مَرَّ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) بِنَفَرٍ مِنْ قُرَیْشٍ وَ قَدْ نَحَرُوا جَزُوراً وَ کَانُوا یُسَمُّونَهَا الْفَهِیرَهًَْ وَ یَجْعَلُونَهَا عَلَی النُّصُبِ فَلَمْ یُسَلِّمْ عَلَیْهِمْ فَلَمَّا انْتَهَی إِلَی دَارِ النَّدْوَهًِْ قَالُوا یَمُرُّ بِنَا یَتِیمُ أَبِیطَالِبٍ وَ لَمْ یُسَلِّمْ فَأَیُّکُمْ یَأْتِیهِ فَیُفْسِدُ عَلَیْهِ مُصَلَّاهُ فَقَالَ عبْدُ اللَّهِبْنُالزِّبَعْرَی السَّهْمِیُّ أَنَا أَفْعَلُ فَأَخَذَ الْفَرْثَ وَ الدَّمَ فَانْتَهَی بِهِ إِلَی النَّبِیِّ (صلی الله علیه و آله) وَ هُوَ سَاجِدٌ فَمَلَأَ بِهِ ثِیَابَهُ فَانْصَرَفَ النَّبِیُّ (صلی الله علیه و آله) حَتَّی أَتَی عَمَّهُ أَبَاطَالِبٍ (رحمة الله علیه) فَقَالَ یَا عَمِّ مَنْ أَنَا فَقَالَ وَ لِمَ یَا ابْنَ أَخِ فَقَصَّ عَلَیْهِ الْقِصَّهًَْ فَقَالَ وَ أَیْنَ تَرَکْتَهُمْ فَقَالَ بِالْأَبْطَحِ فَنَادَی فِی قَوْمِهِ یَا آلَ عَبْدِ الْمُطَّلِبِ یَا آلَ هَاشِمٍ یَا آلَ عَبْدِ مَنَافٍ فَأَقْبَلُوا إِلَیْهِ مِنْ کُلِّ مَکَانٍ مُلَبِّینَ فَقَالَ کَمْ أَنْتُمْ فَقَالُوا نَحْنُ أَرْبَعُونَ قَالَ خُذُوا سِلَاحَکُمْ فَأَخَذُوا سِلَاحَهُمْ وَ انْطَلَقَ بِهِمْ حَتَّی انْتَهَی إِلَیْهِم ثُمَّ قَالَ یا محمد (صلی الله علیه و آله) أَیُّهُمُ الْفَاعِلُ بِکَ فَأَشَارَ النَّبِیُّ (صلی الله علیه و آله) إِلَی عَبْدِ اللَّهِبْنِالزِّبَعْرَی السَّهْمِیِّ الشَّاعِرِ فَدَعَاهُ أَبُوطَالِبٍ فَوَجَأَ أَنْفَهُ حَتَّی أَدْمَاهَا ثُمَّ أَمَرَ بِالْفَرْثِ وَ الدَّمِ فَأَمَرَّ عَلَی رُءُوسِ الْمَلَإِ کُلِّهِمْ ثُمَّ قَالَ یَا ابْنَ أَخِ أَ رَضِیتَ ثُمَّ قَالَ سَأَلْتَ مَنْ أَنْتَ أَنْتَ مُحَمَّدُبْنُعَبْدِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) ثُمَّ نَسَبَهُ إِلَی آدَمَ (علیه السلام) ثُمَّ قَالَ أَنْتَ وَ اللَّهِ أَشْرَفُهُمْ حَیّاً وَ أَرْفَعُهُمْ مَنْصَباً یَا مَعْشَرَ قُرَیْشٍ مَنْ شَاءَ مِنْکُمْ یَتَحَرَّکُ فَلْیَفْعَلْ أَنَا الَّذِی تَعْرِفُونِّی فَأَنْزَلَ تَعَالَی صدْراً مِنْ سُورَهًِْ الْأَنْعَامِ وَ مِنْهُمْ مَنْ یَسْتَمِعُ إِلَیْکَ وَ جَعَلْنا عَلی قُلُوبِهِمْ أَکِنَّةً أَنْ یَفْقَهُوهُ وَ فِی آذانِهِمْ وَقْراً.
امام علی (علیه السلام)- رسول خدا (صلی الله علیه و آله) بر جماعتی از قریش گذشت که شتری را قربانی کرده‌اند و آن را «فهیره» می‌نامیدند و آن را بر روی بت‌ها قرار می‌دادند؛ پس پیامبر (صلی الله علیه و آله) به آن‌ها سلام نکرد و هنگامی‌که به «دار الندوهًْ» رسید، گفتند: «یتیم ابی‌طالب بر ما می‌گذرد و سلام نمی‌کند؛ پس کدام‌یک از شما نزد او می‌رود و جایگاه نماز او را خراب می‌کند»؟ عبدالله‌بن‌زبعرای سهمی گفت: «من انجام می‌دهم»؛ پس شکنبه و خون را گرفت و با آن‌ها نزد پیامبر (صلی الله علیه و آله) رسید درحالی‌که او در سجده بود و آن را بر روی لباسش انداخت. پیامبر (صلی الله علیه و آله) بازگشت تا نزد عمویش ابوطالب (رحمة الله علیه) آمد. فرمود: «ای عمو! من کیستم»؟ گفت: «برای چه [می‌پرسی] ای پسر برادر»؟ پس جریان را برای او بازگو کرد. ابوطالب (رحمة الله علیه) گفت: «کجا رهایشان کردی»؟ فرمود: «در ابطح (سیل‌گیر وادی مکّه)». پس در میان قومش ندا داد: «ای خاندان عبدالمطلّب! ای خاندان هاشم! ای خاندان عبدمناف»! از همه سوی رو به او کردند درحالی‌که پاسخ مثبت می‌دادند. گفت: «شما چند نفرید»؟ گفتند: «ما چهل نفریم». گفت: «سلاحتان را بردارید». سلاحشان را برداشتند و آن‌ها را برد تا به آن‌ها رسید. سپس گفت: «ای محمّد (صلی الله علیه و آله)! کدام‌یک از آن‌ها با تو چنان کرد»؟ پیامبر (صلی الله علیه و آله) به عبدالله‌بن‌زبعرای سهمی شاعر اشاره نمود. ابوطالب (رحمة الله علیه) او را فراخواند و بر بینی او زد و خونش را جاری کرد. سپس دستور داد شکنبه و خون را بیاورند و بر سر همه‌ی آن جماعت ریخت. سپس گفت: «ای پسر برادر! آیا راضی شدی»؟ سپس گفت: «پرسیدی تو کیستی؟ تو محمّد پسر عبدالله هستی». سپس اصل و نسب او را تا آدم (علیه السلام) بیان کرد. سپس گفت: «به خدا سوگند تو از جهت قبیله شریف‌ترین آن‌ها هستی و از جهت مقام و منزلت بلند مرتبه‌ترین آن‌ها هستی. ای گروه قریش! هرکس از شما خواست حرکت کند [و برود] پس چنین کند. من کسی هستم که مرا می‌شناسید». سپس خدای تعالی مقداری از سوره‌ی انعام را نازل فرمود: وَ مِنْهُمْ مَنْ یَسْتَمِعُ إِلَیْکَ وَ جَعَلْنا عَلی قُلُوبِهِمْ أَکِنَّةً أَنْ یَفْقَهُوهُ وَ فِی آذانِهِمْ وَقْراً.
Imam Ali (peace be upon him): The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) passed by a group of Quraysh who had sacrificed a camel — they called it "Fahira" and would place it upon the idols — so the Prophet (peace be upon him and his family) did not greet them. When he reached Dar al-Nadwa, they said: "The orphan of Abu Talib passes by us and does not greet us; so which of you will go to him and ruin his place of prayer?" Abdullah ibn al-Zibaʿra al-Sahmi said: "I will do it." So he took the entrails and blood and came with them to the Prophet (peace be upon him and his family) while he was in prostration, and threw them upon his clothes. The Prophet (peace be upon him and his family) went back until he came to his uncle Abu Talib (may Allah have mercy on him). He said: "O uncle! Who am I?" He said: "Why [do you ask], O son of my brother?" So he related the incident to him. Abu Talib (may Allah have mercy on him) said: "Where did you leave them?" He said: "At al-Abtah (the flood-bed of the valley of Makkah)." Then he called out among his people: "O family of Abd al-Muttalib! O family of Hashim! O family of Abd Manaf!" They turned toward him from every direction, answering. He said: "How many are you?" They said: "We are forty." He said: "Take up your weapons." They took up their weapons, and he took them along until he reached them. Then he said: "O Muhammad (peace be upon him and his family)! Which of them did that to you?" The Prophet (peace be upon him and his family) pointed to Abdullah ibn al-Zibaʿra al-Sahmi, the poet. Abu Talib (may Allah have mercy on him) called him, struck his nose, and made his blood flow. Then he ordered the entrails and blood be brought, and he smeared it over the heads of that whole assembly. Then he said: "O son of my brother! Are you satisfied?" Then he said: "You asked who you are. You are Muhammad son of Abdullah (peace be upon him and his family)." Then he traced his lineage back to Adam (peace be upon him). Then he said: "By Allah, you are the noblest of them in tribe and the highest of them in station and rank. O assembly of Quraysh! Whoever among you wishes to make a move [and go], let him do so. I am the one you know." Then Allah the Exalted revealed a portion of Surah al-Anʿam: وَ مِنْهُمْ مَنْ یَسْتَمِعُ إِلَیْکَ وَ جَعَلْنا عَلی قُلُوبِهِمْ أَکِنَّةً أَنْ یَفْقَهُوهُ وَ فِی آذانِهِمْ وَقْراً [And of them is he who hearkens to you, and We have cast veils over their hearts lest they understand it and a heaviness into their ears].
ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ): અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) કુરૈશના એક જૂથ પાસેથી પસાર થયા, જેઓએ એક ઊંટની કુરબાની આપી હતી અને તેને "ફહીરહ" કહેતા હતા અને તેને મૂર્તિઓ પર મૂકતા હતા; તો પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) એ તેમને સલામ ન કર્યા. જ્યારે તેઓ "દારુન નદવહ" પર પહોંચ્યા, ત્યારે તેઓએ કહ્યું: "અબુ તાલિબનો અનાથ અમારી પાસેથી પસાર થાય છે અને સલામ કરતો નથી; તો તમારામાંથી કોણ તેની પાસે જઈને તેની નમાઝની જગ્યા બગાડશે?" અબ્દુલ્લાહ બિન ઝિબઅરા સહમીએ કહ્યું: "હું કરીશ"; તો તેણે ઓઝરી અને લોહી લીધું અને તેની સાથે પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પાસે પહોંચ્યો જ્યારે તેઓ સજદામાં હતા, અને તેને તેમના કપડાં પર નાખ્યું. પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પાછા ફર્યા અને પોતાના કાકા અબુ તાલિબ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ) પાસે આવ્યા. ફરમાવ્યું: "હે કાકા! હું કોણ છું?" તેમણે કહ્યું: "શા માટે [પૂછો છો] હે ભત્રીજા?" તો તેમણે તેમને આખી ઘટના જણાવી. અબુ તાલિબ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ) એ કહ્યું: "તમે તેમને ક્યાં છોડ્યા?" ફરમાવ્યું: "અબતહ (મક્કાની ખીણનું પૂર-સ્થળ) માં." પછી તેમણે પોતાની કોમમાં પોકાર કર્યો: "હે અબ્દુલ મુત્તલિબના ખાનદાન! હે હાશિમના ખાનદાન! હે અબ્દે મનાફના ખાનદાન!" દરેક તરફથી લોકો હકારાત્મક જવાબ આપતાં તેમની તરફ ઉમટ્યા. તેમણે કહ્યું: "તમે કેટલા છો?" તેઓએ કહ્યું: "અમે ચાળીસ છીએ." તેમણે કહ્યું: "તમારા હથિયારો ઉપાડો." તેઓએ પોતાના હથિયારો ઉપાડ્યા, અને તેમને લઈ ગયા ત્યાં સુધી કે તેઓ પાસે પહોંચ્યા. પછી કહ્યું: "હે મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)! તેમાંથી કોણે તમારી સાથે આવું કર્યું?" પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) એ કવિ અબ્દુલ્લાહ બિન ઝિબઅરા સહમી તરફ ઇશારો કર્યો. અબુ તાલિબ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ) એ તેને બોલાવ્યો અને તેના નાક પર માર્યું અને તેનું લોહી વહાવ્યું. પછી હુકમ કર્યો કે ઓઝરી અને લોહી લાવવામાં આવે, અને તે આખા જૂથના માથા પર રેડ્યું. પછી કહ્યું: "હે ભત્રીજા! શું તમે રાજી થયા?" પછી કહ્યું: "તમે પૂછ્યું કે તમે કોણ છો? તમે મુહમ્મદ બિન અબ્દુલ્લાહ છો." પછી તેમનો વંશ આદમ (અલયહિસ્સલામ) સુધી બયાન કર્યો. પછી કહ્યું: "અલ્લાહની કસમ, તમે કબીલાની દૃષ્ટિએ તેમાંથી સૌથી શ્રેષ્ઠ છો અને મરતબા અને દરજ્જાની દૃષ્ટિએ સૌથી બુલંદ છો. હે કુરૈશના જૂથ! તમારામાંથી જે કોઈ હલચલ કરવા [અને જવા] ઈચ્છે તો કરે. હું તે છું જેને તમે ઓળખો છો." પછી અલ્લાહ તઆલાએ સૂરએ અનઆમનો કેટલોક ભાગ નાઝિલ કર્યો: وَ مِنْهُمْ مَنْ یَسْتَمِعُ إِلَیْکَ وَ جَعَلْنا عَلی قُلُوبِهِمْ أَکِنَّةً أَنْ یَفْقَهُوهُ وَ فِی آذانِهِمْ وَقْراً [અને તેમાંથી કેટલાક એવા છે જેઓ તમને સાંભળે છે, અને અમે તેમના દિલો પર પરદા નાખી દીધા છે કે તેને ન સમજે અને તેમના કાનોમાં ભારેપણું].