و به‌سوى «مَدْیَن» برادرشان شعیب را فرستادیم؛ گفت: «اى قوم من! خدا را پرستش کنید، که جز او، معبودى براى شما نیست. پیمانه و وزن را کم نکنید [و دست به کم فروشى نزنید]. که من خیرخواه شما هستم و از عذاب روز فراگیر، بر شما بیمناکم.
And to Madyan (We sent) their brother Shu'aib. He said: O my people! serve Allah, you have no god other than He, and do not give short measure and weight: surely I see you in prosperity and surely I fear for you the punishment of an all-encompassing day.
અને મદયન તરફ અમોએ તેમના ભાઇ શોઅયબને (મોકલ્યો). તેણે કહ્યું કે, અય મારી કોમ! અલ્લાહની ઇબાદત કરો, તેના સિવાય તમારો કોઇ માઅબૂદ નથી; અને તોલ-માપમાં કમી ન કરો અને બેશક ! હું તમારૂં ભલુ ચાહું છું અને બેશક મને તમારા સંબંધમાં ઘેરી લેનારા દિવસના અઝાબનો ડર છે.
کان شُعَیْبٌ (علیه السلام)خَطِیبُ الْأَنْبِیَاء (.
پیامبر (صلی الله علیه و آله)- شعیب (علیه السلام) سخنگوی پیامبران (بود.
The Prophet (peace be upon him and his family): Shu'aib (peace be upon him) was the orator of the prophets.
પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ): શુઐબ (અલયહિસ્સલામ) પયગંબરોના વક્તા હતા.
بَعَثَ اللَّهُ شُعَیْباً (علیه السلام) إِلَی مَدْیَنَ وَ هِیَ قَرْیَهًٌْ عَلَی طَرِیقِ الشَّامِ فَلَمْ یُؤْمِنُوا بِه.
علیّ‌بن‌ابراهیم (رحمة الله علیه)- خداوند شعیب (علیه السلام) را به‌سوی مدین، روستایی در مسیر شام فرستاد، ولی به او ایمان نیاوردند.
Ali ibn Ibrahim (may Allah have mercy on him): Allah sent Shu'aib (peace be upon him) to Madyan, a village on the road to Sham, but they did not believe in him.
અલી બિન ઇબ્રાહીમ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ): અલ્લાહે શુઐબ (અલયહિસ્સલામ)ને મદયન તરફ મોકલ્યા, જે શામના માર્ગ પર એક ગામ છે, પરંતુ તેઓ તેમના પર ઈમાન ન લાવ્યા.
إِنَّ اللَّهَ تَعَالَی بَعَثَ شُعَیْباً (علیه السلام) إِلَی قَوْمِهِ وَ کَانَ لَهُمْ مَلِکٌ فَأَصَابَهُ مِنْهُمْ بَلَاءٌ فَلَمَّا رَأَی الْمَلِکُ أَنَّ الْقَوْمَ قَدْ خَصِبُوا أَرْسَلَ إِلَی عُمَّالِهِ فَحَبَسُوا عَلَی النَّاسِ الطَّعَامَ وَ أَغْلَوْا أَسْعَارَهُمْ وَ نَقَصُوا مَکَایِیلَهُمْ وَ مَوَازِینَهُمْ وَ بَخِسُوا النَّاسَ أَشْیَاءَهُمْ وَ عَتَوْا عَنْ أَمْرِ رَبِّهِمْ فَکَانُوا مُفْسِدِینَ فِی الْأَرْضِ فَلَمَّا رَأَی ذَلِکَ شُعَیْبٌ (علیه السلام) قَالَ لَهُمْ لا تَنْقُصُوا الْمِکْیالَ وَ الْمِیزانَ إِنِّی أَراکُمْ بِخَیْرٍ وَ إِنِّی أَخافُ عَلَیْکُمْ عَذابَ یَوْمٍ مُحِیطٍ فَأَرْسَلَ الْمَلِکُ إِلَیْهِ بِالْإِنْکَارِ فَقَالَ شُعَیْبٌ (علیه السلام) إِنَّهُ مَنْهِیٌّ فِی کِتَابِ اللَّهِ تَعَالَی‌وَ الْوَحْیُ الَّذِی أَوْحَی اللَّهُ إِلَیَّ بِهِ أَنَّ الْمَلِکَ إِذَا کَانَ بِمَنْزِلَتِکَ الَّتِی نَزَلْتَهَا یُنْزِلُ اللَّهُ بِسَاحَتِهِ نَقِمَتَهُ فَلَمَّا سَمِعَ الْمَلِکُ ذَلِکَ أَخْرَجَهُ مِنَ الْقَرْیَهًِْ فَأَرْسَلَ اللَّهُ إِلَیْهِمْ سَحَابَهًًْ فَأَظَلَّتْهُمْ فَأَرْسَلَ عَلَیْهِمْ فِی بُیُوتِهِمُ السَّمُومَ وَ فِی طَرِیقِهِمُ الشَّمْسَ الْحَارَّهًَْ وَ فِی الْقَرْیَهًِْ فَجَعَلُوا یَخْرُجُونَ مِنْ بُیُوتِهِمْ وَ یَنْظُرُونَ إِلَی السَّحَابَهًِْ الَّتِی قَدْ أَظَلَّتْهُمْ مِنْ أَسْفَلِهَا فَانْطَلَقُوا سَرِیعاً کُلُّهُمْ إِلَی أَهْلِ بَیْتٍ کَانُوا یُوفُونَ الْمِکْیَالَ وَ الْمِیزَانَ وَ لَا یَبْخَسُونَ النَّاسَ أَشْیَاءَهُمْ فَنَصَحَهُمُ اللَّهُ وَ أَخْرَجَهُمْ مِنْ بَیْنِ الْعُصَاهًِْ ثُمَّ أَرْسَلَ عَلَی أَهْلِ الْقَرْیَهًِْ مِنْ تِلْکَ السَّحَابَهًِْ عَذَاباً وَ نَاراً فَأَهْلَکَتْهُمْ وَ عَاشَ شُعَیْبٌ (علیه السلام) مِائَتَیْنِ وَ اثْنَتَیْنِ وَ أَرْبَعِینَ سَنَهًًْ.
ابن‌عبّاس (رحمة الله علیه)- خداوند متعال شعیب (علیه السلام) را به‌سوی قومش فرستاد و آن‌ها پادشاهی داشتند که آن‌ها را در بلا و گرفتاری نگه می‌داشت. وقتی پادشاه دید زندگی قومش گشایش پیدا کرده، [پیک‌هایی] به‌سوی کارگزاران خود فرستاد و [طبق دستور شاه] غذا را احتکار کردند [و به مردم نمی‌دادند] و قیمت‌ها را بالا بردند و پیمانه‌ها و وزن‌ها را کم کردند و کم فروشی کردند و از فرمان پروردگارشان سرپیچی کردند و اهل فساد در روی زمین بودند. وقتی شعیب (علیه السلام) این‌طور دید، به آن‌ها فرمود: لا تَنْقُصُوا الْمِکْیالَ وَ الْمِیزانَ إِنِّی أَراکُمْ بِخَیْرٍ وَ إِنِّی أَخافُ عَلَیْکُمْ عَذابَ یَوْمٍ مُحِیطٍ. پادشاه افرادی را برای ردّ سخنان او (شعیب (علیه السلام)) فرستاد. شعیب (علیه السلام) فرمود: «آن [مواردی که گفتم] در کتاب خدای تعالی نهی شده و وحیی که خدا به من فرستاده، این است که وقتی پادشاه در موقعیّتی که تو هستی، قرار بگیرد خداوند عذابش را در آستانه‌ی خانه‌اش فرود می‌آورد». وقتی پادشاه این سخن را شنید او را از روستا بیرون کرد؛ پس خدا ابری به‌سوی آن‌ها فرستاد که سایه بر آن‌ها انداخت و در خانه‌هایشان بر آن‌ها، عذاب سوزان و نفوذکننده فرستاد و در راه و در روستا خورشید داغ [بر آن‌ها مسلط کرد]. از خانه‌هایشان بیرون آمده و از پایین به ابری بر آن‌ها سایه انداخته بود نگاه می‌کردند؛ همه‌ی آن‌ها سریعاً به‌سوی خانواده‌هایی که پیمانه و وزن را تمام می‌دادند و کم‌فروشی نمی‌کردند، رفتند. خداوند آن‌ها را نصیحت فرمود و آن‌ها را از میان گنهکاران بیرون آورد؛ سپس از آن ابر بر اهل روستا، عذاب و آتشی فرستاد و آن‌ها را هلاک کرد. شعیب (علیه السلام) دویست‌وچهل‌ودو سال زندگی کرد.
Ibn Abbas (may Allah have mercy on him): Allah the Exalted sent Shu'ayb (peace be upon him) to his people, and they had a king who kept them in affliction and hardship. When the king saw that his people's lives had become prosperous, he sent [messengers] to his agents, and [by the king's order] they hoarded food [and did not give it to the people], raised prices, reduced the measures and weights, gave short measure, disobeyed the command of their Lord, and became corrupters upon the earth. When Shu'ayb (peace be upon him) saw this, he said to them: لا تَنْقُصُوا الْمِکْیالَ وَ الْمِیزانَ إِنِّی أَراکُمْ بِخَیْرٍ وَ إِنِّی أَخافُ عَلَیْکُمْ عَذابَ یَوْمٍ مُحِیطٍ [Do not give short measure and weight; indeed I see you in prosperity, and indeed I fear for you the punishment of an all-encompassing day]. The king sent people to refute his (Shu'ayb's (peace be upon him)) words. Shu'ayb (peace be upon him) said: "That [which I mentioned] is forbidden in the Book of Allah the Exalted, and the revelation which Allah has sent to me is this: that when a king is in the position in which you are, Allah sends down His punishment upon the threshold of his house." When the king heard this, he expelled him from the village. So Allah sent a cloud toward them which cast its shadow over them, and inside their houses He sent upon them a burning, penetrating torment, and on the road and in the village [He set] the scorching sun [over them]. They came out of their houses and looked from below at the cloud which had cast its shadow over them; all of them went quickly toward the households who used to give full measure and weight and did not give short measure. Allah admonished them and brought them out from among the sinners; then from that cloud He sent down torment and fire upon the people of the village and destroyed them. Shu'ayb (peace be upon him) lived 242 years.
ઇબ્ને અબ્બાસ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ): અલ્લાહ તઆલાએ શુઐબ (અલયહિસ્સલામ)ને તેમની કૌમ તરફ મોકલ્યા, અને તેમનો એક બાદશાહ હતો જે તેઓને બલા અને મુસીબતમાં રાખતો હતો. જ્યારે બાદશાહે જોયું કે તેની કૌમનું જીવન સમૃદ્ધ થઈ ગયું છે, ત્યારે તેણે પોતાના કારકુનો તરફ [સંદેશવાહકો] મોકલ્યા, અને [બાદશાહના હુકમ મુજબ] તેઓએ ખોરાકનો સંગ્રહ કરી લીધો [અને લોકોને આપતા ન હતા], ભાવ વધારી દીધા, માપ અને વજન ઘટાડી દીધા, ઓછું આપવા લાગ્યા, પોતાના પરવરદિગારના હુકમથી અવજ્ઞા કરી, અને ધરતી પર ફસાદ કરનારા બની ગયા. જ્યારે શુઐબ (અલયહિસ્સલામ)એ આ જોયું, ત્યારે તેમણે તેઓને ફરમાવ્યું: لا تَنْقُصُوا الْمِکْیالَ وَ الْمِیزانَ إِنِّی أَراکُمْ بِخَیْرٍ وَ إِنِّی أَخافُ عَلَیْکُمْ عَذابَ یَوْمٍ مُحِیطٍ [માપ અને વજનમાં ઘટાડો ન કરો; ખરેખર હું તમને સમૃદ્ધિમાં જોઉં છું, અને ખરેખર હું તમારા પર એક સર્વવ્યાપી દિવસના અઝાબનો ડર રાખું છું]. બાદશાહે તેમની (શુઐબ (અલયહિસ્સલામ)ની) વાતોને રદ કરવા માટે લોકોને મોકલ્યા. શુઐબ (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: "તે [જે મેં કહ્યું] અલ્લાહ તઆલાની કિતાબમાં મના કરવામાં આવ્યું છે, અને જે વહી અલ્લાહે મારા પર મોકલી છે તે એ છે કે જ્યારે કોઈ બાદશાહ એ સ્થિતિમાં હોય જેમાં તું છે, ત્યારે અલ્લાહ તેના ઘરના ઉંબરે તેનો અઝાબ ઉતારે છે." જ્યારે બાદશાહે આ વાત સાંભળી ત્યારે તેણે તેમને ગામમાંથી બહાર કાઢી મૂક્યા; પછી અલ્લાહે તેઓ તરફ એક વાદળ મોકલ્યું જેણે તેઓ પર છાયો કર્યો, અને તેઓના ઘરોમાં તેઓ પર બાળી નાખનારો અને ઘુસી જનારો અઝાબ મોકલ્યો, અને રસ્તામાં અને ગામમાં ધગધગતો સૂરજ [તેઓ પર છવાયેલો કર્યો]. તેઓ પોતાના ઘરોમાંથી બહાર આવ્યા અને નીચેથી તે વાદળ તરફ જોવા લાગ્યા જેણે તેઓ પર છાયો કર્યો હતો; તેઓ બધા ઝડપથી તે ઘરવાળાઓ તરફ ગયા જેઓ માપ અને વજન પૂરું આપતા હતા અને ઓછું ન આપતા હતા. અલ્લાહે તેઓને નસીહત ફરમાવી અને તેઓને ગુનેહગારોમાંથી બહાર કાઢ્યા; પછી તે વાદળમાંથી ગામના રહેવાસીઓ પર અઝાબ અને આગ મોકલી અને તેઓને હલાક કરી દીધા. શુઐબ (અલયહિસ્સલામ) ૨૪૨ વર્ષ જીવ્યા.
ثُمَّ ذَکَرَ عَزَّوَجَلَّ هَلَاکَ أَهْلِ مَدْیَنَ فَقَالَ وَ إِلَی مَدْیَنَ أَخَاهُمْ شُعَیْباً إِلَی قَوْلِهِ وَ لَا تَعْثَوْا فِی الْأَرْضِ مُفْسِدِینَ قَالَ: بَعَثَ اللَّهُ شُعَیْباً (علیه السلام) إِلَی مَدْیَنَ وَ هِیَ قَرْیَهًٌْ عَلَی طَرِیقِ الشَّامِ فَلَمْ یُؤْمِنُوا بِهِ وَ حَکَی اللَّهُ قَوْلَهُمْ قَالُوا یَا شُعَیْبُ أَ صَلَاتُکَ تَأْمُرُکَ أَنْ نَتْرُکَ مَا یَعْبُدُ آبَاؤُنَا إِلَی قَوْلِهِ الْحَلِیمُ الرَّشِیدُ قَالَ قَالُوا إِنَّکَ لَأَنْتَ السَّفِیهُ الْجَاهِلُ فَکَنَّی اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ قَوْلَهُمْ فَقَالَ إِنَّکَ لَأَنْتَ الْحَلِیمُ الرَّشِیدُ وَ إِنَّمَا أَهْلَکَهُمُ اللَّهُ بِنَقْصِ الْمِکْیَالِ وَ الْمِیزَانِ قَالَ: یَا قَوْمِ أَ رَأَیْتُمْ إِنْ کُنْتُ عَلی بَیِّنَةٍ مِنْ رَبِّی وَ رَزَقَنِی مِنْهُ رِزْقاً حَسَناً وَ مَا أُرِیدُ أَنْ أُخالِفَکُمْ إِلَی مَا أَنْهَاکُمْ عَنْهُ إِنْ أُرِیدُ إِلاَّ الْإِصْلاحَ مَا اسْتَطَعْتُ وَ مَا تَوْفِیقِی إِلاَّ بِاللهِ عَلَیْهِ تَوَکَّلْتُ وَ إِلَیْهِ أُنِیبُ ثُمَّ ذَکَّرَهُمْ وَ خَوَّفَهُمْ بِمَا نَزَلَ بِالْأُمَمِ الْمَاضِیَهًِْ فَقَالَ یَا قَوْمِ لَا یَجْرِمَنَّکُمْ شِقَاقِی أَنْ یُصِیبَکُمْ مِثْلُ مَا أَصَابَ قَوْمَ نُوحٍ أَوْ قَوْمَ هُودٍ أَوْ قَوْمَ صالِحٍ وَ مَا قَوْمُ لُوطٍ مِنْکُمْ بِبَعِیدٍ قَالُوا یَا شُعَیْبُ مَا نَفْقَهُ کَثِیراً مِمَّا تَقُولُ وَ إِنَّا لَنَرَاکَ فِینَا ضَعِیفاً وَ قَدْ کَانَ ضَعُفَ بَصَرُهُ وَ لَوْ لَا رَهْطُکَ لَرَجَمْنَاکَ وَ مَا أَنْتَ عَلَیْنَا بِعَزِیزٍ إِلَی قَوْلِهِ إِنِّی مَعَکُمْ رَقِیبٌ أَیِ انْتَظِرُوا فَبَعَثَ اللَّهُ عَلَیْهِمْ صَیْحَهًًْ فَمَاتُوا وَ هُوَ قَوْلُهُ وَ لَمَّا جَاءَ أَمْرُنَا نَجَّیْنَا شُعَیْباً وَ الَّذِینَ آمَنُوا مَعَهُ بِرَحْمَةٍ مِنَّا وَ أَخَذَتِ الَّذِینَ ظَلَمُوا الصَّیْحَةُ فَأَصْبَحُوا فِی دِیَارِهِمْ جَاثِمِینَ کَأَنْ لَمْ یَغْنَوْا فِیهَا أَلَا بُعْداً لِمَدْیَنَ کَمَا بَعِدَتْ ثَمُودُ.
علیّ‌بن‌ابراهیم (رحمة الله علیه)- خدای عزّوجلّ [داستان] نابودی اهل مدین را بیان کرده فرمود: وَ إِلیَ مَدْیَنَ أَخَاهُمْ شُعَیْبًا قَالَ یَاقَوْمِ اعْبُدُواْ اللهَ مَا لَکُم مِّنْ إِلَاهٍ غَیرُْهُ وَ لَا تَنقُصُواْ الْمِکْیَالَ وَ الْمِیزَانَ إِنیِّ أَرَئکُم بخَِیرٍْ وَ إِنیِّ أَخَافُ عَلَیْکُمْ عَذَابَ یَوْمٍ محُّیط. وَ یَاقَوْمِ أَوْفُواْ الْمِکْیَالَ وَ الْمِیزَانَ بِالْقِسْطِ وَ لَا تَبْخَسُواْ النَّاسَ أَشْیَاءَهُمْ وَ لَا تَعْثَوْاْ فیِ الْأَرْضِ مُفْسِدِین؛ خداوند شعیب (علیه السلام) را به‌سوی مدین که شهری در مسیر شام بود فرستاد؛ ولی به او ایمان نیاوردند». خداوند سخنشان را حکایت فرمود: قالُوا یا شُعَیْبُ أَ صَلاتُکَ تَأْمُرُکَ أَنْ نَتْرُکَ ما یَعْبُدُ آباؤُنا أَوْ أَن نَّفْعَلَ فیِ أَمْوَالِنَا مَا نَشَؤُاْ إِنَّکَ لَأَنت الحَلِیمُ الرَّشِیدُ؛ آن‌ها می‌گفتند: تو سفیه و نادان هستی و خدای عزّوجلّ، خطاب إِنَّکَ لَأَنْتَ الحَلِیمُ الرَّشِیدُ را کنایه از سخنان آن‌ها آورد». خداوند آن‌ها را به خاطر کم‌کردن پیمانه و ترازو هلاک کرد. قالَ یا قَوْمِ أَ رَأَیْتُمْ إِنْ کُنْتُ عَلی بَیِّنَةٍ مِنْ رَبِّی وَ رَزَقَنِی مِنْهُ رِزْقاً حَسَناً وَ ما أُرِیدُ أَنْ أُخالِفَکُمْ إِلی ما أَنْهاکُمْ عَنْهُ إِنْ أُرِیدُ إِلَّا الْإِصْلاحَ مَا اسْتَطَعْتُ وَ ما تَوْفِیقِی إِلَّا بِاللهِ عَلَیْهِ تَوَکَّلْتُ وَ إِلَیْهِ أُنِیبُ سپس آنچه بر امّت‌های گذشته فرود آمده را به آن‌ها یادآوری کرد و آن‌ها را از آن ترساند و فرمود: یا قَوْمِ لا یَجْرِمَنَّکُمْ شِقاقِی أَنْ یُصِیبَکُمْ مِثْلُ ما أَصابَ قَوْمَ نُوحٍ أَوْ قَوْمَ هُودٍ أَوْ قَوْمَ صالِحٍ وَ ما قَوْمُ لُوطٍ مِنْکُمْ بِبَعِیدٍ قالُوا یا شُعَیْبُ ما نَفْقَهُ کَثِیراً مِمَّا تَقُولُ وَ إِنَّا لَنَراکَ فِینا ضَعِیفاً؛ که ضعفش، ضعف بینایی بود. وَ لَوْ لا رَهْطُکَ لَرَجَمْناکَ وَ ما أَنْتَ عَلَیْنا بِعَزِیزٍ. قَالَ یَقَوْمِ أَ رَهْطِی أَعَزُّ عَلَیْکُم مِّنَ اللهِ وَ اتخَّذْتُمُوهُ وَرَاءَکُمْ ظِهْرِیًّا إِنَّ رَبیِّ بِمَا تَعْمَلُونَ محُیط. وَ یَاقَوْمِ اعْمَلُواْ عَلیَ مَکاَنَتِکُمْ إِنیِّ عَامِلٌ سَوْفَ تَعْلَمُونَ مَن یَأْتِیهِ عَذَابٌ یخُزِیهِ وَ مَنْ هُوَ کَاذِبٌ وَ ارْتَقِبُواْ إِنیِّ مَعَکُمْ رَقِیب [یعنی] منتظر باشید؛ پس خداوند صیحه‌ای بر آن‌ها فرستاد و مردند. که این سخن خدا است: وَ لَمَّا جاءَ أَمْرُنا نَجَّیْنا شُعَیْباً وَ الَّذِینَ آمَنُوا مَعَهُ بِرَحْمَةٍ مِنَّا وَ أَخَذَتِ الَّذِینَ ظَلَمُوا الصَّیْحَةُ فَأَصْبَحُوا فِی دِیارِهِمْ جاثِمِینَ کَأَنْ لَمْ یَغْنَوْا فِیها أَلا بُعْداً لِمَدْیَنَ کَما بَعِدَتْ ثَمُودُ.
Ali ibn Ibrahim (may Allah have mercy on him): Allah the Mighty and Majestic set out [the story of] the destruction of the people of Madyan and said: وَ إِلَی مَدْیَنَ أَخَاهُمْ شُعَیْباً قَالَ یَا قَوْمِ اعْبُدُوا اللهَ مَا لَکُمْ مِنْ إِلَهٍ غَیْرُهُ وَ لَا تَنْقُصُوا الْمِکْیَالَ وَ الْمِیزَانَ إِنِّی أَرَاکُمْ بِخَیْرٍ وَ إِنِّی أَخَافُ عَلَیْکُمْ عَذَابَ یَوْمٍ مُحِیطٍ. وَ یَا قَوْمِ أَوْفُوا الْمِکْیَالَ وَ الْمِیزَانَ بِالْقِسْطِ وَ لَا تَبْخَسُوا النَّاسَ أَشْیَاءَهُمْ وَ لَا تَعْثَوْا فِی الْأَرْضِ مُفْسِدِینَ [And to Madyan (We sent) their brother Shu'aib. He said: O my people, worship Allah, you have no god other than Him, and do not give short measure and weight. Indeed I see you in prosperity, and indeed I fear for you the punishment of an all-encompassing day. And O my people, give full measure and weight in justice, and do not defraud people of their things, and do not act wickedly on the earth as corrupters]. Allah sent Shu'aib (peace be upon him) to Madyan, which was a town on the road to Sham; but they did not believe in him. Allah related what they said: قَالُوا یَا شُعَیْبُ أَ صَلَاتُکَ تَأْمُرُکَ أَنْ نَتْرُکَ مَا یَعْبُدُ آبَاؤُنَا أَوْ أَنْ نَفْعَلَ فِی أَمْوَالِنَا مَا نَشَاءُ إِنَّکَ لَأَنْتَ الْحَلِیمُ الرَّشِیدُ [They said: O Shu'aib, does your prayer command you that we should leave what our fathers worshipped, or that we should do with our wealth as we please? Indeed you are the forbearing, the right-guided one]. They were saying: "You are foolish and ignorant"; and Allah the Mighty and Majestic set the address إِنَّکَ لَأَنْتَ الْحَلِیمُ الرَّشِیدُ [Indeed you are the forbearing, the right-guided one] as an allusion to their words. Allah destroyed them because of giving short measure and weight. قَالَ یَا قَوْمِ أَ رَأَیْتُمْ إِنْ کُنْتُ عَلَی بَیِّنَةٍ مِنْ رَبِّی وَ رَزَقَنِی مِنْهُ رِزْقاً حَسَناً وَ مَا أُرِیدُ أَنْ أُخَالِفَکُمْ إِلَی مَا أَنْهَاکُمْ عَنْهُ إِنْ أُرِیدُ إِلَّا الْإِصْلَاحَ مَا اسْتَطَعْتُ وَ مَا تَوْفِیقِی إِلَّا بِاللهِ عَلَیْهِ تَوَکَّلْتُ وَ إِلَیْهِ أُنِیبُ [He said: O my people, have you considered — if I am upon clear proof from my Lord and He has provided me from Himself a good provision? I do not wish to oppose you by doing what I forbid you; I only wish to set things right as far as I am able, and my success is only from Allah; upon Him I have relied and to Him I turn]. Then he reminded them of what had come down upon the past nations and warned them of it, and said: یَا قَوْمِ لَا یَجْرِمَنَّکُمْ شِقَاقِی أَنْ یُصِیبَکُمْ مِثْلُ مَا أَصَابَ قَوْمَ نُوحٍ أَوْ قَوْمَ هُودٍ أَوْ قَوْمَ صَالِحٍ وَ مَا قَوْمُ لُوطٍ مِنْکُمْ بِبَعِیدٍ قَالُوا یَا شُعَیْبُ مَا نَفْقَهُ کَثِیراً مِمَّا تَقُولُ وَ إِنَّا لَنَرَاکَ فِینَا ضَعِیفاً [O my people, let not my dissent cause you to be struck by the like of what struck the people of Nuh, or the people of Hud, or the people of Salih; and the people of Lut are not far from you. They said: O Shu'aib, we do not understand much of what you say, and indeed we see you as weak among us]; his weakness was weakness of eyesight. وَ لَوْ لَا رَهْطُکَ لَرَجَمْنَاکَ وَ مَا أَنْتَ عَلَیْنَا بِعَزِیزٍ. قَالَ یَا قَوْمِ أَ رَهْطِی أَعَزُّ عَلَیْکُمْ مِنَ اللهِ وَ اتَّخَذْتُمُوهُ وَرَاءَکُمْ ظِهْرِیّاً إِنَّ رَبِّی بِمَا تَعْمَلُونَ مُحِیطٌ. وَ یَا قَوْمِ اعْمَلُوا عَلَی مَکَانَتِکُمْ إِنِّی عَامِلٌ سَوْفَ تَعْلَمُونَ مَنْ یَأْتِیهِ عَذَابٌ یُخْزِیهِ وَ مَنْ هُوَ کَاذِبٌ وَ ارْتَقِبُوا إِنِّی مَعَکُمْ رَقِیبٌ [And were it not for your clan we would have stoned you, and you are not mighty against us. He said: O my people, is my clan mightier upon you than Allah, whom you have put behind you, ignored? Indeed my Lord encompasses all that you do. And O my people, act according to your position; I too am acting. You will come to know upon whom will come a punishment that disgraces him and who is the liar. Watch, indeed I too am watching with you] — [meaning] wait; then Allah sent upon them a cry and they died. This is the saying of Allah: وَ لَمَّا جَاءَ أَمْرُنَا نَجَّیْنَا شُعَیْباً وَ الَّذِینَ آمَنُوا مَعَهُ بِرَحْمَةٍ مِنَّا وَ أَخَذَتِ الَّذِینَ ظَلَمُوا الصَّیْحَةُ فَأَصْبَحُوا فِی دِیَارِهِمْ جَاثِمِینَ کَأَنْ لَمْ یَغْنَوْا فِیهَا أَلَا بُعْداً لِمَدْیَنَ کَمَا بَعِدَتْ ثَمُودُ [And when Our command came, We saved Shu'aib and those who believed with him by a mercy from Us, and the cry seized those who had done wrong, so they became lifeless bodies in their homes, as if they had never dwelt there. Away with Madyan, as Thamud was put away].
અલી બિન ઇબ્રાહીમ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ): અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લે મદયનવાળાઓના વિનાશ [ની વાત] બયાન કરીને ફરમાવ્યું: وَ إِلَی مَدْیَنَ أَخَاهُمْ شُعَیْباً قَالَ یَا قَوْمِ اعْبُدُوا اللهَ مَا لَکُمْ مِنْ إِلَهٍ غَیْرُهُ وَ لَا تَنْقُصُوا الْمِکْیَالَ وَ الْمِیزَانَ إِنِّی أَرَاکُمْ بِخَیْرٍ وَ إِنِّی أَخَافُ عَلَیْکُمْ عَذَابَ یَوْمٍ مُحِیطٍ. وَ یَا قَوْمِ أَوْفُوا الْمِکْیَالَ وَ الْمِیزَانَ بِالْقِسْطِ وَ لَا تَبْخَسُوا النَّاسَ أَشْیَاءَهُمْ وَ لَا تَعْثَوْا فِی الْأَرْضِ مُفْسِدِینَ [અને મદયન તરફ તેમના ભાઈ શુઐબને (મોકલ્યા). તેમણે કહ્યું: ઓ મારી કોમ! અલ્લાહની ઇબાદત કરો, તેના સિવાય તમારો કોઈ ઇલાહ નથી, અને માપ અને તોલમાં ઓછું ન કરો. ખરેખર હું તમને સમૃદ્ધિમાં જોઉં છું, અને ખરેખર હું તમારા પર એક ઘેરી લેનારા દિવસના અઝાબનો ડર રાખું છું. અને ઓ મારી કોમ! ન્યાય સાથે માપ અને તોલ પૂરાં આપો અને લોકોને તેમની ચીજો ઓછી ન આપો અને ધરતી પર ફસાદ ફેલાવતાં ન ફરો]. અલ્લાહે શુઐબ (અલયહિસ્સલામ)ને મદયન તરફ મોકલ્યા, જે શામના રસ્તા પર એક શહેર હતું; પરંતુ તેમના પર ઈમાન ન લાવ્યા. અલ્લાહે તેમની વાત વર્ણવી: قَالُوا یَا شُعَیْبُ أَ صَلَاتُکَ تَأْمُرُکَ أَنْ نَتْرُکَ مَا یَعْبُدُ آبَاؤُنَا أَوْ أَنْ نَفْعَلَ فِی أَمْوَالِنَا مَا نَشَاءُ إِنَّکَ لَأَنْتَ الْحَلِیمُ الرَّشِیدُ [તેઓએ કહ્યું: ઓ શુઐબ! શું તમારી નમાઝ તમને હુકમ કરે છે કે અમે એ છોડી દઈએ જેની અમારા બાપ-દાદા ઇબાદત કરતા હતા, અથવા એ કે અમે અમારા માલમાં જે ઇચ્છીએ તે કરીએ? ખરેખર તમે તો સહનશીલ, હિદાયતયાફ્તા છો]. તેઓ કહેતા હતા: "તમે તો સફીહ અને નાદાન છો", અને અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લે إِنَّکَ لَأَنْتَ الْحَلِیمُ الرَّشِیدُ [ખરેખર તમે તો સહનશીલ, હિદાયતયાફ્તા છો] ના સંબોધનને તેમની વાતોના કિનાયા તરીકે લાવ્યા. અલ્લાહે તેમને માપ અને તોલમાં ઓછું આપવાના કારણે નષ્ટ કરી નાખ્યા. قَالَ یَا قَوْمِ أَ رَأَیْتُمْ إِنْ کُنْتُ عَلَی بَیِّنَةٍ مِنْ رَبِّی وَ رَزَقَنِی مِنْهُ رِزْقاً حَسَناً وَ مَا أُرِیدُ أَنْ أُخَالِفَکُمْ إِلَی مَا أَنْهَاکُمْ عَنْهُ إِنْ أُرِیدُ إِلَّا الْإِصْلَاحَ مَا اسْتَطَعْتُ وَ مَا تَوْفِیقِی إِلَّا بِاللهِ عَلَیْهِ تَوَکَّلْتُ وَ إِلَیْهِ أُنِیبُ [તેમણે કહ્યું: ઓ મારી કોમ! શું તમે વિચાર્યું — જો હું મારા પરવરદિગાર તરફથી સ્પષ્ટ દલીલ પર હોઉં અને તેણે મને પોતાની તરફથી સારી રોજી આપી હોય? હું નથી ઇચ્છતો કે જે વાતથી તમને રોકું તેમાં તમારો વિરોધ કરી (પોતે) કરું; હું તો માત્ર જેટલી શક્તિ છે તેટલો સુધારો ઇચ્છું છું, અને મારી તૌફીક તો માત્ર અલ્લાહથી છે; તેના પર જ મેં ભરોસો કર્યો છે અને તેની જ તરફ પલટું છું]. પછી ગુજરી ગયેલી ઉમ્મતો પર જે ઉતર્યું હતું તે તેમને યાદ કરાવ્યું અને તેનાથી ડરાવ્યા, અને ફરમાવ્યું: یَا قَوْمِ لَا یَجْرِمَنَّکُمْ شِقَاقِی أَنْ یُصِیبَکُمْ مِثْلُ مَا أَصَابَ قَوْمَ نُوحٍ أَوْ قَوْمَ هُودٍ أَوْ قَوْمَ صَالِحٍ وَ مَا قَوْمُ لُوطٍ مِنْکُمْ بِبَعِیدٍ قَالُوا یَا شُعَیْبُ مَا نَفْقَهُ کَثِیراً مِمَّا تَقُولُ وَ إِنَّا لَنَرَاکَ فِینَا ضَعِیفاً [ઓ મારી કોમ! મારો વિરોધ તમને એ પર ન લઈ જાય કે તમને એવું જ પહોંચે જેવું નૂહની કોમ, અથવા હૂદની કોમ, અથવા સાલિહની કોમને પહોંચ્યું; અને લૂતની કોમ તમારાથી દૂર નથી. તેઓએ કહ્યું: ઓ શુઐબ! તમે જે કહો છો તેમાંથી ઘણી વાતો અમે સમજતા નથી, અને ખરેખર અમે તમને અમારી વચ્ચે નબળા જોઈએ છીએ]; તેમની નબળાઈ આંખોની નબળાઈ હતી. وَ لَوْ لَا رَهْطُکَ لَرَجَمْنَاکَ وَ مَا أَنْتَ عَلَیْنَا بِعَزِیزٍ. قَالَ یَا قَوْمِ أَ رَهْطِی أَعَزُّ عَلَیْکُمْ مِنَ اللهِ وَ اتَّخَذْتُمُوهُ وَرَاءَکُمْ ظِهْرِیّاً إِنَّ رَبِّی بِمَا تَعْمَلُونَ مُحِیطٌ. وَ یَا قَوْمِ اعْمَلُوا عَلَی مَکَانَتِکُمْ إِنِّی عَامِلٌ سَوْفَ تَعْلَمُونَ مَنْ یَأْتِیهِ عَذَابٌ یُخْزِیهِ وَ مَنْ هُوَ کَاذِبٌ وَ ارْتَقِبُوا إِنِّی مَعَکُمْ رَقِیبٌ [અને જો તમારો કબીલો ન હોત તો અમે તમને પથ્થરો મારીને હણી નાખત, અને તમે અમારા પર કંઈ પ્રતિષ્ઠાવાન નથી. તેમણે કહ્યું: ઓ મારી કોમ! શું મારો કબીલો તમારા પર અલ્લાહ કરતાં વધુ પ્રતિષ્ઠાવાન છે, જેને તમે તમારી પીઠ પાછળ નાખી દીધો છે? ખરેખર મારો પરવરદિગાર તમે જે કરો છો તેને ઘેરી લેનારો છે. અને ઓ મારી કોમ! તમે તમારી જગ્યાએ અમલ કરો, ખરેખર હું પણ અમલ કરું છું. જલ્દી જ તમે જાણી લેશો કે કોના પર એવો અઝાબ આવશે જે તેને ખ્વાર કરી નાખશે અને કોણ જૂઠો છે. અને રાહ જુઓ, ખરેખર હું પણ તમારી સાથે રાહ જોનારો છું] — [એટલે] રાહ જુઓ; પછી અલ્લાહે તેમના પર એક ચીસ મોકલી અને તેઓ મરી ગયા. અને આ અલ્લાહનું કથન છે: وَ لَمَّا جَاءَ أَمْرُنَا نَجَّیْنَا شُعَیْباً وَ الَّذِینَ آمَنُوا مَعَهُ بِرَحْمَةٍ مِنَّا وَ أَخَذَتِ الَّذِینَ ظَلَمُوا الصَّیْحَةُ فَأَصْبَحُوا فِی دِیَارِهِمْ جَاثِمِینَ کَأَنْ لَمْ یَغْنَوْا فِیهَا أَلَا بُعْداً لِمَدْیَنَ کَمَا بَعِدَتْ ثَمُودُ [અને જ્યારે અમારો હુકમ આવ્યો, ત્યારે અમે શુઐબ અને તેમની સાથે ઈમાન લાવેલાઓને અમારી રહમતથી બચાવી લીધા, અને ચીસે ઝુલ્મ કરનારાઓને પકડી લીધા, તો તેઓ પોતાના ઘરોમાં ઔંધા પડેલા થઈ ગયા, જાણે ત્યાં કદી વસ્યા જ ન હતા. જુઓ! મદયન માટે (અલ્લાહની રહમતથી) દૂરી છે, જેમ કે સમૂદ દૂર કરાયા હતા].
أَتَی رَجُلٌ مِنْ أَهْلِ الشَّامِ إِلَی {عَلَی} عَلِیِّبْنِالْحُسَیْنِ (علیه السلام) فَقَالَ لَهُ أَنْتَ عَلِیُّبْنُالْحُسَیْنِ (علیه السلام) قَالَ نَعَمْ قَالَ أَبُوکَ قَتَلَ الْمُؤْمِنِینَ فَبَکَی عَلِیُّبْنُالْحُسَیْنِ (علیه السلام) قَالَ ثُمَّ مَسَحَ وَجْهَهُ {وَ} قَالَ وَیْلَکَ وَ بِمَا قَطَعْتَ عَلَی أَبِی أَنَّهُ قَتَلَ الْمُؤْمِنِینَ قَالَ بِقَوْلِهِ إِخْوَانُنَا بَغَوْا عَلَیْنَا فَقَاتَلْنَاهُمْ عَلَی بَغْیِهِمْ قَالَ أَ مَا تَقْرَأُ الْقُرْآنَ قَالَ إِنِّی أَقْرَأُ قَالَ أَ مَا سَمِعْتَ قَوْلَهُ {قَوْلَ اللَّهِ} وَ إِلی عادٍ أَخاهُمْ هُوداً وَ إِلی مَدْیَنَ أَخاهُمْ شُعَیْباً وَ إِلی ثَمُودَ أَخاهُمْ صالِحاً قَالَ بَلَی قَالَ کَانَ أَخَاهُمْ فِی عَشِیرَتِهِمْ أَوْ فِی دِینِهِمْ قَالَ فِی عَشِیرَتِهِمْ {ثُمَ} قَالَ فَرَّجْتَ عَنِّی فَرَّجَ اللَّهُ عَنْک.
امام سجاد (علیه السلام)- مردی از اهالی شام خدمت امام زین‌العابدین (علیه السلام)رسید و عرض کرد: «تو علیّ‌بن‌حسین (علیه السلام) هستی»؟ فرمود: «آری»! عرض کرد: «پدر تو بود که مؤمنان را می‌کشت»؟ علیّ‌بن‌حسین (علیه السلام) گریه کرد و سپس چشمانش را پاک کرد و فرمود: «وای بر تو! چطور ادّعا می‌کنی که پدرم مؤمنان را کشت»؟! عرض کرد: «خود ایشان فرموده است که: برادران ما به ما ستم کردند، ما نیز به خاطر ظلم آن‌ها با آنان جنگیدیم». امام (علیه السلام) فرمود: «آیا تاکنون قرآن خوانده‌ای»؟ گفت: «آری قرآن می‌خوانم»! فرمود: «آیا این کلام خدا را نشنیده‌ای که می‌فرماید: به‌سوی قوم عاد، برادرشان هود را فرستادیم. ( هود/۵۰ )، به‌سوی قوم مدین برادرشان شعیب را فرستادیم. ( هود/۸۴ )، به‌سوی قوم ثمود، برادرشان صالح را فرستادیم. ( هود/۶۱ )». گفت: «آری شنیده‌ام»! امام (علیه السلام) فرمود: «اینکه قرآن می‌فرماید «برادرشان»! یعنی برادر واقعی آنان بودند یا برادر دینی آنان»؟ گفت: «[برادر دینی و هم‌کیش نبودند بلکه] فقط برادری آنان از لحاظ قومی و خانوادگی بوده»، سپس گفت: «مشکل [و سؤال] مرا حل نمودی، خداوند مشکلات تو را حل کند».
Imam Sajjad (peace be upon him): A man from the people of Sham came to Imam Zayn al-Abidin (peace be upon him) and said: "Are you Ali ibn al-Husayn (peace be upon him)?" He said: "Yes." He said: "It was your father who killed the believers?" Ali ibn al-Husayn (peace be upon him) wept, then wiped his eyes and said: "Woe to you! How do you claim that my father killed the believers?!" He said: "He himself said: 'Our brothers wronged us, and we fought them because of their oppression.'" The Imam (peace be upon him) said: "Have you ever read the Quran?" He said: "Yes, I read the Quran." He said: "Have you not heard this word of Allah, where He says: 'To the people of Ad, We sent their brother Hud' (Hud/50), 'To the people of Madyan, We sent their brother Shu'aib' (Hud/84), 'To the people of Thamud, We sent their brother Salih' (Hud/61)?" He said: "Yes, I have heard it." The Imam (peace be upon him) said: "When the Quran says 'their brother' — does it mean they were their real brothers, or their brothers in faith?" He said: "[They were not brothers in faith and religion, rather] their brotherhood was only in terms of tribe and family." Then he said: "You have solved my problem [and question]; may Allah solve your problems."
ઇમામ સજ્જાદ (અલયહિસ્સલામ): શામના રહેવાસીઓમાંથી એક માણસ ઇમામ ઝયનુલ આબેદીન (અલયહિસ્સલામ)ની ખિદમતમાં આવ્યો અને કહ્યું: "શું તમે અલી ઇબ્ને હુસૈન (અલયહિસ્સલામ) છો?" તમે ફરમાવ્યું: "હા!" તેણે કહ્યું: "શું તમારા પિતા હતા જેમણે મોમિનોને કત્લ કર્યા?" અલી ઇબ્ને હુસૈન (અલયહિસ્સલામ) રડ્યા અને પછી પોતાની આંખો સાફ કરી અને ફરમાવ્યું: "તારા પર અફસોસ! તું કઈ રીતે દાવો કરે છે કે મારા પિતાએ મોમિનોને કત્લ કર્યા?!" તેણે કહ્યું: "ખુદ તેમણે જ ફરમાવ્યું છે કે: અમારા ભાઇઓએ અમારા પર ઝુલમ કર્યો, અમે પણ તેમના ઝુલમના કારણે તેમની સાથે જંગ કરી." ઇમામ (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: "શું તેં અત્યાર સુધી કુરઆન વાંચ્યું છે?" તેણે કહ્યું: "હા, હું કુરઆન વાંચું છું!" તમે ફરમાવ્યું: "શું તેં અલ્લાહનું આ કલામ સાંભળ્યું નથી કે તે ફરમાવે છે: કૌમે આદ તરફ, અમે તેમના ભાઇ હૂદને મોકલ્યા (હૂદ/૫૦), કૌમે મદયન તરફ અમે તેમના ભાઇ શુઐબને મોકલ્યા (હૂદ/૮૪), કૌમે સમૂદ તરફ, અમે તેમના ભાઇ સાલેહને મોકલ્યા (હૂદ/૬૧)?" તેણે કહ્યું: "હા, મેં સાંભળ્યું છે!" ઇમામ (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: "કુરઆન જે ફરમાવે છે 'તેમના ભાઇ'! એટલે કે તેઓ તેમના હકીકી ભાઇ હતા કે તેમના દીની ભાઇ?" તેણે કહ્યું: "[દીની અને હમમઝહબ ભાઇ ન હતા, બલ્કે] ફક્ત તેમની ભાઇચારી કૌમ અને ખાનદાનની દ્રષ્ટિએ હતી," પછી કહ્યું: "તમે મારી મુશ્કેલી [અને સવાલ] હલ કરી દીધી, અલ્લાહ તમારી મુશ્કેલીઓ હલ કરે."
عَنْ سَعْدِ‌بْنِ‌سَعْدْ عَنْ أَبِی‌الْحَسَنِ (علیه السلام) قَالَ سَأَلْتُهُ عَنْ قَوْمٍ یُصَغِّرُونَ الْقُفْزَانَ یَبِیعُونَ بِهَا قَالَ أُولَئِکَ الَّذِینَ یَبْخَسُونَ النَّاسَ أَشْیَاءَهُمْ.
امام کاظم (علیه السلام)- سعدبن‌سعد گوید: «از امام کاظم (علیه السلام) در مورد قومی که پیمانه‌ی قفیز را کوچک می‌سازند و با آن می‌فروشند، پرسیدم؛ فرمود: «آن‌ها کسانی هستند که اجناس و اشیاء مردم را کم می‌دهند. [و کم‌فروشی می‌کنند]»».
Imam Kazim (peace be upon him): Sa'd ibn Sa'd said: "I asked Imam Kazim (peace be upon him) about a people who make the qafiz measure small and sell with it. He said: 'They are the ones who give people short in their goods and things. [that is, they short-sell].'"
ઇમામ કાઝિમ (અલયહિસ્સલામ): સઅદ બિન સઅદ કહે છે: "મેં ઇમામ કાઝિમ (અલયહિસ્સલામ)ને એવી કૌમ વિશે પૂછ્યું જેઓ કફીઝના પૈમાનાને નાનું બનાવે છે અને તેનાથી વેચે છે; તમે ફરમાવ્યું: 'તેઓ એ લોકો છે જેઓ લોકોના માલ અને વસ્તુઓ ઓછી આપે છે. [અને ઓછું વેચે છે]'"
إِنِّی أَراکُمْ بِخَیْرٍ یَعْنِی خِصْباً وَ رَخْصَ سِعْر.
امام علی (علیه السلام)- منظور از إِنِّی أَراکُمْ بِخَیْرٍ؛ این است که من برای شما فراوانی رزق و ارزانی قیمت‌ها را می‌خواهم.
Imam Ali (peace be upon him): The meaning of إِنِّی أَراکُمْ بِخَیْرٍ [Indeed I see you in prosperity] is that I want for you abundance of sustenance and cheapness of prices.
ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ): إِنِّی أَراکُمْ بِخَیْرٍ [ખરેખર હું તમને સમૃદ્ધિમાં જોઉં છું]નો મતલબ એ છે કે હું તમારા માટે રિઝ્કની વિપુલતા અને કિંમતોની સસ્તાઈ ઈચ્છું છું.
عن أَحْمَدُبْنُمُحَمَّدٍ عَنْ بَعْضِ أَصْحَابِهِ عَنْ أبی‌عَبْدالله (علیه السلام): إِنِّی أَراکُمْ بِخَیْرٍ قَالَ کَانَ سِعْرُهُمْ رَخِیصاً.
امام صادق (علیه السلام)- در حدیث مرفوعی درباره‌ی آیه‌ی إِنِّی أَراکُمْ بِخَیْرٍ [از امام صادق (علیه السلام) آمده است: قیمت کالاهای آنان پایین بود.
Imam Sadiq (peace be upon him): In a marfu' hadith regarding the verse إِنِّی أَراکُمْ بِخَیْرٍ [Indeed I see you in prosperity], [it is reported from Imam Sadiq (peace be upon him)]: The prices of their goods were low.
ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): એક મરફૂઅ હદીસમાં إِنِّی أَراکُمْ بِخَیْرٍ [ખરેખર હું તમને સમૃદ્ધિમાં જોઉં છું] આયત વિશે [ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)થી આવ્યું છે]: તેમની વસ્તુઓની કિંમત ઓછી હતી.