بَعَثَ اللَّهُ شُعَیْباً (علیه السلام) إِلَی مَدْیَنَ وَ هِیَ قَرْیَهًٌْ عَلَی طَرِیقِ الشَّامِ فَلَمْ یُؤْمِنُوا بِهِ وَ حَکَی اللَّهُ قَوْلَهُمْ قالُوا یا شُعَیْبُ أَ صَلاتُکَ تَأْمُرُکَ أَنْ نَتْرُکَ ما یَعْبُدُ آباؤُنا إِلَی قَوْلِهِ الْحَلِیمُ الرَّشِیدُ قَالَ قَالُوا إِنَّکَ لَأَنْتَ السَّفِیهُ الْجَاهِلُ فَحَکَی اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ قَوْلَهُمْ إِنَّکَ لَأَنْتَ الْحَلِیمُ الرَّشِیدُ وَ إِنَّمَا أَهْلَکَهُمُ اللَّهُ تَعَالَی بِنَقْصِ الْمِکْیَالِ وَ الْمِیزَانِ.
علیّ‌بن‌ابراهیم (رحمة الله علیه)- خداوند شعیب (علیه السلام) را به‌سوی مَدْیَن که روستایی در مسیر شام بود فرستاد، ولی به او ایمان نیاوردند. خداوند سخنشان را حکایت فرمود: قالُوا یا شُعَیْبُ أَ صَلاتُکَ تَأْمُرُکَ أَنْ نَتْرُکَ ما یَعْبُدُ آباؤُنا أَوْ أَنْ نَفْعَلَ فی أَمْوالِنا ما نَشاءُ إِنَّکَ لَأَنْتَ الحَلِیمُ الرَّشِیدُ؛ آن‌ها گفتند: تو سفیه و نادان هستی و خدای عزّوجلّ، إِنَّکَ لَأَنْتَ الحَلِیمُ الرَّشِیدُ؛ را از زبان آنان حکایت کرده خداوند آن‌ها را به خاطر کم‌کردن پیمانه و ترازو هلاک کرد.
Ali ibn Ibrahim (may Allah have mercy on him): Allah sent Shu'aib (peace be upon him) to Madyan, which was a village on the road to Sham, but they did not believe in him. Allah related their speech: قالُوا یا شُعَیْبُ أَ صَلاتُکَ تَأْمُرُکَ أَنْ نَتْرُکَ ما یَعْبُدُ آباؤُنا أَوْ أَنْ نَفْعَلَ فی أَمْوالِنا ما نَشاءُ إِنَّکَ لَأَنْتَ الحَلِیمُ الرَّشِیدُ [They said: O Shu'aib! does your prayer enjoin you that we should forsake what our fathers worshipped, or that we should not do what we please with regard to our property? Forsooth you are the forbearing, the right-directing one]. They said: You are the foolish and ignorant one, and Allah the Mighty and Majestic related from their tongues: إِنَّکَ لَأَنْتَ الحَلِیمُ الرَّشِیدُ [Forsooth you are the forbearing, the right-directing one]. Allah destroyed them because of their giving short measure and short weight.
અલી બિન ઇબ્રાહીમ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ): અલ્લાહે શુઐબ (અલયહિસ્સલામ)ને મદયન તરફ મોકલ્યા, જે શામના રસ્તા પર એક ગામ હતું, પરંતુ તેઓ તેમના પર ઈમાન ન લાવ્યા. અલ્લાહે તેમની વાત આ રીતે વર્ણવી છે: قالُوا یا شُعَیْبُ أَ صَلاتُکَ تَأْمُرُکَ أَنْ نَتْرُکَ ما یَعْبُدُ آباؤُنا أَوْ أَنْ نَفْعَلَ فی أَمْوالِنا ما نَشاءُ إِنَّکَ لَأَنْتَ الحَلِیمُ الرَّشِیدُ [તેઓએ કહ્યું: ઓ શુઐબ! શું તારી નમાઝ તને હુકમ કરે છે કે અમે તે વસ્તુઓને છોડી દઈએ જેની અમારા વડવાઓ ઇબાદત કરતા હતા, અથવા અમારા માલમાં જે ઈચ્છીએ તે ન કરીએ? ખરેખર તું જ સહનશીલ અને સાચા માર્ગે ચાલનાર છે]. તેઓએ કહ્યું: તું મૂર્ખ અને અજ્ઞાની છે, અને અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લે તેમની જીભે إِنَّکَ لَأَنْتَ الحَلِیمُ الرَّشِیدُ [ખરેખર તું જ સહનશીલ અને સાચા માર્ગે ચાલનાર છે] વર્ણવ્યું. અલ્લાહે તેમને પિમાનું અને ત્રાજવું ઓછું કરવાના કારણે નાબૂદ કર્યા.