أمیرالمؤمنین ( عَنْ حَفْصِ‌بْنِ‌غِیَاثٍ قَالَ سَمِعْتُ أَبَاعَبْدِاللَّهِ (یَقُولُ ... ثُمَّ قَالَ قَالَ أَبِی عَلِیُّبْنُأَبِیطَالِبٍ (لَاخَیْرَ فِی الْعَیْشِ إِلَّا لِرَجُلَیْنِ رَجُلٍ یَزْدَادُ کُلَّ یَوْمٍ خَیْراً وَ رَجُلٍ یَتَدَارَکُ مَنِیَّتَهُ بِالتَّوْبَهًِْ وَ أَنَّی لَهُ بِالتَّوْبَهًِْ وَ اللَّهِ لَوْ سَجَدَ حَتَّی یَنْقَطِعَ عُنُقُهُ مَا قَبِلَ اللَّهُ تَبَارَکَ وَ تَعَالَی مِنْهُ إِلَّا بِوَلَایَتِنَا أَهْلَ الْبَیْتِ أَلَا وَ مَنْ عَرَفَ حَقَّنَا وَ رَجَا الثَّوَابَ فِینَا وَ رَضِیَ بِقُوتِهِ نِصْفِ مُدٍّ فِی کُلِّ یَوْمٍ وَ مَا سَتَرَ عَوْرَتَهُ وَ مَا أَکَنَّ رَأْسَهُ وَ هُمْ وَ اللَّهِ فِی ذَلِکَ خَائِفُونَ وَجِلُونَ وَدُّوا أَنَّهُ حَظُّهُمْ مِنَ الدُّنْیَا وَ کَذَلِکَ وَصَفَهُمُ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ فَقَالَ وَ الَّذِینَ یُؤْتُونَ ما آتَوْا وَ قُلُوبُهُمْ وَجِلَةٌ أَنَّهُمْ إِلی رَبِّهِمْ راجِعُونَ ثُمَّ قَالَ مَا الَّذِی آتَوْا آتَوْا وَ اللَّهِ مَعَ الطَّاعَهًِْ الْمَحَبَّهًَْ وَ الْوَلَایَهًَْ وَ هُمْ فِی ذَلِکَ خَائِفُونَ لَیْسَ خَوْفُهُمْ خَوْفَ شَکٍّ وَ لَکِنَّهُمْ خَافُوا أَنْ یَکُونُوا مُقَصِّرِینَ فِی مَحَبَّتِنَا وَ طَاعَتِنَا.
امام علی ( حفص‌بن‌غیاث گوید: شنیدم امام صادق (می‌فرمود: ... امام علی (فرمود: دو کس از خیر دنیا بهره مند می‌شوند: اوّل، کسی که کارهای نیک او روزبه‌روز در دنیا افزون می‌گردد و دوّم، کسی که عمل زشت خود را با توبه جبران می‌کند و کی توبه او پذیرفته می‌شود؟! به خدا سوگند! اگر آنقدر در سجده بماند که گردنش قطع شود، خداوند توبه او را نمی‌پذیرد؛ مگر اینکه به ولایت ما قائل باشد. هم آنان که حقّ ما را شناخته و به‌واسطه‌ی ما امید ثواب و پاداش دارند، به اندک غذای روزانه، به لباسی که ستر عورت کند و سقفی که سایبانش باشد، اکتفا کرده و با این‌حال خائف و ترسان هستند و دوست دارند که بهره‌ی آن‌ها از دنیا همین باشد. خداوند عزّوجلّ نیز ایشان را چنین توصیف می‌کند: وَ الَّذِینَ یُؤْتُونَ ما آتَوْا وَ قُلُوبُهُمْ وَجِلَةٌ أَنَّهُمْ إِلی رَبِّهِمْ راجِعُونَ منظور از آنچه که آورده اند در این آیه چیست؟ اطاعت کردن از خداوند به همراه محبّت و ولایت اهل بیت (بااین‌حال آن‌ها از این می‌ترسند که طاعتشان پذیرفته نشود. به خدا سوگند! که ترس آن‌ها ناشی از تردیدشان در دین نیست؛ بلکه از آن می‌ترسند که در دوستی ما و پیروی از ما کوتاهی کرده باشند».
Imam Ali (peace be upon him): Hafs ibn Ghiyath said: I heard Imam Sadiq (peace be upon him) say: ... Imam Ali (peace be upon him) said: Two persons benefit from the good of this world: first, one whose good deeds in the world increase day by day; and second, one who makes up for his ugly deed with repentance — and when will his repentance be accepted?! By Allah! Even if he remained in prostration until his neck were severed, Allah would not accept his repentance unless he holds to our wilayah. They are the ones who have recognized our right and hope for reward and recompense through us; they content themselves with a little daily food, with clothing that covers their nakedness, and a roof that shelters them, and yet they are fearful and afraid, and they wish that this be their share of the world. Allah the Mighty and Majestic also describes them thus: وَ الَّذِینَ یُؤْتُونَ ما آتَوْا وَ قُلُوبُهُمْ وَجِلَةٌ أَنَّهُمْ إِلی رَبِّهِمْ راجِعُونَ [And those who give what they give while their hearts are full of fear that to their Lord they must return]. What is meant by what they have brought in this verse? Obedience to Allah together with love and wilayah of the Ahl al-Bayt (peace be upon them). Despite this, they fear that their obedience will not be accepted. By Allah! Their fear is not because of any doubt in the religion; rather, they fear that they may have fallen short in loving us and following us.
ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ): હફ્સ બિન ગિયાસ કહે છે: મેં ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)ને ફરમાવતાં સાંભળ્યા: ... ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: બે વ્યક્તિ દુનિયાના ખૈરથી લાભ મેળવે છે: પ્રથમ, જેના નેક કાર્યો દુનિયામાં દિવસે-દિવસે વધતાં જાય છે; અને બીજું, જે પોતાના ખરાબ કાર્યની ભરપાઈ તૌબાથી કરે છે — અને તેની તૌબા ક્યારે કબૂલ થશે?! અલ્લાહની કસમ! જો તે એટલો સજદો કરે કે તેની ગરદન કપાઈ જાય, તો પણ અલ્લાહ તેની તૌબા કબૂલ કરશે નહીં; સિવાય કે તે અમારી વિલાયતનો કાયલ હોય. તેઓ જ છે જેઓએ અમારા હકને ઓળખ્યો છે અને અમારા થકી સવાબ અને બદલાની આશા રાખે છે, રોજિંદા થોડા ખોરાક પર, એવા કપડાં પર જે સતરે ઔરત ઢાંકે, અને એવી છત પર જે તેમને છાયો આપે, સંતોષ કરે છે અને છતાં ખૌફ અને ભયમાં હોય છે, અને ઈચ્છે છે કે દુનિયામાંથી તેમનો ભાગ આટલો જ હોય. અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લ પણ તેમનું આવું વર્ણન કરે છે: وَ الَّذِینَ یُؤْتُونَ ما آتَوْا وَ قُلُوبُهُمْ وَجِلَةٌ أَنَّهُمْ إِلی رَبِّهِمْ راجِعُونَ [અને તેઓ જેઓ આપે છે જે કંઈ આપે છે અને તેમના દિલો ડરેલા હોય છે કે તેઓ પોતાના રબ તરફ પાછા ફરવાના છે]. આ આયતમાં જે તેઓએ લાવ્યાં તેનો અર્થ શું છે? અલ્લાહની ઇતાઅત, અહલે બૈત (અલયહિમુસ્સલામ)ની મોહબ્બત અને વિલાયત સાથે. છતાં તેઓ એ વાતથી ડરે છે કે તેમની તાઅત કબૂલ થશે નહીં. અલ્લાહની કસમ! તેમનો ડર દીનમાં તેમની શંકાના કારણે નથી; બલ્કે તેઓ એનાથી ડરે છે કે અમારી મોહબ્બત અને અમારી પૈરવીમાં તેઓએ કોતાહી કરી હોય.