فِی قَوْلِهِ تَعَالَی وَ امْرَأَتُهُ قائِمَةٌ فَضَحِکَتْ یَعْنِی حَاضَتْ وَ هِیَ یَوْمَئِذٍ ابْنَهًُْ تِسْعِینَ سَنَهًًْ وَ إِبْرَاهِیمُ (علیه السلام) ابْنُ مِائَهًٍْ وَ عِشْرِینَ سَنَهًًْ قَالَ وَ إِنَّ قَوْمَ إِبْرَاهِیمَ (علیه السلام) نَظَرُوا إِلَی إِسْحَاقَ (علیه السلام) وَ قَالُوا مَا أَعْجَبَ هَذَا وَ هَذِهِ یَعْنُونَ إِبْرَاهِیمَ (علیه السلام) وَ سَارًه (سلام الله علیها) أَخَذَا صَبِیّاً وَ قَالَا هَذَا ابْنُنَا یَعْنُونَ إِسْحَاقَ (علیه السلام) فَلَمَّا کَبِرَ لَمْ یُعْرَفْ هَذَا وَ هَذَا لِتَشَابُهِهِمَا حَتَّی صَارَ إِبْرَاهِیمُ (علیه السلام) یُعْرَفُ بِالشَّیْبِ قَالَ فَثَنَی إِبْرَاهِیمُ (علیه السلام) لِحْیَتَهُ فَرَأَی فِیهَا طَاقَهًًْ بَیْضَاءَ فَقَالَ اللَّهُمَّ مَا هَذَا فَقَالَ وَقَارٌ فَقَالَ اللَّهُمَّ زِدْنِی وَقَاراً.
امام صادق (علیه السلام)- وَ امْرَأَتُهُ قائِمَةٌ فَضَحِکَتْ؛ همسر ابراهیم (علیه السلام) ایستاده بود و خندید یعنی [علّت آن خنده این بود که او] خون حیض دید و او در آن روز زن نود ساله بود و ابراهیم (علیه السلام) صدوبیست ساله بود. فرمود: «قوم ابراهیم (علیه السلام) به اسحاق (علیه السلام) نگاه کردند و گفتند: «این مرد و این زن چقدر تعجّب آورند، منظورشان ابراهیم (علیه السلام) و ساره بود، بچّه‌ای را گرفته‌اند و می‌گویند: «این پسر ماست». و منظورشان اسحاق (علیه السلام) بود. وقتی اسحاق (علیه السلام) بزرگ شد، به خاطر شباهت زیاد به ابراهیم (علیه السلام)، از هم شناخته نمی‌شدند تا جایی که ابراهیم (علیه السلام) به سن پیری رسید». فرمود: «ابراهیم (علیه السلام)، ریشش را مرتّب کرد و در آن تعدادی موی سفید دید». عرض کرد: «خدایا این چیست»! فرمود: «وقار توست». عرض کرد: «خدایا وقار مرا زیاد کن».
Imam Sadiq (peace be upon him): وَ امْرَأَتُهُ قائِمَةٌ فَضَحِکَتْ [And his wife was standing (by), so she laughed]; the wife of Ibrahim (peace be upon him) was standing and she laughed — meaning [the reason for that laughter was that] she saw menstrual blood, and on that day she was a ninety-year-old woman and Ibrahim (peace be upon him) was one hundred and twenty years old. He said: 'The people of Ibrahim (peace be upon him) looked at Ishaq (peace be upon him) and said: "How astonishing are this man and this woman" — they meant Ibrahim (peace be upon him) and Sarah — "they have taken a child and say: This is our son" — and they meant Ishaq (peace be upon him). When Ishaq (peace be upon him) grew up, because of his great resemblance to Ibrahim (peace be upon him), the two could not be told apart, until Ibrahim (peace be upon him) reached old age.' He said: 'Ibrahim (peace be upon him) arranged his beard and saw in it a number of white hairs.' He said: 'O Allah, what is this?' He said: 'It is your dignity.' He said: 'O Allah, increase my dignity.'
ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): وَ امْرَأَتُهُ قائِمَةٌ فَضَحِکَتْ [અને તેમની પત્ની ઉભા હતા, તો તેઓ હસ્યા]; ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ)ની પત્ની ઉભા હતા અને હસ્યા એટલે કે [તે હાસ્યનું કારણ એ હતું કે] તેમણે હયઝનું ખૂન જોયું, અને તે દિવસે તેઓ નેવું વર્ષની સ્ત્રી હતા અને ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ) એકસો વીસ વર્ષના હતા. તેમણે ફરમાવ્યું: 'ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ)ની કૌમે ઇસ્હાક (અલયહિસ્સલામ) તરફ જોયું અને કહ્યું: "આ પુરુષ અને આ સ્ત્રી કેટલા આશ્ચર્યજનક છે" — તેમનો હેતુ ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ) અને સારાહ હતો — "એક બાળક લીધું છે અને કહે છે: આ અમારો પુત્ર છે" — તેમનો હેતુ ઇસ્હાક (અલયહિસ્સલામ) હતો. જ્યારે ઇસ્હાક (અલયહિસ્સલામ) મોટા થયા, ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ) સાથે વધુ સામ્યતાના કારણે, બંનેને એકબીજાથી ઓળખી શકાતા નહોતા ત્યાં સુધી કે ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ) વૃદ્ધાવસ્થાએ પહોંચ્યા.' ફરમાવ્યું: 'ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ)એ પોતાની દાઢી વ્યવસ્થિત કરી અને તેમાં કેટલાક સફેદ વાળ જોયા.' અરજ કરી: 'હે અલ્લાહ, આ શું છે?' ફરમાવ્યું: 'આ તમારો વકાર (ગૌરવ) છે.' અરજ કરી: 'હે અલ્લાહ, મારો વકાર વધારો.'