لَمْ یَزَلْ رَسُولُاللَّهِ (صلی الله علیه و آله) یَقُولُ إِنِّی أَخافُ إِنْ عَصَیْتُ رَبِّی عَذابَ یَوْمٍ عَظِیمٍ حَتَّی نَزَلَتْ سُورَهًُْ الْفَتْحِ فَلَمْ یَعُدْ إِلَی ذَلِکَ الْکَلَامِ.
امام صادق (علیه السلام)- رسول خدا (صلی الله علیه و آله) پیوسته می‌فرمود: إِنِّی أَخافُ إِنْ عَصَیْتُ رَبِّی عَذابَ یَوْمٍ عَظِیمٍ [و با این سخن با مشرکان مدارا می‌کرد] تا اینکه سوره‌ی فتح نازل شد و دیگر آن سخن را نگفت.
Imam Sadiq (peace be upon him): The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) continually used to say: إِنِّی أَخافُ إِنْ عَصَیْتُ رَبِّی عَذابَ یَوْمٍ عَظِیمٍ [Indeed I fear, if I disobey my Lord, the chastisement of a grievous day] [and with this speech he dealt gently with the polytheists], until Surah al-Fath was revealed, and he no longer said those words.
ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) સતત ફરમાવતા હતા: إِنِّی أَخافُ إِنْ عَصَیْتُ رَبِّی عَذابَ یَوْمٍ عَظِیمٍ [ખરેખર હું ડરું છું કે જો હું મારા રબની નાફરમાની કરું તો એક મહાન દિવસના અઝાબથી] [અને આ કથન દ્વારા મુશરિકો સાથે નરમાઈથી વર્તતા હતા] ત્યાં સુધી કે સૂરએ ફત્હ નાઝિલ થઈ અને પછી તે વાત ફરી ન કહી.