أمیرالمؤمنین ( عَنْ مُقَرِّنٍ قَالَ سَمِعْتُ أَبَاعَبْدِاللَّهِ (یَقُول: جَاءَ ابْنُ الْکَوَّاءِ إِلَی أَمِیرِ الْمُؤْمِنِینَ (فَقَالَ یَا أَمِیرَالْمُؤْمِنِینَ (وَ عَلَی الْأَعْرافِ رِجالٌ یَعْرِفُونَ کُلًّا بِسِیماهُمْ فَقَالَ نَحْنُ الْأَعْرَافُ نَعْرِفُ أَنْصَارَنَا بِسِیمَاهُمْ وَ نَحْنُ الْأَعْرَافُ الَّذِینَ لَا یَعْرِفُ اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ إِلَّا بِسَبِیلِ مَعْرِفَتِنَا وَ نَحْنُ الْأَعْرَافُ یُعَرِّفُنَا اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ یَوْمَ الْقِیَامَهًِْ عَلَی الصِّرَاطِ فَلَا یَدْخُلُ الْجَنَّهًَْ إِلَّا مَنْ عَرَفَنَا وَ نَحْنُ عَرَفْنَاهُ وَ لَا یَدْخُلُ النَّارَ إِلَّا مَنْ أَنْکَرَنَا وَ أَنْکَرْنَاهُ إِنَّ اللَّهِ لَوْ شَاءَ لَعَرَّفَ الْعِبَادَ نَفْسَهُ وَ لَکِنْ جَعَلَنَا أَبْوَابَهُ وَ صِرَاطَهُ وَ سَبِیلَهُ وَ الْوَجْهَ الَّذِی یُؤْتَی مِنْهُ فَمَنْ عَدَلَ عَنْ وَلَایَتِنَا أَوْ فَضَّلَ عَلَیْنَا غَیْرَنَا فَإِنَّهُمْ عَنِ الصِّراطِ لَناکِبُونَ وَ لَا سَوَاءٌ مَنِ اعْتَصَمَ النَّاسُ بِهِ وَ لَا سَوَاءٌ مَنْ ذَهَبَ حَیْثُ ذَهَبَ النَّاسُ ذَهَبَ النَّاسُ إِلَی عُیُونٍ کَدِرَهًٍْ یُفْرَغُ بَعْضُهَا فِی بَعْضٍ وَ ذَهَبَ مَنْ ذَهَبَ إِلَیْنَا إِلَی عَیْنٍ صَافِیَهًٍْ تَجْرِی بِأُمُورٍ لَا نَفَادَ لَهَا وَ لَا انْقِطَاعَ.
امام علی ( مقرّن گوید: شنیدم امام صادق (فرمود: ابن کوّاء نزد امیرالمؤمنین (آمد و گفت: «ای امیرمؤمنان (! و بر «اعراف» مردانی هستند که هریک از آن دو گروه را از چهره‌هایشان می شناسند. ( اعراف/۴۶ ) یعنی چه»؟ فرمود: «بر اعراف ماییم که یاران خود را از رخسارشان می شناسیم، اعراف ماییم که خدای عزّوجلّ جز از طریق معرفت ما شناخته نشود و اعراف ماییم که خدا ما را در روز قیامت بر روی صراط قرار دهد، جز کسی که ما او را بشناسیم و او ما را شناسد کسی داخل بهشت نمی‌شود؛ و جز آنکه ما او را ناشناس دانیم و او ما را نشناسد، به دوزخ وارد نمی‌شود. خدای تبارک وتعالی اگر می خواست خودش را بی واسطه به بندگانش می شناسانید ولی ما را در جاده، راه و طریق معرفت خود قرار داد، کسانی که از ولایت ما روگردانیده و دیگران را بر ما ترجیح دهند از صراط مستقیم منحرفند [در قیامت از صراط نمی‌گذرند] کسانی که مردم به آن‌ها پناه گیرند [که ما اهل بیت پیغمبر باشیم] با کسانی که خود محتاج پناهندگی به دیگران باشند [که پیشوایان عامّه باشند] برابر نیست؛ زیرا آن مردم به سوی چشمه‌های کم آب تیره که از چشمه‌ای به چشمه‌ی دیگر ریزد رفتند و کسانی که سوی ما آمدند به سوی چشمه‌های صافی آمدند که آبش به امر پروردگار جاریست و تمام شدن و خشک شدن ندارد».
Imam Ali (peace be upon him): Muqarrin said: I heard Imam Sadiq (peace be upon him) say: Ibn al-Kawwa came to Amir al-Mu'minin (peace be upon him) and said: "O Amir al-Mu'minin (peace be upon him)! [The verse] وَ عَلَی الْأَعْرافِ رِجالٌ یَعْرِفُونَ کُلًّا بِسِیماهُمْ [And on the A'raf are men who recognise each of the two groups by their marks] (al-A'raf/46) — what does it mean?" He said: "We are those upon the A'raf, who recognise our supporters by their faces; we are the A'raf, in that Allah the Mighty and Majestic is not known except through the path of knowing us; and we are the A'raf, in that Allah the Mighty and Majestic will place us on the Day of Resurrection upon the Sirat — no one enters Paradise except one whom we know and who knows us, and no one enters the Fire except one whom we do not know and who does not know us. Allah the Blessed and Exalted, had He willed, would have made Himself known to His servants directly, but He set us as the road, the way and the path to His recognition. Those who turn away from our wilayah and prefer others over us are deviating from the straight path [on the Day of Resurrection they will not pass over the Sirat]. Those to whom people take refuge [namely we, the Ahl al-Bayt of the Prophet] are not equal to those who themselves need to take refuge with others [namely the leaders of the general public]; for those people went to muddy, scanty springs which pour from one spring into another, whereas those who came to us came to pure springs whose water flows by the command of the Lord and has no ending and no drying up."
ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ): મુકર્રિન કહે છે: મેં ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)ને ફરમાવતાં સાંભળ્યા: ઇબ્ને કવ્વા અમીરુલ મોઅમેનીન (અલયહિસ્સલામ) પાસે આવ્યા અને કહ્યું: "હે અમીરુલ મોઅમેનીન (અલયહિસ્સલામ)! [આયત] وَ عَلَی الْأَعْرافِ رِجالٌ یَعْرِفُونَ کُلًّا بِسِیماهُمْ [અને આઅરાફ પર એવા લોકો છે જેઓ દરેકને તેમના ચહેરાઓથી ઓળખશે] (આઅરાફ/૪૬) યાની શું?" તેમણે ફરમાવ્યું: "આઅરાફ પર અમે છીએ જેઓ પોતાના સાથીઓને તેમના ચહેરાઓથી ઓળખીએ છીએ, આઅરાફ અમે છીએ કે અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લને અમારી મઅરેફતના માર્ગ સિવાય ઓળખી શકાતો નથી, અને આઅરાફ અમે છીએ કે અલ્લાહ કયામતના દિવસે અમને સિરાત પર મુકશે. અમે જેને ઓળખતા હોઈએ અને જે અમને ઓળખતો હોય તેના સિવાય કોઈ જન્નતમાં દાખલ થશે નહીં; અને જેને અમે ન ઓળખતા હોઈએ અને જે અમને ન ઓળખતો હોય તેના સિવાય કોઈ જહન્નમમાં દાખલ થશે નહીં. અલ્લાહ તબારક વ તઆલા જો ઈચ્છતો તો પોતાની જાતને બંદાઓને વગર વસીલા ઓળખાવી શકતો, પરંતુ તેણે અમને પોતાની મઅરેફતના રસ્તા, માર્ગ અને તરીકામાં મુક્યા. જે લોકો અમારી વિલાયતથી મોં ફેરવે અને બીજાઓને અમારા પર તરજીહ આપે તેઓ સીધા માર્ગથી ભટકેલા છે [કયામતમાં સિરાત પરથી પસાર નહીં થાય]. જે લોકોનો લોકો આશરો લે [કે અમે અહલે બૈતે પયગંબર છીએ] અને જેઓ પોતે જ બીજાઓની પનાહના મોહતાજ હોય [કે જેઓ સામાન્ય લોકોના પેશવાઓ છે] બરાબર નથી; કારણ કે તે લોકો ઓછા પાણીવાળા ગંદા ઝરણાં તરફ ગયા જે એક ઝરણાંથી બીજા ઝરણાંમાં પડે છે, અને જેઓ અમારી તરફ આવ્યા તેઓ સાફ ઝરણાં તરફ આવ્યા જેનું પાણી પરવરદિગારના હુકમથી વહે છે અને તેને ખતમ થવું કે સુકાવું નથી."