فَلَمَّا جَاءَتْ إِبْرَاهِیمَ (علیه السلام) الْبِشَارَهًُْ بِإِسْحَاقَ (علیه السلام) وَ ذَهَبَ عَنْهُ الرَّوْعُ أَقْبَلَ یُنَاجِی رَبَّهُ فِی قوم لوط (علیه السلام) وَ یَسْأَلُهُ کَشْفَ الْبَلَاءِ عَنْهُمْ فَقَالَ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ یا إِبْراهِیمُ أَعْرِضْ عَنْ هذا إِنَّهُ قَدْ جاءَ أَمْرُ رَبِّکَ وَ إِنَّهُمْ آتِیهِمْ عَذَابِی بَعْدَ طُلُوعِ الشَّمْسِ مِنْ یَوْمِکَ مَحْتُوماً غَیْرُ مَرْدُودٍ.
امام باقر (علیه السلام)- وقتی فرشتگان به ابراهیم (علیه السلام) بشارت اسحاق (علیه السلام) را دادند و وحشت و هراس از دل او رفت، به مناجات با پروردگار پرداخت و از درگاه ربوبی تقاضا نمود که بلا و عذاب را از قوم لوط (علیه السلام) بردارد. خداوند متعال فرمود: ای ابراهیم! از این [درخواست] صرف‌نظر کن، که فرمان پروردگارت فرا رسیده است. و پس از طلوع آفتاب پس از امروزت، عذاب حتمی من خواهد آمد».
Imam Baqir (peace be upon him): When the angels gave Ibrahim (peace be upon him) the glad tidings of Ishaq (peace be upon him) and fear and terror left his heart, he turned to whispered supplication with his Lord and asked from the Divine presence that the calamity and punishment be removed from the people of Lut (peace be upon him). Allah the Exalted said: 'O Ibrahim! Leave off this [request], for the command of your Lord has come. And after the rising of the sun following today, My inevitable punishment shall come, not to be turned back.'
ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): જ્યારે ફરિશ્તાઓએ ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ)ને ઇસ્હાક (અલયહિસ્સલામ)ની ખુશખબરી આપી અને તેમના દિલમાંથી ડર અને ભય દૂર થયો, ત્યારે તેઓ પોતાના રબ સાથે મુનાજાતમાં લાગી ગયા અને રબૂબિયતના દરબારમાંથી માંગણી કરી કે લૂત (અલયહિસ્સલામ)ની કૌમથી બલા અને અઝાબ દૂર કરવામાં આવે. અલ્લાહ તઆલાએ ફરમાવ્યું: 'ઓ ઇબ્રાહીમ! આ [વિનંતી] થી અળગા થાઓ, કેમ કે તમારા રબનો હુકમ આવી ગયો છે. અને આજ પછી સૂરજ ઉગ્યા બાદ, મારો નિશ્ચિત અઝાબ આવશે જે પાછો ફેરવાય તેવો નથી.'