بَعَثَ اللَّهُ شُعَیْباً (علیه السلام) إِلَی مَدْیَنَ وَ هِیَ قَرْیَهًٌْ عَلَی طَرِیقِ الشَّامِ فَلَمْ یُؤْمِنُوا بِهِ ... ثُمَّ ذَکَّرَهُمْ وَ خَوَّفَهُمْ بِمَا نَزَلَ بِالْأُمَمِ الْمَاضِیَهًِْ فَقَالَ یا قَوْمِ لا یَجْرِمَنَّکُمْ شِقاقِی أَنْ یُصِیبَکُمْ مِثْلُ ما أَصابَ قَوْمَ نُوحٍ أَوْ قَوْمَ هُودٍ أَوْ قَوْمَ صالِحٍ وَ ما قوم لوط مِنْکُمْ بِبَعِیدٍ قالُوا یا شُعَیْبُ ما نَفْقَهُ کَثِیراً مِمَّا تَقُولُ وَ إِنَّا لَنَراکَ فِینا ضَعِیفاً.
علیّ‌بن‌ابراهیم (رحمة الله علیه)- خداوند شعیب (علیه السلام) را به‌سوی مدین که روستایی در مسیر شام بود فرستاد، ولی به او ایمان نیاوردند. سپس آنچه بر امّت‌های‌گذشته فرود آمده را به آن‌ها یادآوری کرد و آن‌ها را از آن ترساند و گفت: یا قَوْمِ لا یَجْرِمَنَّکُمْ شِقاقِی أَنْ یُصِیبَکُمْ مِثْلُ ما أَصابَ قَوْمَ نُوحٍ أَوْ قَوْمَ هُودٍ أَوْ قَوْمَ صالِحٍ وَ ما قَوْمُ لُوطٍ مِنْکُمْ بِبَعِیدٍ. قالُوا یا شُعَیْبُ ما نَفْقَهُ کَثِیراً مِمَّا تَقُولُ وَ إِنَّا لَنَراکَ فِینا ضَعِیفاً.
Ali ibn Ibrahim (may Allah have mercy on him): Allah sent Shu'aib (peace be upon him) to Madyan, which was a village on the road to Sham, but they did not believe in him. Then he reminded them and warned them of what had descended upon past nations, and said: یا قَوْمِ لا یَجْرِمَنَّکُمْ شِقاقِی أَنْ یُصِیبَکُمْ مِثْلُ ما أَصابَ قَوْمَ نُوحٍ أَوْ قَوْمَ هُودٍ أَوْ قَوْمَ صالِحٍ وَ ما قَوْمُ لُوطٍ مِنْکُمْ بِبَعِیدٍ. قالُوا یا شُعَیْبُ ما نَفْقَهُ کَثِیراً مِمَّا تَقُولُ وَ إِنَّا لَنَراکَ فِینا ضَعِیفاً [O my people! Let not opposition to me make you guilty so that there may befall you the like of what befell the people of Nuh, or the people of Hud, or the people of Salih, nor are the people of Lut far off from you. They said: O Shu'aib! We do not understand much of what you say, and indeed we see you as weak among us].
અલી બિન ઇબ્રાહીમ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ): અલ્લાહે શુઐબ (અલયહિસ્સલામ)ને મદયન તરફ મોકલ્યા, જે શામના રસ્તા પર એક ગામ હતું, પરંતુ તેઓ તેમના પર ઈમાન ન લાવ્યા. પછી તેમણે ગુજરેલી ઉમ્મતો પર જે નાઝિલ થયું હતું તે તેમને યાદ કરાવ્યું અને તેમને તેનાથી ડરાવ્યા અને કહ્યું: یا قَوْمِ لا یَجْرِمَنَّکُمْ شِقاقِی أَنْ یُصِیبَکُمْ مِثْلُ ما أَصابَ قَوْمَ نُوحٍ أَوْ قَوْمَ هُودٍ أَوْ قَوْمَ صالِحٍ وَ ما قَوْمُ لُوطٍ مِنْکُمْ بِبَعِیدٍ. قالُوا یا شُعَیْبُ ما نَفْقَهُ کَثِیراً مِمَّا تَقُولُ وَ إِنَّا لَنَراکَ فِینا ضَعِیفاً [ઓ મારી કૌમ! મારી સાથેનો વિરોધ તમને એવી હાલતમાં ન લાવે કે તમારા પર તે જ પડે જે નૂહની કૌમ પર, અથવા હૂદની કૌમ પર, અથવા સાલિહની કૌમ પર પડ્યું, અને લૂતની કૌમ તમારાથી દૂર નથી. તેઓએ કહ્યું: ઓ શુઐબ! તમે જે કહો છો તેમાંથી ઘણું અમે સમજતા નથી, અને ખરેખર અમે તમને અમારી વચ્ચે નબળા જોઈએ છીએ].