِحٌ فَقَالَ الْعُتَاهًُْ مِنْهُمْ لَوْ أُهْلِکْنَا جَمِیعاً مَا سَمِعْنَا قَوْلَ صَالِحٍ (علیه السلام) وَ لَا تَرَکْنَا آلِهَتَنَا الَّتِی کَانَ آبَاؤُنَا یَعْبُدُونَهَا وَ لَمْ یَتُوبُوا وَ لَمْ یَرْجِعُوا فَلَمَّا کَانَ الْیَوْمُ الثَّالِثُ أَصْبَحُوا وَ وُجُوهُهُمْ مُسْوَدَّهًٌْ فَمَشَی بَعْضُهُمْ إِلَی بَعْضٍ وَ قَالُوا یَا قَوْمِ أَتَاکُمْ مَا قَالَ لَکُمْ صَالِحٌ (علیه السلام) فَقَالَ الْعُتَاهًُْ مِنْهُمْ قَدْ أَتَانَا مَا قَالَ لَنَا صَالِحٌ (علیه السلام) فَلَمَّا کَانَ نِصْفُ اللَّیْلِ أَتَاهُمْ جَبْرَئِیلُ (علیه السلام) فَصَرَخَ بِهِمْ صَرْخَهًًْ خَرَقَتْ تِلْکَ الصَّرْخَهًُْ أَسْمَاعَهُمْ وَ فَلَقَتْ قُلُوبَهُمْ وَ صَدَعَتْ أَکْبَادَهُمْ وَ قَدْ کَانُوا فِی تِلْکَ الثَّلَاثَهًِْ الْأَیَّامِ قَدْ تَحَنَّطُوا وَ تَکَفَّنُوا وَ عَلِمُوا أَنَّ الْعَذَابَ نَازِلٌ بِهِمْ فَمَاتُوا أَجْمَعُونَ فِی طَرْفَهًِْ عَیْنٍ صَغِیرُهُمْ وَ کَبِیرُهُمْ فَلَمْ یَبْقَ لَهُمْ نَاعِقَهًٌْ وَ لَا رَاغِیَهًٌْ وَ لَا شَیْءٌ إِلَّا أَهْلَکَهُ اللَّهُ فَأَصْبَحُوا فِی دِیَارِهِمْ وَ مَضَاجِعِهِمْ مَوْتَی أَجْمَعِینَ ثُمَّ أَرْسَلَ اللَّهُ عَلَیْهِمْ مَعَ الصَّیْحَهًِْ النَّارَ مِنَ السَّمَاءِ فَأَحْرَقَتْهُمْ أَجْمَعِین.
امام صادق (علیه السلام)- ابوبصیر از امام صادق (علیه السلام) حدیثی طولانی را نقل می‌کند که در آن قصّه‌ی صالح و قومش آمده است. صالح (علیه السلام) فرمود: «ای مردم! فردا وقتی از خواب برخیزید، چهره‌هایتان زرد می‌شود و در روز دوّم، سرخ می‌گردد و روز سوّم سیاه می‌شود». همین‌که صبح روز اوّل فرارسید، چهره‌ی آنان زرد شد و نزد یکدیگر می‌رفتند و به هم می‌گفتند: «آنچه که صالح (علیه السلام) می‌گفت بر سرتان آمد». امّا سرکشان قوم می‌گفتند: «سخنان صالح (علیه السلام) را نمی‌شنویم و گفتار او را باور نداریم، هرچند که بزرگ باشد». با فرارسیدن روز دوّم، روی آنان سرخ شد و نزد یکدیگر رفته و گفتند: «ای جماعت! آنچه صالح (علیه السلام) می‌گفت بر سرتان آمد». امّا عصیانگران گفتند: «اگر همه‌ی ما هم کشته شویم، حرف های صالح (علیه السلام) را قبول نداریم و دست از عبادت خدایانی که پدرانمان آن‌ها را می‌پرستیدند، برنمی‌داریم». بنابراین آنان توبه نکرده و بازنگشتند و هنگامی‌که روز سوّم از راه رسید، چهره‌هایشان سیاه شد و نزد یکدیگر رفته و گفتند: «ای مردم! آنچه که صالح (علیه السلام) می‌گفت بر سرتان آمده است». تمرّدکنندگان و عصیانگران [نیز اعتراف کرده و] گفتند: «آنچه که صالح (علیه السلام) می‌گفت بر سرمان آمده است». به هنگام نیمه‌شب، جبرئیل به سراغ آنان رفت و چنان بر سر آنان فریاد کشید که پرده‌ی گوش آن‌ها دریده شد و دلشان را شکافت و جگرشان را پاره کرد. آن مردم در طول آن سه‌روز می‌دانستند که عذاب، نازل خواهد شد؛ بنابراین از قبل، حنوط کرده و کفن خود را آماده کرده بودند. در یک چشم‌برهم‌زدن، همگی آنان از کوچک و بزرگ، هلاک شدند. همه‌ی حیوانات آنان نیز اعم از پرنده و چرنده به هلاکت رسیدند. آنان در سرزمین و خوابگاه‌های خود مردند. سپس خداوند، همراه با بانگی هولناک، آتشی را از آسمان بر آنان فروفرستاد و همه‌ی آن‌ها را سوزاند.
Imam Sadiq (peace be upon him): Abu Basir narrates a long hadith from Imam Sadiq (peace be upon him) in which the story of Salih and his people is mentioned. Salih (peace be upon him) said: "O people! Tomorrow when you rise from sleep, your faces will turn yellow, and on the second day they will turn red, and on the third day they will turn black." When the morning of the first day came, their faces turned yellow, and they went to one another and said: "What Salih (peace be upon him) said has come upon you." But the rebellious ones of the people said: "We will not listen to the words of Salih (peace be upon him) and we do not believe his speech, however great it may be." With the arrival of the second day, their faces turned red, and they went to one another and said: "O company! What Salih (peace be upon him) said has come upon you." But the disobedient ones said: "Even if all of us are killed, we will not accept the words of Salih (peace be upon him), and we will not give up the worship of the gods that our fathers used to worship." So they did not repent and did not turn back. And when the third day came, their faces turned black, and they went to one another and said: "O people! What Salih (peace be upon him) said has come upon you." The defiant and rebellious ones [also confessed and] said: "What Salih (peace be upon him) said has come upon us." At midnight, Jibril went to them and cried out over them with such a cry that the drums of their ears were torn, and it split their hearts and tore their livers apart. Those people knew during those three days that the punishment would descend; therefore they had beforehand applied hanut (embalming camphor) and prepared their shrouds. In the blink of an eye, all of them, small and great, perished. All their animals also, whether birds or grazing beasts, were destroyed. They died in their lands and their sleeping places. Then Allah sent down upon them, along with a terrifying blast, a fire from the sky and burned them all.
ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): અબૂ બસીર ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ) પાસેથી એક લાંબી હદીસ નકલ કરે છે જેમાં સાલિહ અને તેમની કૌમનો કિસ્સો આવ્યો છે. સાલિહ (અલયહિસ્સલામ) એ ફરમાવ્યું: "ઓ લોકો! કાલે જ્યારે તમે ઊંઘમાંથી ઉઠશો, ત્યારે તમારા ચહેરાઓ પીળા થઈ જશે અને બીજા દિવસે લાલ થઈ જશે અને ત્રીજા દિવસે કાળા થઈ જશે." જ્યારે પહેલા દિવસની સવાર થઈ, તેમના ચહેરાઓ પીળા થઈ ગયા અને તેઓ એકબીજા પાસે જતાં અને એકબીજાને કહેતાં: "જે સાલિહ (અલયહિસ્સલામ) કહેતા હતા તે તમારા પર આવી પડ્યું." પરંતુ કૌમના સરકશ લોકોએ કહ્યું: "અમે સાલિહ (અલયહિસ્સલામ)ની વાતો સાંભળતા નથી અને તેમની વાત માનતા નથી, ભલે તે મોટી કેમ ન હોય." બીજા દિવસના આગમન સાથે, તેમના ચહેરાઓ લાલ થઈ ગયા અને એકબીજા પાસે જઈને કહ્યું: "ઓ જમાત! જે સાલિહ (અલયહિસ્સલામ) કહેતા હતા તે તમારા પર આવી પડ્યું છે." પરંતુ નાફરમાનોએ કહ્યું: "જો અમે બધા મારી પણ નાખવામાં આવીએ, તો પણ અમે સાલિહ (અલયહિસ્સલામ)ની વાતો નહીં માનીએ અને જે ખુદાઓની અમારા બાપદાદાઓ ઇબાદત કરતા હતા, તેમની ઇબાદત નહીં છોડીએ." તેથી તેઓએ તૌબા ન કરી અને પાછા ન ફર્યા. જ્યારે ત્રીજો દિવસ આવ્યો, તેમના ચહેરાઓ કાળા થઈ ગયા અને એકબીજા પાસે જઈને કહ્યું: "ઓ લોકો! જે સાલિહ (અલયહિસ્સલામ) કહેતા હતા તે તમારા પર આવી પડ્યું છે." તમર્રુદ કરનારાઓ અને નાફરમાનોએ [પણ કબૂલ કરીને] કહ્યું: "જે સાલિહ (અલયહિસ્સલામ) કહેતા હતા તે અમારા પર આવી પડ્યું છે." અડધી રાત્રે, જિબ્રઈલ તેમની પાસે ગયા અને તેમના પર એટલી જોરથી ચીસ પાડી કે તેમના કાનના પડદા ફાટી ગયા અને તેમના દિલોને ચીરી નાખ્યાં અને તેમનાં જિગર ટુકડા કરી નાખ્યાં. તે લોકો તે ત્રણ દિવસો દરમિયાન જાણતા હતા કે અઝાબ ઉતરશે; તેથી તેઓએ પહેલેથી હનૂત (કપૂર) લગાવી લીધું હતું અને પોતાનું કફન તૈયાર કરી લીધું હતું. એક પલક ઝપકતામાં, તેઓ બધા નાના અને મોટા હલાક થઈ ગયા. તેમના બધા જાનવરો પણ પક્ષી અને ચરનારા બધા હલાક થઈ ગયા. તેઓ પોતાની ધરતી અને સૂવાની જગ્યાઓમાં મરી ગયા. પછી અલ્લાહે તેમના પર એક ભયાનક ધડાકા સાથે આસમાનમાંથી આગ ઉતારી અને તે બધાને બાળી નાખ્યા.