ثُمَّ قَالَ فَلَوْلَا إِذْ جَاءَهُمْ بَأْسُنَا تَضَرَّعُوا وَ لکِنْ قَسَتْ قُلُوبُهُمْ وَ زَیَّنَ لَهُمُ الشَّیْطانُ مَا کانُوا یَعْمَلُونَ فَلَمَّا لَمْ یَتَضَرَّعُوا فَتَحَ اللَّهُ عَلَیْهِمُ الدُّنْیَا وَ أَغْنَاهُمْ عُقُوبَهًًْ لِفِعْلِهِمُ الرَّدِیءِ.
علیّ‌بن‌ابراهیم (رحمة الله علیه)- فَلَوْ لا إِذْ جاءَهُمْ بَأْسُنا تَضَرَّعُوا وَ لکِنْ قَسَتْ قُلُوبُهُمْ وَ زَیَّنَ لَهُمُ الشَّیْطانُ ما کانُوا یَعْمَلُونَ، و هنگامی‌که تسلیم نشدند، خداوند به خاطر کار پستشان، برای عذاب آن‌ها [درهای] دنیا را بر آن‌ها گشود و آن‌ها را بی‌نیاز کرد.
Ali ibn Ibrahim (may Allah have mercy on him): فَلَوْ لا إِذْ جاءَهُمْ بَأْسُنا تَضَرَّعُوا وَ لکِنْ قَسَتْ قُلُوبُهُمْ وَ زَیَّنَ لَهُمُ الشَّیْطانُ ما کانُوا یَعْمَلُونَ [Yet why did they not, when Our punishment came to them, humble themselves? But their hearts hardened and Satan made what they did fair-seeming to them] — and when they did not submit, Allah, as a punishment for their vile deed, opened upon them [the doors of] the world and made them free of need.
અલી બિન ઇબ્રાહીમ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ): فَلَوْ لا إِذْ جاءَهُمْ بَأْسُنا تَضَرَّعُوا وَ لکِنْ قَسَتْ قُلُوبُهُمْ وَ زَیَّنَ لَهُمُ الشَّیْطانُ ما کانُوا یَعْمَلُونَ [જ્યારે અમારો અઝાબ તેમના પર આવ્યો ત્યારે તેઓએ કેમ વિનમ્રતા ન દાખવી? પરંતુ તેમના દિલો કઠણ થઈ ગયા અને શેતાને તેમના કાર્યોને તેમના માટે સુંદર બનાવી દીધા], અને જ્યારે તેઓ તાબે ન થયા, ત્યારે અલ્લાહે તેમના નીચ કાર્યની સજા રૂપે તેમના પર દુનિયાના [દરવાજા] ખોલી નાખ્યા અને તેમને બેનિયાઝ (નિરાવલંબી) બનાવી દીધા.