الصّادق ( نَزَلَتْ هَذِهِ الْآیَهًُْ فِی أَمِیرِالْمُؤْمِنِینَ (وَ عُثْمَانَ وَ ذَلِکَ أَنَّهُ کَانَ بَیْنَهُمَا مُنَازَعَهًٌْ فِی حَدِیقَهًٍْ فَقَالَ أَمِیرُالْمُؤْمِنِینَ (تَرْضَی بِرَسُولِ اللَّهِ (فَقَالَ عَبْدُالرَّحْمَنِبْنُعَوْفٍ لِعُثْمَانَ لَا تُحَاکِمْهُ إِلَی رَسُولِ اللَّهِ (فَإِنَّهُ یَحْکُمُ لَهُ عَلَیْکَ وَ لَکِنْ حَاکِمْهُ إِلَی ابْنِ شَیْبَهًَْ الْیَهُودِیِّ فَقَالَ عُثْمَانُ لِأَمِیرِالْمُؤْمِنِینَ (لَا أَرْضَی إِلَّا بِابْنِ شَیْبَهًَْ الْیَهُودِیِّ فَقَالَ ابْنُ شَیْبَهًَْ لِعُثْمَانَ تَأْتَمِنُونَ مُحَمَّداً (عَلَی وَحْیِ السَّمَاءِ وَ تَتَّهِمُونَهُ فِی الْأَحْکَامِ فَأَنْزَلَ اللَّهُ عَلَی رَسُولِهِ (وَ إِذا دُعُوا إِلَی اللهِ وَ رَسُولِهِ لِیَحْکُمَ بَیْنَهُمْ إِلَی قَوْلِهِ بَلْ أُولئِکَ هُمُ الظَّالِمُونَ.
امام صادق ( این آیه درباره‌ی امیرمؤمنان (و عثمان نازل شده است و ماجرا از این قرار است که بین امیرمؤمنان (و عثمان بر سر باغی اختلاف افتاد. امیرمؤمنان (فرمود: «آیا راضی می‌شوی رسول خدا (را به داوری بگیریم»؟ عبدالرّحمن‌بن‌عوف به عثمان گفت: «داوری را نزد رسول خدا (نبرید؛ چرا که او به نفع علی (داوری می‌کند؛ ابن‌شیبه یهودی را به داوری بگیرید». عثمان به امیرمؤمنان (گفت: «من فقط به داوری ابن‌شیبه راضی می‌شوم». ابن شیبه گفت: «آیا شما رسول خدا (را امانتدار وحی می‌دانید درحالی‌که او را در داوری‌کردن متّهم می‌کنید»! پس خدا به پیامبر (چنین وحی کرد: وَ إِذَا دُعُوا إِلَی اللهِ وَرَسُولِهِ لِیَحْکُمَ بَیْنَهُمْ إِذَا فَرِیقٌ مِّنْهُم مُّعْرِضُونَ، وَإِن یَکُن لهُمُ الحَقُّ یَأْتُوا إِلَیْهِ مُذْعِنِینَ، أَفِی قُلُوبِهِم مَّرَضٌ أَمِ ارْتَابُوا أَمْ یَخَافُونَ أَن یَحِیفَ اللهُ عَلَیْهِمْ وَ رَسُولُهُ بَلْ أُوْلَئِکَ هُمُ الظَّالِمُونَ.
Imam Sadiq (peace be upon him): This verse was revealed concerning the Commander of the Faithful (peace be upon him) and Uthman, and the story is that a dispute arose between the Commander of the Faithful (peace be upon him) and Uthman over a garden. The Commander of the Faithful (peace be upon him) said: "Will you agree that we take the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) as arbitrator?" Abd al-Rahman ibn Awf said to Uthman: "Do not take the case to the Messenger of Allah (peace be upon him and his family), for he will judge in favour of Ali (peace be upon him); take Ibn Shayba the Jew as arbitrator." Uthman said to the Commander of the Faithful (peace be upon him): "I will only agree to the arbitration of Ibn Shayba." Ibn Shayba said: "Do you consider the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) trustworthy over the revelation from heaven while you accuse him in his judgments?!" Then Allah revealed to the Prophet (peace be upon him and his family): وَ إِذَا دُعُوا إِلَی اللهِ وَرَسُولِهِ لِیَحْکُمَ بَیْنَهُمْ إِذَا فَرِیقٌ مِّنْهُم مُّعْرِضُونَ، وَإِن یَکُن لهُمُ الحَقُّ یَأْتُوا إِلَیْهِ مُذْعِنِینَ، أَفِی قُلُوبِهِم مَّرَضٌ أَمِ ارْتَابُوا أَمْ یَخَافُونَ أَن یَحِیفَ اللهُ عَلَیْهِمْ وَ رَسُولُهُ بَلْ أُوْلَئِکَ هُمُ الظَّالِمُونَ [And when they are called to Allah and His Messenger that he may judge between them, lo! a party of them turn aside; and if the right is on their side, they come to him in submission; is there a disease in their hearts, or do they doubt, or do they fear that Allah and His Messenger will act unjustly towards them? Nay! they themselves are the unjust].
ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): આ આયત અમીરૂલ મોમેનીન (અલયહિસ્સલામ) અને ઉસ્માન વિશે નાઝિલ થઈ છે અને વાત એવી છે કે અમીરૂલ મોમેનીન (અલયહિસ્સલામ) અને ઉસ્માન વચ્ચે એક બગીચા બાબતે વિવાદ થયો. અમીરૂલ મોમેનીન (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: "શું તું રાજી છે કે આપણે રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ને ન્યાયાધીશ બનાવીએ?" અબ્દુર્રહમાન બિન અવ્ફે ઉસ્માનને કહ્યું: "ન્યાય માટે રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પાસે ન લઈ જાઓ; કારણ કે તેઓ અલી (અલયહિસ્સલામ)ના પક્ષમાં ચુકાદો આપશે; ઇબ્ને શયબા યહૂદીને ન્યાયાધીશ બનાવો." ઉસ્માને અમીરૂલ મોમેનીન (અલયહિસ્સલામ)ને કહ્યું: "હું માત્ર ઇબ્ને શયબાના ન્યાય પર જ રાજી થઈશ." ઇબ્ને શયબાએ કહ્યું: "શું તમે રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ને વહીના અમાનતદાર માનો છો જ્યારે તેમના પર ન્યાય કરવામાં આરોપ મૂકો છો!" પછી અલ્લાહે પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ને આ પ્રમાણે વહી કરી: وَ إِذَا دُعُوا إِلَی اللهِ وَرَسُولِهِ لِیَحْکُمَ بَیْنَهُمْ إِذَا فَرِیقٌ مِّنْهُم مُّعْرِضُونَ، وَإِن یَکُن لهُمُ الحَقُّ یَأْتُوا إِلَیْهِ مُذْعِنِینَ، أَفِی قُلُوبِهِم مَّرَضٌ أَمِ ارْتَابُوا أَمْ یَخَافُونَ أَن یَحِیفَ اللهُ عَلَیْهِمْ وَ رَسُولُهُ بَلْ أُوْلَئِکَ هُمُ الظَّالِمُونَ [અને જ્યારે તેમને અલ્લાહ અને તેના રસૂલ તરફ બોલાવવામાં આવે છે કે તે તેમની વચ્ચે ચુકાદો આપે, ત્યારે તેમાંનો એક જૂથ મોં ફેરવી લે છે; અને જો હક તેમના પક્ષમાં હોય તો તેઓ નમ્રતાથી તેમની પાસે આવે છે; શું તેમના દિલોમાં રોગ છે, અથવા તેઓ શંકા કરે છે, અથવા તેમને ડર છે કે અલ્લાહ અને તેના રસૂલ તેમના પર અન્યાય કરશે? નહીં! ખરેખર તેઓ પોતે જ ઝાલિમો છે].