سورة الملك

Verse 27 of 30

67:27

فَلَمَّا رَأَوْهُ زُلْفَةً سيئَتْ وُجُوهُ الَّذينَ كَفَرُوا وَ قيلَ هذَا الَّذي كُنْتُمْ بِهِ تَدَّعُونَ

هنگامى‌كه آن [وعده‌ی الهى] را از نزديك مى‌بينند، صورت كافران زشت و سياه مى‌گردد، و [به آن‌ها] گفته مى‌شود: «اين همان چيزى است كه تقاضاى آن را داشتيد»!

But when they shall see it nigh, the faces of those who disbelieve shall be sorry, and it shall be said; This is that which you used to call for.

પછી જયારે તેઓ કયામતના અઝાબને નજીક નિહાળશે ત્યારે નાસ્તિકોના મોઢા કાળા પડી જશે, અને તેમને કહેવામાં આવશે કે આ એ જ અઝાબ છે કે જેની તમે માંગણી કરતા હતા.

الباقر (علیه السلام) Imam Baqir (peace be upon him) ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)

هَذِهِ نَزَلَتْ فِی أَمِیرِ الْمُؤْمِنِینَ (علیه السلام) وَ أَصْحَابِهِ الَّذِینَ عَمِلُوا مَا عَمِلُوا یَرَوْنَ أَمِیرَ الْمُؤْمِنِینَ (علیه السلام) فِی أَغْبَطِ الْأَمَاکِنِ لَهُمْ فَیُسِیءُ وُجُوهَهُمْ وَ یُقَالُ لَهُمْ هذَا الَّذِی کُنْتُمْ بِهِ تَدَّعُونَ الَّذِی انْتَحَلْتُمِ اسْمَهُ.

امام باقر (علیه السلام)- این آیه در شأن امیرالمؤمنین (علیه السلام) و آنانی که آن اعمال از آن‌ها سر زد، نازل شده است. امیرالمؤمنین (علیه السلام) را در بهترین جاها می‌بینند و ناراحت می‌شوند و به آن‌ها گفته می‌شود: هذَا الَّذِی کُنْتُمْ بِهِ تَدَّعُونَ همان کسی است که لقب وی را به خود بستید.

Imam Baqir (peace be upon him): This verse was revealed concerning Amir al-Muminin (peace be upon him) and those from whom those [certain] deeds issued. They will see Amir al-Muminin (peace be upon him) in the best of places and will become distressed, and it will be said to them: هذَا الَّذِی کُنْتُمْ بِهِ تَدَّعُونَ [This is that which you used to call for] — he is the very one whose title you falsely attributed to yourselves.

ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): આ આયત અમીરુલ મોઅમિનીન (અલયહિસ્સલામ) અને તે લોકોની શાનમાં નાઝિલ થઈ છે જેમનાથી તે [ખાસ] અમલો સર્જાયા. તેઓ અમીરુલ મોઅમિનીન (અલયહિસ્સલામ)ને શ્રેષ્ઠ સ્થળોમાં જોશે અને દુઃખી થશે, અને તેમને કહેવામાં આવશે: هذَا الَّذِی کُنْتُمْ بِهِ تَدَّعُونَ [આ તે જ છે જેને તમે માગતા હતા] આ તે જ છે જેનો લકબ તમે પોતાની ઉપર લગાવ્યો હતો.

الباقر (علیه السلام) Imam Baqir (peace be upon him) ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)

عَنْ فُضَیْلِ‌بْنِ‌یَسَارٍ عَنْ أَبِی‌جَعْفَرٍ (علیه السلام) قَالَ تَلَا هَذِهِ الْآیَهًَْ فَلَمَّا رَأَوْهُ زُلْفَةً سِیئَتْ وُجُوهُ الَّذِینَ کَفَرُوا قَالَ أَ تَدْرُونَ مَا رَأَوْا رَأَوْا وَ اللَّهِ عَلِیّاً مَعَ رَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) الَّذِی کُنْتُمْ بِهِ تَدَّعُونَ تُسَمُّونَ بِهِ أَمِیرَ الْمُؤْمِنِینَ یَا فُضَیْلُ لَمْ یُسَمَّ بِهِ وَ اللَّهِ بَعْدَ عَلِیٍّ أَمِیرِ الْمُؤْمِنِینَ إِلَّا مُفْتَرٍ کَذَّابٌ إِلَی یَوْمِ النَّاسِ هَذَا.

امام باقر (علیه السلام)- فضیل از امام باقر (علیه السلام) نقل کرده است که فرمود: فَلَمَّا رَأَوْهُ زُلْفَةً سِیئَتْ وُجُوهُ الَّذِینَ کَفَرُوا وَ قِیلَ هذَا الَّذِی کُنْتُمْ بِهِ تَدَّعُونَ وقتی او (امیرالمؤمنین (علیه السلام)) را می‌بینند که دارای مقام و موقعیتی عالی در نزد خدا است ناراحت می‌شوند کافران، ملائکه به آن‌ها می‌گویند اینست آن کسی که نسبت به مقام او ادّعا می‌کردید و خود را به لقب شخصی او می‌نامیدید (امیرالمؤمنین) فرمود: «فضیل! نام امیرالمؤمنین (علیه السلام) را هرکس بر خود بگذارد جز علی (علیه السلام) افترا بسته و به دروغ ادّعا نموده تا روز قیامت ».

Imam Baqir (peace be upon him): Fudayl narrated from Imam Baqir (peace be upon him) that he recited: فَلَمَّا رَأَوْهُ زُلْفَةً سِیئَتْ وُجُوهُ الَّذِینَ کَفَرُوا وَ قِیلَ هذَا الَّذِی کُنْتُمْ بِهِ تَدَّعُونَ [But when they see him (Amir al-Mu'minin (peace be upon him)) possessing a lofty rank and station with Allah, the disbelievers become distressed, and the angels say to them: This is the one whose rank you laid claim to and by whose personal title you named yourselves (Amir al-Mu'minin)]. He said: 'O Fudayl! By Allah, no one has taken the name Amir al-Mu'minin (peace be upon him) upon himself other than Ali (peace be upon him) except that he is a slanderer and a liar, up until the Day of Resurrection.'

ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): ફુદયલે ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ) થી નકલ કર્યું છે કે તેમણે ફરમાવ્યું: فَلَمَّا رَأَوْهُ زُلْفَةً سِیئَتْ وُجُوهُ الَّذِینَ کَفَرُوا وَ قِیلَ هذَا الَّذِی کُنْتُمْ بِهِ تَدَّعُونَ [જ્યારે તેઓ તેમને (અમીરુલ મુઅમેનીન (અલયહિસ્સલામ)ને) જુએ છે કે તેઓ અલ્લાહની પાસે ઉચ્ચ સ્થાન અને મરતબો ધરાવે છે, ત્યારે કાફિરો દુ:ખી થઈ જાય છે, ફરિશ્તાઓ તેમને કહે છે: આ તે જ છે જેમના મરતબાનો દાવો તમે કરતા હતા અને પોતાને તેમના અંગત લકબથી બોલાવતા હતા (અમીરુલ મુઅમેનીન)]. ફરમાવ્યું: 'ફુદયલ! અલી (અલયહિસ્સલામ) સિવાય જે કોઈ પણ અમીરુલ મુઅમેનીન (અલયહિસ્સલામ)નું નામ પોતાના પર રાખશે, તે કયામતના દિવસ સુધી આળ મૂકનાર અને જૂઠો દાવો કરનાર છે.'

الباقر (علیه السلام) Imam Baqir (peace be upon him) ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)

عَنِ الْفُضَیْلِ قَالَ دَخَلْتُ مَعَ أَبِی‌جَعْفَرٍ (علیه السلام) الْمَسْجِدَ الْحَرَامَ وَ هُوَ مُتَّکِئٌ عَلَیَّ فَنَظَرَ إِلَی النَّاسِ وَ نَحْنُ عَلَی بَابِ بَنِی شَیْبَهًَْ فَقَالَ یَا فُضَیْلُ هَکَذَا کَانَ یَطُوفُونَ فِی الْجَاهِلِیَّهًِْ لَا یَعْرِفُونَ حَقّاً وَ لَا یَدِینُونَ دِیناً یَا فُضَیْلُ انْظُرْ إِلَیْهِمْ مُکِبِّینَ عَلَی وُجُوهِهِمْ لَعَنَهُمُ اللَّهُ مِنْ خَلْقٍ مَسْخُورٍ بِهِمْ مُکِبِّینَ عَلَی وُجُوهِهِم ... ثُمَّ تَلَا هَذِهِ الْآیَهًَْ فَلَمَّا رَأَوْهُ زُلْفَةً سِیئَتْ وُجُوهُ الَّذِینَ کَفَرُوا وَ قِیلَ هذَا الَّذِی کُنْتُمْ بِهِ تَدَّعُونَ أَمِیرَ الْمُؤْمِنِینَ (علیه السلام) یَا فُضَیْلُ لَمْ یَتَسَمَّ بِهَذَا الِاسْمِ غَیْرُ عَلِیٍّ (علیه السلام) إِلَّا مُفْتَرٍ کَذَّابٌ إِلَی یَوْمِ الْبَأْسِ هَذَا أَمَا وَ اللَّهِ یَا فُضَیْلُ مَا لِلَّهِ عَزَّ ذِکْرُهُ حَاجٌّ غَیْرَکُمْ وَ لَا یَغْفِرُ الذُّنُوبَ إِلَّا لَکُمْ وَ لَا یَتَقَبَّلُ إِلَّا مِنْکُمْ.

امام باقر (علیه السلام)- فضیل گوید: خدمت امام باقر (علیه السلام) بودم، درحالی‌که به من تکیه نموده بود، وارد مسجد الحرام شد. ما جلوی درب بنی شیبه بودیم. امام (علیه السلام) نگاهی به مردم نموده، فرمود: «فضیل! در جاهلیّت نیز همین‌طور طواف می کردند؛ نه عارف به حق بودند و نه پیرو دینی. فضیل! نگاه کن چگونه به رو افتاده‌اند! خدا لعنت کند این گروه مسخره را»؛..سپس این آیه را تلاوت فرمود: فَلَمَّا رَأَوْهُ زُلْفَةً سِیئَتْ وُجُوهُ الَّذِینَ کَفَرُوا وَقِیلَ هَذَا الَّذِی کُنتُم بِهِ تَدَّعُونَ منظور امیرالمؤمنین (علیه السلام) است. ای فضیل! به جز علی (علیه السلام) هرکس تا روز قیامت، خود را به این نام بنامد، [خود را صراط مستقیم بنامد] دروغگو و کذّاب است. ای فضیل! به خدا سوگند! خداوند به جز شما، حج کننده‌ای ندارد و گناهان هیچ‌کس را به جز شما نمی آمرزد و به‌جز اعمال شما، عملی را نخواهد پذیرفت».

Imam Baqir (peace be upon him): Fudayl said: I was with Imam Baqir (peace be upon him), and he entered Masjid al-Haram while leaning on me. We were at the gate of Bani Shayba. The Imam (peace be upon him) looked at the people and said: 'O Fudayl! In the days of Jahiliyya they used to perform tawaf just like this; they neither recognized the truth nor followed any religion. O Fudayl! Look how they have fallen on their faces! May Allah curse this mocked group'; ...Then he recited this verse: فَلَمَّا رَأَوْهُ زُلْفَةً سِیئَتْ وُجُوهُ الَّذِینَ کَفَرُوا وَقِیلَ هَذَا الَّذِی کُنتُم بِهِ تَدَّعُونَ [But when they shall see it nigh, the faces of those who disbelieve shall be sorry, and it shall be said: This is that which you used to call for]. What is meant is Amir al-Mu'minin (peace be upon him). O Fudayl! Other than Ali (peace be upon him), whoever names himself by this name until the Day of Resurrection, [names himself the Straight Path,] is a liar and a great liar. O Fudayl! By Allah, Allah has no pilgrims other than you, and He does not forgive anyone's sins other than yours, and He will not accept any deeds other than yours.'

ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): ફુદયલ કહે છે: હું ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)ની ખિદમતમાં હતો, તેઓ મારા પર ટેકો રાખીને મસ્જિદુલ હરામમાં દાખલ થયા. અમે બની શયબાના દરવાજા પાસે હતા. ઇમામ (અલયહિસ્સલામ)એ લોકો પર નજર કરીને ફરમાવ્યું: 'ફુદયલ! જાહેલિય્યતમાં પણ આ જ રીતે તવાફ કરતા હતા; ન તેઓ હકના જાણકાર હતા ન કોઈ દીનના અનુયાયી. ફુદયલ! જુઓ કેવી રીતે ઔંધા પડ્યા છે! અલ્લાહ આ મશ્કરી કરાતા સમૂહ પર લાનત કરે'; ...પછી આ આયત તિલાવત ફરમાવી: فَلَمَّا رَأَوْهُ زُلْفَةً سِیئَتْ وُجُوهُ الَّذِینَ کَفَرُوا وَقِیلَ هَذَا الَّذِی کُنتُم بِهِ تَدَّعُونَ [જ્યારે તેઓ તેને નજીક જુએ છે, જેઓ કાફિર થયા તેમના ચહેરા ઉદાસ થઈ જાય છે, અને કહેવામાં આવે છે: આ તે છે જેને તમે માંગતા હતા]. મુરાદ અમીરુલ મુઅમેનીન (અલયહિસ્સલામ) છે. ઓ ફુદયલ! અલી (અલયહિસ્સલામ) સિવાય જે કોઈ કયામતના દિવસ સુધી પોતાને આ નામથી બોલાવે, [પોતાને સિરાતે મુસ્તકીમ કહે,] તે જૂઠો અને કઝ્ઝાબ છે. ઓ ફુદયલ! અલ્લાહની કસમ! અલ્લાહની પાસે તમારા સિવાય કોઈ હજ કરનાર નથી, અને તમારા સિવાય કોઈના ગુનાહો માફ કરતો નથી, અને તમારા આમાલ સિવાય કોઈ અમલ કબૂલ કરશે નહીં.'

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

عَنْ یُوسُفَ‌بْنِ‌أَبِی‌سَعِیدٍ قَالَ کُنْتُ عِنْدَ أَبِی‌عَبْدِ‌اللَّهِ (علیه السلام) ذَاتَ یَوْمٍ فَقَالَ لِی إِذَا کَانَ یَوْمُ الْقِیَامَهًِْ وَ جَمَعَ اللَّهُ تَبَارَکَ‌وَ‌تَعَالَی الْخَلَائِقَ کَانَ نُوحٌ (علیه السلام) أَوَّلَ مَنْ یُدْعَی بِهِ فَیُقَالُ لَهُ هَلْ بَلَّغْتَ فَیَقُولُ نَعَمْ فَیُقَالُ لَهُ مَنْ یَشْهَدُ لَکَ فَیَقُولُ مُحَمَّدُ‌بْنُ‌عَبْدِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) قَالَ فَیَخْرُجُ نُوحٌ (علیه السلام) فَیَتَخَطَّی النَّاسَ حَتَّی یَجِیءَ إِلَی مُحَمَّدٍ (صلی الله علیه و آله) وَ هُوَ عَلَی کَثِیبِ الْمِسْکِ وَ مَعَهُ عَلِیٌّ (علیه السلام) وَ هُوَ قَوْلُ اللَّهِ عَزَّ‌وَ‌جَلَّ فَلَمَّا رَأَوْهُ زُلْفَةً سِیئَتْ وُجُوهُ الَّذِینَ کَفَرُوا فَیَقُولُ نُوحٌ لِمُحَمَّدٍ (صلی الله علیه و آله) یَا مُحَمَّدُ إِنَّ اللَّهَ تَبَارَکَ‌وَ‌تَعَالَی سَأَلَنِی هَلْ بَلَّغْتَ فَقُلْتُ نَعَمْ فَقَالَ مَنْ یَشْهَدُ لَکَ فَقُلْتُ مُحَمَّدٌ (صلی الله علیه و آله) فَیَقُولُ یَا جَعْفَرُ (رحمة الله علیه) یَا حَمْزَهًُْ (رحمة الله علیه) اذْهَبَا وَ اشْهَدَا لَهُ أَنَّهُ قَدْ بَلَّغَ فَقَالَ أَبُوعَبْدِ‌اللَّهِ (علیه السلام) فَجَعْفَرٌ (رحمة الله علیه) وَ حَمْزَهًُْ (رحمة الله علیه) هُمَا الشَّاهِدَانِ لِلْأَنْبِیَاءِ (علیه السلام) بِمَا بَلَّغُوا فَقُلْتُ جُعِلْتُ فِدَاکَ فَعَلِیٌّ (علیه السلام) أَیْنَ هُوَ فَقَالَ هُوَ أَعْظَمُ مَنْزِلَهًًْ مِنْ ذَلِکَ.

امام صادق (علیه السلام)- یوسف‌بن‌ابوسعید گوید: روزی نزد امام صادق (علیه السلام) بودم ایشان به من فرمود: در روز قیامت آنگاه که خداوند تعالی آفریده‌ها را گرد می‌آورد، نوح (علیه السلام) اوّلین کسی خواهد بود که فرا خوانده می‌شود، و به وی گفته می‌شود: «آیا رسالت خویش را ابلاغ نمودی»؟ عرض می‌کند: «آری، و به او گفته می‌شود: چه کسی برای تو شهادت و گواهی می‌دهد»؟ عرض می‌کند: «محمّد (صلی الله علیه و آله)». فرمود: «پس نوح (علیه السلام) خارج می‌شود و از میان مردم می‌گذرد تا اینکه نزد محمّد (صلی الله علیه و آله) برسد، درحالی‌که محمّد (صلی الله علیه و آله) بر تپه‌ای از مشک است و علی (علیه السلام) همراه وی است و این همان سخن خداوند عزّوجلّ است فَلَمَّا رَأَوْهُ زُلْفَةً سِیئَتْ وُجُوهُ الَّذِینَ کَفَرُوا، و نوح به محمّد (صلی الله علیه و آله) می‌گوید: ای محمّد (صلی الله علیه و آله)! خداوند تعالی از من پرسید: «آیا رسالت خویش را ابلاغ کردم»؟ و من پاسخ دادم: «آری»! و فرمود: «چه کسی برای تو شهادت می‌دهد»؟ عرض کردم: «محمّد (صلی الله علیه و آله)». آن حضرت می فرماید: «ای جعفر (رحمة الله علیه)! ای حمزه (رحمة الله علیه)! بروید و شهادت دهید که رسالت خویش را ابلاغ نموده است». امام صادق (علیه السلام) فرمود: «پس جعفر (رحمة الله علیه) و حمزه (رحمة الله علیه) دو شاهد و گواه پیامبران برآنچه ابلاغ نمودند، هستند». عرض کردم: «فدایت شوم! پس علی (علیه السلام) کجاست»؟ فرمود: «منزلت و شأن ایشان از این والاتر است».

Imam Sadiq (peace be upon him): Yusuf ibn Abu Sa'id said: One day I was with Imam Sadiq (peace be upon him) and he said to me: On the Day of Resurrection, when Allah the Exalted gathers the creatures, Nuh (peace be upon him) will be the first one to be summoned, and it will be said to him: "Did you deliver your message?" He will say: "Yes." And it will be said to him: "Who will testify for you?" He will say: "Muhammad (peace be upon him and his family)." He said: "Then Nuh (peace be upon him) will come out and pass through the people until he reaches Muhammad (peace be upon him and his family), while Muhammad (peace be upon him and his family) is upon a mound of musk and Ali (peace be upon him) is with him — and this is the saying of Allah the Mighty and Majestic: فَلَمَّا رَأَوْهُ زُلْفَةً سِیئَتْ وُجُوهُ الَّذِینَ کَفَرُوا [But when they shall see it nigh, the faces of those who disbelieve shall be sorry]. And Nuh will say to Muhammad (peace be upon him and his family): 'O Muhammad (peace be upon him and his family)! Allah the Exalted asked me: Did you deliver your message? and I answered: Yes! And He said: Who will testify for you? I said: Muhammad (peace be upon him and his family).' Then the Prophet says: 'O Ja'far (may Allah have mercy on him)! O Hamzah (may Allah have mercy on him)! Go and testify that he has delivered his message.'" Imam Sadiq (peace be upon him) said: "So Ja'far (may Allah have mercy on him) and Hamzah (may Allah have mercy on him) are the two witnesses for the prophets regarding what they delivered." I said: "May I be your ransom! Then where is Ali (peace be upon him)?" He said: "His rank and station is loftier than that."

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): યુસુફ બિન અબૂ સઇદ કહે છે: એક દિવસ હું ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ) પાસે હતો, તેમણે મને ફરમાવ્યું: કયામતના દિવસે જ્યારે અલ્લાહ તઆલા સર્જનોને એકત્રિત કરશે, ત્યારે નૂહ (અલયહિસ્સલામ) સૌ પ્રથમ એવા હશે જેમને બોલાવવામાં આવશે, અને તેમને કહેવામાં આવશે: "શું તમે તમારો સંદેશ પહોંચાડ્યો?" તેઓ કહેશે: "હા", અને તેમને કહેવામાં આવશે: "તમારા માટે કોણ સાક્ષી આપશે?" તેઓ કહેશે: "મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)." ફરમાવ્યું: "પછી નૂહ (અલયહિસ્સલામ) નીકળશે અને લોકોમાંથી પસાર થશે ત્યાં સુધી કે તેઓ મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પાસે પહોંચશે, જ્યારે કે મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) મુશ્કના ટેકરા પર બિરાજમાન હશે અને અલી (અલયહિસ્સલામ) તેમની સાથે હશે, અને આ જ અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લનું વચન છે: فَلَمَّا رَأَوْهُ زُلْفَةً سِیئَتْ وُجُوهُ الَّذِینَ کَفَرُوا [પરંતુ જ્યારે તેઓ તેને નજીક જોશે, ત્યારે કાફિરોના ચહેરા ઉદાસ થઈ જશે]. અને નૂહ મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ને કહેશે: 'હે મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)! અલ્લાહ તઆલાએ મને પૂછ્યું: શું તેં તારો સંદેશ પહોંચાડ્યો? અને મેં જવાબ આપ્યો: હા! અને ફરમાવ્યું: તારા માટે કોણ સાક્ષી આપશે? મેં કહ્યું: મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ).' તે હઝરત ફરમાવશે: 'હે જાફર (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ)! હે હમ્ઝા (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ)! જાઓ અને સાક્ષી આપો કે તેમણે તેમનો સંદેશ પહોંચાડ્યો છે.'" ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: "તો જાફર (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ) અને હમ્ઝા (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ) પયગંબરોએ જે પહોંચાડ્યું તેના પર બે સાક્ષી છે." મેં કહ્યું: "હું આપ પર કુરબાન! તો અલી (અલયહિસ્સલામ) ક્યાં છે?" ફરમાવ્યું: "તેમનો દરજ્જો અને શાન એથી પણ ઉચ્ચ છે."

الباقر (علیه السلام) Imam Baqir (peace be upon him) ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)

فَلَمَّا رَأَوْا مَکَانَ عَلِیٍّ (علیه السلام) مِنَ النَّبِیِّ (صلی الله علیه و آله) سِیئَتْ وُجُوهُ الَّذِینَ کَفَرُوا یَعْنِی الَّذِینَ کَذَبُوا بِفَضْلِهِ.

امام باقر (علیه السلام)- فَلَمَّا رَأَوْا چون مقام و منزلت علی (علیه السلام) را نزد پیامبر دیدند، صورت‌های کافران زشت شد، یعنی کسانی که فضل او را تکذیب می‌کردند.

Imam Baqir (peace be upon him): فَلَمَّا رَأَوْا [But when they saw] — when they saw the rank and station of Ali (peace be upon him) with the Prophet, the faces of the disbelievers became grim, meaning those who denied his virtue.

ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): فَلَمَّا رَأَوْا [પરંતુ જ્યારે તેઓએ જોયું] — જ્યારે તેઓએ પયગંબર પાસે અલી (અલયહિસ્સલામ)નો દરજ્જો અને સ્થાન જોયું, ત્યારે કાફિરોના ચહેરા બદસૂરત થઈ ગયા, અર્થાત્ તે લોકો જેઓ તેમની ફઝીલતને જૂઠલાવતા હતા.

علیّ‌بن‌إبراهیم (رحمة الله علیه) Ali ibn Ibrahim (may Allah have mercy on him) અલી બિન ઇબ્રાહીમ (રહમતુલ્લાહે અલયહે)

وَ نَظَرَ أَعْدَاءُ أَمِیرِ‌الْمُؤْمِنِینَ (علیه السلام) مَا أَعْطَاهُ اللَّهُ مِنَ الْمَنْزِلَهًِْ الشَّرِیفَهًِْ الْعَظِیمَهًِْ وَ بِیَدِهِ لِوَاءُ الْحَمْدِ وَ هُوَ عَلَی الْحَوْضِ یَسْقِی وَ یَمْنَعُ یَسْوَدُّ وُجُوهُ أَعْدَائِهِ، فَیُقَالُ لَهُمْ (هذَا الَّذِی کُنْتُمْ بِهِ تَدَّعُونَ) مَنْزِلَهُ وَ مَوْضِعَهُ وَ اسْمَهُ.

علیّ‌بن‌ابراهیم (رحمة الله علیه)- وقتی روز قیامت برپا شود، دشمنان امیرالمؤمنین (علیه السلام) مقام شریف و بزرگی را که خداوند به او عطا فرموده می‌بینند درحالی‌که پرچم حمد در دست اوست و او بر حوض [کوثر دوستانش را] سیراب می‌کند و [دشمنانش را از آن] باز می‌دارد. چهره‌ی دشمنانش سیاه می‌شود و به آن‌ها گفته می‌شود: هذَا الَّذِی کُنْتُمْ بِهِ تَدَّعُونَ جایگاه، موقعیّت و اسم او را [تقاضا می‌کردید].

Ali ibn Ibrahim (may Allah have mercy on him): When the Day of Resurrection is established, the enemies of Amir al-Mu'minin (peace be upon him) will see the noble and great station that Allah has bestowed upon him, while the banner of praise is in his hand and he is at the Hawd [al-Kawthar], quenching [his friends] and holding [his enemies back from it]. The faces of his enemies will turn black, and it will be said to them: هذَا الَّذِی کُنْتُمْ بِهِ تَدَّعُونَ [This is that which you used to call for] — his station, his position and his name [you used to demand].

અલી બિન ઇબ્રાહીમ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ): જ્યારે કયામતનો દિવસ ઊભો થશે, ત્યારે અમીરુલ મોઅમેનીન (અલયહિસ્સલામ)ના દુશ્મનો તે શરીફ અને મહાન દરજ્જો જોશે જે અલ્લાહે તેમને અતા ફરમાવ્યો છે, જ્યારે કે હમ્દનો અલમ તેમના હાથમાં હશે અને તેઓ હૌઝે [કૌસર પર પોતાના મિત્રોને] સિરાબ કરશે અને [પોતાના દુશ્મનોને તેનાથી] રોકશે. તેમના દુશ્મનોના ચહેરા કાળા થઈ જશે અને તેમને કહેવામાં આવશે: هذَا الَّذِی کُنْتُمْ بِهِ تَدَّعُونَ [આ તે જ છે જેની તમે માંગ કરતા હતા] — તેમના સ્થાન, દરજ્જા અને નામની [તમે માંગ કરતા હતા].

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

عَنْ دَاوُدَ‌بْنِ‌سِرْحَانَ قَال سَأَلْتُ جَعْفَرَ‌بْنَ‌مُحَمَّدٍ (علیه السلام) عَنْ قَوْلِهِ تَعَالَی فَلَمَّا رَأَوْهُ زُلْفَةً سِیئَتْ وُجُوهُ الَّذِینَ کَفَرُوا قَالَ ذَلِکَ عَلِیٌّ (علیه السلام) إِذَا رَأَوْا مَنْزِلَتَهُ وَ مَکَانَهُ مِنَ اللَّهِ أَکَلُوا أَکُفَّهُمْ عَلَی مَا فَرَّطُوا فِی وَلَایَتِهِ.

امام صادق (علیه السلام)- داوودبن‌سرحان گوید: از امام صادق (علیه السلام) درباره‌ی سخن خداوند: فَلَمَّا رَأَوْهُ زُلْفَةً سِیئَتْ وُجُوهُ الَّذِینَ کَفَرُوا پرسیدم. فرمود: «او علیّ‌بن‌ابی‌طالب (علیه السلام) است، وقتی مقام و منزلت او را نزد خدا می‌بینند، به خاطر کوتاهی که در دوستی با او کرده‌اند، دستان خود را می‌خورند».

Imam Sadiq (peace be upon him): Dawud ibn Sirhan said: I asked Imam Sadiq (peace be upon him) about the saying of Allah: فَلَمَّا رَأَوْهُ زُلْفَةً سِیئَتْ وُجُوهُ الَّذِینَ کَفَرُوا [But when they shall see it nigh, the faces of those who disbelieve shall be sorry]. He said: "He is Ali ibn Abi Talib (peace be upon him). When they see his rank and station with Allah, they will bite their hands over the shortcoming they showed in his wilayah."

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): દાઉદ બિન સિરહાન કહે છે: મેં ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)ને અલ્લાહના વચન: فَلَمَّا رَأَوْهُ زُلْفَةً سِیئَتْ وُجُوهُ الَّذِینَ کَفَرُوا [પરંતુ જ્યારે તેઓ તેને નજીક જોશે, ત્યારે કાફિરોના ચહેરા ઉદાસ થઈ જશે] વિશે પૂછ્યું. ફરમાવ્યું: "તે અલી બિન અબી તાલિબ (અલયહિસ્સલામ) છે, જ્યારે તેઓ અલ્લાહ પાસે તેમનો દરજ્જો અને સ્થાન જોશે, ત્યારે તેમની વિલાયતમાં જે કોતાહી કરી છે તેના કારણે તેઓ પોતાના હાથ ખાશે."