Surah 27 · An Naml

سورة النمل

Verse 21 of 93

27:21

لَأُعَذِّبَنَّهُ عَذاباً شَدِیداً أَوْ لَأَذْبَحَنَّهُ أَوْ لَیَأْتِیَنِّي بِسُلْطانٍ مُبِینٍ

به یقین او را کیفر شدیدى خواهم داد، یا او را ذبح مى‌کنم، مگر آنکه دلیل روشنى [براى غیبتش] براى من بیاورد»!

I will most certainly punish him with a severe punishment, or kill him, or he shall bring to me a clear plea.

હું તેને સખત સજા કરીશ, અથવા તેને ઝબ્હ કરી નાખીશ, અથવા તો તે મારી પાસે (ગાયબ રહેવાની) કોઇ વાઝેહ દલીલ લાવે !

علی‌بن‌إبراهیم (رحمة الله علیه) Ali ibn Ibrahim (may Allah have mercy on him) અલી બિન ઇબ્રાહીમ (રહમતુલ્લાહે અલયહે)

ما لِیَ لا أَرَی الْهُدْهُدَ إِلَی قَوْلِهِ بِسُلْطانٍ مُبِینٍ أَیْ بِحُجَّهًٍْ قَوِیَّهًٍْ.

علیّ‌بن‌ابراهیم (رحمة الله علیه)- لَأُعَذِّبَنَّهُ عَذاباً شَدِیداً أَوْ لَأَذْبَحَنَّهُ أَوْ لَیَأْتِیَنِّی بِسُلْطانٍ مُبِینٍ یعنی با حجّتی قوی.

Ali ibn Ibrahim (may Allah have mercy on him): لَأُعَذِّبَنَّهُ عَذاباً شَدِیداً أَوْ لَأَذْبَحَنَّهُ أَوْ لَیَأْتِیَنِّی بِسُلْطانٍ مُبِینٍ [I will most certainly punish him with a severe punishment, or kill him, or he shall bring to me a clear plea] means with a strong proof.

અલી બિન ઇબ્રાહીમ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ): لَأُعَذِّبَنَّهُ عَذاباً شَدِیداً أَوْ لَأَذْبَحَنَّهُ أَوْ لَیَأْتِیَنِّی بِسُلْطانٍ مُبِینٍ [હું ચોક્કસ તેને સખત અઝાબ આપીશ, અથવા તેને ઝબહ કરી નાખીશ, અથવા તે મારી પાસે સ્પષ્ટ દલીલ લાવે] એટલે કે મજબૂત હુજ્જત સાથે.

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

قَوْلُهُ لَأُعَذِّبَنَّهُ عَذاباً شَدِیداً یَقُولُ لَأَنْتِفَنَّ رِیشَه.

امام صادق (علیه السلام)- لَأُعَذِّبَنَّهُ عَذاباً شَدِیداً؛ یعنی پرهای هدهد را خواهم کند.

Imam Sadiq (peace be upon him): لَأُعَذِّبَنَّهُ عَذاباً شَدِیداً [I will most certainly punish him with a severe punishment]; that is, I will pluck out the hoopoe's feathers.

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): لَأُعَذِّبَنَّهُ عَذاباً شَدِیداً [હું તેને સખત સજા આપીશ]; એટલે કે હું હુદહુદના પીંછાં ઉખાડી નાખીશ.

الکاظم (علیه السلام) Imam Kazim (peace be upon him) ઇમામ કાઝિમ (અલયહિસ્સલામ)

عَن إِبْرَاهِیمَ عَنْ أَبِیهِ عَنْ أَبِی‌الْحَسَنِ الْأَوَّلِ (علیه السلام) قَالَ: إِنَّ سلیمان‌بن‌داود (علیه السلام) قَالَ لِلْهُدْهُدِ حِینَ فَقَدَهُ وَ شَکَ فِی أَمْرِهِ فَقالَ ما لِیَ لاأَرَی الْهُدْهُدَ أَمْ کانَ مِنَ الْغائِبِینَ حِینَ فَقَدَهُ فَغَضِبَ عَلَیْهِ فَقَالَ لَأُعَذِّبَنَّهُ عَذاباً شَدِیداً أَوْ لَأَذْبَحَنَّهُ أَوْ لَیَأْتِیَنِّی بِسُلْطانٍ مُبِینٍ وَ إِنَّمَا غَضِبَ لِأَنَّهُ کَانَ یَدُلُّهُ عَلَی الْمَاءِ فَهَذَا وَ هُوَ طَائِرٌ قَدْ أُعْطِیَ مَا لَمْ یُعْطَ سُلَیْمَانُ (علیه السلام) وَ قَدْ کَانَتِ الرِّیحُ وَ النَّمْلُ وَ الْإِنْسُ وَ الْجِنُّ وَ الشَّیَاطِینُ وَ الْمَرَدَهًُْ لَهُ طَائِعِینَ وَ لَمْ یَکُنْ یَعْرِفُ الْمَاءَ تَحْتَ الْهَوَاءِ وَکَانَ الطَّیْرُ یَعْرِفُه.

امام کاظم (علیه السلام)- ابراهیم از پدرش از امام کاظم (علیه السلام) نقل می‌کند: وقتی سلیمان‌بن‌داوود (علیه السلام) هدهد را گم کرد و درباره‌اش به شک افتاد؛ گفت: «چرا هدهد را نمی‌بینم، یا اینکه او از غایبان است؟!. ( نمل/۲۰ )». وقتی دید که حاضر نیست، خشمگین شد و گفت: لَأُعَذِّبَنَّهُ عَذاباً شَدِیداً أَوْ لَأَذْبَحَنَّهُ أَوْ لَیَأْتِیَنِّی بِسُلْطانٍ مُبِینٍ و نسبت به او خشمگین شد چرا که هدهد راهنمای سلیمان برای پیدا کردن آب بود. بنابراین به همین پرنده‌ی کوچک چیزی عطا شده بود که سلیمان (علیه السلام) نداشت و با اینکه باد و مورچه و انس و جن و شیاطین و سرکشان، همه مطیع او بودند، آب را زیر هوا تشخیص نمی‌داد و آن پرنده تشخیص می‌داد.

Imam Kazim (peace be upon him): Ibrahim narrates from his father from Imam Kazim (peace be upon him): When Sulayman ibn Dawud (peace be upon him) lost the hoopoe and became doubtful about it, he said: "Why do I not see the hoopoe, or is it among the absent?! (An-Naml/20)." When he saw that it was not present, he became angry and said: لَأُعَذِّبَنَّهُ عَذاباً شَدِیداً أَوْ لَأَذْبَحَنَّهُ أَوْ لَیَأْتِیَنِّی بِسُلْطانٍ مُبِینٍ [I will most certainly punish him with a severe punishment, or kill him, or he shall bring to me a clear plea]. And he became angry with it because the hoopoe was Sulayman's guide for finding water. So this small bird had been given something that Sulayman (peace be upon him) did not have, and although the wind, the ants, humans, jinn, satans and the rebellious ones were all obedient to him, he could not detect water beneath the ground, while that bird could detect it.

ઇમામ કાઝિમ (અલયહિસ્સલામ): ઇબ્રાહીમ પોતાના પિતા થકી ઇમામ કાઝિમ (અલયહિસ્સલામ) થી નકલ કરે છે: જ્યારે સુલયમાન બિન દાવૂદ (અલયહિસ્સલામ) એ હુદહુદને ગુમ કર્યો અને તેના વિશે શંકામાં પડ્યા; ત્યારે તેમણે કહ્યું: "મને શું થયું છે કે હું હુદહુદને જોતો નથી, અથવા તે ગેરહાજર લોકોમાંથી છે?! (નમ્લ/૨૦)." જ્યારે તેમણે જોયું કે તે હાજર નથી, ત્યારે તેઓ ગુસ્સે થયા અને કહ્યું: لَأُعَذِّبَنَّهُ عَذاباً شَدِیداً أَوْ لَأَذْبَحَنَّهُ أَوْ لَیَأْتِیَنِّی بِسُلْطانٍ مُبِینٍ [હું ચોક્કસપણે તેને સખત સજા આપીશ, અથવા તેને કાપી નાખીશ, અથવા તે મારી પાસે સ્પષ્ટ દલીલ લાવે]. અને તેઓ તેના પર ગુસ્સે થયા કારણ કે હુદહુદ પાણી શોધવા માટે સુલયમાનનો માર્ગદર્શક હતો. તેથી આ નાના પક્ષીને એવી વસ્તુ આપવામાં આવી હતી જે સુલયમાન (અલયહિસ્સલામ) પાસે ન હતી, અને જોકે પવન, કીડી, માનવ, જિન, શેતાનો અને બળવાખોરો, બધા તેમને આધીન હતા, તેઓ જમીન નીચે પાણી ઓળખી શકતા ન હતા અને તે પક્ષી ઓળખી લેતું હતું.

العسکری (علیه السلام) Imam Askari (peace be upon him) ઇમામ અસ્કરી (અલયહિસ્સલામ)

فِی تَفْسِیرِ الْعَسْکَرِیِّ (علیه السلام) أَنَّ سُلَیْمَانَ (علیه السلام) لَمَّا سَارَ مِنْ مَکَّهًَْ وَ نَزَلَ بِالْیَمَنِ قَالَ الْهُدْهُدُ إِنَّ سُلَیْمَانَ (علیه السلام) قَدْ اشْتَغَلَ بِالنُّزُولِ فَارْتَفَعَ نَحْوَ السَّمَاءِ فَانْظُرْ إِلَی طُولِ الدُّنْیَا وَ عَرْضِهَا فَفَعَلَ ذَلِکَ وَ نَظَرَ یَمِیناً وَ شِمَالًا فَرَأَی بُسْتَاناً لِبِلْقِیسَ فَمَالَ إِلَی الْخُضْرَهًِْ فَوَقَعَ فِیهِ فَإِذَا هُوَ بِهُدْهُدٍ فَهَبَطَ عَلَیْهِ وَ کَانَ اسْمُ هُدْهُدِ سُلَیْمَانَ (علیه السلام) یَعْفُورَ وَ اسْمُ هُدْهُدِ الْیَمَنِ عَنْقِیرَ فَقَالَ عَنْقِیرُ لِیَعْفُورَ: مِنْ أَیْنَ أَقْبَلْتَ وَ أَیْنَ تُرِیدُ؟ قَالَ: أَقْبَلْتُ مِنَ الشَّامِ مَعَ صَاحِبِی سُلَیْمَانَ بْنِ دَاوُدَ (علیه السلام). قَالَ: وَ مَنْ سُلَیْمَانُ بْنُ دَاوُدَ (علیه السلام)؟ قَالَ: مَلِکُ الْجِنِّ وَ الْإِنْسِ وَ الطَّیْرِ وَ الْوُحُوشِ وَ الشَّیَاطِینِ وَ الرِّیَاحِ. فَمِنْ أَیْنَ أَنْتَ: قَالَ: أَنَا مِنْ هَذِهِ الْبِلَاد. قَالَ: وَ مَنْ مَلِکُهَا؟ قَالَ: امْرَأَهًٌْ یُقَالُ لَهَا بِلْقِیسُ وَ إِنَ لِصَاحِبِکُمْ سُلَیْمَانَ (علیه السلام) مُلْکاً عَظِیماً وَ لَیْسَ مُلْکُ بِلْقِیسَ دُونَهُ فَإِنَّهَا مَلِکَهًُْ الْیَمَنِ وَ تَحْتَ یَدَهَا اثْنَیْ عَشَرَ أَلْفَ قَائِدٍ فَهَلْ أَنْتَ مُنْطَلِقٌ مَعِی حَتَّی تَنْظُرَ إِلَی مُلْکِهَا؟ قَالَ: أَخَافُ أَنْ یَتَفَقَّدَنِی سُلَیْمَانُ (علیه السلام) فِی وَقْتِ الصَّلَاهًِْ إِذَا احْتَاجَ إِلَی الْمَاءِ. قَالَ الْهُدْهُدُ الْیَمَانِیُّ: إِنَّ صَاحِبَکَ لَیَسُرُّهُ أَنْ تَأْتِیَهُ بِخَبَرِ هَذِهِ الْمَلِکَهًِْ. فَانْطَلَقَ مَعَهُ وَ نَظَرَ إِلَی بِلْقِیسَ وَ مُلْکِهَا وَ مَا رَجَعَ إِلَی سُلَیْمَانَ (علیه السلام) إِلَّا وَقْتَ الْعَصْرِ فَلَمَّا طَلَبَهُ سُلَیْمَانُ (علیه السلام) فَلَمْ یَجِدْهُ دَعَا عَرِیفَ الطُّیُورِ وَ هُوَ النَّسْرُ فَسَأَلَهُ عَنْهُ فَقَالَ: مَا أَدْرِی أَیْنَ هُوَ وَ مَا أَرْسَلْتُهُ مَکَاناً. ثُمَّ دَعَا بِالْعُقَابِ فَقَالَ: عَلَیَّ بِالْهُدْهُدِ. فَارْتَفَعَ فَإِذَا هُوَ بِالْهُدْهُدِ مُقْبِلًا فَانْقَضَّ نَحْوَهُ فَنَاشَدَهُ الْهُدْهُدُ بِحَقِّ اللَّهِ الَّذِی قَوَّاکَ وَ غَلَّبَکَ عَلَیَّ إِلَّا مَا رَحِمْتَنِی وَ لَمْ تَعَرَّضْ لِی بِسُوءٍ. فَوَلَّی عَنْهُ الْعُقَابُ وَ قَالَ لَهُ: وَیْلَکَ ثَکِلَتْکَ أُمُّکَ إِنَّ نَبِیَّ اللَّهِ حَلَفَ أَنْ یُعَذِّبَکَ أَوْ یَذْبَحَکَ. ثُمَّ طَارَا مُتَوَجِّهَیْنِ إِلَی سُلَیْمَانَ (علیه السلام) فَلَمَّا انْتَهَی إِلَی الْمُعَسْکَرِ تَلَقَّتْهُ النَّسْرُ وَ الطَّیْرُ فَقَالُوا: تَوَعَّدَکَ نَبِیُّ اللَّهِ. فَقَالَ الْهُدْهُدُ: أَ وَ مَا اسْتَثْنَی نَبِیُّ اللَّهِ؟ فَقَالُوا: بَلَی أَوْ لَیَأْتِیَنِّی بِسُلْطانٍ مُبِینٍ. فَلَمَّا أَتَیَا سُلَیْمَانَ (علیه السلام) وَ هُوَ قَاعِدٌ عَلَی کُرْسِیِّهِ قَالَ الْعُقَابُ: قَدْ أَتَیْتُکَ بِهِ یَا نَبِیَّ اللَّهِ فَلَمَّا قَرُبَ فَانْقَضَّ نَحْوَهُ فَنَاشَدَهُ الْهُدْهُدُ بِحَقِّ اللَّهِ الَّذِی قَوَّاکَ وَ غَلَّبَکَ عَلَیَّ إِلَّا مَا رَحِمْتَنِی وَ لَمْ تَعَرَّضْ لِی بِسُوءٍ فَوَلَّی عَنْهُ الْعُقَابُ وَ قَالَ لَهُ وَیْلَکَ ثَکِلَتْکَ أُمُّکَ إِنَّ نَبِیَّ اللَّهِ حَلَفَ أَنْ یُعَذِّبَکَ أَوْ یَذْبَحَکَ ثُمَ طَارَا مُتَوَجِّهَیْنِ إِلَی سُلَیْمَانَ (علیه السلام) فَلَمَّا انْتَهَی إِلَی الْمُعَسْکَرِ تَلَقَّتْهُ النَّسْرُ وَ الطَّیْرُ فَقَالُوا: تَوَعَّدَکَ نَبِیُّ اللَّهِ. فَقَالَ الْهُدْهُدُ: أَ وَ مَا اسْتَثْنَی نَبِیُّ اللَّهِ؟ فَقَالُوا: بَلَی أَوْ لَیَأْتِیَنِّی بِسُلْطانٍ مُبِینٍ فَلَمَّا أَتَیَا سُلَیْمَانَ (علیه السلام) وَ هُوَ قَاعِدٌ عَلَی کُرْسِیِّهِ قَالَ الْعُقَابُ: قَدْ أَتَیْتُکَ بِهِ یَا نَبِیَّ اللَّهِ. فَلَمَّا قَرُبَ الْهُدْهُدُ مِنْهُ رَفَعَ رَأْسَهُ وَ أَرْخَی ذَنَبَهُ وَ جَنَاحَیْهِ یَجُرُّهُمَا عَلَی الْأَرْضِ تَوَاضُعاً لِسُلَیْمَانَ (علیه السلام) فَأَخَذَ بِرَأْسِهِ فَمَدَّهُ إِلَیْهِ فَقَالَ: أَیْنَ کُنْتَ؟ فَقَالَ یَا نَبِیَّ اللَّهِ اذْکُرْ وُقُوفَکَ بَیْنَ یَدَیِ اللَّهِ تَعَالَی فَارْتَعَدَ سُلَیْمَانُ (علیه السلام) وَ عَفَا عَنْه.

امام عسکری (علیه السلام)- در تفسیر امام عسکری (علیه السلام) آمده است: وقتی سلیمان (علیه السلام) از مکّه به‌جانب یمن به‌راه افتاد، هدهد گفت: «تا شما مشغول تدارکات نزول هستید، من به دنبال آب می‌روم»، پس در جانب راست و چپ به‌دنبال آب گشت، ناگهان چشمش به باغی سرسبز از باغ‌های ملکه‌ی سبا افتاد و در آنجا فرود آمد، در آنجا هدهد دیگری را دید، نام هدهد سلیمان (علیه السلام) یعفور بود و نام هدهد یمن «عنقیر» بود، عنقیر به یعفور گفت: «تو از کجا آمده‌ای»؟ او گفت: «من از شام به همراه سرورم سلیمان (علیه السلام) آمده‌ام که همه‌ی ملک جنّ و انس و پرندگان و وحوش و شیاطین و بادها به‌دست اوست، تو کیستی»؟ او گفت: «من اهل همین سرزمین یمن هستم و مالک و سرور ما زنی به نام بلقیس است که ملک او کمتر از سلیمان (علیه السلام) نیست، او ملکه‌ی یمن است و دوازده‌هزار فرمانده و رهبر تحت فرمان او هستند، آیا تو همراه من می‌شوی تا به ملک او نظری بیافکنی»؟ یعفور گفت: «ترس آن دارم که سلیمان (علیه السلام) در وقت نماز به آب احتیاج پیدا کند و متوجّه فقدان من شود»، عنقیر گفت: «حتماً سلیمان (علیه السلام) خوشحال خواهد شد که از تو خبری درباره‌ی یمن بشنود»، پس هدهد سلیمان (علیه السلام) همراه هدهد یمنی به راه افتاد و مُلک بلقیس را مشاهده کرد و تا هنگام عصر نتوانست به نزد سلیمان (علیه السلام) بازگردد. هنگام نماز ظهر سلیمان (علیه السلام) هدهد را طلب کرد و چون او را نیافت بزرگ پرندگان یعنی کرکس را فرا خواند و از او درباره‌ی هدهد پرسید، سپس عقاب را فراخواند و درباره‌ی هدهد پرسید عقاب اوج گرفت تا او را بیابد، در همان‌دم هدهد درحال بازگشت بود، عقاب به‌سوی او رفت و هدهد گفت: «به حقّ آن کسی‌که به تو قدرت و غلبه عطا نموده، به من رحم کن و قصد سویی درباره‌ی من نداشته باش و عقاب را از من بردار». عقاب گفت: «وای بر تو! مادرت به عزایت بنشنید! پیامبر خدا سلیمان (علیه السلام) سوگند خورده که تو را ذبح نموده یا به‌سختی عذاب کند». سپس هر دو به طرف سلیمان (علیه السلام) پرواز کردند. وقتی به نزد سلیمان (علیه السلام) رسیدند او بر تخت خود نشسته بود، عقاب گفت: «ای پیامبر خدا (علیه السلام)! هدهد را به نزد تو آورده‌ام. هدهد با تواضع و خشوع درحالی‌که بال‌وپر خود را روی زمین گشوده بود، به سلیمان (علیه السلام) نزدیک شد، سلیمان (علیه السلام) سر او را در دست گرفت و به او نگریست و فرمود: «کجا بودی»؟ او گفت: «ای پیامبر خدا (علیه السلام)! به یاد هنگام وقوف خود در پیشگاه الهی باش! سلیمان (علیه السلام) به لرزه افتاد و او را عفو نمود و از وی درگذشت».

Imam Askari (peace be upon him): In Tafsir of Imam Askari (peace be upon him) it is reported: When Sulayman (peace be upon him) set out from Mecca towards Yemen, the hoopoe said: "While you are busy with the preparations for the descent, I will go in search of water." So he searched right and left for water, and suddenly his eye fell upon a green garden from the gardens of the Queen of Sheba, and he alighted there. There he saw another hoopoe. The name of Sulayman's (peace be upon him) hoopoe was Ya'fur, and the name of the hoopoe of Yemen was "Anqir." Anqir said to Ya'fur: "Where have you come from?" He said: "I have come from Sham with my master Sulayman (peace be upon him), in whose hand is the entire kingdom of the jinn, mankind, birds, wild beasts, satans and the winds. Who are you?" He said: "I am from this very land of Yemen, and our owner and mistress is a woman named Bilqis, whose kingdom is not less than that of Sulayman (peace be upon him). She is the queen of Yemen, and twelve thousand commanders and leaders are under her command. Will you come with me so that you may cast a glance at her kingdom?" Ya'fur said: "I fear that Sulayman (peace be upon him) may need water at the time of prayer and notice my absence." Anqir said: "Certainly Sulayman (peace be upon him) will be pleased to hear news from you about Yemen." So Sulayman's (peace be upon him) hoopoe set off with the Yemeni hoopoe and observed the kingdom of Bilqis, and could not return to Sulayman (peace be upon him) until the time of the afternoon. At the time of the noon prayer, Sulayman (peace be upon him) called for the hoopoe, and when he did not find him, he summoned the chief of the birds, that is, the vulture, and asked him about the hoopoe. Then he summoned the eagle and asked about the hoopoe. The eagle soared high to find him, and at that very moment the hoopoe was returning. The eagle went towards him, and the hoopoe said: "By the right of the One who granted you strength and dominance, have mercy on me and do not intend any harm towards me, and lift the eagle from me [i.e. leave off attacking]." The eagle said: "Woe to you! May your mother mourn you! The Prophet of Allah Sulayman (peace be upon him) has sworn to slaughter you or punish you severely." Then both flew towards Sulayman (peace be upon him). When they reached Sulayman (peace be upon him), he was seated upon his throne. The eagle said: "O Prophet of Allah (peace be upon him)! I have brought the hoopoe to you." The hoopoe, with humility and reverence, spreading his wings and feathers upon the ground, approached Sulayman (peace be upon him). Sulayman (peace be upon him) took his head in his hand and looked at him and said: "Where were you?" He said: "O Prophet of Allah (peace be upon him)! Remember your standing before Allah the Exalted!" Sulayman (peace be upon him) trembled, and pardoned him and overlooked his fault.

ઇમામ અસ્કરી (અલયહિસ્સલામ): ઇમામ અસ્કરી (અલયહિસ્સલામ)ની તફસીરમાં આવ્યું છે: જ્યારે સુલયમાન (અલયહિસ્સલામ) મક્કાથી યમનની તરફ રવાના થયા, ત્યારે હુદહુદે કહ્યું: "જ્યાં સુધી તમે ઉતરવાની તૈયારીઓમાં વ્યસ્ત છો, હું પાણીની શોધમાં જાઉં છું." તેથી તે જમણી અને ડાબી બાજુ પાણી શોધવા લાગ્યો, ત્યાં અચાનક તેની નજર સબાની રાણીના બગીચાઓમાંથી એક લીલાછમ બગીચા પર પડી અને ત્યાં ઉતર્યો. ત્યાં તેણે બીજા હુદહુદને જોયો. સુલયમાન (અલયહિસ્સલામ)ના હુદહુદનું નામ યઅફૂર હતું અને યમનના હુદહુદનું નામ "અન્કીર" હતું. અન્કીરે યઅફૂરને કહ્યું: "તું ક્યાંથી આવ્યો છે?" તેણે કહ્યું: "હું શામથી મારા સરદાર સુલયમાન (અલયહિસ્સલામ) સાથે આવ્યો છું, જેમના હાથમાં જિન્ન, ઇન્સાન, પક્ષીઓ, વન્યપ્રાણીઓ, શેતાનો અને હવાઓનું સંપૂર્ણ રાજ્ય છે. તું કોણ છે?" તેણે કહ્યું: "હું આ જ યમનની ધરતીનો રહેવાસી છું અને અમારી માલિક અને સરદાર બિલ્કીસ નામની એક સ્ત્રી છે, જેનું રાજ્ય સુલયમાન (અલયહિસ્સલામ)થી ઓછું નથી, તે યમનની રાણી છે અને બાર હજાર સેનાપતિઓ અને નેતાઓ તેના હુકમ હેઠળ છે. શું તું મારી સાથે આવીશ કે તેના રાજ્ય પર એક નજર નાખે?" યઅફૂરે કહ્યું: "મને ડર છે કે સુલયમાન (અલયહિસ્સલામ)ને નમાઝના સમયે પાણીની જરૂર પડે અને તેઓ મારી ગેરહાજરીની જાણ કરી લે." અન્કીરે કહ્યું: "ખરેખર સુલયમાન (અલયહિસ્સલામ) ખુશ થશે કે તારાથી યમન વિશે કોઈ ખબર સાંભળે." તેથી સુલયમાન (અલયહિસ્સલામ)નો હુદહુદ યમની હુદહુદ સાથે રવાના થયો અને બિલ્કીસના રાજ્યનું અવલોકન કર્યું, અને અસરના સમય સુધી સુલયમાન (અલયહિસ્સલામ) પાસે પાછો ફરી શક્યો નહીં. ઝોહરની નમાઝના સમયે સુલયમાન (અલયહિસ્સલામ)એ હુદહુદને બોલાવ્યો અને જ્યારે તેને ન મળ્યો ત્યારે પક્ષીઓના મોટા એટલે કે ગીધને બોલાવ્યો અને તેને હુદહુદ વિશે પૂછ્યું. પછી ઉકાબ (ગરુડ)ને બોલાવ્યો અને હુદહુદ વિશે પૂછ્યું. ઉકાબ તેને શોધવા ઊંચે ઉડ્યો, તે જ ક્ષણે હુદહુદ પાછો ફરી રહ્યો હતો. ઉકાબ તેની તરફ ગયો અને હુદહુદે કહ્યું: "તે હસ્તીના હકથી જેણે તને શક્તિ અને પ્રભુત્વ આપ્યું છે, મારા પર દયા કર અને મારા વિશે કોઈ ખરાબ ઇરાદો ન રાખ અને ઉકાબને મારાથી હટાવી લે." ઉકાબે કહ્યું: "તારા પર અફસોસ! તારી માતા તારા શોકમાં બેસે! અલ્લાહના પયગંબર સુલયમાન (અલયહિસ્સલામ)એ કસમ ખાધી છે કે તને ઝબ્હ કરી નાખશે અથવા સખત અઝાબ આપશે." પછી બંને સુલયમાન (અલયહિસ્સલામ) તરફ ઉડ્યાં. જ્યારે તેઓ સુલયમાન (અલયહિસ્સલામ) પાસે પહોંચ્યા ત્યારે તેઓ પોતાના તખ્ત પર બિરાજમાન હતા. ઉકાબે કહ્યું: "હે અલ્લાહના પયગંબર (અલયહિસ્સલામ)! હુદહુદને તમારી પાસે લાવ્યો છું." હુદહુદ નમ્રતા અને ખુશૂઅ સાથે, પોતાની પાંખો અને પીંછાં જમીન પર ફેલાવીને, સુલયમાન (અલયહિસ્સલામ)ની નજીક આવ્યો. સુલયમાન (અલયહિસ્સલામ)એ તેનું માથું પોતાના હાથમાં લીધું અને તેની તરફ જોયું અને ફરમાવ્યું: "તું ક્યાં હતો?" તેણે કહ્યું: "હે અલ્લાહના પયગંબર (અલયહિસ્સલામ)! અલ્લાહની બારગાહમાં પોતાના ઊભા રહેવાના સમયને યાદ કરો!" સુલયમાન (અલયહિસ્સલામ) કંપી ઊઠ્યા અને તેને માફ કરી દીધો અને તેની ભૂલથી દરગુઝર કર્યું.